Opinions

Die John Wayne krijgt het (zeker in zijn latere westerns) toch maar steeds weer voor mekaar om iedere film meer dan eens een welgemeende glimlach op mijn gezicht te toveren. Als ie dan wordt bijgestaan door mensen als Ben Johnson, Harry Carey Jr. en niemand minder dan Rock Hudson, heerst helemaal het gevoel van thuiskomen. Andrew V. McLaglen heeft met The Undefeated namelijk toch maar weer een behoorlijk vermakelijke film in elkaar weten te knutselen. Hierbij waren de paarden overigens in grote getale aanwezig en dat leverde toch een aantal mooie beelden en sterke scènes op.

Clint Eastwoord maakte met Unforgiven een (w)aardig afscheid van het westerngenre met een film die daar goed bij past. Hij heeft, net als het hoofdpersonage, al een heel verleden achter zich en besluit hij toch nog een western te maken, waar het personage nog een keer zijn wapens tevoorschijn haalt. Wat volgt is een achtervolging op enkele kwaadaardige cowboys.

Hij gaat niet alleen op jacht. Als zijn partner in crime 'The Schofield Kid' (Jaimz Woolvett) niet langs was gekomen was hij er niet eens aan begonnen. Ook zijn oude metgezel Ned Logan (Morgan Freeman) wil hij meenemen. Zij vormen met zijn drieën een interessant gezelschap. Daarom is het jammer dat de plaatselijke, gewelddadige sheriff (Gene Hackman) net zoveel aandacht krijgt. Zo komt er bijvoorbeeld een oninteressante, zelfingenomen en bovendien koningsgezinde Engelsman op bezoek. Een oude bekende die (en dat is nog het ergste) een of andere Franse, rechtsdragende zeikerd bij zich heeft, waaraan vervolgens ook nog eens iets teveel aandacht wordt besteed.

Relevanter vond ik de klopjacht van het op geld beluste trio, dat helaas maar weinig meemaakte. Totdat ze het plaatsje naderen is hen weinig overkomen, maar als ze in aanraking komen met de sheriff wordt het spannend. Er is dan al een weinigzeggend eerste uur verstreken, maar vanaf dat moment wordt het een stuk interessanter. Voor het eerst komen ze echt in de problemen en moeten ze daaruit zien te komen. Als later langzaam maar zeker de daad bij het woord wordt gevoegd en hun beloning mogen komen innen volgt een prachtige, memorabele scene over iemands eerste moord en wat dat met hem doet. Die sterke scene wordt met het goedbedoelde, maar tegenvallende einde helaas weer totaal ontkracht.

Toen ik hoorde dat deze film gisteren op televisie zou komen nam ik mezelf direct voor deze film maar weer eens te bekijken en ondanks het feit dat ik me mateloos heb zitten ergeren aan die vervelende, schaamteloos (op vrolijke wijze) ingezette reclameblokken die we om het half uur te zien kregen, moet ik zeggen dat ik er totaal geen spijt van heb dat ik de hele avond naar deze film heb zitten kijken. Ik kijk persoonlijk liever een hele avond naar een film als deze om die vreselijke oorlog te herdenken dan dat ik verplicht twee minuten in een muisstille omgeving en in opperste concentratie me probeer voor te stellen wat er destijds allemaal gebeurd is, hoewel ik me ook zeker aan dat laatste gewaagd heb.

Der Untergang is een erg aangrijpende en indrukwekkende film die onvoorstelbaar realistisch oogt én klinkt. Hoewel ik me over het algemeen niet stoor aan Engelssprekende Duitsers in oorlogsfilms moet ik zeggen dat de Duitste taal die in deze film te horen is als erg prettig ervaren heb. Mede door de taal die in de film gehanteerd wordt is Hitler zelden zo goed neergezet als hier. Bruno Ganz is weergaloos in zijn rol als zelfingenomen leider van het derde rijk. De kale en troosteloze bunker zorgt er samen met een steeds paniekerigere Hitler voor dat dit een unieke film is met een geheel eigen sfeer, waardoor de film moeilijk te vergelijken valt met andere aangrijpende verhalen uit de tweede wereldoorlog.

Hoewel in kleine getale aanwezig, spelen de vrouwen in deze film een belangrijke rol. De film is dan ook gebaseerd op het boek van Traudl Junge die de laatste jaren van de oorlog onder Hitler werkte als secretaresse en alles van dichtbij meemaakte. We krijgen door haar ogen te zien hoe de afschuwelijke oorlog ten einde liep.

De film barst van de schokkende scenes die één voor één duidelijk maken waartoe mensen in staat kunnen zijn. Onbegrijpelijke moorden van eigen kinderen en zelfmoorden worden soms op zo’n manier verfilmd dat het als het ware op je netvlies wordt gebrand. Als Hitler zelf van plan is zelfmoord te plegen, als hij verteld over verschillende wijzen waarop je zoiets kunt doen en duidelijk maakt hoe hij van plan is een einde aan zijn leven te maken zijn ook dat dingen die als schokkend kunnen worden ervaren. Het is knap hoe er voor gezorgd is dat we geen medelijden hoeven te krijgen met Hitler en zijn onderdanen en dat we niet met hen mee hoeven te leven om zulke beelden als aangrijpend te ervaren.

“Berlin ist die Stadt der Warenhäuser: Hier war 'n Haus und da war 'n Haus.”