Opinions

Ik was na al de wat negatieve commentaren zowaar mijn interesse een beetje verloren maar na bovenstaande bericht kreeg ik toch ineens wel zin om deze film eens op te zetten. Als je van de man en zijn muziek houdt kan dat namelijk nogal wat invloed hebben op je kijk op de film. En omdat er misschien wel meer mensen zijn die kijken voor Tom Hiddleston dan om van de geweldige muziek van Hank Williams te genieten, hoeven de kritieken natuurlijk nog niet alles over de film te zeggen.

En de film blijkt na de relatief lage waarderingen op het net dan ook eigenlijk gewoon alleszins mee te vallen: de muziek is goed en het verhaal (hoewel bekend) blijft vrij aardig boeien. Toch kunnen Tom Hiddleston en Elizabeth Olsen het niet voortdurend interessant houden. Het voelt allemaal een beetje langdradig af en toe en het is zo nu en dan echt wachten tot er weer gezongen wordt. De film kan daarom helaas niet tippen aan de films die ik in het eerste bericht aanhaalde maar I Saw the Light is wel degelijk het kijken waard.

Wel zou ik eerder Your Cheatin' Heart (1964) aanraden.

Waar Sam Elliott bij mij groot op de dvd-hoes staat met een volstrekt onherkenbare outfit, is het voornamelijk Ned Romano die deze film het kijken waard maakt. Als Chief Jospeh is hij toch de meest interessante persoon en dus degene die de spanning er een beetje in moet zien te houden. Omdat het verloop van de film (zelfs wanneer het verhaal van dit opperhoofd nog niet helemaal bekend is) wel valt te raden is er van échte spanning geen sprake, maar de manier waarop de indianen – tja, laat ik ze voor de duidelijkheid maar zo noemen – weerstand bieden zorgt voor boeiende confrontaties die prachtig en erg realistisch zijn weergegeven. Verder doen James Whitmore en Sam Elliott het ook prima en kunnen ze in hun rollen zelfs nog een beetje sympathie opwekken, waardoor de oneerlijkheid van de hulpeloze situatie waarin hun tegenstanders zich bevinden, erg goed naar voren komt.

Ik kan me goed voorstellen dat het een lange zit is wanneer dit soort muziek je niet aanstaat, maar mocht het toevallig zo zijn dat je de veelvuldig hoorbare folksongs wel kunt waarderen dan valt er al meteen een hoop meer te genieten van Inside Llewyn Davis. Naast deze fijne songs heeft het leven van Llewyn Davis echter niet zo gek veel te bieden en veel meer dan een verfilming van het simpele dagelijkse leven van een krap bij kas zittende muzikant is dit eigenlijk niet. De film heeft dus eigenlijk geen bijzondere hoogtepunten omdat het leven van de veelal in dalen verkerende meneer Davis ook maar weinig pieken kent. Oscar Isaac doet het uitstekend maar zijn rol is helaas niet zo bijster interessant. Al met al is het leuk om de film eens gezien te hebben en is de muziek erg goed maar ik had hier stiekem toch wat meer van verwacht.

Heel bijzondere kijkervaring, waarbij de verwondering de boventoon voerde. Het is moeilijk echt te kunnen genieten van een oude film als deze, maar het is wel erg interessant om eens te zien. Waarom deze vroege klassieker zo bekend is (geworden), wordt immers goed duidelijk. Het zijn vooral de grote omvang en de veelzijdigheid van het verhaal waarmee deze film zich van een hoop andere films uit die tijd onderscheidt. Op het moment dat volgens mij in (veel korte) films toch over het algemeen vaak kleine gebeurtenissen centraal stonden, durfde John Ford het aan om het eens bijzonder groot aan te pakken. Hij betrok het hele Amerikaanse landschap bij zijn film en maakte een western die vrij ver in het oosten begint, om vervolgens met het nieuwe spoor langzaam richting het westen toe te werken. Hierbij verschijnen geleidelijk aan steeds meer westernclichés op een mooie manier op het scherm, worden een aantal historische feiten aangesneden en is de muziek een goede ondersteuning.