Opinions

Ik houd altijd wel van films die de tijd nemen om het verhaal te vertellen. Films die daarom vaak wat aan de lange kant zijn met als risico dat ze dan wat langdradig worden en gaan vervelen. Vaak kan dat dan een slecht gevoel geven over de film, terwijl het eigenlijk best een aardige film is. Bij The Sacketts was dit alles voor mij ook het geval.

De film neemt zelfs de tijd om twee verhalen te vertellen. In één van die twee wordt de ene broer gevolgd en in het andere gedeelte van de film krijgen we twee andere broers te zien. Je kan hierbij op je klompen aanvoelen dat de broers elkaar zullen treffen. Wanneer dat gebeurt is vervolgt ieder zijn eigen weg en wie wil gaat met hen. Het nadeel van het gebruik van twee verhaallijnen is vaak dat er één interessanter is dan de ander, waardoor de vele schakelingen tussen beiden vaak irriteren. Ook bij deze film was dat voor mij het geval.

Het opvallende bij deze film is natuurlijk het legio aan topacteurs dat er in mee speelt. Glenn Ford, Ben Johnson, Jack Elam en Slim Pickens zijn oude bekenden uit het genre en Sam Elliot en Tom Selleck hadden in het westerngenre nog een grote toekomst voor zich en zijn inmiddels eveneens gewaardeerd westernacteurs. Des te opvallender is het hoe goed Jeff Osterhage hier overeind weet te blijven tussen al die grootheden. Hij heeft hier misschien wel de mooiste rol en is voor mij hier in ieder geval de meest interessante broer van de drie. Daarnaast deed hij me wat aan Kris Kristofferson denken, maar dat geheel terzijde.

Dat het verhaal verder goed in elkaar stak en dat er een mooi eind aan gebreid zou worden was geen verrassing. Met Louis L'Amour weet je immers dat het qua verhaal wel goed zit. Ik heb nog nooit een boek van hem gelezen, maar de verfilmingen van zijn boeken zijn me tot nog toe allemaal erg goed bevallen. Mooi dat hij dit keer even aan het woord kwam.

Prachtige valleiwestern met een aantal heel sterke rollen. John Cassavetes neem de rol van het meest dubieuze personage voor zijn rekening en zet die bijzonder goed neer. Robert Taylor en Julie London zijn echter ook erg goed. Tel daar Donald Crisp, Charles McGraw, Ray Teal en Royal Dano bij op en het moge duidelijk zijn dat het niet aan de cast ligt. En ook aan de setting en omgeving ligt het niet, want die zijn bijzonder mooi in beeld gebracht. Eigenlijk mankeert er maar weinig aan Saddle the Wind. In de rauw- en hardheid had het wel wat weg van Shane, al lag dat er tegelijkertijd misschien ook wel weer iets te dik bovenop. Er wordt in de film in elk geval erg serieus omgegaan met gunplay en het feit dat het niet iets alledaags is dat er geschoten wordt, komt goed en sterk naar voren.

Spectaculaire waaghalzerij met een bijzonder komische noot. Oftewel: vermaak van de bovenste plank. Het duurt even voordat de film een beetje op gang komt maar als er eenmaal een leuke situatie is ontstaan in de vorm van een romance wordt de film alleen maar beter. Eigenlijk wordt het eerste gedeelte, dat bij vlagen al erg goed is, overkoepeld door het welbekende en fascinerende einde, maar de film maakt ook over zijn geheel bekeken zeer zeker zijn klassiekerstatus waar.

Het was alweer even geleden dat ik deze westernklassieker zag en in mijn sterrenbeoordeling was ie al gedaald zonder dat ik hem opnieuw had gezien, maar vandaag gaat ie naar herziening net zo makkelijk weer omhoog. Het is namelijk duidelijk waarom The Searchers zo'n geweldige status gekregen heeft en met gemak maakt de film deze status waar: werkelijk elke scène van de film is prachtig geschoten, John Wayne speelt de rol van zijn leven en het verhaal dat in de film verteld wordt was nog nooit zo mooi en tegelijkertijd confronterend in beeld gebracht. Er valt verder weinig toe te voegen aan wat er al is gezegd en geschreven over dit meesterwerk, maar dat het thuishoort tussen de beste en meest grootse westerns aller tijden kan niet vaak genoeg gezegd worden.

Sterke film waarbij de harde, ruwe natuur een grote tweede tegenstander is. Zowel de voortvluchtige Gideon als de achtervolgende kolonel en zijn consorten ondervinden de lasten die hen door de grauwe wildernis worden bezorgt. Toch is het natuurlijk de achtervolgde Gideon die in de minderheid is en het meest onder de benarde situatie heeft te lijden. Het is dan ook Pierce Brosnan die in die rol de beste prestatie neerzet en het meest weet te overtuigen.

Seraphim Falls moet het vooral van de duistere sfeer hebben. Zowel de harde wetten als de mooie plaatjes van de natuur hebben een groot aandeel in deze sfeer, die vooral in het begin sterk aanwezig is. Vooral het eerste uur is dan ook erg sterk. Daarna zakt het helaas wat in en wordt het geheel afgesloten met een teleurstellend einde. Het heetst van de strijd is dan al achter de rug en heeft zich, ironisch genoeg, al in het koude winterse begin van de film afgespeeld. Daar was de spanning immers het hoogst en leek de vijandschap nog het grootst. Na verloop van tijd verwateren deze haatgevoelens langzaam en kan het einde alleen nog maar tegenvallen. Het wordt in ieder geval al gauw duidelijk dat de een niet beter dan de ander wordt bevonden en dat ze óf allebei dood gaan óf allebei nog een lang en gelukkig leven tegemoet gaan. Dat laatste werd me niet eens helemaal duidelijk (ik neig naar de eerste optie), maar dat kan aan mij liggen.

De reden voor de verstoorde verstandshouding tussen de twee heren wordt lange tijd goed verborgen gehouden. Dat zorgt er voor dat er tegen het einde van de film toch nog een interessante onthulling plaatsvindt die het wachten waard is. Het een en ander valt hierbij eindelijk op zijn plaats en juist daarom is het overbodige afsluitende halfuurtje moeilijk uit te zitten. Alles is dan immers duidelijk en alleen een onverwachts einde kan er nog een positieve draai aan geven. Het besluiteloze einde valt nu erg tegen en doet de rest van de film geen eer aan.

Er is een groot verschil tussen het lang duren en het lang aanvoelen van een film. Een film kan lang duren, maar snel voor bij vliegen en er zijn ook films die lang duren waar geen einde aan lijkt te komen. Dat laatste was voor mij hier het geval. Ik had moeite om voortdurend mijn kop erbij te houden.

Dat terwijl Seven Years in Tibet nog zo goed begint. Nou ja, in het begin hoor je nog wat ongemakkelijk Duits en Engels door elkaar, maar na een tijdje was mijn interesse gewekt. Ik was benieuwd wat die man allemaal te wachten stond en ging er alvast goed voor zitten. Het eerste uur(tje), waarin hij van de ene in de andere gebeurtenis valt, was voor mij dan ook het beste gedeelte van de film. Het moeilijke leven dat Heinrich gehad moet hebben midden in de natuur komt daar echter iets te weinig naar voren. Het zal geen gemakkelijk leven zijn geweest dat hij daar, in het midden van de Himalaya, gehad heeft.

Het belangrijkste gedeelte, waarin ze de heilige stad intrekken, viel me daarna wat tegen. Toen de Dalai Lama in beeld kwam en overal een beetje lacherig over deed wist ik niet zo goed meer wat ik van de film moest vinden. De relatie die tussen Heinrich en de Dalai Lama ontstaat, komt daarna wel erg gemakkelijk op gang en voelde wat vreemd aan. We vallen vervolgens van de ene in de andere oorlog en zien een paar beelden uit die oorlog die tussen Tibet en China ontstaat. We krijgen er opvallend weinig beelden van te zien, gezien de overdonderende cijfers bij de aftiteling. Cijfers die naar mijn mening niet in deze film thuis horen, omdat het simpelweg te weinig over die oorlog gaat.

Al met al viel de film wat tegen als ik kijk naar dit (waargebeurde) verhaal, waar volgens mij wat meer mee gedaan had kunnen worden, maar de film is een mooi gebaar naar Heinrich Harrer, die een bijzonder leven heeft gehad.

“Do you think someday people will get Tibet on their movie screens and wonder what happened to us?”

The Shadow Riders is een western die zich wel erg ver in het westen afspeelt. Grote gedeelten van de film spelen zich aan de westkust af en hoewel ik niet kan zeggen dat die gedeelten me geweldig goed zijn bevallen is het uiteindelijk best een aardige film gebleken. Landinwaarts speelt zich immers een boeiend verhaal af, geschreven door Louis L'Amour. De man heeft al meer boeken op zijn naam staan die verfilmd zijn en dit is er wederom één die zijn naam eer aan doet.

Tom Selleck en Sam Elliot spelen mooie rollen, maar hadden van mij iets meer in beeld gemogen. Er werd net zo veel tijd besteed aan de kidnap-afdeling, waarin over het algemeen niet heel veel gebeurde, waardoor de interesse af en toe wat afnam. De dingen die wel gebeuren zijn redelijk voorspelbaar, waardoor plotwendingen niet als verrassing komen. Dan had ik liever gezien dat de redders in nood wat meer in beeld waren geweest, tijdens een door Uncle Jack veroorzaakte achtervolging.

Als de twee verhaallijnen vervolgens bij elkaar komen wordt het interessant. Het is duidelijk wat er staat te gebeuren, maar de vraag is hoe en wanneer het allemaal gebeuren gaat. De voorspelbaarheid is er tegen het einde in ieder geval wel een beetje af en de afloop laat uiteindelijk weinig te wensen over.

Dit tweede deel van de onbedoeld tot 'cavalry trilogy' bestempelde reeks van John Ford's films over de oorlog tussen het Amerikaanse leger en de indianen is de enige van de drie films die in kleur is verschenen. Dat maakt She Wore a Yellow Ribbon uniek binnen de trilogie en zorgt daarnaast voor een totaal ander sfeer.

Ik verwachte een strijd tussen het Amerikaanse leger en de indianen, maar die liet helaas nogal lang op zich wachten. In plaats daarvan kregen we een strijd te zien om de vrouw met het gele strikje, waarnaar de film vervolgens ook maar vernoemd is. Een liefdesverhaaltje dat niet aan mij besteed is.

Het grootste gedeelte van de film is gevuld met het tochtje dat kapitein Nathan Brittles en zijn leger door indiaans grondgebied maken. Er gebeuren een aantal dingen tijdens dat tochtje, maar wat het eerste uur voornamelijk te zien is zijn zo'n 100 in een rij lopende paarden met bijbehorende berijders. Deze weten maar moeilijk de aandacht vast te houden.

Het enige dat deze film uiteindelijk nog lichtelijk goed weet te maken is het spel van Ben Johnson, Victor McLaglen en met name John Wayne.

Als je het prachtige landschap in het begin ziet en de naam ‘John Wayne’ verschijnt in beeld dan weet je eigenlijk al dat het heel raar moet lopen wil het een slechte film blijken. Al wordt wel gauw duidelijk dat we het in deze film meer van John Wayne dan van de prachtige landschappen moeten hebben, maar dat is geen straf.

Het begin van The Shootist is immers groots. In eerste instantie zien we beelden uit eerdere films van John Wayne waarbij verwezen wordt naar het vroegere leven van J.B. Books. Dat laatste is wellicht wat vreemd als we beelden zien van een man die John T. Chance heet, maar het feit dat een (hele) korte compilatie van Wayne’s voorgaande films wordt getoond kan ik wel waarderen met de wetenschap dat het zijn laatste film betreft. Het niveau van de film blijft vervolgens een tijd lang erg hoog. Zo heb ik Wayne bijvoorbeeld zelden zo sterk zien acteren als in de scenes met dokter Stewart. Hoewel hij normaal gesproken onoverwinnelijk en ijskoud is toont hij hier waarachtig enige vorm van emotie.

Dat John Wayne een gewaardeerd acteur is moge duidelijk zijn en het is ook zeker een van mijn favoriete acteurs op western gebied, maar hij moet het over het algemeen niet hebben van zijn veelzijdigheid. Normaal gesproken speelt John Wayne altijd gewoon zichzelf en zit er weinig verschil in de rollen die hij speelt. In al zijn rollen zie ik hem ook altijd gewoon als John Wayne. Wat dat betreft is zijn rol in deze film hem op het lijf geschreven gezien hijzelf evenals het hoofdpersonage leed aan kanker en in de laatste fase van zijn leven was beland. Hij speelt zijn rol met verve en weet zijn carrière op bewonderingswaardige wijze te beëindigen.

Na het wat trage en ietwat saaie middenstuk eindigt de film prachtig. Als kijker weet je min of meer wat er komen gaat, maar het blijft een verrassing hoe en wanneer het gaat gebeuren. Het einde is even mooi als origineel en de manier waarop Gillom (de jongen) er op het laatst nog bij wordt betrokken valt ook alleen maar te prijzen gezien de belangrijke rol die hij de hele film door speelt.

“A man’s death is about the most private thing in his life.”

Best een leuk filmpje, vooral voor rond de kerst ook. Dat laatste wist ik niet, maar als ik een James Stewart-film zou moeten kijken met de kerst is de kans ook niet zo heel groot dat het deze zou worden. Helemaal niet meer na het zien van deze film moet ik bekennen, want hoewel Stewart een grootheid is en hij de film zeer de moeite waard maakt, kon ik Margaret Sullavan, met haar (opgezette?) stem, maar moeilijk uitstaan. Ze is best leuk om naar te kijken, maar ze is ook net wat te veel te horen tijdens de film. Tel daarbij op een romance die alsmaar wordt uitgesteld en het moge duidelijk zijn dat dit voor mij als een wat langere zit aanvoelde dan ik had gehoopt. Al moet ik zeggen dat het niet zo is dat de film door haar dermate aan kwaliteit verliest dat er niets te genieten valt, want de film steekt verder wel erg leuk in elkaar.

Hele mooie townwestern waarin niet alleen schuld en onschuld dichtbij elkaar liggen, maar net zo goed de grens tussen waarheden en onwaarheden niet altijd even goed merkbaar is. Om nog maar te zwijgen over leven en dood, die in Silver Lode ook erg dichtbij elkaar komen. Een prachtige rol van John Payne, als vriendelijke maar in de steek gelaten dorpsbewoner, en een misschien nog wel veel mooiere rol van Dan Duryea, als zijn wraaklustige tegenstander, maken er een waar spektakel van. Het moment van oproer in de paardenstal, achter gesloten deuren, was daarbij misschien wel het grote hoogtepunt.

Originele film die van begin tot eind zeer vermakelijk is. Er is geen moment waarop de film inzakt en het weet de gehele tijd te boeien, omdat je weet dat er ieder moment weer iets gebeuren kan.

Leuke dialogen en prachtige shoot-outs zorgen er voor dat Silverado een erg amusante film is. Enige vorm van realiteit is soms ver te zoeken, maar met het verstand op nul en zonder al te hoge verwachtingen is het een genot om naar te kijken.

Natuurlijk speelt Kevin Costner hier wat over de top, maar ook dat kon ik door de vingers zien, omdat Kevin Kline, Danny Glover en vooral Scott Glenn geweldige rollen neerzetten. Brian Dennehy speelt hier overigens een ‘perfecte’ klootzak die alleen al met zijn kop ergernis op weet te wekken.

De stadjes en de daarbij horende saloons en andere gebouwen zijn mooi vormgegeven en zorgen er samen met de zogenaamde kostumering voor dat de film prachtige plaatjes oplevert.

Kortom: topvermaak.

“Mister, you got a lot to learn about people.”

Kort maar krachtig. Ik had er na het zien van de trailer niet eens zo gek veel verwachtingen van en had het idee dat het een soort komedie zou zijn, maar niets bleek minder waar. De sfeer is heel ontspannen, maar tegelijkertijd is Slow West een prima drama dat een interessant verhaal vertelt. Hoofdrolspelers Michael Fassbender en Kodi Smit-McPhee doen het uitstekend en ook de schurkenrol van Ben Mendelsohn mag er wezen. De film weet van begin tot einde te vermaken en in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, vliegt de tijd voorbij.

Leuke poging om het allicht grote succes van het origineel een vervolg te geven maar niet zo geslaagd als de eerste film. Dat terwijl er met Roy Rogers en Trigger twee grootheden aan de cast zijn toegevoegd. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe groot die twee waren een decennia daarvoor maar in deze film wordt al wel goed duidelijk wat een leuk duo het is. Toch kunnen zij deze film niet boven de middelmaat doen uitstijgen, net als de weinig vernieuwende 'romance' tussen de andere twee. Wat dat betreft vond ik The Paleface (1948) wat vermakelijker, maar ook tijdens dit tweede deel valt bij vlagen wel wat te lachen.

"They call it Custer's Last Stand. But it was not his. It would be our Last Stand."

Prachtige biografische western over George Armstrong Custer die een (veel te) hoge dunk van zichzelf had. De hoogmoedigheid heeft hem uiteindelijk de kop gekost en hij heeft hierdoor de bekendheid gekregen waar hij op uit was, al was het dan misschien niet op de manier waarop hij gehoopt had. Enerzijds vind ik het maar een mafkees (met alle respect uiteraard) en hoeft hij van mijn kant niet op onwijs veel sympathie te rekenen, maar anderzijds is het natuurlijk aan hem te danken dat er nu zo een geweldige film gemaakt is.

De Son of the Morning Star (who attacks at dawn) krijgt in deze film niet de heldenstatus die hij nog altijd heeft voor sommige mensen. Nee, de makers van deze film waren uit op een realistische weergave van de noemenswaardige gebeurtenissen in Custer's leven en dat resulteerde in een drie uur durende film die een steeds groter wordende spanning weet op te bouwen richting het welbekende en prachtig verfilmde einde.

Het gaat in de film niet alleen om de Slag bij de Little Bighorn. Het gaat hier om het doen en laten van Custer, om het leven dat hij leidde, om de beslissingen die hij nam en om de gevolgen die die beslissingen hadden. En naast de beslissingen die hij zelf maakte zijn de beslissingen en bevelen die de heren boven hem maakten en gaven misschien wel net zo belangrijk geweest voor het verloop van de film.

Het gebruik maken van twee vertellers is iets dat een belangrijke rol speelt in deze film. Zowel bij de indianen als bij de blanken bevond zich een dame die het een en ander vertelde en/of uitlegde en hoewel de stem van Rosanna Arquette me wat tegenstond werd hiermee vanuit (twee) verschillende perspectieven gekeken naar de oorlog. Dit draagt bij aan het realisme van de film en zorgt er voor dat gemakkelijk een eigen mening over die oorlog gevormd kan worden.

Hoewel ik me vanmiddag nog even heb ingelezen moet ik zeggen dat het kijken van films als deze voor mij meer waard is dan 43 Wikipedia-pagina's bij elkaar. Er kunnen, mijns inziens, weinig geschiedenislessen op tegen dit soort films die historische gebeurtenissen perfect weergeven (voor zover het verloop ervan bekend is).

"He had promised never again to make war to the Cheyennes and we had promised his dead if he did... In the next life he should hear us better."

Jammer dat Ben Barnes wat tegenvalt in de hoofdrol, maar gelukkig was Samuel "Sam" Adams niet de enige zoon van de vrijheid en zitten er genoeg interessante personages in deze miniserie om het aardig het kijken waard maken. Vooral de rollen van Rafe Spall (als John Hancock), Michael Raymond-James (als Paul Revere) en Dean Norris (als Benjamin Franklin) zijn wel geinig, maar heel erg serieus kun je deze korte serie niet nemen. Het gesjoemel met de historische feiten draagt niet bepaald bij aan de geloofwaardigheid, maar als een fictieve kijk op de historie van de Verenigde Staten kan Sons of Liberty er prima mee door.

Een western met een aantal hele grote namen, maar die desondanks niet erg bekend is. Dat komt natuurlijk ook omdat die namen niet uit de acteerwereld komen, maar toebehoren aan o.a. de vier Highwaymen. Naast dat kwartet waren er ook rollen voor Cash' vrouw en zoon en had ook David Allen Coe een rolletje. Veel muzikanten dus in deze remake van een van de grootste klassiekers uit het westerngenre. Gelukkig leidde dit niet tot dominant aanwezige muziek en is dit niet verworden tot een musical.

Van alle meespelende artiesten is er natuurlijk maar een iemand die een waardige opvolger van John Wayne kan zijn en dat is Kris Kristofferson. De enige van het gezelschap die het ook gemaakt heeft in de filmindustrie met onder andere een rol als Billy the Kid. De rol die hij hier heeft, als Ringo (Kid), lijkt daar veel op en ook hier speelt hij erg sterk. De overige zangers ogen wat onwennig en er is wat tijd nodig om ze echt in hun rol te zien. Vooral Willie Nelson heeft een leuke rol als de befaamde tandarts en tuberculosepatiënt Doc Holliday die voor de gelegenheid in het verhaal zit verwerkt.

Al met al is deze Stagecoach dus best een aardige remake die, mijns inziens, niet als een heel serieuze poging tot verbetering gezien moet worden, maar wel degelijk het kijken waard is. Helemaal voor de fans van de zangers is het best eens leuk om ze eens iets anders te zien doen.

Heel sterke western waarbij in het begin volgens mij wel wat spaghetti-invloeden vallen te bespeuren. De muziek is erg sterk en doet in het begin erg denken aan de sound van de Europese variaties op het Amerikaanse genre, maar ook de lange periodes van stilte en de grauwe omgeving waar ze zich het eerste gedeelte in bevinden, doen erg denken aan de Italiaanse westerns.

Op het moment dat het gezelschap bij de ranch aankomt verandert dit echter langzamerhand en lijkt de sfeer om te slaan. De sfeer wordt grimmiger, maar tegelijkertijd straalt de omgeving van de ranch - zeker in het begin van het laatste uur - een bepaalde rust uit en komt prima naar voren hoe sfeervol het ranchersleven kan zijn. Het is vooral de zeldzaam mooie locatie die daarbij voor prachtige plaatjes zorgt.

De drie hoofdrolspelers zijn zeer overtuigend. Gregory Peck is sowieso altijd erg sterk, maar ook Eva Marie Saint en Robert Foster zetten behoorlijk goede rollen neer. Verder doet ook Nathaniel Narcisco het naar behoren. Het ligt natuurlijk niet zo zeer aan hem, maar er gaat serieus veel dreiging uit van zijn personage. In elk geval dermate veel dat The Stalking Moon afsluit met een erg sterke zinderende ontknoping.

Mooie, sfeervolle film die een bijzonder verhaal vertelt over een bijzondere man. Richard Farnsworth neemt de rol van de eigenzinnige man met verve op zich en neemt je mee op een bijzondere reis door de prachtige Amerikaanse landschappen. De leuke en minder leuke belevenissen tijdens deze reis maken van The Straight Story een heel fijne roadmovie en de muziek heeft een heel aardige bijdrage aan de sfeer die daarbij gecreëerd wordt. Straight valt van de ene in de andere gebeurtenis en de twee uur zijn voorbij voor je er erg in hebt.

Streets of Laredo vind ik toch wel een waardige afsluiter van de chronologische reeks Lonesome Dove miniseries. Probleem is wel dat dit even totaal wat anders is dan de andere drie en dat het daardoor in het begin behoorlijk wennen is. Maar goed, deze serie mag dan uit de toon vallen, met deze andere aanpak werd en wordt McMurtry's verhaal, zei het op een totaal andere manier, wel weer behoorlijk goed op de beeldbuis gebracht.

Na het zien van de andere miniseries met de norse Woodrow F. Call verloopt het begin van Streets of Laredo nogal moeizaam. Niet alleen zijn er opeens heel wat jaren voorbij gevlogen maar tegelijkertijd lijken die jaren ook nog eens erg onlogisch te zijn verlopen. Ik had eigenlijk een beetje het idee dat McMurtry als schrijver van de boekenserie Return to Lonesome Dove had gezien en zich hierdoor heeft laten beïnvloeden. Daardoor kwam hij nu ineens met een totaal ander verhaal dat een heel andere wending neemt en ligt de beginsituatie van deze miniserie nou niet meteen voor de hand. Ik bedoel: wie had er nu na het zien van Lonesome Dove verwacht dat Lorena met Pea-Eye zou gaan samenwonen? En wie had er gedacht dat het hele stel weer terug zou gaan naar Texas? En dat alles en iedereen die dat niet deed geen onderdeel van het verhaal meer zou uitmaken? Maar goed, misschien waren die plotselinge veranderingen in de boekenserie minder verrassend en makkelijker te verteren dan in deze serie miniseries.

Onbedoeld gingen dingen me wel steeds meer tegenstaan doordat ik wat anders had verwacht en zag ik een tijdje alleen de slechte dingen, maar eigenlijk is dit natuurlijk gewoon een miniserie die op zich zelf staat en mede door de totaal andere aanpak en heel andere sfeer niet vergeleken mag worden met zijn reeksgenoten. Het is ook nog eens een heel aardige serie en het verhaal wist best te boeien. De serie heeft natuurlijk sowieso al niemand minder dan Woodrow F. Call en als ie dan ook nog eens zo sterk wordt neergezet door James Garner blijven zijn avonturen en handelingen bijzonder om te volgen. Garner deed me overigens in zoverre aan Waylon Jennings denken dat ik het bij dezen toch even wil melden. Maar dat geheel terzijde. Hij zet zijn rol namelijk erg sterk neer en wordt ook nog eens bijzonder goed bijgestaan door onder anderen Wes Studi, Sam Shepard en Sissy Spacek. En zo zijn ook de mooie en goeie rollen van Kevin Conway, George Carlin en Ned Beatty noemenswaardig en speelt het Mexicaanse gezin ook erg sterk. Vooral Alexis Cruz doet het erg goed als de kwaadwillige etterbak des huizes en haalt het bloed onder je nagels vandaan.

Streets of Laredo mag dan niet aan mijn verwachtingen hebben voldaan maar omdat dat puur kwam door de totaal andere aanpak en andere sfeer (en het al vaker genoemde woord 'naargeestig' is hier heel toepasselijk) was dat een kwestie van de knop omzetten. Daardoor valt deze dan misschien uit de toon bij de reeks Lonesome Dove miniseries maar is ie wel degelijk erg sterk en goed 'kijkbaar'. De feel good momenten die in de andere miniseries zo nu en dan voorbij komen zijn alhier in de straten van Laredo en al die andere wegen die de hoofdpersonen gaan helaas afwezig en voor dat goede gevoel is het wachten tot het einde, maar als het je ligt is deze miniserie zeker het kijken waard.

Het is sowieso het wachten tot het einde waard, want tijdens de eindcredits wacht er altijd nog de niet geheel onbekende titelsong die hier weliswaar niet gezongen wordt maar natuurlijk wel een erg fijne afsluiting van het geheel is.

Dit is zo'n gevalletje waarbij de komische noot voor de verandering eens goed valt in een western. Dat is zeker niet altijd zo, dus dat is dan al gauw een behoorlijke meevaller. Vooral de tralieloze gevangeniscel is onvergetelijk. En zo is Support Your Local Sheriff! goed gevuld met meer van dit soort glimlachopwekkende situaties en geestige dialogen. James Garner, Jack Elam en zeker ook Joan Hackett vullen heel leuke rollen in en ook de rest van de cast is met namen als die van Walter Brennan, Harry Morgan en Bruce Dern heel aardig ingevuld. Regisseur Burt Kennedy maakte daarmee een heel fijne, luchtige en bovendien goed herkijkbare western.

Uiterst bizarre western. Ik kan me niet herinneren dat ik me zo aan een film gestoord heb dat ik hem stopzette, maar dit keer was het echt niet om aan te zien. De film speelt zich af in een wereld waarin alleen plaats is voor zeer merkwaardige figuren en vreemde personen. Het is weer eens de plaatselijke dominee (Isaacs) die de belachelijke dorpsgek is, de sheriff is weer eens niet goed snik en de rol van Ed Harris is al helemaal lachwekkend. Niets voor mij deze film. Veel te overdreven en onserieus om anderhalf uur naar te kijken.