Opinions

"You can't walk no line"

Goede film die een kijkje geeft in de meest interessante periode uit het leven van een van de grootste artiesten die er op deze wereld heeft rond gelopen. Het is aan deze film te danken dat ik af en toe graag naar Johnny Cash luister en ik heb me nadien zelfs weleens een beetje in zijn leven verdiept. Het moge duidelijk zijn dat deze grootse muzikant een interessant leven heeft geleden en hoewel deze film er best mag wezen had ik wel het idee dat er veel meer mee gedaan had kunnen worden.

Walk the Line is een vrij deprimerende film. Eigenlijk zien we vooral de negatieve dingen die Cash meemaakte. Dat is meteen ook het grootste probleem. Die hele negatieve periode had best iets meer gerelativeerd mogen worden. Het gaat hier natuurlijk over zijn drugsperiode, zijn scheiding en al het geneuzel wat daarbij hoort, maar in de tussentijd is de beste man toch gewoon platen blijven maken en trad ie veelvuldig op. In de film komen ook zijn optredens voorbij maar telkens loopt het uit de hand (eigenlijk verloopt alleen zijn optreden in de gevangenis zonder gedonder...) en dat ging me steeds meer tegenstaan.

Grote voordeel van de film is natuurlijk de muziek. Het was, mijns inziens, een goede keuze Phoenix en Witherspoon zelf de nummers in te laten zingen. Volgens mij komt het op deze manier veel sterker over dan wanneer bij hun optredens zou worden geplaybackt op de officiële versies van de nummers. Beiden doen ze het overigens erg goed, zowel wat het zingen betreft alsook betreffende het acteren.

Zo zie ik ze graag. Niet te serieus en niet te grappig, maar ergens daartussen in. Een goed verhaal dat niet al te ingewikkeld is met daarbij een fijn sfeertje dat zorgt voor de nodige relativering. Daarbij is het totaal niet belangrijk wat er precies gebeurt of waar het allemaal om te doen is. Als er in geschoten wordt en er af en toe een klap wordt uitgedeeld ben ik met films als deze al gauw tevreden.

En wie kun je nu beter vragen om af en toe eens een klap uit te delen dan John Wayne? Nou ja, Kirk Douglas misschien, dus werden ze voor het gemak allebei maar gecast. Voeg daar drie man bij en je hebt een vermakelijk groepje bij mekaar dat van The War Wagon een aardig filmpje weet te maken.

Het lijkt alsof John Wayne na Rio Bravo in bijna alle westerns waarin hij de hoofdrol had telkens het zelfde fijne sfeertje met zich mee weet te brengen. Een luchtig sfeertje dat op de één of andere manier erg goed werkt bij mij. Het late werk van Wayne blijft voor mij dan ook het beste. Ook deze film weet hij weer meer dan aardig overeind te houden.

Walter Brennan is hier eens niet het lollige oude mannetje, maar heeft hier de eer om een authentiek persoon uit het oude westen uit te beelden. Ik kende hem alleen nog maar van zijn latere films waarin ik hem altijd maar een eenzijdig acteur vond, maar hij laat hier zien dat hij niet zomaar in de acteerwereld beland is. Hij zet hier de bijzondere rechter Roy Bean prachtig neer. Ook Gary Cooper had ik nog niet eerder zo vroeg in zijn carrière aan het werk gezien en ook hij zet een mooie rol neer als de fictieve Cole Harden.

Omdat The Westerner deels gebaseerd is op de waarheid en deels is verzonnen, kan het met het verhaal alle kanten op. Er gebeurt dan ook van alles. Harden belandt tussen twee kampen en steekt ze aan beide kanten de gek aan. Hij brengt hiermee niet alleen zichzelf in de problemen, maar het lukt hem ook niet direct het conflict tussen de farmers en de ranchers op te lossen. De actrice Lily Langtry biedt uitkomst. Roy Bean is zo ondersteboven van haar dat ie tot bijna alles in staat is om ook maar een glimp van iets van haar op te vangen. Dit leidt tot een zeer leuk en boeiend verhaal dat een zeer mooi einde kent.

Interessante docu over een zeer bijzonder muzikaal talent dat zich gezegend mag noemen met het feit dat hij het met zijn muziekstijl zo goed doet in Nederland. Hij heeft veel te danken aan het tv-programma waarvoor hij zich lijkt te schamen maar heeft zich gelukkig niet te veel laten beïnvloeden door alles wat daar bij is komen kijken. Zijn goede band met zijn vader is iets dat voor zowel hemzelf als voor zijn vader erg belangrijk is en dat komt goed naar voren in deze bijzondere documentaire. Vader en zoon kennen een enigszins eigenaardige manier van leven en het is interessant om hen samen zien op te trekken. Wat vooral erg fijn is, is dat ook de muziek die ze maken een belangrijke rol speelt. Het is zelden stil in huize Posthuma en er is bijna altijd wel wat gepingel te horen, of het nu op een gitaar of op een piano is. Dat is niet alleen de kracht van de kunstenaars zelf maar is ook meteen wat deze documentaire zo boeiend maakt om naar te kijken.

Will Penny is een hele mooie film over een op leeftijd geraakte cowboy, die geweldig wordt neergezet door Charles Heston. Scriptschrijver Tom Gries wilde de film zelf regisseren en kreeg de beschikking over een behoorlijk sterke cast. Opvallende en bekende namen zijn bijvoorbeeld die van Donald Pleasence, Lee Majors, Ben Johnson en Bruce Dern, wier aanwezigheid voor een bijzonder goede film heeft gezorgd. De samenwerking tussen hen is erg sterk en ook Joan Hackett speelt haar rol als overwinterende reizigster erg goed. Leuk is ook de bijdrage van het jonge zoontje van de regisseur, nadat deze totaal onverwachts door de producers Fred Engel en Walter Seltzer bij hem werd getipt. Ook het einde is erg sterk en past goed bij de rest van deze realistische film, die bij vlagen goed weergeeft hoe het er in het echte Wilde Westen aan toe met zijn gegaan.

Niet voor niets is deze film tot een van de grootste klassiekers uit het westerngenre verworden. Het idee om de hoofdrol eens niet aan een persoon maar aan een voorwerp te geven bleek een gouden greep. De strijd om de Winchester '73 is een bijzondere. Dat begint al met een geweldig interessante, volgens mij nooit zo mooi vertoonde schietwedstrijd waarbij dit geweer de inzet is. Om het vervolgens van hot naar her te zien worden gesleept en hierbij ook de overige hoofdpersonen voortdurend met het geweer zien mee te bewegen, is prachtig om te zien. Het levensverhaal van het geweer loopt gelijk op met de avonturen van Lin McAdam en zijn vriend en het zijn, naast James Stewart en Millard Mitchell, Shelley Winters, Dan Duryea en Stephen McNally die ervoor zorgen dat deze avonturen zeer interessant zijn om te volgen. Het steeds weer terugkomen van de Winchester voelt enerzijds wat geforceerd aan maar is anderzijds de kracht van deze unieke film. Het mooie is dat er aan het eind ook duidelijk wordt dat er nog altijd iets is dat belangrijker is dan de kwaliteit van een geweer: Het leven.

Flinke meevaller. Ik had hier in eerste instantie niet zo heel erg veel van verwacht, maar Wind River is best een aardige film die op zich wel lekker wegkijkt. Blake Heron speelt zijn rol goed en maakt dat deze film het kijken waard is. De manier waarop hij als jongeling handelt en moet handelen wanneer hij bij de Shoshone-indianen is ingetrokken, is vrij geloofwaardig. Het waargebeurde verhaal wordt met deze film in ieder geval eer aan gedaan en hoewel het bij vlagen wat simpel aandeed en de muziek het geheel nou niet bepaald naar een hoger niveau bracht, is de film toch zeker goed voor een uurtje prima vermaak.

Winnetou – 1. Teil is toch wel een enorme meevaller. Er lag al jaren een stapeltje Winnetou-DVD’s in de kast. Die waren waarschijnlijk ooit eens door mijn moeder uit de “4 halen, maar minder betalen”-schappen gehaald als gevolg van het fenomeen jeugdsentiment. Ik ben een groot fan van het western-genre, maar heb me lange tijd niet aan de Winnetou-serie gewaagd, want het leek me een beetje het lachertje van het genre, maar ik moet zeggen dat ik dat niet helemaal goed heb ingeschat.

Ik heb gisteren de DVD er eens ingestopt en heb amper tijd gehad/genomen om ook maar iets van de film te verwachten, waardoor eigenlijk alles is meegevallen. Dat er hier een paar keer geklaagd is over de taal en geluidsbanden die de film bevat had ik nog wel gezien en ik heb daarom besloten om de film in de originele Duitse taal te kijken, wat me enorm is meegevallen. In eerste instantie had ik verwacht dat het raar zou klinken t.o.v. de Amerikaanse westerns en dat is in het begin ook wel zo, maar gelukkig valt er aan te wennen en met goede ondertiteling is alles goed te volgen. Het lijkt me overigens altijd nog beter om “Handen omhoog, of ik schiet!” in het Duits te horen dan in onze eigen bekende taal, omdat het dan altijd nog het idee geeft dat het zich niet dicht in de buurt afspeelt.

Dat het verhaal goed is mag enerzijds wel verwacht worden als het gebaseerd is op een boek van 634 pagina’s, maar anderzijds is het natuurlijk een essentieel onderdeel van de film dat bijdraagt aan de unieke en fijne sfeer. Een andere sfeer dan in de Amerikaanse en de later opkomende spaghettiwesterns, die in zekere maat ook door de goede muziek gecreëerd wordt. Clowneske figuren die voor de nodige humor zorgen vind ik in westerns doorgaans ook geen probleem, al moeten ze natuurlijk niet té veel aanwezig zijn en/of té grappig worden en dat is in deze film helaas wel het geval.

Deze onverwachts verrassend goede western van onze Oosterburen is dus een ongelooflijke meevaller die mijn interesse in de Winnetou-serie gewekt heeft.

“Eigentlich unhöflich von mir. Die wollen mich skalpieren, dabei hab ich da oben gar nichts mehr.”

Na donderdag Winnetou – 1. Teil gezien te hebben heb ik gisteren dit tweede deel maar opgezet, niet wetende dat het niveau nog ietsje zou stijgen. Deze film is namelijk nog een beetje beter dan het eerste deel. Eigenlijk is Winnetou – 2. Teil op alle vlakken net een tikkeltje beter dan het eerste, inleidende deel.

Zo was me bij het eerste deel de sfeer in positieve zin opgevallen. Ook deze film heeft die goede fijne sfeer weer en wederom is de muziek daarvoor de leidraad. Ik vond bij het eerste deel al dat de film een beetje tussen de Amerikaanse en spaghettiwesterns in hangt en hoewel we in dit deel wel twee geweldig acterende (destijds) toekomstige 'spaghettisterren' zien, is dat toch ook hier weer het geval. Dat maakt de Winnetou-serie voor mij uniek binnen het genre.

De kracht van deze film is het verhaal. Nu de personen in het eerste deel zijn ingeleid en we weten met wie we te maken hebben, kan het verhaal zich richten op Abenteuer. En daar ontbreekt het zeker niet aan. Ze vallen van het ene in het andere avontuur en er wordt op aangename wijze steeds weer teruggevallen op eerdere gebeurtenissen in de film, die ikzelf over het algemeen eigenlijk alweer vergeten was. Richting het einde toe komt er steeds meer tempo in de film en op een gegeven moment vinden er meerdere dingen tegelijk plaats die uiteindelijk allemaal bij elkaar komen op één bepaalt punt, wat zorgt voor een prachtig einde.

En dan heb ik er volgens mij nog negen te gaan…

“Wenn Gunstick Uncles Schüsse krachen, gibt's für Banditen nichts zu lachen.”

Na de eerste twee delen uit de Winnetou-serie gezien te hebben heb ik direct ook maar het derde deel in de Dvd-speler gelegd en het was wederom geen straf om naar te kijken. Alles wat zo goed was aan de eerste delen zien we ook hier in Winnetou – 3. Teil weer terug.

Daarbij doel ik voornamelijk op de acteerprestaties van zowel Lex Barker als Pierre Brice. Ook de rest van de cast weet zijn spreekwoordelijke steentje bij te dragen en zorgt er voor dat het gehele verhaal goed wordt weergegeven. Het verhaal wordt in de film echter veel moeilijker gemaakt dan het is doordat sommige personages af en toe iets te veel aan het woord worden gelaten, waardoor het allemaal moeilijk te volgen was omdat ik me volledig moest concentreren op de ondertiteling. Wat me in dit derde deel op viel ten opzichte van de andere delen waren de soms ietwat nep en onecht uitziende scenes die het over het algemeen sowieso al niet moesten hebben van realiteit.

De prachtige plaatjes ontbreken in dit derde deel ook niet. Als ik me niet vergis is de film (evenals de andere delen) in Kroatië opgenomen. Hoewel het er allemaal iets anders uit ziet dan we van Amerikaanse westerns gewend zijn, weten de beelden desondanks toch een fijne westernsfeer te creëren. Wederom is daarbij ook de muziek van groot belang.

Al met al is dit een mooie afsluiter van deze reeks van drie Winnetou-films, maar ik moet wel zeggen dat ik na de dood van Winnetou in dit deel geen flauw benul (meer) heb van de officiële chronologische volgorde van het totale aanbod aan films over Winnetou.

“Redet oder ich prügle es aus Euch raus! Und ich mag keine schmutzigen Hände!”

Een film die me nogal tegenviel, waar ik eigenlijk niet erg vreemd van opkeek. Wat me wel opviel is hoe snel het eerste uur voorbij vloog en wat voor interessant kijkje deze film geeft in het leven van een rijke maffioos. Om echter drie uur (!) lang te kijken na heel veel van hetzelfde vond ik wat overdreven. Er loopt een flinterdunne verhaallijn door de film maar het rijkemansleven lijkt het gene te zijn dat de kijker moet vermaken. Schijnbaar is dat bij een hoop mensen ook gelukt maar voor mij viel de film een beetje in herhaling en voelde het meer als een opsomming van een aantal van de vele absurde dagboekverhalen uit het boek van Beltford. Toch is het wel geinig om middels deze film eens een kijkje in diens leven te hebben genomen, al had dat wat mij betreft dus net zo goed in anderhalf uur gekund.