Opinions

Prachtig rechtbankdrama met een heel erg mooie rol van Henry Fonda. De inhoud van de rechtszaak en het verhaal dat er achter de misdaad schuil gaat, komen op heel aardige wijze tijdens het juryberaad naar voren. Mooi hoe aannemingen en getuigenverklaringen daarbij in de loop van de film worden verdraaid en ontkracht. Stuk voor stuk zijn de rollen bijzonder sterk ingevuld. Fonda en Lee J. Cobb zijn daarbij twee uitschieters naar boven die ervoor zorgen dat de spanningen hier en daar hoog oplopen. Wat er gedurende de film in grote lijnen staat te gebeuren ligt van begin af aan wel enigszins voor de hand, maar het is de wijze waarop de heren juryleden van kant wisselen, die 12 Angry Men zo geweldig genietbaar maakt.

Het is natuurlijk een interessant stukje geschiedenis dat hier in 12 Years a Slave verteld wordt en dat maakt dit natuurlijk een erg boeiende film, maar door het aangrijpende onderwerp vind ik het wel erg moeilijk om deze film goed te beoordelen. Enerzijds voelen de hartverscheurende beelden af en toe wat geforceerd aan omdat ze in overvloed aanwezig zijn, maar anderzijds is dat natuurlijk juist de kracht van de film en maken die momenten het juist zo bijzonder en indrukwekkend.

De bombastische ‘muziek’ die in het begin af en toe te horen was vond ik wat storend en ik had in plaats daarvan graag nog wat meer vioolklanken en van die mooie gospelachtige liederen gehoord, maar goed, dat klonk natuurlijk weer te vrolijk en dan was het allemaal weer niet zielig genoeg. Want waar het eigenlijk voornamelijk om lijkt te gaan is dat we een hoop medelijden krijgen met de hoofdrolspelers en dat we de (weliswaar onvermijdelijke) dramatische kant van het verhaal veel te zien krijgen. De film teert mijns inziens dan ook eigenlijk iets te veel op de meelijwekkende beelden die derhalve vertoond worden en weet daar tussenin niet altijd even goed te boeien.

Wel moet gezegd worden dat het acteerwerk er voor zorgt dat het bij vlagen een heel sterke film is en dat er op zijn minst één hartbrekende scène in zit die gisteravond even op mijn netvlies werd gebrand. Chiwetel Ejiofor zet hier een bijzonder sterke rol neer en ook Michael Fassbender is erg overtuigend en samen maken ze die scène waarin ze Patsey (Lupita Nyong’o) met de zweep geven behoorlijk mistroostig en schokkend om te zien. Dat is dan ook een van de sterke hoogtepunten in deze bijzondere film die dit lastige onderwerp op zeer geslaagde wijze aan de kaak stelt.

Wat begint met een komische noot, wordt al gauw een stuk serieuzer nadat de drie outlaws een bank overvallen en op de vlucht moeten. Wat daarop volgt is een leuke interpretatie van het kerstverhaal waarin de drie mannen voor een baby moeten zorgen en deze levend door de woestijn moeten zien te krijgen. Ze hebben hun belofte gedaan aan de op sterven liggende moeder en zullen deze koste wat het kost nakomen...

Dit prachtige eerbetoon aan Harry Carey (Sr.) is er een met een paar prachtige verwijzingen. De verwijzing naar het kerstverhaal is leuk, maar tegelijkertijd wordt hiermee verwezen naar een van Careys eerdere films, met dezelfde titel. Hoogtepunt vond ik echter het moment waarop Harry Carey Jr. in dit eerbetoon aan zijn vader aan een graf staat en uit volle borst 'Shall We Gather at the River?' staat te zingen.

Toch draait het natuurlijk vooral om John Wayne die bijna tien jaar na Stagecoach, in 1948, ineens een topjaar beleefde. Fort Apache en Red River kwamen in hetzelfde jaar uit en hadden misschien nog wel een groter succes dan deze Technicolor kleurenfilm. Hij was echter nog niet zo'n grote lolbroek als hij jaren later zou worden. De humor moet voornamelijk van zijn Mexicaanse vriend Pedro Armendáriz en zijn schijtlollige achtervolgers komen. Al behoorde het tweevoudig treffen tussen Wayne en Ward Bond, aan het begin en aan het eind, wel tot de (leuke) hoogtepunten.

Een heuse topfilm was het zeker niet en bij tijd en wijle was het zelfs moeilijk de aandacht erbij te houden maar over het algemeen werden deze inzakkingen gauw gecompenseerd met leukere momenten. Verder was er met onder anderen John Wayne, Harry Carey Jr., Ward Bond, Hank Worden en Ben Johnson toch een aardig groepje westernsterren bijeen dat toch eigenlijk zelden voor een zware teleurstelling zorgt. Zo ook in deze film niet.

Dit is zo’n remake waar mijns inziens eigenlijk nooit aan begonnen had moeten worden. Het lijkt een onmogelijke opgave om de prachtige klassieker uit 1957 te overtreffen of om zelfs maar enigszins hetzelfde niveau te halen als het origineel. Hierdoor kan een film als deze eigenlijk alleen maar tegenvallen.

Des te opvallender is het dat deze versie van 3:10 to Yuma vanaf het begin toch wel erg sterk is. Christian Bale zet Dan Evans minstens net zo goed neer als Van Heflin dat 50 jaar daarvoor deed. Russell Crowe maakt zijn rol echter eigen. Hij zet hier een heel andere Ben Wade neer als Glenn Ford. Opvallend is hierbij dat het psychologische spelletje in 1957 veel beter is neergezet dan in deze nieuwere versie van het verhaal. Dat spelletje dat Wade met Evans speelde leek in deze film in ieder geval minder goed te werken.

Zelden heb ik een film gezien die vervolgens zo lachwekkend slecht eindigt. Om niet precies een kopie te maken van het origineel is er een draai gegeven aan het plot. Hierbij zijn ze van twee dingen die de gehele film een belangrijke rol lijken te spelen, er één geheel uit het oog verloren. De steeds sterker wordende band tussen Evans en Wade is één van die twee dingen die juist erg sterk naar voren komt in het einde van de film. Daarnaast is echter niets meer gedaan met de realiteit, die eveneens redelijk hoog in het vaandel leek te staan. Volgens mij hadden ze best een realistischer eind kunnen bedenken dat de band tussen Evans en Wade eveneens aan de orde zou brengen. Dat is bij het origineel in ieder geval veel beter gelukt dan hier, als je het mij vraagt.

Het in dit geval tegenvallende einde is dan hetgene wat na de film nog even blijft hangen, waardoor je vervolgens bijna zou vergeten hoe goed de film voor de rest was. Over het geheel genomen is dit immers best een lekker filmpje waarbij de tijd omvliegt als je er naar zit te kijken.

“I've been standin’ on one leg for three damn years waitin’ for God to do me a favor... and He ain't listenin’.”

Het begin van Seven Men from Now is het sterkst. Wanneer Ben Stride de eerste twee van de zeven ombrengt is de toon meteen gezet. Daarna weet je dat het even zal duren voor de volgende er aan moet geloven en lijkt het erop dat de film wat zal stilvallen, maar als Lee Marvin zijn intrede doet stijgt het niveau alsnog. Vanaf dat moment kon de film alleen nog maar inzakken.

Dat de film dan vervolgens ook wat inzakt is jammer. Toch houdt Marvin voortdurend de aandacht op zich gevestigd en draagt hij de film. Wat een geniaal acteur is hij toch eigenlijk en wát een uitstraling heeft die man. Randolph Scott zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar speelt hier toch ook wel erg sterk. Dit is pas de tweede western die ik van hem zie, maar er zullen er hierna nog vele volgen.

Met de titel van de film is het verhaal eigenlijk vanaf het begin duidelijk. Je weet dat de hoofdpersoon aan het turven gaat en niet ophoudt voor ie bij de zeven is. Toch worden de omstandigheden er in het verloop van de film niet makkelijker op en blijkt er het een en ander anders in elkaar te steken dan het in eerste instantie leek. Mede doordat Stride (Scott) niet weet wie er zoal bij de zeven hoort is het af en toe wat moeilijk te volgen, maar alles valt uiteindelijk wel op zijn plaats.