Opinions

Het interessante verhaal, de prachtige beelden en de goede acteerprestaties zorgen voor een meer dan aardige film die het verdient om in de top 50 westerns te staan op deze site.

Wat er zo traditioneel/klassiek aan deze film is zie ik niet helemaal. Zelf vind ik The Jack Bull een opvallend ruwe en grauwe film. Bij een traditioneel en/of klassieke western zien we, volgens mij, vaak een hoofdpersoon die een ideaal leventje leidt. Dat is hier duidelijk niet het geval.

Zo was ik bijvoorbeeld erg blij met het (voor een western) ongewone einde. Even was ik bang dat, op het moment van de ophanging, de man die zijn eigen vrouw dood schoot Redding nog zou redden door de waarheid net op tijd bekend te maken. Gelukkig is er gekozen voor de (harde) realiteit.

Verder ben ik het volledig eens met Brix wat het lied van Bob Dylan betreft. Het is een mooi lied met een mooie tekst, maar het past simpelweg niet bij de film. Niet in de film althans. Het is allicht wel een mooi lied om op een eventuele soundtrack-cd te zetten als een soort samenvatting van de film.

"I'm sorry for your wife, but you're a liar."

Henry Kings Jesse James is één van de klassiekers uit het topjaar van de western maar zeker niet de beste uit dat jaar. Deze verfilming van het leven van een der meest beruchte outlaws uit het oude Amerikaanse westen is echter wel een zeer vermakelijke. Dit komt met name door het sterke spel van Tyrone Power en Henry Fonda als de vooraanstaande gebroeders James, en de geestige bijdrage van Henry Hull. Daarnaast zijn het de romantiek, waar Nancy Kelly op alleraardigste wijze voor zorgt, en de door Brian Donlevy, Donald Meek en John Carradine gebrachte opschudding, die deze prima western een fijn sfeertje meegeven.

Heel aardige documentaire die de feiten nog eens goed aan de kaak stelt en je doet twijfelen aan onbevestigde en moeilijk verklaarbare gebeurtenissen rondom the Wild West's most famous outlaw, Jesse James. Ondersteund door the ballad of Jesse James en (weliswaar wat simpel ogende) verfilmingen van James' aangekaarte belevenissen, wordt op een vrij duidelijke manier het leven van deze legende belicht. Verschillende mensen geven hun kijk op de daden van de beste man en zowel positieve als negatieve reacties maken het voor de kijker mogelijk een geheel eigen beeld te creëren van de man die voor de een de Robin Hood van het Wilde Westen was en voor de ander bekend staat als een van de meest vooruitstrevende criminelen uit zijn tijd. Éen ding moge in elk geval duidelijk zijn: of het nu is om zijn roemruchtige prestaties of om zijn wandaden, Jesse James zal nooit worden vergeten. En terecht!

Prachtige kijk op het leven van dé ster uit het countrygenre en een van de grootste Amerikanen die er heeft bestaan. Een groot aantal aan zangers, muzikanten en producers die een bepaalde band met Cash hebben of op een bepaalde manier zijn geïnspireerd door de beste man, geven net als zijn zoon en dochter hun kijk op het leven van de countrylegende, de hoogte- en dieptepunten van dat leven en natuurlijk de muziek die hij maakte. Hiermee wordt er gelukkig niet vanuit een bepaald perspectief naar hem gekeken maar wordt er een goed beeld van de man gecreëerd. Natuurlijk zijn het vooral lovende woorden en positieve reacties maar dat is totaal niet erg als je naar een van de bekendste en best gewaardeerde Amerikaanse muzikanten ooit zit te kijken.

Een televisiefilm die eigenlijk een tikkeltje te lang is om in een keer te kijken, maar wel een film die goed in elkaar steekt. De aankleding en omgeving is erg mooi en de juiste sfeer is aanwezig. De typische tv-westernmuziek vormt een prima ondersteuning en de acteerprestaties zijn bovendien meer dan prima. Tom Berenger en Burt Reynolds stelen de show, maar ook de rest doet het prima. Als pittige dame zie ik ook veel liever Michelle Forbes dan bijvoorbeeld een Barbara Stanwyck, al kun je ze eigenlijk niet echt vergelijken. Feit is wel dat dit voor mij een van die televisiewesterns is die het genre op geheel eigen wijze eer aandoet.

Glenn Ford speelt hier een heerlijke titelrol als Jubal Troop, naar wie zowel de film als het eraan ten grondslag liggende boek zijn genoemd. De film heeft eigenlijk niet eens zo gek veel verhaal nodig om toch heerlijk lekker weg te kijken. De prachtige omgeving en interessante karakters maken het sowieso al erg interessant om naar te kijken en als naast de goeie acteerprestaties van Ernest Borgnine, Glenn Ford en Rod Steiger na verloop van tijd ook een glimp van Jack Elam voorbij komt, Charles Bronson het gezelschap komt versterken en Felicia Farr de toch al zo schone beelden komt opfleuren, wordt het helemaal een genot om naar te kijken. De film wordt lekker rustig opgebouwd en de gemoederen lopen pas in het laatste half uur hoog op waardoor het in eerste instantie nog zo simpel ogende verloop van de film nog een behoorlijk goed en interessant slot kent. Hoe het voor Jubal afloopt wordt daarmee precies duidelijk en hoewel we als kijker niet te zien krijgen of ook de dromen van de goedgelovige reizigers die naar het beloofde land op zoek waren worden verwezenlijkt, moet het ook voor hen wel goed zijn afgelopen want als ik naar de prachtige beelden keek kan dat beloofde land niet ver weg zijn geweest.