Opinions

Gangster Squad

We moesten kiezen als vriendengroep: gaan we naar Gangster Squad of naar Springbreakers? Uiteindelijk gooide een tentamenweek roet in het eten en zijn we nergens heen gegaan. Toch heb ik maar besloten om hem nu dan eens op te zetten. Het verhaal deed me al heel erg denken aan The Untouchables met Kevin Costner. Dit keer hebben ze er een andere groten naam in gegooid: Sean Penn. Ook een zeer goede acteur. 2 uur voor de boeg en gaan met die banaan.

Uiteindelijk was het feit dat alles al een keer gedaan was het grootste struikelblok voor mij. Omdat de film zo veel op The Untouchables lijkt zal ik continu de vergelijking trekken.
Het gaat namelijk zo:

- Grote crimineel
- Team om hem tegen te houden
- Acties lopen goed
- Crimineel slaat succesvol terug en pakt daarbij ook familie
- Crimineel verslagen

Ouderen zouden The Untouchables noemen bij dit plot, jongeren Gangster Squad

Het is tenslotte bijna dezelfde film. Want waarin de film zijn voorganger nog echt de oude sfeer weer te creëren gaat deze film daar de mist in. De film heeft een bepaalde snelheid waarmee alle illusies en sfeer weggehaald wordt. Iets wat er in The Untouchables wel was. Uiteindelijk probeert Ruben Fleischer nog wat creativiteit er in te gooien door een zwak liefdes verhaaltje maar het mag niet baten.

Ook op het acterende vlak laat Gangster Squad veel liggen. Waar ik normaal gesproken Sean Penn erg goed vind, vond ik hem hier totaal niet goed overkomen. Hij was niet de creepy crimineel die Robert de Niro met Al Capone wist neer te zetten. Jammer.
Van Josh Brolin ben ik nooit echt fan geweest. In No Country For Old Men vond ik hem niet spectaculair en ook hier was het niet veel. Jammer jammer jammer.

Zoals ik al meldde was ook de sfeer in de film ver te zoeken. De setting was prima, maar ook hier doet de film weer duidelijk onder met The Untouchables. Dat de scènes vooral 's avonds en 's nachts afspelen haalt wat van dat nostalgische gevoel er af. Mede met de snelheid van alle vorderingen is het ook niet veel.

Ondanks dat het een leuk verhaal is, kijk maar naar mijn stem bij The Untouchables, krijgt hij een voldoende. Ook de actie zat als enige wel snor.

2.5*

The Girl on the Train

Heel degelijke film. Met het bronmateriaal was ik onbekend - ik heb mij louter ingelezen door de beschrijving hier op MM te raadplegen - maar dat leek mij niet genoeg reden om mij deze film te onthouden. Ik was zeer benieuwd naar het ogenschijnlijk perfecte koppel en dat zorgt er voor dat The Girl on the Train op bepaalde punten een zeer sterke film is, maar ook wat steken laat vallen.

Een groot pluspunt is de complexiteit van het verhaal en de karakters die daarbij horen. Alle laagjes van de karakters en in welke relatie die tot elkaar staan worden prima uitgewerkt. Dat wordt verreweg het sterkst uitgewerkt rondom het karakter van Rachel, dat intrigerend, weerzinwekkend en interessant tegelijkertijd is. Haar obsessie met het koppel Scott en Megan, gecombineerd met haar eigen problematiek zorgt voor een boeiend begin. Rondom de persoon van Megan laat de film echter wat steken vallen. Haar karakter wordt door Rachel heel boeiend gepresenteerd, maar zodra haar karakter uitgediept wordt verdwijnt de aura van perfectie en haar transcendente status. Uiteindelijk vervalt haar persoon zelfs tot het ordinaire. Hierdoor komt de maniakale obsessie van Rachel met haar persoon in een wat irreëel daglicht te staan. Helemaal als Rachel ook haar persoonlijke problematiek gaat ondermijnen verliest de film aan kracht. Het einde is daarmee een moetje geworden.

Emily Blunt speelt sterk. Zij draagt grotendeels de film. Ze weet haar complexe persoonlijkheid goed tot leven te brengen. Haar missie, haar tegenslagen en haar verloren eigenwaarde komen perfect over op de kijker. De wanhoop en de afhankelijkheid waarmee haar obsessie gepaard gaat laat ze goed zien. Prima rol.
Haley Bennett heeft ook een zekere triestigheid over zich gehangen die niet makkelijk te imiteren is. In gesprek met Edgar Ramírez komt ze het best tot haar recht. Die tweede echter is vervangbaar, net als alle andere acteurs in de film. Luke Evans en Justin Theroux zijn net zo min een meerwaarde.

De sfeer in de film is vooral in het begin heel sterk. Gaandeweg de film kalft die wat af. Ik had daarom gehoopt dat het einde weer diezelfde grauwheid als het begin zou kunnen oproepen, maar dat blijft helaas uit. Suïcide van Rachel was een prima optie geweest bijvoorbeeld. Ze had best voor de trein mogen springen. Veder steekt de film cinematografisch degelijk in elkaar. De flashbackstructuur werkt prima en neem een deel van de spanning voor haar rekening.

The Girl on the Train is een zeer degelijke film die heel goed begint en dan gaandeweg het verhaal wat afzwakt. Desalniettemin zeker het zien waard.

3.5*

Mario Puzo's The Godfather

Een meesterwerk, een legende, wereldberoemd en ongeëvenaard; dat zeggen de recensies zowel op MM als op IMDb als op alle andere filmsites. Het begin van een wereldtrilogie, misschien we de beste trilogie van de wereld. Al een hele tijd geleden gekeken en gestemd, om hem vandaag maar eens aan een herziening te wagen. En joh, wat heb ik weer zitten te genieten.

Zoals bij veel films is ook hier de speelduur een struikelblok. 168 is niet niks en je moet er echt even voor gaan zitten. Chipje en wat drinken bij de hand; gaan met die banaan. Je wordt direct meegevoerd naar een schitterende bruiloft met allemaal feestende mensen. De toon wordt gelijk gezet op het moment dat iedereen gunsten vraagt aan The Godfather. Hieraan kun je gelijk de sfeer van de film proeven en die is bepalend voor deze film.

Alles past precies in deze film. De setting en de filmlocaties zijn fenomenaal. Ze maken het plaatje rondom het script en de acteurs compleet. Als je nagaat kan je in deze film voor talloze scènes andere plaatsen nemen, maar de sfeer en de lucht die er op bepaalde plekken hangt (denk aan de vergadering over het drugsbeleid) passen precies. De mooi opgenomen plekken geven echt een meerwaarde aan deze film.

Acteertechnisch zit ook alles snor. Op alle acteurs is eigenlijk niets aan te merken. Al Pacino, toch wel een van mijn favoriete acteurs, zet hier een geweldige prestatie neer, maar ook Marlon Brando en James Caan stijgen boven zichzelf uit. Ook hier is niets op aan te merken.

Het verhaal an sich is nog niet eens zo heel speciaal. Maffiaoorlogen komen meer dan eens voor in de filmindustrie. En toch weet dit verhaal zo te boeien. Deels omdat het de representatief is voor de situatie van vandaag de dag. De discussie's over druggebruik zijn niet uit de 2e kamer weg te slaan.... En dan in combinatie met de scène waarin de maffiabazen het drugsbeleid gaan bepalen maakt het zo'n krachtig complex, wat het schitterend maakt om te zien. Ik vind dat hierin op de meest mooie manier naar voren komt in wat voor poppenkastsysteem Amerika destijds, en Italië nu nog, we eigenlijk leven. De echte machthebbers zijn niet degene die op de voorgrond staan.

Dit alles maakt The Godfather tot een pareltje. De achterliggende gedachte, mijn interpretatie in combinatie met het acteerwerk en de setting geven een meesterwerk. Het is persoonlijk niet de beste film die ik heb gezien, maar objectief gezien één van de beste.

Omdat toch ook deels persoonlijk moet stemmen wordt het niet het hoogte cijfer wat er is, maar iets daar onder.

Een welverdiende 4* voor The Godfather.

The Godfather: Part II

Om even mijn zoektocht naar de beste film van 2013 te onderbreken kwam ik in 1974 bij deze film terecht. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik deze topper, om precies te zijn: nummer 4 van de Top250, nog nooit gezien heb. Had, moet ik eigenlijk zeggen. Na de topprestatie van deel 1 was nu een (nog) langere film aan de beurt. Hopen dat ik er van kon genieten toch?

Na het relatief simpele verhaal van deel 1 ging Coppola met dit deel een grotere uitdaging aan. Er zaten sowieso al twee plotten in en de ene bevatte duidelijk een grotere complexiteit dan deel 1.
Om met het verhaal van Micheal te beginnen. Dit plot is een zeer boeiend, maar ook ingewikkeld plot. Af en toe had ik moeite om het te volgen en moest zeer geconcentreerd kijken. Het was 100% genieten, dat zeker, maar moeilijk. De intriges doen zich aan alle kanten voor. Of Pentangelli nu wel of niet de verrader was, Fredo meer vingers in de pap had dan hij voor deed, en Roth achter alles zat, is mij niet geheel duidelijk. Een herziening misschien?
Het simpelere, verhaal van Vito Corleone is een stuk simpeler en luchtiger. Het had hier dan weer echter iets uitgebreider gemogen van mij. Toch ook zeer boeiend om te zien.

Al Pacino speelt hier veel beter dan in deel 1. Hij is natuurlijk ook de spil van het verhaal en weet zich goed te manifesteren. Een zeer complex personage weet hij met verve uit te beelden. Alleen al in zijn blik zie je dat er meer aan de oppervlakte speelt dan dat hij voor doet. Erg sterk.
Robert de Niro speelt grappig, maar meer ook niet. Hij heeft een vrij simpele rol die makkelijk in te vullen is. Ondanks dat laat hij op enkele momenten ook wat van zijn charmes als acteur zien. Denk aan het moment als hij aangesproken wordt door die buurtleider in de auto.

Deze sequel weet weer precies de juiste sfeer te creëren. Zowel in de naoorlogse situatie als die van Don Vito. Prachtige, bijna authentiek lijkende, beelden geven veel sfeer aan deze film. De relatief simpele settings zijn goed om het complexere verhaal wat te relativeren. Het geeft een prettige rust. De simpliciteit van de ruimte in de complexiteit van het verhaal. Erg sterk.

Dit tweede deel is weer een pareltje. Desondanks vond ik hem wat aan de lange kant, maar niet te lang. Ook de moeilijkheidsgraad ligt hier een stuk hoger wat ik iets minder prettig vond. Hij doet niet onder voor zijn voorganger, maar gaat er ook niet overheen.

4*

The Godfather: Part III

Het einde of een heropening van The Godfather-reeks? Ze kwamen hier een beetje laat mee hé? Desalniettemin hebben ze de crew weer op weten te trommelen. Pacino in ieder geval... De twee voorgangers van deze film is een moeilijke opgave, een heel moeilijke opgave. Dit niveau haalt de film dan ook geen enkel moment. Al zaten er zeker erg sterke stukken tussen.

Het verhaal is iets bombastischer geworden. Het complot is groter dan die van de voorgaande delen. Het steekt misschien wel iets te vernuftig in elkaar.
Een vrij sterk begin tref je aan met de oudere Michael Corleone. Zijn poging tot binding met de kerk is voor mij persoonlijk goed gekozen. Het lag er alleen te dik bovenop dat de Aartsbisschop bij de slechterikken zou horen. Daarna breidt het verhaal zich uit naar Sicilië en weet de film aardig te boeien. Iets dramatischer dan misdaad is het gevolg. Vincent is een leuk personage in de film en brengt iets van de oude Michael terug. De naam is natuurlijk fenomenaal gekozen
De film stevent af op een goed einde. Op het moment dat de huurmoordenaar Michael wilde doden, met de Opera op de achtergrond, kreeg ik weer even het gevoel uit deel 1 terug. Het gevoel dat ik daarvoor eigenlijk de hele tijd gemist had.
Het zeer dramatische einde had van mij iets minder gemogen, maar was goed. De laatste scène blikt weer heel erg terug naar deel 1. Goed gedaan.

Al Pacino speelt gewoon sterk. Een iets sentimenteler personage zet hij dit maal neer. De stoïcijnse Michael is verleden tijd. Toch weet hij daarmee minder te boeien dan in deel 1. Het karakter dat hij neer wist te zetten was gewoon een vast gegeven in The Godfather 1 en 2. Ik twijfel dus eigenlijk nog een beetje.
Diane Keaton speelt een rolletje puur voor wat dramatiek in de film. De overtuiging was wel degelijk in het spel en was om aan te zien, maar als ex van Al was ze in de film geen pré.
Andy Garcia wist het personage van Al uit deel 1 en 2 te nabootsen. Wel eens waar in mindere mate, maar erg leuk. Hij weet sterk te acteren en boeit de gehele tijd.
Joe Mantegna had nog wel een grappige bijrol. De man had uiteindelijk helemaal niets met het verhaal te maken maar werd het ongelukkige slachtoffer van slim uitgespeelde intriges. Hij wist met zijn arrogantie en ijdelheid een goede prestatie te plaatsen.

Ik vond de film visueel gezien grotendeels wat mager. Pas op Sicilië kwamen er een paar mooie shots tussen. Simpel, maar mooi. Toch ontbrak de sfeer bij mij grotendeels. Er miste gewoon iets ondefinieerbaars. Voor zover er sfeer was droeg de muziek daar veel aan bij. Nogmaals bij de Opera was het oude gevoel terug.

Een goede afsluiter van deze trilogie. Één van de beste die er is, maar ik denk toch niet dé beste. Het niveau van zijn voorgangers wordt nooit bereikt. Toch is het een zeer prettige film om weg te kijken.

3.5*

Gone Girl

Mijn interesse voor deze film was gelijk gewekt toen ik het plot las. Naast de aandacht en de goede ontvangst door de media en de hoge waardering op MM besloot ik dat hij wel een bezoekje waard was. Ik kwam volledig abuis uit de bioscoop. Zoals zo velen hier zeggen: wat een einde.

Het plot lijkt er een uit duizenden. We hebben last van een vermist persoon, maar dat gebeurt in Hollywood wel wat vaker. Vervolgens slaat Fincher echter van de gebaande paden af om een uiterst curieus werk neer te zetten. Het plot steek verfijnt en precies in elkaar. Alles sluit geweldig op elkaar aan en is logisch te volgen. De eerste volta in het verhaal is verrassend en gewaad. Fincher bevindt zich op glad ijs hiermee. Als je tegen het einde loopt is er verder nog geen vuiltje aan de lucht. De tweede volta die dan volgt geeft de film zijn verbouwereerde karakter. Een einde zoals er niet veel zijn. Erg goed gevonden.

Normaliter ben ik niet heel erg gecharmeerd van Ben Affleck. Zijn prestaties zijn voor mij doorgaans te cliché. Hier in Gone Girl weet hij echter met zijn apathische karakter een zeer goede rol neer te zetten. Zijn clichématige, eigenlijk prestatieloze manier van acteren is hier volledig op zijn plek. Heerlijk fout eigenlijk.

Rosamund Pike is van een heel ander kaliber. Zij weet schot voor schot raak te schieten. Op het einde weet je zelf niet eens meer wat je nu moet geloven. Ze weet perfect te intrigeren. Ze is meelijwekkend, irritant, luguber en geniaal in één rol. Fantastisch.

De typisch Amerikaanse setting geeft een goede sfeer aan het geheel. De massamedia die ten strijde trekken tegen Affleck reflecteren de hysterie van onze tijd goed. Je leven kan paradoxaal genoeg met een interview of volledig vernietigd, of helemaal gemaakt worden. Het typisch-Amerikaanse stoort eigenlijk geen moment. Het is jammer dat er op dit punt niet iets extra is uitgepakt. No guts no glory zou ik zeggen.

Gone Girl is een film die ik zeker nog een keer moet over kijken. Een all time classic is het niet, maar erg sterk is hij zeker. Ik kan hem denk ik wel in het rijtje van mijn favorieten van 2014 scharen.

4.0*

Goodfellas

Nu al twee dagen geleden dat ik de film heb gezien. Ik moet dus nog even een stukje uitwerken. De hoge waardering van de meeste mensen en de plaatsing in de top250 spreek al boekdelen. Het verhaal is ook nog eens aantrekkelijk, ook al is het eerder en later nog eens gedaan. Hij stond al een tijd klaar om te kijken en heb dat dus ook gedaan. Dat het nog waargebeurd is maakt het extra spannend; hebben de makers het verhaal goed uitgewerkt?

Het aantrekkelijke verhaal is excellent. In tegenstelling tot veel film begint deze film al bij de kinderjaren van de hoofdrolspeler. Je ziet hoe Henry langzaam zijn plek in de georganiseerde misdaad begint te vinden en met alle aspecten is rekening gehouden. Ook de respons van de gemeenschap op Henry zijn goed verteld. Gelijk wordt hiermee de sfeer gecreëerd die typerend is voor dit soort film. Angst, macht en corruptie. Een oud recept maar heerlijk om naar te kijken. Vervolgens ga je vliegend door de tijd door naar de Henry die zijn plaats heeft verdient in de misdaadgemeenschap en zie je hoe meerdere acties, grootschalig en kleinschalig worden uitgevoerd. De zeer precieze en precaire opbouw binnen de samenleving van de misdadigers wordt werkelijk uitmuntend weergegeven. Je valt niet binnen in een verhaal. Alles wordt logisch verteld en je ziet iedereen groeien en opkomen in de film. Een psychologisch aspect waar ik veel waardering op kan brengen.

Uiteindelijk komt het tot een wat ongebruikelijk einde. Van de vele mogelijkheden die het verhaal had (ik kende het namelijk nog niet) is de ingeslagen weg een opmerkelijke. De uiteindelijke keuzes van Henry verbaasde mij ten zeerste. Helemaal omdat hij al van jongs af aan in die cultuur zat en het helemaal ingebakken bij hem was.

Dat opmerkelijke einde wordt ook door de acteurs bepaald. Ray Liotta staat gewoon zeer goed in zijn rol. Hij weet elk segment van de persoonlijkheid Henry goed op je over te brengen. Liotta weet een personage neer te zetten die groeit en verandert naarmate de film, en dus ook zijn leven, vordert. Een memorabele prestatie. Zijn spel is werkelijk zo overtuigend dat het einde als een bom inslaat, maar ook daar weet hij het weer zonder twijfel en met goed acteerwerk geweldig op je over te brengen.

Robert De Niro is zoals altijd zichzelf in een film. Een personage apart. Zoals in Heat en The Deer Hunter een, zowel in woorden als in daden, onberekenbaar personage. Ondanks dat hij het vaker doet speelt hij met verve. Hij weet een beetje een sinister, obscuur personage te plaatsen die je de gehele film niet echt kan peilen. Ook de blik in zijn ogen op het einde van de film spreekt boekdelen!

Als laatste Joe Pesci. Deze man verdient echt de titel "beste acteur" in deze film. Wat een fenomenale prestatie zet hij hier neer. Hij is een doorgeslagen, toch zeer sympathieke vent waar ook geen pijl op te trekken is. Hij moord zonder geweten, en is daarentegen toch ook iemand waarin je veel gevoel ziet zitten. Ook het humoristische aspect kwam van Pesci. Echt geweldig deze vent!

Tot slot het visuele gedeelte. Het echt mooi weergegeven. De scènes waren op precies de juiste plekken opgenomen. Cafés waar wordt gegeten, plekken waar overvallen worden gepleegd: alles droeg bij aan de sfeer van de film. Die sfeer veranderde meerdere malen en daar waren de beelden prima op aangepast! Ook de muziek was goed in de film geplaatst.

Een werkelijke beauty deze film en hij verdient dus ook niet meer dan het hoogste!

5*

The Grand Budapest Hotel

Ik zal zonder verdere introductie maar gelijk met de deur in huis vallen: de film is op zijn zachtst gezegd excentriek te noemen, en op zijn hardst gewoon vaag en slecht. Nu is dit de eerste keer dat ik een film van Wes Anderson kijk, dus ik ging zonder verdere vooroordelen de film in. Al bij de openingsscène fronste ik mijn wenkbrauwen. De film was uiteindelijk niet tenenkrommend, maar genieten kon ik er zeker niet van.

Het verhaal is gewoon vreemd. Waarschijnlijk zal dit bijdragen aan de humoristische waarde van de film, maar die kon ik er niet van in zien. Het begon al met de openingsscène, waar ik me meer afvroeg of het nou grappig was en dat ik de humor van een droogstoppel heb, of dat het echt een uiterst trieste poging was. Het zal dan wel aan mij liggen denk ik dan... Verder vordert het verhaal in dezelfde staat van verontwaardiging. Tot en met het einde aan toe kon er echt geen glimlachje vanaf. Anderson heeft in mijn ogen best gefaald. Wel moet ik daarbij zeggen dat het tempo hoog ligt, en je je niet verveeld, wat ik opzienbarend vind.

Ralph Fiennes speelt in het kader van de film naar behoren. Hij past precies in het excentrieke plaatje van Anderson. Op persoonlijk vlak kon hij me echter geen enkel moment raken, en was na een half uur zijn vreemde acteerwerk meer een stoorfactor dan iets van toegevoegde waarde. Deze lijn trekt hij door naar het einde, waar je al zijn trucjes wel gezien heb en je behoorlijk uitgekeken bent.

Tony Revolori is niets meer dan een jongere weergave van M. Gustave. Hij speelt in exact dezelfde trend als Fiennes. Ook bij hem ben je na een half uur wel uitgekeken.

Ook snap ik niet dat acteurs als Edward Norton, Jeff Goldblum, Owen Wilson en Willem Dafoe zich hier voor hebben laten lenen. Het zal wel goed betaald hebben. Ook hun bijdrage aan de film vond ik mager, ook al acteren zij in de lijn van de film.

De film heeft naast een vreemd script, en vreemd gedragende acteurs ook nog eens een vreemde weergave. Denk aan de achtervolging op de slee, en het moment dat ze achter zich uit de ov-bus kijken. Daar gingen de wenkbrauwen weer... Toch ziet het hotel er verder mooi uit, en alles is wel in de juiste stijl weergegeven. Anderson houdt zich daar goed aan het oosters karakter, dat moet ik hem nageven.

Uiteindelijk vind ik The Grand Budapest Hotel alles behalve een goede film. Ik kan concluderen dat dit alles behalve mij type film is. Helaas, volgende keer beter.

2*

Gravity

Wat kon dit een schitterend verhaal worden. Nu is de ruimte natuurlijk een plek die iedereen wel tot de verbeelding spreekt. Naar sterren reizen, geen last hebben van de zwaartekracht; noem het allemaal maar op. Gravity neemt je mee op deze galactische reis. Toch houdt het je dichtbij. Het speelt zich allemaal op de hoogte van het ISS af. En uiteindelijk is het toch wel een tegenvallend werkje wat hier wordt neergezet...

De film dendert namelijk in een moordend tempo het verhaal af. Met een zeer korte introductie moet je een band met twee ruimtepakken aangaan, personages zijn niet te zien. De apocalyptische trekken die de film daarna gaat vertonen voeren het tempo alleen maar op. De ene fout na de andere moet de spanning bij je houden, maar distantieert je er slechts van. De totale apathie die je met de personages hebt breekt je op. Pas als de film rustig de tijd neemt wordt het wat beters. Zoals in de vluchtshuttles. De film had met gemak 2 tot 2.5 uur kunnen duren, als er maar tijd was genomen.

Sandra Bullock en George Clooney schijnen je te vergezellen in de film. Dit is denk ik de meest simpele prestatie die beide in jaren hebben moeten leveren. Driekwart van de tijd zijn ze niet in beeld. Dit breekt je dan ook op. Je hebt totaal geen band met beide. Het niveau bereikt dan ook nooit een grote hoogte. Clooney is lachwekkend, Bullock mist compassie. Het kon veel beter.

Visueel gezien is de film een plaatje. Hier scoort de film dan ook bijna alle punten op die het scoort. Schitterende zonsopgangen passeren de revue. Het noorderlicht was een beetje cliché. Ik heb de film in 3D gezien. Ook hier is de 3D geen meerwaarde. Op een paar vliegende punaises na wordt het niet benut. Oke, misschien een vallende waterdruppel dan...

Gravity scoort zijn krappe voldoende op het visuele en audio aspect. De rest kan vele malen beter. Het is echt Hollywood wat je zit te kijken. Anderhalf uur is echt te kort voor deze film (meestal worden films veel te ver uitgetrokken...). Het had rustiger, completer en compacter gemogen.

2.5*

The Great Dictator

Charles Chaplin is misschien wel de meest bekende acteur ooit. Waar namen als Costner, Pitt en Gere langzaam, helaas overigens, zullen wegsterven zal Chaplin altijd voorkomen. Zijn bekendheid, verworven met zijn humoristische acteerwijze heeft hem bijna onsterfelijkheid gegeven. Ik ging dus ook met een goed gevoel de film in. Wel eens waar zwart-wit en uit 1940 maar mét Chaplin!!!

Deze film is qua verhaal natuurlijk zeer zwaar. Het is echter ook een opluchting om te zien dan in 1940 ook het Nationaalsocialisme bestreden werd. Weliswaar in Amerika uit Hollywood, maar het werd bestreden! Daar gaat het al om.

De film begint op een beetje vage manier. Je treft een Chaplin, Hitler gelijkend, aan in de Eerste Wereldoorlog. De man raakt gewond en komt uiteindelijk terug in de getto bij zijn kapperszaak. Om komische, drollige wijze wordt de onhandigheid van deze barbier weergegeven. Ik keek er met een opgetrokken wenkbrauw naar. Het ergste vond ik alleen dat ik het nog grappig vond ook! Dat is de kracht van Chaplin.

Met een verrassend hoge snelheid stevent de film door het middenstuk op het einde af. Het middenstuk duurt lang, maar is kort te omschrijven. Een goede humoristische manier van zowel Hynkel, met prachtige dialogen!!!, als de barbier vullen de tijd goed. Het einde is dan weer zeer mooi. De overbekende speech over gerechtigheid en naastenliefde. Maar hart zwol een beetje op van trots. Echt een goed verhaal met veel humor.

Chaplin is de persoon in deze film. Ik zal dus ook alleen hem behandelen. Zoals ik al vertelde was de manier waarop hij deze film neer wist te zetten zeer komisch. Met bepaalde manieren van vallen, recht in een ton bijvoorbeeld, denk je eerst “wat is dit?” maar de komische wijze waarop Chaplin dit weet te brengen is geweldig en hilarisch!

Zowel als Hynkel als barbier is hij zeer sterkt. Hynkel zet hij met geweldige Duits-achtige dialogen neer. Heel typisch, maar een mooie parodie op de speeches van Hitler. Als barbier is hij wat minder, maar dat weet hij met de eindspeech helemaal recht te zetten. Schitterend gedaan!

Voor een film uit 1940 vond ik het visueel ook zeer goed weergegeven. Helemaal in het begin tijdens de oorlog heb ik mij zitten verbazen over hoe goed het er eigenlijk uitzag. Niets met maar twee pixels of zo, gewoon heel goed. Ook de muziek is goed geplaatst. Bij sommige scènes wordt echt het gevoel van de stomme film teruggebracht. Dit is een leuke afwisseling tussendoor.

Al met al in The Great Dictator voor zijn tijd een prachtstuk, maar ook nu in tijden van 3D en andere technieken weet hij zeker zijn mannetje te staan. Mijn stemgemiddelde gaat de laatste tijd ver omhoog ben ik bang. Ik moet alleen wel, ik kijk tot nu toe alleen maar goede films. The Great Dictator hoort daar zeker bij!

4*

The Great Gatsby

Het is al even een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb. Toch weet ik nog heel goed dat hij totaal geen indruk heeft achter gelaten. Ik denk dat we hier kunnen spreken van een van diCaprio's mindere rollen. Veel bombastisch gewauwel en blabla, maar zeer weinig inhoud. Het bronmateriaal wordt hier geen eer aan gedaan.

De film begint namelijk in Moulin Rouge-achtige stijl. Als hetzelfde niveau dan werd aangehangen zou het nog tot daar aan toe zijn. Deze film zit hier ver onder. De daarna tot stand komende dramatiek is een lachertje. Behoorlijk slecht als ik het zo mag verwoorden. toch wordt het tegen het einde allemaal een klein beetje beter. De film verliest wat van zijn irritante speelse karakter en wordt serieuzer, met een aardig einde tot slot.

DiCaprio lijkt zijn originaliteit te zijn verloren. De rol die hij hier vertolkt hebben we in Django Unchained als gezien, en zullen we in The Wolf of Wallstreet ook nog wel tegenkomen. Ondanks die continuïteit (die je overigens bij meer acteurs ziet) is het wel van een zeker niveau.

Naast DiCaprio zijn Carey Mulligan en Tobey Maguire ook van degelijk niveau. Geen enkel moment weten ze echter tot grote hoogtes te stijgen. Degene die er voor mij positief uitsprong was Joel Edgerton. Hij is in mijn ogen een van de weinige die zich echt met overtuiging in zijn rol stort.

Visueel zijn er zowel positieve als negatieve punten. De setting is uitstekend. De woningen en het landschap zien er prachtig uit. Ook is de sfeer aardig. Toch is voor mij het grote struikelblok dat de 3D volledig overbodig is. Op werkelijk geen enkel moment wordt die benut. Er op überhaupt op geen enkel moment gebruik van gemaakt. Als je 3D gebruikt, laat het dan een meerwaarde zijn. Nu had het geld beter naar Afrika gestuurd kunnen worden. Pure verkwisting.

Deze verfilming van het goede boek is het niet waard. Met alle positieve en negatieve punten bijeen scoort hij dan ook niet voldoende.

2.5*

The Guardian

Een afwisselend onderwerp in de doorgaans zo inspiratieloze wereld van Hollywood. Een echt goede actiefilm over de Amerikaanse kustwacht, die doorgaans veel interessants doormaken, ontbrak naar mijn weten nog (corrigeer me als ik er naast zit). Hopen dat Costner een gedenkwaardige prestatie neer kan zetten.

Toch rammelt het verhaal aan enkele kanten. Naast zeer goede, prachtige reddingsoperaties zwabbert de film af naar het clichématige tot saaie leven op het trainingskamp. Natuurlijk zit er een wat lastige leerling tussen, en natuurlijk komt het goed. Ook de opspelende trauma's en de romance tussen Fischer en Thomas zijn flauw.

Daarnaast zijn de reddingsoperaties, zoals ik al zei, echt top. Helemaal het begin is geweldig. Ook het einde mag er zeker wezen, en is een waardige afsluiter op een toch gewone film.

Hopende op de memorabele prestatie van Costner, kwam ik toch een beetje van een koude kermis thuis. In lijn met de gehele film speelt ook Costner vrij gewoontjes. De penibele situatie van hem en zijn vrouw komt, zeker van zijn kant, niet overtuigend over. Op de trainingen echter weet hij zich beter te manifesteren. Met 'doorsnee' kan ik het het beste verwoorden.

Ashton Kutcher en Melissa Sagemiller zijn samen een leuke andere kant van de verhaallijn. Ook hun prestaties komen niet ver boven een gemiddeld niveau.

De avonturenscènes zien er bijzonder mooi uit. Zware stormen en hoge golven komen imponerend op je over. Daarnaast wordt er op de campus een goede typische Amerikaanse sfeer gecreëerd. Hier scoort de film wat puntjes op.

The Guardian is zeker vermakelijk. Niet hoogstaand, maar leuk om te zien.

3*

Guardians of the Galaxy

Marvels films zwabberen bij mij altijd tussen ouderwets cliché en aardige verfilming van klassieke strips. Guardians of the Galaxy kende ik totaal niet, in tegenstelling tot andere helden, dus besloot ik om mij geheel te laten verrassen. Deze film nijgt zeer duidelijk naar de aardige verfilming.

Ik denk zelfs dat hij er nog wel iets overheen gaat. Er zijn geheel nieuwe personages. Dit is verfrissend ten opzichte van de laatste jaren, waarin er vooral sequels op bestaande personages verschenen. Vervolgens is er een vrij cliché verhaal in een flinke dosis droge humor gedoopt en krijg je een aantrekkelijke mix. Op momenten vind ik de film behoorlijk flauw. Dat wordt er geforceerd geprobeerd om grappig te zijn. Dit zijn slechts enkele momenten. Tot slot krijg je een spetterende eindshow die de film waardig afsluit.

De humoristische waarde van de film weet zich voor een deel te weiden aan de cast, die erg sterk is. Chris Pratt, Zoe Saldana, Vin Diesel en Bradley Cooper zijn een top kwartet. Ze weten fantastisch op elkaar in te spelen. Vooral de band tussen Diesel en Cooper is schitterend naar voren gebracht.

Daarnaast weet John C. Reilly zich eindelijk bij mij los te rukken van zijn Step Brothers-imago, waar ik hem altijd aan zal refereren. Hij weet de mondhoekjes regelmatig doen liften.

De CGI in de film ligt er dik bovenop - het is tenslotte Marvel - en toch is het vakkundig uitgewerkt. Groot en Rocket zijn werkelijk fenomenaal, en kunnen haast voor echte acteurs door. Ook alle ruimte shots zien er degelijk uit. Met momenten is het een waar kleurenspektakel.

Guardians of the Galaxy behoort tot mijn persoonlijke top van Marvel, al haalt het afgezaagde verhaal het gemiddelde behoorlijk naar beneden. Tot slot dien ik nog te zeggen dat ik mij de eerste vijftien minuten slecht kon concentreren, omdat iemand naast mij de behoefte had om een bak nasi leeg te eten. Misschien krijgt dat kwartier de film bij een herziening nog eens omhoog

3.5*

Gun Woman

In kader van mijn exodus richting het oosten, qua films dan, kwam ik Gun Woman tegen. Nu leek mij dit een goed hedendaags voorbeeldje van de Japanse filmindustrie. Tevens duurt hij niet zo lang dus kan je hem tussen de afspraken door even zien. Helaas moet ik tot de conclusie komen dat Gun Woman wel degelijk in het Japanse straatje past...

Want het verhaal is op zichzelf nog wel geinig. Het is oppervlakkig, maar kan er zeker mee door. Daar doet het niet voor Hollywood onder. Wat mijn ergernis een beetje opwekte was de semi-porno stijl die in de film wordt aangehouden. Onnodig bloot. Niet dat ik iets tegen seksscènes heb hoor, maar hier in Gun Woman werd er meer gewipt om het wippen, dan dat het wat toe te voegen heeft aan de film. Daarnaast is de film gewoon wanstaltig en komt er zelfs wat necrofilie bij kijken. Kortom: echt Japans dus. Daarnaast hangt de kwaliteit van het verhaal aan een zijden draadje en is het flinterdun. Een behoorlijke afknapper dus.

Het acterend vermogen in de film is werkelijk een lachertje. Wat heb ik mij zitten ergeren aan de acteurs zeg. Goedkope snorretjes en verachtelijke kostuums maken het plaatje compleet. Noriaki Kamata is als slechterik de meest slecht gecaste persoon die ik in tijden heb gezien. De man speelt niet alleen een wanstaltige rol, maar speelt ook nog eens ver onder de maat.

Asami weet als Gun Woman geen fatsoenlijk woord over haar lippen te krijgen. Haar groot opgezette ogen en druilerige traantjes wekken meer ergernis dan empathie op.

Matthew Floyd Miller en Dean Simone zijn als weinige Amerikanen ook beroerd. Bagger bagger bagger.

Het audio-visuele aspect van de film is werkelijk niet om aan te zien. In combinatie met de semi-porno stijl is de elektrische muziek een doorn in je oog. In je oor eigenlijk... De allang achterhaalde kledingstijl en goedkope weergave van alle actie trekken de waardering nog verder naar beneden.

Gun Woman heeft absoluut gezien weinig speeltijd, maar is toch een verkwisting daarvan. Je kan het veel beter besteden. Absoluut een afrader.

1*

The Gunman

Clichématig, doorsnee en 13 in een dozijn: alles is al eens genoemd over deze productie van Pierre Morel. De regisseur van Taken wil duidelijk een vergelijkbare film neerzetten en dat resulteert met name in een herhaling van zetten, die niet goed noch slecht zijn. Zoals velen al zeggen: gewoontjes.

Toch maakt Morel, ondanks zijn redelijk goede vorige prestaties, een paar slippertjes (terug te zien in de gemiddelde beoordeling). Zo begint hij al met een miscast van Sean Penn. Niet zozeer omdat de man niet kan acteren, in tegendeel, maar gewoon in de complete setting van het verhaal te oud oogt. De visagie heeft wat steken laten vallen, want de 55-jarige Penn matcht gewoon niet met de 34-jarige Trinca. Ondanks dit soort kleine slippertjes ontpopt de film zich tot een vermakelijk actievehikel dat met een aardig tempo voorbij snelt. De ontknoping is wat voor de hand liggend. Een iets duidelijkere blijk van artistieke creativiteit en originaliteit had Morel gecharmeerd.

De samenhang van grote namen pakt in The Gunman redelijk goed uit. Penn staat vooral in zijn solistische stukken goed te acteren. De man laat ook hier weer zien uit wat voor hout hij gesneden is.
Jasmine Trinca doet het ook niet eens zo heel slecht. Het jammerlijke is dat haar karakter vooral afhankelijk is van de chemie met de andere acteurs. Die chemie ontbreekt vaak. Zoals ik al noemde zijn Penn en zij geen combinatie die goed uitpakt. Beiden doen hun best, maar mede door het aanzienlijke (letterlijk) leeftijdsverschil schieten de gezamenlijke acteerprestaties te kort.
Ook Javier Bardem doet het zeker niet slecht. We hebben hem vergelijkbare karakters wel eens beter zien spelen (denk aan Skyfall), maar hij loopt op rolletjes.

Cinematografisch zit alles netjes in elkaar. Misschien wel iets te netjes, want Morel levert een strak geregisseerd actiefilmpje af, waarin het camerawerk niet heel divers of speels is. Overzicht en rigiditeit triomferen. Morel wijkt hier slecht sporadisch vanaf, met de enkele scènes, uit het perspectief van Penn, waarin Jim Terrier zijn beroertes krijgt.
Ook visueel is het allemaal prima. De afwisseling van locaties is prettig en zorgt voor aardig wat tempo.

The Gunman is een vermakelijk filmpje geworden, dat nergens echt bovenuit steekt.

3*