Opinions

Samba

Tussen de bedrijven door Samba nog even op de valreep meegepakt in de bios. Ik had veel hoop. Na de formidabele prestatie van Sy, Nakache en Toledado met Intouchables hoopte ik dat die prestatie geëvenaard kon worden. Helaas pakt het wat anders uit. Samba vooral rustig, en zelfs een beetje saai.

De formule werkt gewoon niet helemaal hier. De parallellen tussen Samba en Intouchables zijn gemakkelijk te trekken, alleen pakt het hier heel wat minder uit. Het verhaal weet gewoon niet het vlotte feel good ritme te pakken. Het zwabbert tussen zwakke dramatiek en flauwe komedie. Hierdoor krijg je eigenlijk een saaie, lange zit. De chemie tussen Samba en Alice ontbreekt ook, vooral door de tweede. Haar manische depressie komt bijzonder zwak naar voren. Het had in mijn ogen vol drama mogen zijn. Tevens wordt de vluchtelingenproblematiek vrij rap op een zijpad geschoven. Iets wat ook bijzonder jammer is omdat daar veel potentie in zat.

Met Omar Sy is niets mis. Hij speelt opnieuw een sterke rol. Hij zet hier een typetje neer dat behoorlijk veel lijkt op zijn voorgaande prestatie. Desalniettemin is het goed. Met name als hij samen speelt met Tahar Rahim is het vermakelijk. Beiden trekken ze zich aan elkaar op. Rahim speelt aardig, al komt hij soms erg geforceerd over. Als Sy met Gainsbourg speelt daalt voor mij echter het niveau. Het gehele karakter van Gainsbourg staat mij niet aan. Het is vooral irritant, en daarmee haar spel ook.

Parijs is als setting natuurlijk altijd goed. De prachtige stad heeft echter een heel naturel karakter gekregen. Het is wel eens fijn alle hotspots niet voorbij te zien komen. Door dat naturelle karakter verliest het wel een klein beetje exclusiviteit. Zo heeft het zijn voor- en nadelen.

Samba is een beetje een saaie uitwerking van een potentieel goed verhaal geworden. Zonde. Als je de film links laat liggen mis je niets. Gewoon terug naar Intouchables...

2.5*

Saul Fia

Dé Holocaustfilm - althans, daar werd je mee warm gemaakt. Nu blijft deze zwarte pagina uit de geschiedenis immer een precair onderwerp om over te vertellen, schrijven of afbeelden. Met de gedachte in mijn achterhoofd dat bij de première mensen de zaal uit waren gelopen omdat de film te schokkend was, had ik mij grondig voorbereid. Al met al viel dat wel mee. Al is Saul Fia gewoon een goede Holocaustfilm geworden.

Het verhaal zweeft tussen de persoonlijke dramatiek van Saul en de algemenere destructieve praktijken die er in het kamp des doods plaatsvonden. Daarmee is eigenlijk ook meteen het zwakke en sterke punt van het verhaal belicht. Het verhaal rondom de persoon Saul is niet bijster interessant en heeft de sterke nijging ongeloofwaardig te zijn. De algemenere zaken in het kamp zijn echter bijzonder fascinerend om te volgen, net als de daarop volgende uitbraak. Schokkend was het echter niet. Het verhaal van de mechanische moordmachine van de Nazi's wordt in mijn optiek conform het algemene beeld dat er van het kamp bestaat verteld. Je weet dus was je te zien kan krijgen.

Géza Röhrig speelt een prima rol. Zijn weinige schermtijd (daar kom ik zo nog op terug) en zijn tekort aan tekst leggen de focus vooral op de visuele aspecten die de film te bieden heeft. Ondanks dit gebrek, als je het al zo wilt noemen, weet Röhrig toch een mens binnen het sonderncommando te creëren, dat dieper gaat dan een speelbal van de Duitsers te zijn en geen nummer meer is.

Visueel gezien zweef ik tussen haat en liefde. Het camerawerk zit tussen first-person en found footage in en dat geeft, met name in het begin, een bijzonder onplezierige manier van kijken. Geen beeld wordt gecompleteerd getoond, het camerawerk is haastig en met vlagen zelfs onduidelijk. Ik neem aan dat Nemes de kijker een verhaal door de ogen van de hoofdpersoon wilde geven. Toch went het uiteindelijk. Daarbij komt dat door het camerawerk de beelden niet zo schokkend zijn als vooraf aangekondigd. Veel wordt half of impliciet in beeld gebracht. Van mij had het directer gemogen.

Saul Fia is zeker geen slechte Holocaustfilm geworden, maar ook zeker geen super goede. Aardig om een keer gezien te hebben.

3*

Savages

Seks, drugs en bijna ook nog eens Rock ’n Roll. Het verhaal over twee gebroeders in de drugswereld met hun liefde die worden bedreigd door een grotere drugsbaas. Het recept voor een spannend liefdesavontuur die zowel goed als slecht af kan lopen. Spannend vanaf de eerste minuut of gelijk een grote flop? Alles wordt al in de eerste minuten bepaald in zo’n film.

Hier gaat dat gelukkig goed. De regisseur heeft voor een veilige optie gekozen door één van de hoofdpersonen als voice-over te laten functioneren en een mysterieuze inleiding te geven. Gelijk al geprikkeld door het vage begin ga je de film in. Daarna wordt je vakkundig rondgeleid door alle personages van het verhaal én er zitten een paar duistere, niet verklaarde types tussen.

Het verhaal gaat de hele film in hetzelfde tempo. De drugsoorlog die ontstaat ligt al de hele tijd voor de hand. Dat vervolgens Ophelia wordt ontvoerd zie je ook al van verre aankomen. De gebroeders slaan met gelijke hand terug en alles zou goed moeten eindigen.

Er is met het script niets mis. De volgorde van gebeurtenissen is gewoon chronologisch en duidelijk te volgen. Af en toe komt er weer een personage opduiken en moet je even in je geheugen graven, maar that’s it. De ruimte voor spanning en nieuwe scènes is groot in deze film en daar wordt ook volop gebruik van gemaakt, wat erg goed is. Zonder van de hoofdlijn af te geraken zijn er genoeg scènes die een extra waarde geven aan de film, zonder dat de vaart uit de film gaat. Dat is erg prettig. Desondanks komt de film wel aan een respectievelijke 2 uur en 21 minuten.

Het verhaal maakt niet veel ruimte voor goed acteren. Huilen, boos zijn en geluk is het enige wat je hiervoor moet kunnen uitbeelden en na een paar keer oefenen heb je het wel onder de knie. Deze prestaties passen gewoon goed in de film maar zijn niet bijster spectaculair. Gewoon dus.

Alle scènes zijn wel heel mooi in kaart gebracht. Af en toe een over-view van een mooi strand of een regenwoud. Dit is ook geeft ook een goede meerwaarde aan de film. Ook waren er een paar zwart-wit shots in de film, sommige daarvan kon ik niet helemaal plaatsen. Maar voor de film is het geen meerwaarde of haalt het alles omlaag.

Nou moeten we er natuurlijk wel rekening mee houden dat de setting van het verhaal veel ruimte geeft om het visueel genieten te maken. Makkelijk gekozen, maar goed uitgevoerd. Ook hier is heel veel ruimte voor mooie beeldmaterialen gelaten.

De film krijgt dus gewoon ruim boven de voldoende.

3*

Saving Private Ryan

Gisteravond kreeg ik ineens het bevliegende gevoel om deze film van Spielberg weer eens op te zetten. Zo gezegd zo gedaan en de film in één lange adem uitgekeken. Van te voren heb ik me natuurlijk weer iets in het onderwerp verdiept. Spielberg volgt in deze film de gebeurtenissen tijdens de landing van de Normandische stranden de werkelijkheid goed. Hij weet een schitterende prestatie over één van de grootste gebeurtenissen op oorlogsgebied in de geschiedenis neer te zetten.

Het verhaal zit namelijk gewoon sterk in elkaar. De beginscène is gelijk al pakkend met de oude Matt Damon. Het bloedige gevolg op Omaha Beach geeft gelijk een welkome knaller, letterlijk. Spielberg volgt hier heel nauwgezet de werkelijke situatie op het strand, van de Tsjechische Egels tot de bangaloretorpedo's. Hierna neemt het verhaal natuurlijk een fictieve loop, die echter ook zeer sterk in elkaar steekt. Alle gruwelen van de eerste dagen na de invasie komen duidelijk naar voren. Dit voor zowel de soldaten als de burgers die slachtoffer worden van het geweld. De uiteindelijke climax in Rammele is an sich wat cliché, maar spectaculair genoeg om dat door de vingers te zien.

Er komen aardig wat bekende koppen voorbij in deze productie. De grootste ster op dit witte doek is toch, met recht, Tom Hanks. Hij zet zijn typetjes even opzij en stapt in een wat serieuzere rol. Toch blijven op momenten zijn typerende karaktertrekken terug komen. Desondanks is hij vanaf het begin tot het einde sterk. In zowel de kleine scènes, als in de kerk, als op de grote momenten, als op het strand.

Naast Hanks zijn ook Barry Pepper, Giovanni Ribisi en Vin Diesel erg sterk. Vooral Pepper is met zijn sterke christelijke overtuiging, en ook een beetje zijn sniper, een lust voor het oog. Matt Damon komt in deze film behoorlijk te kort. Hij verschijnt te laat op het doek om zich nog van de rest te kunnen onderscheiden. Op zich speelt hij goed, maar na de twee uur die je met de andere acteurs heb doorgebracht is het lastig om hem juist in de context van de film te zien en zijn zijn prestaties lastiger te waarderen.

Cinematografisch zit alles perfect. Alle beelden zijn goed geschoten en in het juiste filmperspectief verteld. De grootsheid en kleinschaligheid die in de film zij aan zij lopen komen meerdere malen erg sterk naar voren. Je krijgt tevens regelmatig de kans om goed van het Franse landschap te genieten. Puike prestatie van Spielberg op dit gebied.

Saving Private Ryan blijft een fantastische film, en doet zijn positie in de Top250 zeker eer aan.

4.5*

Deze film na een uurtje uitgezet, was weer hetzelfde als de vorige films alleen dan nog slechter. Misschien dat ik bij een herziening hoger uitkomt...

Seed of Chucky

Een horrorreeks kun je het al niet meer noemen. De eerste twee delen wordt daar nog naar gestreefd, maar in de twee delen die daarop volgden kon ik dat al niet meer terug zien. De geboorte van een nieuwe pop was natuurlijk de climax daarbij. Ik wist niet hoe ik Seed of Chucky moest interpreteren. Uiteindelijk hoop ik dat ik het niet al te letterlijk moet nemen...

De film zweeft een beetje tussen alle genre's door. Er zit een beetje dramatiek, humor en een tikkeltje van de horror in. Eigenlijk valt dat laatste wel te verwaarlozen en is het als tweede genoemde genre toch wel de focus in deze film. De film twijfelt echter te veel. Het wil niet een 100% komedie zijn, maar het is ook niet iets anders. Grappige scènes wisselen zich met saaie af. Een uiteindelijk grappig einde die nog onrealistischer is dan het einde van het vorige deel. Jammer dat de reeks zo uitgemolken wordt. Stop er maar gewoon mee, of maar er een 100% komedie van, want eng wordt het toch nooit meer..

Acteerwerk, valt dat hier eigenlijk te noemen? Ik heb geen idee. De drie hoofdrolspelers zijn poppen en kun je die op hun acteren beoordelen? Als ik alleen de stemmen er bij moet halen kan ik er niet veel uit halen. Helaas. Het is helaas wel zo dat de poppen geen enkel moment leuk of eng overkomen. Chucky mist grotendeels zijn humor uit de vorige delen en als vader is hij heel slecht. Tiffany is als twijfelende moeder ook niet goed. Te ongeloofwaardig allemaal (voor zover het geloofwaardig is uiteraard). Glen/Glenda is ook meer een stoorzender in de film. Het concept is zo lachwekkend... Maarja...

De poppen stralen natuurlijk weer hun klassieke bewegingen uit. Simpel in hun bewegingen en zo is het ook weergegeven. Je ziet dat als ze uitgebreider bewegen (bijvoorbeeld wanneer ze weg rennen) dat het er een stuk minder uit ziet. De close-ups van de hakkende handen zijn zoals de vorige delen goed. Meer ook niet. Sfeer wordt er niet gecreëerd en de muziek is ook niet bijster.

Niet de minste in de reeks, omdat ik nog wel heb kunnen lachen. Een voldoende is het echter ook niet.

2*

Selma

Ik wist nu niet precies of we hier een biopic van Martin Luther King moesten verwachten of een documentaire gericht op de protestmars van Selma naar Montgomerey. Uiteindelijk heeft DuVernay je een uitwerking voorgeschoteld die een middenweg van beiden is. Een stukje uit het leven van MLK gespitst op de gebeurtenissen rondom Selma. Ik vind het een prima cocktail geworden die je zeker gezien moet hebben.

Om niet te kiezen voor een gehele vogelvlucht over het leven van MLK in twee uur tijd is denk ik een gouden greep. Een zulk bewogen leven verdient het niet om zo snel afgeraffeld te worden. Selma is de perfecte plek om een iets minder bekende gebeurtenis rondom de zwarten-emancipatie in Amerika te laten zien. Daarnaast is het feit dat het verhaal zich wel op MLK spitst de persoonlijke twist die dit verhaal nodig heeft. Hierdoor wordt een losse opeenstapeling van droge, gruwelijke feiten voorkomen en heeft het geheel een persoonlijk karakter. Dat persoonlijke karakter wordt nog eens extra benadrukt door bepaalde - onbekende - personage extra te belichten, zonder ze te prominent door je strot te douwen. Het gaat immers niet om hun levens, maar om de gebeurtenissen in Selma. Tot slot wil ik nog wel even melden dat de film soms net iets te veel aan vaart inboet. Zonde, want voor de rest ligt het tempo op een zeer lekker niveau.

Davis Oyelowo is in mijn ogen de perfecte man voor deze rol. Hij weet dezelfde virtù van MLK op je over te brengen, al heb ik hem nooit meegemaakt, de beelden spreken boekdelen. Zijn gepassioneerde manier van speechen is er één die in mijn ogen zeer goed overkomt. Je staat nog net niet zelf uit je stoel om mee te klappen.

Personen als Tom Wilkinson, Oprah (ik ben benieuwd wie haar durfde te slaan op de set ), maar ook Ribisi doen het prima. Geen overbodig karakter passeert de revue. Er is een uitstekende balans tussen het aantal personages en de hoeveelheid mensen die je maximaal kan gebruiken om het verhaal persoonlijk te houden.

Visueel is er niets op aan te merken. Ik kan natuurlijk niet controleren in hoeverre er op locatie geschoten is en hoe de woning van MLK er uit zag, maar in mijn ogen lijkt alles dik op orde. Toch weet DuVernay ook hier een klein extra in te voegen door wat originele televisiebeelden te tonen. Dat kan ik wel waarderen.

Selma is een zeer goede film over Selma geworden, met de juiste balans tussen biopic en documentaire. Meeslepend, dramatisch, maar realistisch en niet over de top.

4*

Sex Tape

Cameron Diaz weet tot nu toe in haar gehele oeuvre niet echt een memorabele prestatie neer te zetten. In de rol van een vrouw die seksuele problemen met haar man heeft ligt nu niet heel veel potentie, maar wie weet. Toch is Sex Tape een behoorlijk grote teleurstelling.

Het verhaal is niet alleen heel simpel, maar de uitwerking daarvan is dermate flauw en slap dat het nog verder gedegradeerd wordt. de gehel film is de natte droom van een 14 jarige die net de puberteit in komt. Flauwe grappen over seks en situaties van een tergend laag niveau zijn echt verschrikkelijk om aan te zien. Toen men aan de cocaïne begon sloeg ik mijn ogen neer. Ik wist toen dat deze film werkelijk helemaal niets meer zou worden.

Bij Jason Segel trok ik echt de haren uit mijn hoofd. Wat speelt hij verschrikkelijk. Elke grap is volledig misplaatst en heel kinderachtig. Hij heeft totaal geen toevoegende waarde aan de film.
Daarnaast is Diaz ook zeker niet goed. Ze volgt de lijn van Segel en die is niet goed. Toch is ze beter te pruimen dan haar fictieve man.
Corddry en Kemper vallen met vlagen nog mee. Soms weten ze zelfs een kleine glimlacht te doen ontluiken. Toch zijn ook zij het merendeel van de tijd ontzettend flauw en kinderachtig. Echte tiener poep pies en seks grappen.

Visueel gezien is er niet veel op te merken. In het slappe concept is dit volledig naar de achtergrond geschoven. Geen plus geen min dus.

Sex Tape moet je lekker gaan kijken als je net 14 bent en het nog allemaal spannend en grappig vindt. Erg slecht en kinderachtig dus.

1*

Sharknado

De haaiensnaaier van het jaar!!! Och alleen het concept is al een giller. Daar zou de film al volle punten voor moeten krijgen. Zij het dat we op een serieuze filmsite zitten en dus ook redelijk moeten beoordeling. We pakken het beoordelingsformulier voor de B-film er bij en kunnen gaan invullen. Wat blijkt? Sharknado scoort nog niet eens zo super laag...

Wat het meest opzienbarende aan deze film is dat hij nog vermakelijk is! Alles ziet er verschrikkelijk uit, het kan niet anno 2013, een debiel concept, trieste acteerprestaties, maar ondanks dat vermaakt het ontzettend! Er zit een gigantisch tempo in de film en verveeld gewoon niet. Bij de meeste B-films zie ik mijn levensklok terug tikken, maar hier niet eens. Situatie na situatie stapelt zicht op en houd je bezig. In de anderhalf uur raast alles dus letterlijk en figuurlijk voorbij.
Op een paar schoonheidsfoutjes na (99% van de film...) had Sharknado dus wel degelijk potentie. Een hele foute film, maar erg vermakelijk.

De acteerprestaties liggen natuurlijk zwaar onder maat hier. De emotionele stukken zijn nogal lachwekkend. Een slappe poging om de film niveau te geven? Ze hadden het beter niet kunnen doen. Vooral Cassie Scerbo en haar levensverhaal waren ontroerend
Ian Ziering is als hoofdrolspeler natuurlijk de ster van het geheel. De reddende engel. Heel serieus nemen kan je hem niet, maar op B-niveau is hij zeker niet verkeerd. De Achilles van het geheel weet kinderen uit een bus te trekken, zijn familie te redden en uit een haai te kruipen. Hij doet het grappig allemaal.
Waarom Tara Reid in deze productie mee deed wist ik eigenlijk niet. Dit niveau vond ik een beetje laag voor haar liggen. Toch is ze schoonheid om naar te kijken. Ze weet dat helaas niet helemaal te compenseren met haar niveau van spelen. Van haar had ik toch wel iets meer verwacht.

Normaal zou ik nu bij de visuele aspecten van de film aankomen. Het ziet er allemaal zeer belabberd uit. Zelfs voor een Asylum film vond ik hem erg matig er uit zien. Het reuzenrad en de tornado's waren lachwekkend slecht. Ik vraag me af waar die $1.000.000 heen is gegaan... In de effecten zit het in ieder geval niet ben ik bang. Ook de haaien hadden beter gekund. Jaws wist ze destijds al beter weer te geven.
Hier op MM staat het genre SF, op IMDB kwam ik echter Horror tegen. Om deze film tot een Horror te rekenen zou ik een belediging voor het genre vinden. In SF past hij nog wel een beetje. Het heeft toch iets apocalyptisch/futuristisch.

Sharknado kan natuurlijk niet op een voldoende uitkomen. Toch scoort hij bij mij gigantisch op het feit dat ik me gewoon erg goed vermaakt heb tijdens de film. Humoristisch, dramatisch, het had alles wel een beetje

2*

Sherlock Holmes

Ik kreeg laatst zin in een herziening nadat ik las dat deel 2 op tv was. Zo gezegd zo gedaan en hem maar opgezet. Na deze herziening verander ik niet van mening. Deze uitwerking van Sherlock Holmes is een erg sterke, moderne luchtige misdaadklucht.

Met de bronliteratuur ben ik helaas niet bekend. Ik moet het verhaal dus puur op deze weergave beoordelen. Persoonlijk vind ik die erg sterk. De bovennatuurlijke kant, gecombineerd met wetenschap en rede geeft een zeer interessante uitwerking die je tot het einde op het puntje van je stoel houdt. Het enige nadeel is dat de gehele opbouw, die zeer zorgvuldig in elkaar steekt, op het einde een beetje afgeraffeld wordt. Ondanks dat is het een goed en spannend einde.

Robert Downey Jr. zet hier een sterke rol neer. Waar hij vaak de set domineert wordt hij hier aardig in bedwang gehouden. Hij past precies in het plaatje van de cast om zich heen. Vooral Jude Law houdt Jr. goed in bedwang. Hij voorkomt grotendeels dat Jr de show steelt. Daarnaast is hij in zijn rol ook erg goed. Rachel McAdams staat ook zeer sterk in haar schoenen. Haar goede intrigerende karakter komt uitstekend naar buiten.

De sfeer zit er heerlijk in. De 19e sfeer komt perfect tot uiting hier. Complimenten gaan naar Jenny Beavan die iedereen fantastisch aangekleed heeft. Samen met de decorontwerpers en de erg sterke muziek van Hans Zimmer komt de sfeer geweldig je huiskamer in. Al deze factoren bij elkaar werken samen fantastisch uit.

Sherlock Holmes is een heerlijke misdaadfilm. Erg sterk en mysterieus. Ik kijk uit naar de herziening van deel 2.

3.5*

Seven Samurai,

Al vaak voorbij zien komen in de updates en de top250, maar tot op heden nooit gekeken vanwege de lange speelduur. 3 1/2 uur is echt heel lang. Toch heb ik maar besloten om hem te kijken, weliswaar in 2 etappes, maar ik heb hem gezien! En sjongejonge want een film!
In het begin moet de film even op gang komen. Voordat de eerste samurai is 'gerekruteerd' gaat er al een stuk tijd voorbij. Maar ook hier geldt: Voor je het door hebt is er een uur voorbij.
In de gehele film gebeurd niet super veel, maar het is zo knap geregisseerd dat het geen moment verveeld. Ook het 'eindgevecht' is goed geschoten. Ondanks de momenten van overacting of 'neppe' scènes is het echt een topfilm die je moet zien!

Een goed resultaat, een terechte notering in de top250, voor een topfilm
4*

The Shining

Stephen King weet als griezel schrijver mij niet echt te boeien als ik eerlijk ben. Hij weet nooit echt klassiek werk neer te zetten. Misschien mogen we hem daarom ook niet lezen voor de Engels boekenlijst...

Mijn eerste beurt van deze film beviel mij zeer slecht. Hoger dan een 1.5 kon ik niet komen en ik begreep niet wat deze zo hoog in de Top250 deed. Nu na een tijd maar eens herzien. Deze keer beviel het mij zowaar zeer goed!

Kubrik heeft een aantrekkelijke portfolio. Er zaten wat jaren tussen sommige film, maar hij heeft aardig wat bij elkaar weten te sprokkelen. The Shining is misschien we de kroon op zijn werk?

Het verhaal is geschreven door Stephen King, met een uitwerking van Kubrik. Waar het verhaal van King zich vooral concentreert op The Shining van Danny heeft Kubrik voor een uitdieping van het doordraaien van Jack Torrence gekozen. Die keuze vind ik nog steeds minder. De uitwerking daarentegen is wel heel sterk. De acteurs en de manier van filmen maken het niet eng. De muziek deed dat vond ik. Kubrik zorgt voor een continue spanning die vanaf minuut 1 op je scherm te zien is. Erg sterk. Waar zat ik de vorige keer?

Jack Nicholson is geknipt voor deze rol, althans: dat zou je zeggen. Hij speelde ook al een gek in One Flew Over The Cuckoo's nest dus dit zou een eitje moeten zijn. Ik vond hem met vlagen goed. In het café/de Gold-room was hij erg sterk, maar daarbuiten vond ik hem minder. Uiteindelijk geeft hij het proces dat in een man die doordraait perfect weer. Van de kleine irritaties, tot de uiteindelijke complete geschiftheid is goed gedaan.

Shelley Duvall is misschien als persoon al eng genoeg. Grote ogen, rare mond. Niet ons ideale beeld van schoonheid. Misschien maakt haar dat juist zo mooi. Ze weet precies de juiste sfeer te creëren. Haar acteerwerk in combinatie met haar overkomen en uiterlijk zet een sterke rol neer.

Dany Lloyd is afwisselend. In het begin vond ik hem nogal magertjes. Hij kwam niet overtuigd over als hij bang was. Grote ogen en een enge blik waren niet overtuigend genoeg. Helemaal op zijn fietsje met de zusjes was hij zwak, ook al waren de momenten erg spannend! Naarmate het einde vordert en Tony komt wordt hij sterker; "Redrum, Redrum, Redrum, Redrum."

De sfeer in de film is perfect. The Overlook Hotel is groots en immens. Hetgeen wat je bij zo'n film verwacht. Ietwat cliché, maar perfect toegepast in deze film. Je ziet geen eindeloze hoeveelheden ruimtes. Het wordt slechts tot een paar beperkt, wat er goed is. In zijn eenvoud blikt hij uit. De muziek deed het hem al zei ik. Dat maakte de scènes echt spannend om naar te kijken. Hij is precies goed toegepast. Zowel als de muziek er wel als niet is.

Ik ga flink omhoog in mijn waardering. Misschien dat ik de volgende keer nog verder stijg, maar dan zullen we een jaar verder zijn denk ik.

4*

Shutter Island

Zoals al vele hier op MM zeggen is de film vergelijkbaar met Memento. Er zijn hier terecht discussies gaande over deze film. Ook ik zou graag mijn inbreng hierin willen hebben. Maar allereerst wil ik even kwijt dat dit weer een geniale productie van Martin Scorsese is waarin hij zijn kwaliteiten als regisseur weer zeer duidelijk naar voren laat komen. Scorsese laat zijn goede films ook echt heel goed zijn.

De film lijkt op het eerste gezicht niet eens zo opzienbarend. Een US Marshall gaat naar een psychiatrisch eiland om daar de verloren vrouw Rachel Solando te vinden. Een paar geweldige scènes worden gelijk al naar je toe geslingerd, zoals de scène met Dr Jeremiah Naehring en de directe overschakeling naar het Duits. Prachtig! Samen met zijn deputy Chuck gaat hij uiteindelijk de strijd aan. Naarmate de film vordert wordt het echter steeds obscuurder. De vrouw Solando blijkt niet te zijn wie zij is, en ook Ward C is een plek om je vraagtekens bij te zetten. Dan hebben we ook nog de mysterieuze vuurtoren. Wat gebeurd daar in? Niemand die het weet.
Uiteindelijk lijkt de film vast te lopen. Toch weer Scorsese er een geweldig onverwachte wending in te gooien. Dit speelt zich allemaal in de vuurtoren af. Een gigantische mind fuck is het gevolg en je weet niet wat je nou moet geloven. Alles lijkt elkaar tegen te spreken. Tot slot denk je alles te begrijpen. DENK je alles te begrijpen. De laatste zinnen van de film brengen je dan weer helemaal in verwarring... Een positieve verwarring echter. Die laatste zinnen maken de film nog krachtiger dan hij al was. De kers op de taart. Echt schitterend gedaan!!

Leonardo DiCaprio; eigenlijk ben ik nooit zo'n superfan van hem geweest. In deze film weet hij echter een formidabele prestatie neer te zetten. Hij geeft zo'n goede invullen aan het verhaal met zijn rol dat het echt een prijsje waard is. Hij brengt alles met zulke overtuigen dat het net lijkt alsof je naar een echte psychopaat zit te kijken. Mede door zijn overtuigend acteerspel is de film zo'n succes.
Niet alleen DiCaprio, maar ook Mark Ruffalo en Ben Kingsley spelen het spel zeer overtuigend mee. Het feit dat alles een rollenspel was kan je alleen ontdekken doordat ze het noemen. Ik had geen moment getwijfeld of er niet meer achter stak. Geweldig gedaan!!

Ook het eiland is zeer mooi in beeld gebracht. Beelden tijdens de storm zijn echt goed genomen. Ook de kliffen en het opvangcentrum zelf zijn mooi weergegeven. Misschien valt het niet veel op, maar ook het weer draagt zeer goed bij aan de spannende en benauwde sfeer van de film. Donkere wolken, dan weer lichte zon. Alles past precies. Je ziet dat het weer echt is afgestemd op de situatie en de sfeer van de film op dat moment. Bij opluchting zon, bij spannend donkere lucht. Het viel mij gewoon op. Ook de vuurtoren was in zijn eenvoud zeer sfeervol. Het had de gehele tijd iets mysterieus om zich heen hangen, terwijl als je nagaat hij eigenlijk heel gewoon was.

Een geweldige productie. Jammer dat ik niet meer kan geven dan dat deze film zou moeten krijgen.

5*

The Silence of the Lambs

Al voordat je hem gezien hebt weet je dat het een klassieker is. Ouders, broers, zussen en af en toe zelfs grootouders die er met lof over spreken. Ik had hem als eens gezien. Gewoonweg om het feit dat hij zo hoog in de top 250 stond. Als ik nu terugblik zie ik dat ik de film ondergewaardeerd heb. Zeer erg ondergewaardeerd. Spanning, sensatie, goed plot, origineel, goede verfilming (wat ik best belangrijk vind; persoonlijke mening) en excellent acteervermogen in de film. Je zou bijna zeggen: alles in één!
Het tweede boek van Thomas Harris was in 1991 aan de beurt. Ikzelf heb er bewust voor gekozen om eerst Red Dragon uit 2002 te zien, en niet eerst Manhunter. Red Dragon (lees het zelf maar ) vond ik echt heel goed. En het mooiste is nog: Silence of the Lambs gaat er gewoon rustig overheen.

Want opnieuw moet er een psychopathische moordenaar, deze keer genaamd Buffalo Bill, gepakt worden. Op zich lijkt het verhaal zeer veel op Red Dragon. Dit keer is het echter geen ervaren agent die de klus moet klaren, maar een onervaren FBI-studente. Deze zet is erg goed. Het toch wel abstracte denken van een politieman/vrouw wordt hier in één keer geconcretiseerd. De studente denkt nog met dezelfde naïviteit als de kijken. Wel is waar een heel goed inzicht, maar je kan je er veel beter in plaatsen.
De spanning word goed vastgehouden de gehele film. Net als in Red Dragon zie je af en toe een paar shots van de dader maar het blijft allemaal heel sinister. De rol van Lecter daarin is fenomenaal ingevuld. Hij weet weer met rare anagrammen en woordspelingen op een briljante manier tips en aanwijzingen te geven. Misschien nog wel beter dan in deel één. Al met al een fantastische verhaallijn, die heel goed verfilmd is.

Ook het acteren zit werkelijk fantastisch. Ik had het al over de gezonde naïviteit van Jodi Foster is niet alleen verfrissend, maar ook heel goed gespeeld. Het is moeilijk om het zo goed neer te zetten. Ook over de eindscène was ik zeer te spreken. De angst en het angstzweet spatte van je scherm af, om vervolgens tegen alle Hollywood regels in er in één scène en zo'n 5 seconden daarvan een einde aan de speurtocht te maken
Ik loofde Anthony Hopkins al hierboven om zijn spel. Hij speelde zo heerlijk. Een geniale, kannibalistische moordenaar is niet iets van alle dagen en het is zo knap hoe hij het zo overtuigend weet te brengen. Je gelooft bijna dat daar Hannibal Lecter staat, en niet Anthony Hopkins.

Uiteindelijk is het ook mooi weergegeven. De gevangenis van Lecter is indrukwekkend en boosaardig. Er wordt precies de juiste sfeer gecreëerd! Ook een paar mooie scènes in de bossen en in de stad zijn erg mooi genomen. Samen met het verhaal en het acteerwerk zorgt de visuele uitbeelding van het verhaal tot een geweldige enerverende sfeer die niet loslaat tot het einde!

Al met al lovende woorden voor echt een klassieke topfilm. Ik verhoog mijn stem dus ook gewoon met een heel punt.

4.5*

Sin City

3 regisseurs? Hoe kan dat zou je denken? Uiteindelijk best logisch als je 3 verhalen hebt. Die zijn dus allemaal geregisseerd door een verschillende man. Ik dacht dat ik een soort 21 Grams of Amores Perros te zien alleen dan in actievorm. Bij deze film had ik totaal geen idee wat ik moest verwachten. Ik hoopte vooral dat er leuke actie in zou zitten, wat in een rebellerende stad toch goed zou kunnen. Extended Edition dus bijna 2 en een half uur voor de boeg. Hierboven lees ik nog dat er stripboeken hiervan zijn, nog nooit gelezen of van gehoord dus helemaal maagd de film in gegaan.

Wat moet ik van deze film denken? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Aan de ene kant vond ik het een spacende gare film, maar aan de andere kant vond ik hem geniale aspecten hebben. Ik heb een film nog nooit zo uitgewerkt gezien. In principe zwart-wit, maar ook een gele man en een paar andere kleuren er in verwerkt. Ik weet echt niet wat ik er van moet denken. Bovendien zitten er in de Extended Edition 4 verhalen en niet 3. Één verhaal duurt maar 2 scènes. Raar... maar grappig

Het eerste verhaal was in mijn editie de laatste hier op MM. Op de rare uitwerking na vond ik die wel erg sterk. De tweede bij mij was hier op MM de eerste en die vond ik iets minder. Nogal van hetzelfde vond ik het. Het skelet van het verhaal was gelijk, de uitwerking iets anders. Tussen deze bedrijven door kwam er nog even iemand in beeld die twee dames een sigaret aanbood, wat die er in deed? Het derde verhaal vond ik dan wel weer sterk, alleen die uitwerkingen waren zo raar...

Alle acteurs opnoemen heeft niet heel veel zin. Er zaten veel bekende gezichten tussen die goed, maar apart speelden. De drie die hier op MM staan behandel ik wel even. Mijn openingsacteur Bruce Willis was zoals hij altijd speelt: sterk. Een tikkeltje stoïcijns op het eerste gezicht, maar daar onder ligt een zeer diepe laag van emotie en gevoel in zijn spel. Erg knap. Hij acteert in veel film wat oppervlakkig en hetzelfde, maar hier vond ik hem goed.

Mickey Rourke was bij mij de tweede. Hem vond ik ook goed spelen. Iets oppervlakkiger dan Willis maar goed. Een nooit geliefde ziel ten midden van misdadigers. Zijn milieu dwingt hem tot zijn daden, niet zijn aard. Dat vond ik erg sterk van hem overkomen en dat is alleen maar goed.

Clive Owen was dan ook weer totaal anders dan de andere twee. Hoe de verhalen uitgewerkt worden is vrij hetzelfde maar alle drie de acteurs weten er een goede eigen twist aan te geven. Erg mooi

Hoe was het visueel? Visueel was het een afwisseling van fronzen en lachen. Zo vreemd vond ik het uitgewerkt, ik weet echt niet wat ik er van moet maken. Bij de herziening moet ik maar bepalen wat ik er van vind, want nu kan ik er totaal geen oordeel over vellen. Sorry.

Uiteindelijk weet ik niet of ik deze film een gigantische flop vind of een meesterwerk. Het circuleert daar een beetje tussen en ik denk dat ieder dat voor zichzelf moet bepalen. Of je houd er van, of je haat het en er zal ook nog wel een categorie zijn die niet weet wat hij of zij er mee aan moet, want daar plaats ik mijzelf onder

3.5*

Sin City: A Dame to Kill For

Na een voor mij ietwat vaag deel 1 (die ik nog steeds niet volledig begrijp overigens) mij toch gewoon maar aan deel 2 gewaagd. De keuze van kleuren snap ik ook na het zien van dit deel niet. Ondanks de vage kleurkeuze is het niveau van Sin City 2 niet heel erg hoog...

In plaats van die geheel afzonderlijke verhalen is er nu een combinatie van vier verhalen die tot op zekere hoogte met elkaar verweven zijn. Ik moet zeggen dat dat voor het begrip van de film, zeker als je geheel zonder voorkennis de bios in stapt, zeker beter is. Dat zegt dan nog niets over het niveau van de verhalen, die in mijn ogen met name bedacht zijn om wat bloed op het scherm te kunnen laten spatten. Van intrigantes tot hooggeplaatste senatoren en van bruine cafés tot erotische slaapkamers: Sin City 2 bevat het allemaal. Ondanks dat komt het op mij over als een krampachtige poging om de sfeer van het sterkere deel 1 te imiteren en niet een geheel eigen sfeer te creëren.

Om alle acteurs afzonderlijk te behandelen heb ik nog een paar A4´tjes nodig. Dat laat ik dus ook achterwege. Over het algemeen ligt het niveau niet heel hoog. De meeste acteurs willen voor hun testosteron of volle boezem tentoon spreiden. Toch is er tussen het woud van tieten en spieren ook wat goeds te ontdekken. Levitt is tussen het geweld der spierbundels een welkome afwisseling door met charme en intelligentie mensen eens een hak te zetten.

Over het uiterlijk van de film is lastig te oordelen. Dat het geheel echter sfeerloos is lijkt me vrij duidelijk. De sinistere sfeer uit deel 1 ontbreekt. Ook is de grote originaliteitsfactor natuurlijk niet meer van toepassing. De enkele kleuren die er in voorkomen zijn vrij geforceerd. Daarnaast zijn bepaalde special effects, met name de slachtingen, bijzonder apart verwerkt. Haast cartoon-achtig. Het kon mij niet bekoren.

Veel matiger dan deel 1. Toch kijkt het soepel weg (ondanks de vele kritieken die ik hier tentoon spreid). Als fan van de reeks mag je de film wel gezien hebben.

2.5*

Skazochnoe Puteshestvie Mistera Bilbo Begginsa, Khobbita

Omdat ik hem gezien heb zal ik uiteraard ook even een stukje schrijven. Laat ik echter allereerst zeggen dat ik een voldoende geef, niet omdat de film goed is, maar omdat ik mij voor 100% heb weten te vermaken tijdens deze film. Dat kwam deels door de film, maar vooral door de vergelijking met Peter Jackson's driedelige uitvoering van het geheel.

Want wat uiteraard zeer verrassend is, is dat het verhaal nog niet eens zo slecht is. Dat zijn echter meer de verdienste van Tolkien dan van deze uitvoering van Latyshev. De scène met de trollen is uit de film geschrapt en de aardmannen stellen bar weinig voor. Ook de dialogen (als we de ondertiteling moeten geloven) waren zeer onder de maat.

"We should smoke all the weed in his garden"

"Yea, and maybe we should fack his girlfriend too!"

Zo ging het ongeveer. Verder wordt het verhaal geen enkel moment spannend. Toch moet ik weer zeggen dat ik mij fantastisch vermaakt heb. Het was zeer komisch om Danilov in de rol van Bilbo te zien.

Ook de rol van Zinoviy Gerdt als Tolkien was erg leuk. Op zich nog best leuk bedacht, maar ook beroerd uitgevoerd zeg

Eigenlijk moet ik over het einde mijn mond dicht houden. Het is een schitterende anti-climax! Zo anti dat het prachtig was om te zien, maar heel slecht...

Want eigenlijk speelde Danilov nog niet eens zo super slecht! Hij was de enige acteur die een beetje emotie en gevoel wist te tonen in het verhaal. Hij was de enige die het serieus nam had ik het idee. De dwergen en Gandalf waren een giller, maar Danilov probeert nog echt wat neer te zetten. Je ziet hem de psychologische ontwikkeling doormaken die Bilbo ook in het boek ondergaat.

Verder kan ik maar beter mijn mond houden. Alle andere rollen waren één grote giller. Niets goeds aan, maar wel heel grappig.

Tot slot is het ook zeer beroerd in beeld gebracht. Het ergste vond ik eigenlijk nog dat ik overeenkomsten zag tussen The Shire van Latyshev en die van Jackson. Dat het allemaal decors zijn straalt er zo duidelijk vanaf. Ook de grot van Gollem en onder in de berg bij de Aardmannen is het zo slecht. Het is zo slecht dat het echt grappig was. Ook Smaug vond ik schitterend, prachtig!

Al met al kan ik stellen dat dit een zeer slechte film is. Toch raad ik iedereen aan om het even te kijken. Het zijn maar 72 minuten, helemaal niet lang. De vergelijking tussen deze Hobbit en die van PJ is leuk om te trekken en de film is nog best vermakelijk ook!

2.5*

YouTube - Russian Hobbit (with English subtitles) Part 1 of 6

Southpaw

Na de best goede Nightcrawler was ik best benieuwd naar de volgende productie met Jake Gyllenhaal in de hoofdrol. Deze boksfilm leek mij dan een uitstekend moment voor hem om een totaal ander karakter met net zo veel verve neer te zetten. Helaas schort het daar hier nog wel eens wat aan.

De film weet vooral qua verhaal weinig nieuws of origineels te brengen. Je gaat van cliché naar cliché en er lijkt geen enkele moeite gedaan om ook maar de geringste originaliteit op te brengen. Daarnaast ontstaat er gaandeweg een behoorlijke kloof tussen het boksgedeelte - dat vrij vermakelijk is - en de dramatiek er om heen, die eigenlijk vrij saai is. Het ruwe karakter van, met name de eerste bokswedstrijden zijn best vermakelijk om naar te kijken. De flauwe dramatiek die echter in het middenstuk is gegooid voelt vrij hol en saai aan. Dat komt vooral door het alsmaar stapelen van clichés. Ook het einde brengt totaal niets nieuws onder de zon. Ook de vele zijplotten, zoals de tragedie rondom Withaker hadden ze van mij buiten beschouwing mogen laten. Onnodige tijdvulling. Al met al zonde, want het boksgenre kan zo veel moois voortbrengen.

Gyllenhaal speelt nog niet eens super slecht. Ik moet zeggen dat hij de film nog redelijk te pruimen houdt. Het contrast dat ontstaat tussen de bokser en de mens krijgt haast dierlijke contouren, iets wat volledig Gyllenhaal aan te rekenen is. Toch is ook hij onderhevig aan het wat saaie plot en blijft een prestatie als in Nightcrawler uit.

Rachel McAdams haar rol tekent zich vooral door te weinig speeltijd. Niet dat ik een superfan van haar ben, maar slecht vind ik haar zeker niet. Ze wordt echter vakkundig uit het verhaal verwijdert en daarmee wordt ze op een zijspoor gezet dat je al snel vergeet.

Forest Whitaker speelt wisselvallig. De semi-focus en uitdieping die zijn personage krijgt is mager en onvolledig. Hij had een bijrol moeten vervullen, maar krijgt een halve hoofdrol waar niemand wat aan heeft. Hij blijft ongekleurd.

Visueel gezien ziet alles er goed uit. Duidelijk is dat de bokswedstrijden van Antoine Fuqua de paradepaartjes zijn waarmee hij op zijn collega's en het publiek wil imponeren. Dit slaagt deels, maar door de versobering van de rest van de film ontstaat er een groot contrast tussen de epische boksscènes en de droge, pover aangekleedde dramatiek. Ook de sfeer vervalt met vlagen, waardoor de zit wat lang aanvoelt.

Southpaw is een film die zich wil meten onder de groten - Rocky, Million Dollar Baby, etc. - maar weet zich door een opstapeling van clichés en foute verhaalkeuzes niet in dat rijtje te voegen. Gyllenhaal speelt prima, visueel is het met vlagen aardig, maar over de algehele linie komt het geheel echt te kort.

2.5*

Spectre

Het niveau blijft hoog. Sinds de laatste films van Brosnan, en met name bij Daniel Craig, is de franchise een weg ingeslagen waarbij, op een enkel slippertje na, het niveau op een constant en hoog niveau ligt. Skyfall was de grootste uitschieter in positieve zin. Spectre redt dat niveau niet, maar weet zeker een goede lijn voort te zetten.

Op alle vlakken weet de film een zekere mate van nostalgie op te roepen. De veelvuldige referenties naar de oudere delen zijn een genot. Daarnaast is ook de zekere humoristische charme van flauwe, subtiele grappen, die een stuk minder in de afgelopen drie delen voorkwamen, teruggebracht in de film. Ondanks dat het verhaal goed in elkaar zit en de film op hoog niveau presteert, weet het geheel toch niet zo goed uit te pakken als zijn voorganger. De vaart ligt hoog, er komt veel actie in voor, maar toch ontbreekt een deel spanning. Ook een deel van de emotionele Bond, die in de vorige delen prominent naar voren kwam, ontbreekt hier. Deze karaktereigenschap van het personage van Craig is een gemis. Op deze kleine minpunten na blijft de film verder een goede toevoeging aan de reeks.

Daniel Craig heeft zich het jasje van Bond goed aangetrokken. Zijn personage is een stuk oppervlakkiger dan in de vorige delen, maar hij compenseert dit door zich volledig in zijn rol thuis te voelen en natuurlijkheid uit te stralen.

Hij wordt bijgestaan door een zeer goede Léa Seydoux die een prima Bondgril speelt. Geheel eigentijds is ze een vrouw met pit, een wil en charme; eentje die een goed tegengewicht is voor het vrij dominante karakter van Bond.

De lijst met vrij goede acteurs is lang. Toch hoort Christoph Waltz daar niet in. Zijn personage is kleurloos, niet indrukwekkend en leeft op nostalgische waarde. Zijn kat heeft meer inbreng dan hij. Jammer.

Visueel weet dit deel weer bijzonder goed te imponeren. Alleen al de vaak genoemde Gunbarrel, maar ook de uitermate mooie CGI tijdens de titelsong en de zeer goed weergegeven openingsscène leggen het niveau zeer hoog. Het vervolg kan visueel gezien dan ook niet tippen aan de zeer sterke opening, op de introductie van Waltz na. Qua sfeer ligt het anders. De gehele film is doordrenkt van een zeer goede, haast authentieke Bondsfeer, die de rilling van begin tot eind over je rug doet lopen. Fijn om ook even de Aston Martin aan het einde terug te zien. Wat een heerlijke wagen is dat toch.

Ik kom ruimte te kort om alles dat ik zou willen loven neer te pennen. Dit geeft een wat verwarrende balans tussen kritiek en lof. De film is gewoon goed, alleen - helaas - niet zo als zijn voorganger. Desalniettemin het zien waard.

3.5*

Die Spinnen, 1. Teil: Der Goldene See

Volgens kenners en critici was deze film van Fritz Lang dé film waarmee hij zich ontpopte als één van Duitslands beste stomme-film regisseurs. Een zeer interessante film dus om eens te bekijken. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat na deel één en twee er nog twee delen zouden komen, deze zijn echter nooit gerealiseerd. Na het zien van Die Spinnen, 1. Teil: Der Goldene See, kan ik denk ik concluderen dat dit een gemis voor de filmwereld is.

Want qua plot zich Die Spinnen, 1. Teil: Der Goldene See gewoon erg sterk in elkaar. Het begin echter is nogal snel en rommelig. Door de mindere kwaliteit in film is het af en toe een beetje lastig om te volgen met wie je nu te maken hebt, iets dat vaker voorkomt bij oudere films helaas. Toch weet Lang een spannend verhaal in elkaar te zetten die, zeker voor zijn tijd, er erg goed uit ziet. Het plot heeft veel weg van Spielbergs latere Indiana Jones, Kay Hoog gaat als schattenjager naar Zuid-Amerika om de grootse schat van de laatst overgebleven Inca's te veroveren. Ondertussen wordt hij gevolgd door het Spectre van die Tijd, Die Spinnen. Ook zij willen de felbegeerde schat. Deze concurrentiestrijd om deze gouden schat eindigt in een spectaculaire ontwikkeling in de film die zijn tijd aardig vooruit is. Goed geschoten actiescènes en een vleugje magie maken Die Spinnen, 1. Teil: Der Goldene See tot een mooi geheel. Met het oog op het te snelle begin van de film had de film dus beter gekund.

Voor zover ik weet bestaat de cast van Die Spinnen uit voornamelijk onbekende acteurs. Na wat meer research werd ik er niet veel wijzer uit. Toch speelt deze relatief onbekende cast naar behoren. Carl de Vogt is als Kay Hoog eigenlijk wat onderbelicht. De korte speelduur van de film geeft hem niet genoeg ruimte om zich echt goed te ontpoppen. Toch zijn de luttele momenten waarop hij het doek bekleed van goed niveau. Met de charmes van een Indiana-figuur is hij een goede avonturier. Ressel Orla is als hoofd van Die Spinnen ook tekort gedaan is haar speeltijd. Ook zij zet op de momenten dat ze speelt een goede rol neer, maar had duidelijk meer in beeld gebracht mogen worden. Lil Dagover speelt als Zonneprinses als actrice van onbetekenend belang. Ze lift mooi mee op het succes van de rest, maar weet zich zelf nauwelijks te manifesteren in de film.

Qua opbouw en setting lijkt de film prima in orde. De locaties ogen bijna authentiek. De mooie Inca tempel met de nodige vallen en gevaren is een lust voor het oog. Als je goed naar de film kijkt, zie je in Indiana Jones ontzettend veel overeenkomsten met deze film. Het zou me niets verbazen als Spielberg met een schuin oog naar Lang heeft gekeken tijdens de productie van zijn quadrilogie. Verder is de muziek, gecomponeerd door niemand minder dan de heer Gaylord, van uitstekend niveau, en brengt een spannende sfeer aan de woordeloze scènes.

Die Spinnen, 1. Teil: Der Goldene See is een prima film van Lang en een goede opening voor deze onvoltooide filmreeks. Ik ben benieuwd naar het vervolg hiervan!

3*

Die Spinnen, 2. Teil - Das Brillantenschiff

Iedereen schijnt bij zowel deel 1 als deel 2 een andere speelduur te hebben. Ik had te maken met een duur van 81 minuten. Nadat deel 1 voor mij zeer vermakelijk was duurde het echter een lange tijd voor ik aan deel 2 begon. Toch kan ik het zelfde concluderen als bij deel 1: jammer dat deel 3 en 4 er nooit zijn gekomen.

Lang zet hier gewoon een leuke, maar ietwat chaotische avonturenfilm neer. Ik heb er online geen harde bewijzen voor kunnen vinden, maar het verbaast me niet als Spielberg naar deze twee films gekeken heeft toen hij Indiana Jones maakte. Toch ontbreken er een paar scènes in deze film, waardoor sprongen in de tijd een beetje lastig te volgen zijn. Kay Hoog weet te ontsnappen op een manier die we nooit te zien krijgen. De eerste 40 minuten gaan in sneltreinvaart voorbij en zijn ontzettend vermakelijk. Daarna daalt de film echter in snelheid en zien we vooral veel lange conversaties die eigenlijk niet echt boeien. Het einde voelt dat ook wat timide en saai aan.

Carl de Vogt speelt een prima rol. Helaas is hij door slechte beeldkwaliteit vaak nauwelijks te zien. Toch zijn vooral zijn actiescènes imponerend. Zware gevechten doet hij in een oogwenk af. Ook dacht ik dat hij ietwat ongelukkig neerkwam toen hij van het schip af sprong, maar dan kan ik verkeerd gezien hebben.
Ressel Orla, Georg John en Edgar Pauly spelen leuk als slechteriken. Vooral de laatste krijgt op het einde nog een leuke invulling te vergeven voor het verhaal. Gedrieën zorgen ze ook voor de nodige komiek, humor waar de Bond-slechteriken nog wat van kunnen leren.

De film ziet er verrassend goed uit moet ik zeggen. Net als in deel 1 is er een goede, natuurgetrouwe afwisseling van locaties en inheemse plekken. Uiteraard is alles gelimiteerd aan de tijd en mogelijkheden van toen, maar slecht is het allerminst. Ook de muziek die Gaylord Carter gerestaureerd heeft is mooi en sfeervol, al treed het vaak in herhaling viel mij op.

Die Spinnen, 2. Teil - Das Brillantenschiff is een leuk laatste deel geworden van de reeks. Misschien moeten de dood van Lio Sha maar als het einde van Die Spinnen zien.

3*

Spotlight

De onverwachte Oscarwinnaar van dit jaar, daar alle mensen hun geld op The Revenant ingezet hadden. Terecht? Daar kom ik zo nog even op terug. Los van de Oscar had McCarthy de taak om rekening te houden met alle gevoeligheden. Ik was benieuwd of hij daarin slaagde.

Vrij goed, kan ik concluderen. Het verhaal zit logisch en stapsgewijs in elkaar. McCarthy neemt je op duidelijke wijze mee door het wereldje van de onderzoeksjournalistiek. Het dualisme tussen het complete, eerlijke en objectieve verhaal en de snelle sensatie die er te halen valt ligt de gehele film goed op de achtergrond, maar blijft continu aanwezig. Daarnaast is het zo dat McCarthy een relatief objectieve toon blijft aanhouden. De moreel veroordelende lading is wat opzij geschoven, op een enkele scène na. Dit geeft ruimte voor een intrigerende, spannende film. Al met al heeft de regisseur de verbeelding van dit verhaal goed aangepakt.

De cast past goed in het plaatje van het verhaal. Het kwartet blijft de gehele film op constant niveau presteren. De man op wie, mijns inziens, de meeste nadruk in de film ligt is Mark Ruffalo. Zijn karakter is op eerste gezicht vrij excentriek. Dat geraakt op een gegeven moment echter naar de achtergrond. Jammer, want hij was een fris personage te midden van heel normale rollen.

Michael Keaton, Rachel McAdams en Brian d'Arcy James zijn met zijn drieën ietwat minder prominent en voelen wat gewoontjes aan. Daarmee zijn zij ook meer één van de vier, en komt hun acteertalent minder prominent naar voren. Jammer, want het zijn stuk voor stuk prima acteurs.

De sfeer in de film is juist. Die is integer en objectief, op een enkel slippertje na. Melodramatiek als de monoloog van Ruffalo - "It could have been you..." - had dan ook van mij niet gehoeven. De rest van de film speelt zich wel af op de juiste toonhoogte. Visueel gezien kent de film geen uitspattingen, die in mijn optiek ook niet gepast zijn in een film als deze. Integriteit is het sleutelwoord, en dat heeft McCarthy begrepen.

Terechte Oscarwinnaar? Ik denk, met de rest van de genomineerden in ogenschouw genomen, dat het wel terecht is. Ondanks het gouden beeldje zal Spotlight nooit een klassieke status krijgen, daarvoor ligt het algemene niveau nog niet hoog genoeg. Verder wel gewoon een prima film.

3.5*

Spring Breakers

De tweede film waar ik in 2013 erg naar uit keek. Tieten, chicks, party: het recept voor een filmpje vol volksvermaak. Geen hoogstaande drama natuurlijk, maar erg plezant om naar te kijken toch? Ook denk ik dat na deze film menig fapmap is aangevuld met foto's van Gomez, Hudgens, Korine en Benson. Het zijn beminnelijke dames, om het maar even diplomatiek te verwoorden. Toch schrijf ik met een beetje angst mijn review. Er wordt vel gediscussieerd en je wilt natuurlijk geen gezichtsverlies lijden.

Nu steek ik dan toch echt van wal. Deze film heeft natuurlijk geen hoogstaand plot. Feesten en partijen en dan heb je het wel gehad. Hier val je dan ook direct mee binnen. In slow-motion een gigantisch strandfeest. Je weet gelijk wat je aan de film hebt, voor mij positief. Daarna krijg je een stukje met de vier dames waarin zij hun vakantie voorbereiden. De weg waarmee ze hun geld vergaren is een zeer zwakke. Het is echte de manier waarop die het hem doet. Ik had het gevoel dat Korine als regisseur nogal de draak met zichzelf stak en het is prachtig om naar te kijken!

De uiteindelijke Spring Break is leuk om naar te kijken en de minuten vliegen voorbij. Na een vooral voor Selena, zwaar moment neemt de film een andere wending, die ik psychologisch een stuk interessanter vind. Drug en criminaliteit gaan altijd hand in hand en hier wordt dat vanuit een positieve invalshoek bekeken. Dit leidt tot een wel degelijke originaliteit en het is leuk om naar te kijken.

Het einde is dan weer qua opzet zwak, maar ook hier weet Korine weer met de manier van uitvoeren het tot een komisch geheel te leiden. Erg leuk om naar te kijken.

Bij het acteren denk ik dat we als eerste Gomez maar even moeten belichten. Zij speelt een wat serieuzere rol in de film als gelovig meisje. In het begin vond ik het een beetje irritant, maar een wat wijzer (als je het zo mag noemen) personage in het geheel van druggebruikende alcoholisten is ook wel een leukere afwisseling. Daar komt bij dat ze het als actrice helemaal niet verkeerd doet en gewoon zeer overtuigend overkomt.

Hudgens en Benson spelen bijna dezelfde rol. Als dolle hondjes gaan ze van feest naar feest en met Franco er bij is het helemaal te bond. Het heeft een hoge amusementswaarde maar op acteer niveau niet heel hoog.

Korine speelt het allebei een beetje. Haar vond ik er dus ook bovenuit steken. Ze weet twee totaal verschillende kanten neer te zetten. Erg knap.

Franco speelde een geweldige creep, maar het wordt nu al een lang stuk dus ik ga proberen het kort te houden.

Spring Breakers is als film echt heel knap in elkaar gezet. De monteurs en regisseur hebben echt een knap staaltje filmmanskunst neergezet. Flash-back, flash-forwards en de huidige tijd lopen door elkaar, maar zijn bijzonder overzichtelijk weergegeven. Ook de herhaling van veel zinnen was erg goed.

Bovendien komt het er nog bij dat alle feesten chaotisch overzichtelijk zijn weergegeven. De slow-motion is echt een meerwaarde in deze film. Chapeau!

Zoals ik al zei was dit één van de films waar ik naar uitkeek dit jaar. Omdat ik hem in de bios gemist had moest ik even op de uitgave wachten, maar ik vond het meer dan het wachten waard. Ik geef Spring Breakers dan ook gewoon de volle pot. Een geweldige film om naar te kijken!!!

5*

Spy

Dit leek me nu echt een film waar geen zak aan zou zijn. Toch moet ik schuld bekennen: ik heb meerdere momenten gehad waar ik mij bijzonder goed wist te vermaken. Ik denk dat het met name komt door de pretentieloosheid van de film. Paul Feig wist wat hij maakte en handelt daar uitstekend naar.

Uiteindelijk koos hij voor een geheel waarin de uitwerking een James Bond parodie zou worden. Leuk om met The Kingsman te vergelijken, die tevens persiflerend bedoelt is, maar een totaal andere uitwerking geniet. Feig speelt volledig op de pretentieloze humor en het werkt! De klassieke structuur van de spionage films wordt goed op de hak genomen. Het mooiste aan de film is dat het in zijn geheel compleet is. De personages apart zijn nogal belabberd, maar gecombineerd zorgt het voor een aangenaam geheel dat best vermakelijk is. Zo kan je je mateloos irriteren aan de personages van McCarthy, Statham en vooral Hart en functioneren zij los van elkaar ook echt niet, maar allen tezamen levert het een best aardige prent op. De slotscène is een prima afsluiting: droog, pretentieloos en ook grappig; precies wat de hele film inhoud.

Zoals ik al zei weten de acteurs los van elkaar niets goeds neer te zetten en zijn ze vooral met elkaar vermakelijk. McCarthy speelt vrij aardig. Ze is een ontzettend hysterisch type en met vlagen ook nog wel irritant. Toch is ze zeker niet slecht.

Miranda Hart spant de kroon qua irritatie. Dat is haar gehele personage namelijk. Van mij had zij uit de film gehouden mogen worden.

Rose Byrne speelt een aardige slechterik, net als dat Statham een goede persiflage van zichzelf speelt en Jude Law krijgt te weinig speeltijd, want hij is zeker een van de betere.

Cinematografisch gezien is alles vrij mager, maar voldoende. Met een paar leuke explosies en een aardige CGI is het allemaal te pruimen. Ook de sfeer is aardig. Het geheel is al met al vrij doorsnee, niet memorabel.

Mijn openingsalinea geeft een goede weergave van mijn mening. Leuke film, die verrassend leuker is dan ik had verwacht, is goed, doch doorsnee.

3*

Ik ben al vaker deze film tegengekomen in de top-10 lijsten van mensen op MovieMeter, en ook omdat de film hoog (hoger) in de top 250 staat al vaker voorbij zien komen. Dit alles was voor mij een rede om hem toch maar eens te gaan bekijken. 160 minuten is niet niks. Ik begon echter met kijken na de film Seven Samurai dus ik had al wat geduld opgebouwd.

Na 30 minuten heb ik de film toch maar stop gezet. Hij kon mij niet boeien. De 'bruin-wit' beelden, sepia, spraken mij op dat moment totaal niet aan en ik verveelde mij dood. Ik zat meer naar de levenloze berichten van mensen op Facebook te staren dan naar de film.

Nu wist ik dat dit onbehoorlijk was ten opzichte van de film. Ik wist dat ik de film er niet geheel de schuld van kon geven dat ik mijn concentratie er niet bij had.
Zo besloot ik dus hem vandaag maar even te herzien. Nu in de vakantie heb ik genoeg tijd om de 160 minuten vol te maken.

Maar wat vond ik er dan van? Je kan zeggen dat ik het uiteindelijk allemaal wel mee vond vallen. Maar toch ben ik ook deels teleurgesteld. Visueel gezien is het een schitterende film waar je je vingers bij aflikt. De shot in 'the Zone' zijn ronduit meesterlijk. Het verhaal is ook prachtig. 2 Mannen en een gids die naar een kamer gaan die je meest innerlijke verlangen in vervulling brengt. De dialogen en de diepgang van de film is ook schitterend. Het komt zelden voor dat je een film tijdens de dialogen zo geboeid zit te kijken, omdat de dialogen zo boeiend zijn. De emoties spelen daarbij nog geen enkele rol. Het verhaal eromheen vergeet je bijna tijdens zo'n gesprek. Als ik dan vervolgens de emoties en het verhaal er omheen er ook nog eens bij moet betrekken kom ik helemaal geweldig uit.

Zoals je nu ziet komt mijn cijfer niet geheel overeen met de lovende woorden dit ik zojuist op het scherm heb laten verschijnen.

Daar kom ik nu mee. Het einde is namelijk raadselachtig, mysterieus een vaag. De hele film wordt prachtig naar die ene climax toegewerkt. Als je een beetje ervaring hebt met echte buitenlandse films (=niet uit Hollywood en haar invloedssferen) weet je 100% zeker dat het einde niet gaat voldoen aan de cliché-plotten van Hollywood. Toch vond ik het een beetje teleurstellend. Uiteindelijk bleef ik met veel meer vragen zitten dan er beantwoord zijn. Wat 'the Zone' inhoud, wat de kamer nou precies is, de persoonlijkheid van Stalker... Vragen vragen en vragen. En een film is toch deels bedoeld om de gestelde vragen van het begin op het einde beantwoord te krijgen?

Ik heb hier op MM heel veel recensies gelezen en zo zie ik dat ik niet de enige ben die hiermee zit. Één ding kan ik wel concluderen en dat is dat dit zeker niet mijn laatste film van Andrey Tarkovskiy is geweest.

4*

Star Wars: Episode I - The Phantom Menace

Is deze film nou het begin of het vervolg van de Star Wars saga? Het is deel IV of deel I, och wat maakt Lucas het toch ingewikkeld. Feit blijft dat het een prequel is, en zich dus voor Luke Skywalker afspeelt. Nu alles is opgehelderd maar gewoon afspelen dan. Met Liam en Ewan zou er toch iets moois uit kunnen komen.

Het verhaal is een beetje magertjes bedacht door Lucas. Het gehele verhaal doet er niet toe, de setting doet er niet toe, en de gevolgen doen er niet toe zolang Anakin maar ontdekt wordt. Dat is een beetje jammer aan het verhaal. Het is natuurlijk logisch dat het zich geheel om Anakin vormt, maar je krijgt het idee dat het zo overbodig is. Sterker nog: eigenlijk klopt het verhaal van geen kant: The Trade Federation heeft totaal geen motief om Naboo te blokkeren, Lord Sidious en Darth Maul hebben totaal geen reden om zich bekent te maken aan de wereld.. Helemaal als je nagaat dat deze film, (nogmaals) op de ontdekking van Anakin na, totaal geen gevolgen heeft voor de volgende delen. Hierdoor komt dit eerste deel totaal los van de andere te staan.

Liam Neeson en Ewan McGregor zijn in het begin een aardig duo met zijn tweeën. Neeson, die zich natuurlijk aangepast lijkt te hebben, voelt zich als een vis in het water. McGregor daarentegen lijkt vooral zijn script hard op te dreunen. Hij lijkt totaal apathisch in het geheel en probeert er zo nu en dan met droge humor wat van te maken. Nu moet ik zeggen dat zijn script ook niet heel erg mee zat, en zijn rol is behoorlijk onderbelicht.
Portman is dan een wat opener verschijnsel. Ook haar personage is niet je van het, maar ze weet er nog wat van te brouwen.

Visueel gezien is deze nieuwe Star Wars in orde. Natuurlijk helpen de tijd en de technieken hierbij mee. Toch is er geen overmaat aan CGI toegevoegd. Gelukkig is dat niet zo. Veel bekende deuntjes komen gelukkig weer terug, wat je toch een beetje dat nostalgische gevoel terug geeft. De sfeer is niet zoals in de oudste delen, maar toch degelijk en op orde.

Star Wars: Episode I - The Phantom Menace is zeker niet wat je hoopt, helemaal als je kijkt naar de volgende delen. Het is los en onsamenhangend met de rest van de saga, en bijna overbodig zelfs. Jammer. Ik hoop dat Disney een leuk deel 7 weet te maken, wat een toevoeging is op de serie.

2.5*

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones

Na de valse start van Lucas met zijn matige prequel The Phantom Menace gaat hij vrolijk verder met zijn tweede deel. Er kwam immers een trilogie. Waar deel 1 compleet los staat van de serie, en in mijn ogen qua verhaal als overbodig beschouwd kan worden, sluit deel 2 een stuk beter op de latere gebeurtenissen van deel IV, V en VI aan. Toch heeft ook dit deel zo zijn minpunten...

Het is fijn dat zowel Anakin als Obi-Wan een stuk volwassener zijn in deze film. Dit legt het niveau even wat hoger en haalt het kinderachtige van deel 1 weg. Het is dan ook serieus met een reeks aanslagen op Padmé. Daarna bouwt het verhaal zich vernuftig uit. Wat een kleine aanslag lijkt blijkt een intergalactisch complot tegen de democratie te zijn. De precisie die Lucas hier in de opbouw van het verhaal legt is heel sterk. Anakin en Obi-Wan vullen daarbij leuk aan. Ook geeft dit deel de pass voor deel 3 naar het doel. Deel 3 hoeft het alleen nog in te tikken hierna. Tot slot complimenten aan Lucas voor het script, wat lekker knallend en flitsend eindigt.

Waar Ewan McGregor in deel 1 echt onder de maat presteert verbetert hij zich hier aanzienlijk. Als meester is hij veel beter op zijn plek dan als leerling. Zijn gehele natuurlijke voorkomen is met sprongen vooruitgegaan. Er is echter alleen één maar: waar McGregor zijn prestaties flik verbetert heeft, is Hayden Christensen een behoorlijke miscast. Hij neemt McGregors rol over als slechtst presterende acteur. Ik vind hem zelfs in grotere mate zijn script op dreunen dan Mac. Ook Natalie Portman presteert hier onder haal niveau. Met Christensen komt ze niet lekker uit de verf en blijft op een belabberd leveltje steken. Die twee in combinatie met elkaar halen veel veel vaart uit de film en zijn soms gewoon saai om te bekijken. Totaal geen connectie tussen de 2.

Waar in deel 1 het gebruik van CGI de film vooral verfraaide, helemaal ten opzichte van deel IV, V en VI, weet dit deel het naar het andere uiterste te trekken. De CGI wordt je om de oren geslingerd. Het is jammer. De film heeft zulke mooie momenten. Tevens moet je uitkijken bij lichtgevoelige epilepsie, want de groene en rode lasers vliegen je op de oren. Ook zijn de lichtsabels soms pijnlijk voor de ogen.

Star Wars: Episode II - Attack of the Clones is een perfecte opstap naar een nieuw einde van de Star Wars-periode. Toch zitten een paar hiaten in de film, zoals de belabberde en apathische romance van Padmé en Anakin. Toch gaat het met sprongen vooruit t.o.v. het voorgaande deel en is het heel vermakelijk.

3.5*

Star Wars: Episode IX - The Rise of Skywalker

De grande finale? Ik hoopte erop, omdat ik na het vorige deel weinig idee had waar de trilogie heen zou bewegen indien het geen herhaling van deel vier tot en met zes wilde worden.

Maar aan het eind van deze trilogie blijft toch vooral teleurstelling beklijven. Het grootste manco van deze nieuwe trilogie is dat er geen wezenlijk nieuwe verhaallijn geschreven is. Het is een synthetisch geheel van nieuwe karakters met het oude verhaal, zoals we dat ook uit deel IV-VI kennen. Ik vind het teleurstellend dat er geen enkele moeite is gedaan om daar vanaf te stappen. Het lijkt me, indien je de film gezien hebt, overbodig om te parallellen te trekken, want die liggen enorm voor de hand. Deel I tot en met III is misschien niet het best geworden, maar was nog wel in staat met een andere verhaallijn op de proppen te komen.

Door het gebrek aan creativiteit maakt het acteerwerk, de cinematografie of de CGI mij ook niet zo veel meer uit. Dat is prima en naar verwachting voor deze tijd.

Ik meen mij te herinneren dat ik in mijn review van deel 7 schreef dat het begrijpelijk was om na een lange tijd, waarin de saga eindelijk verder gaat, in het eerste deel op safe en vertrouwd te spelen door zoveel elementen uit deel IV terug te laten komen, maar dat Disney ook zou moeten bewijzen tot het creëren van een wezenlijk nieuw verhaal in staat te zijn. Dat is niet gebeurd. Het is het doodmelken van de koe geworden.

Daarom sluit ik mij ook aan bij bovenstaande auteur, dat Rogue One de beste Star Wars film uit de afgelopen jaren is. Een prima stand alone en volwassen film, met een eigen verhaallijn. Deze drie slappe aftreksels van Lucas' origineel waren daar helaas niet toe in staat.

3*

Star Wars: The Force Awakens

IJzersterk VIIe deel. Waar ik in het begin vrij sceptisch was en behoorlijk bang voor een disneyficering van de saga, weet J.J. Abrams een zeer goed vervolg neer te zetten. Al bij de eerste tonen van de alom bekende en aloude fenomenale filmmuziek brak de betovering van de Force door mijn scepsis heen en kon ik alleen nog maar genieten. Wat een lekkere tijd heb ik beleefd daarnet.

Het fijne is dat de film - zoals beloofd - een naadloze aansluiting met deel VI heeft. Hierbij worden de krachten van de vorige zes delen gecombineerd tot een sterk geheel. Het verhaal lijkt best op deel IV en gebruikt de (betere) CGI die ook in deel I t/m III te vinden is. Daarnaast zijn de talloze referentiepunten waar na 32 jaar eindelijk op voortgeborduurd wordt een genot om terug te zien. Abrams weet echter meer toe te voegen dan een herhaling van gedane zetten. Hij creëert een zeer goede mix van nieuwe elementen en oude krachten. Hij weet het uiterste uit de oude krachten te halen - denk aan de introductie van Solo en Chewbaka, Leia en Luke - maar voegt hier fijne nieuwigheden - een vrij onverwachte dood van Solo, de relatiebreuk tussen hem en Leia, het isolement van Skywalker - aan toe.

De cast speelt niet subliem, maar wel op een heel hoog niveau. Hetgeen dat mij van 5 sterren houdt is aan hen te danken. Met name het feit dat de humor niet uit de verf wil komen breekt het geheel wat op. Waar de humor vooral charmerend dient te werken is die vooral flauw.
Laat ik beginnen met de oude garde: Harrison Ford weet precies hetzelfde personage neer te zetten dat hij al die jaren geleden achter liet. Hij is de meest frisse toevoeging aan de gehele film. Hij weet de film wat sjeu en snelheid mee te geven. Carrie Fisher is ook alles behalve slecht. Helaas krijgt ze een ietwat ondergeschikt rolletje, waardoor ze niet zo uit de verf kan komen als in de vorige delen.
Van Mark Hamill verwacht ik in de volgende delen meer.
Daisy Ridley speelt als nieuwkomer vrij goed. Duidelijk is dat ze de volgende schone is in het rijtje Fisher-Portman, waar we nu Ridley aan toe kunnen voegen. Prima rol.
John Boyega kon beter, al is hij zeker niet slecht. Toch loopt hij behoorlijk als een kip zonder kop rond. Zijn volta aan het begin is daarmee ietwat ongeloofwaardig. Hopelijk wordt zijn personage in de vervolgdelen beter uitgewerkt.

Visueel is de film een plaatje. Abrams weet alles op zeer goede wijze in beeld te brengen. Ook hierbij mixt hij oude elementen met nieuwe. Zo zijn er ook op cinematografisch gebied veelvuldige referenties naar bijvoorbeeld het gevecht bij beide Death Stars. Ook weet hij simpele scènes tot grote hoogtes te brengen, zoals de introductie van Solo en Chewie, maar vooral die van Skywalker is erg goed. Daarnaast ademt de gehele film een Star Wars sfeer. De makers hebben geen moment iets anders neer willen zetten dan een continuering van de saga. Die sfeer straalt op je af en is heerlijk om te voelen.

Als ik mijn analyse zo terug lees lijk ik wel verliefd... Misschien ben ik dat ook wel een beetje. Dit zorgt er uiteraard voor dat objectiviteit een nog relatiever begrip wordt. Ondanks dat is de film voor zowel fan als niet-fan echt een aanrader om te zien, al moet je wel zorgen dat je op zijn minst IV tot en met VI gezien hebt.

4.5*

Star Wars: The Last Jedi

De saga gaat verder. Na het sterke deel 7 en het erg goede deel 3.5 werd het essentieel om dit deel echt een eigen weg in te slaan. Aangezien deel 7 een soort - goede - remake van deel 4 was, moest Disney wel echt met iets nieuws komen dit deel. Lukt dat? Jazeker.

Het verhaal steekt eigenlijk verrekte goed in elkaar. Het is origineel, brengt spanning en slaat echt een eigen weg in. Het geeft de karakters de ruimte om zich op hun eigen manier te ontwikkelen. Rey, Kylo en Finn krijgen hun eigen figuur en worden beter ingevuld. De film blijft echter wel eerbiedig naar de voorgaande delen. De knipoog op het einde naar het begin van The Empire Strikes Back was een feest der herkenning, zonder het eigen verhaal van het deel echt los te laten. Er is een klein nadeel: de film start snel, maar voor er daadwerkelijk relevante ontwikkelingen plaatsvinden ben je al een heel stuk verder. De film had ook een half uur korter gekund om de spanningsboog wat te verkleinen. Als fan kan ik daar echter niet over klagen. Hoe langen je in het universum blijft hangen, hoe beter het is.

Daisy Ridley speelt goed. Ze weet haar karakter een volwassener invulling te geven. Ze heeft een kleine slipper als ze met Mark Hamill met trainen begint. Dat is een vrij kinderachtige en onnodig zwakke invulling van haar karakter. Dat had overgeslagen kunnen worden.
Boyega weet ook een stijgende lijn in zijn personage aan te brengen. Hij weet de flauwe grappen achter zich te laten, ondanks dat hij zeker humor behoudt, en weet eveneens een volwaardig karakter neer te zetten.
Hamill en Fisher spelen goed. Als oudgediende krijgen ook hun personages meer invullen dan ze al hadden in de oude reeks. Vooral Hamill weet de persoonlijke strijd in zijn personage goed te laten zien. Het was sowieso fijn om Fisher nog op het scherm te zien.

Visueel is alles uiteraard tot in de puntjes verzorgd. Het ziet er goed en sfeervol uit. Vanaf moment één zit er een volwassen spanning in de film die de gehele film op niveau blijft. Dit is aan Disney juist toevertrouwd. Ben benieuwd hoe ze hier in deel 9 op voort gaan bouwen.

De eerste ervaring met Star Wars: The Last Jedi is verbluffend en fijn. Geheel in lijn met de al bestaande reeks wordt hier een goed deel aan toegevoegd. De film is op niveau en een goede toevoeging. Volgende week ga ik hem nog maar eens aanschouwen.

4.5*