Opinions

I Am Legend

Alweer een film met een zombie/virus concept. Wat doe ik mijzelf aan? Ik kom zeer ongeloofwaardig en zelfs hypocriet over dat ik bij de ene film het hele concept loop af te kraken en eenzelfde film daarna weer opzet. Het ging eigenlijk een beetje per ongeluk. Hij lag bovenop de stapel dus ik had er niet bij nagedacht. Toch maar gekeken dan!

Qua verhaal is I Am Legend zeer zwak. Zoals ik al vaker bij dit soort films zeg: we hebben het wel gezien. Dan zou hij het van de uitwerking moeten hebben, die meestal tegenvalt. Hier was ik echter zeer positief verrast. Het ging niet om overleven hier, het ging over genezen! Eens wat anders dan hersenloos geknal op vampiers of zombie's. Heerlijk verfrissend een keertje! Nou is het wel zo dat de uitwerking beter is, maar nog beter kan. Op sommige momenten is de film een beetje saai en het einde is zwakjes. Weer iets te cliché. Toch is deze film een goede afwisseling op en uitgemolken afgezaagde slappe zombie/virus concept.

Will Smith is niet de man voor deze rol. Hij is een goede acteur, daar ligt het echt niet aan. Maar ik vond hem niet in dit jasje passen. Als overlever vind ik hem prima, maar als dokter zie ik hem niet helemaal. Desondanks speelt hij naar behoren en is het plezant om naar te kijken. Pas als hij andere mensen ontmoet kan je goed zien wat de eenzaamheid met hem heeft gedaan. Iets wat ik aan het begin nogal mistte.
Alice Braga en Charlie Tahan vallen in deze film te verwaarlozen. Ze komen maar 20 (±) minuten voor en weten niet heel memorabel te presteren. Daar hebben ze ook niet heel veel ruimte voor eerlijk gezegd.

Qua visuele weergave is I Am Legend zoals hij zou moeten zijn. Ik kreeg nogal het 24 Days Later gevoel met de shots van de uitgestorven stad. Bob Marley is een goede aanwinst en een ontspannen afwisseling in de eenzaamheid van de film. Dit komt echter denk ik meer omdat ik een verwoed fan van hem ben. Redemption Song aan het einde bij de aftiteling was nog even genieten, maar daar kan ik de film geen credits op laten scoren.

Al met al gewoon vermakelijk. De film scoort bij mij op het feit dan het anders is dan de andere zombie/virus films. Plezant om naar te kijken.

3*

I Spit on Your Grave

Zo nu en dan pik je eens een film uit van een genre waar je toch nooit al echt gecharmeerd van bent. Toch heb ik echt wel goede horrors gezien. Films waar ik echt van genoten heb. Zo hoopte ik ook bij I Spit on Your Grave, een film die ik volgens vrienden gezien moest hebben, een uitschieter te vinden. Wat echter het gevolg is is dat ik naast het genre horror een genre heb gevonden wat mij nog minder ligt: gore.

Eigenlijk begint de film nog best hoopgevend. Het begin is rustig, maar zeker niet saai en helemaal niet slecht. Tot de verkrachtingsscène kachelt alles vlotjes aan. Vervolgens wordt die scène echter veel te uitgerekt. Dat de Sherif vervolgens ook meedoet ging me een beetje ver. Maar a la, keuzes van de regisseur. Daarna volgt de film een verhaallijn waar ik afdwaal. De wraak wordt totaal vergeten en in plaats daarvan volgen scènes die meer om het bloed gaan dan om het verhaal. Het is simpelweg walgelijk om naar te kijken.

Met het acterend vermogen is het ook al niet te best gesteld in de film. Sarah Butler speelt geinig. Toch kan het allemaal niet echt boeien. Tijdens en na de verkrachting worden eigenlijk alle acteernormen overboord gegooid. Het maakt dan ook niet zo veel meer uit wat Jeff Branson, Andrew Howard, Daniel Franzese en Rodney Eastman doen, als ze maar hard kunnen gillen. Echter tot die tijd zijn zij ook wel grappig in hun rol. Vermakelijk ziek in hun geest.

De weergave in de film is vrij bloederig natuurlijk. Toch is de Amerikaanse zedelijkheid in stand gehouden. Monroe (die man moet ook niet goed zijn!?) wil een zo goor mogelijk plaatje neer zetten. Ondanks dat laat hij wel het uittrekken van de tanden zien, wat ook echt goor is, maar tegelijk zien we de castratie van Johnney niet. Of is mijn geest dan te ziek?

Ik kan begrijpen dat als je van dit soort films houdt zit te genieten. Tot na dé scène is het allemaal ook wel geinig. Geen deel 2 echter voor mij. Als ik zo objectief mogelijk moet zijn: de gore scènes zijn echt goed goor in mijn ogen, en de film is best vermakelijk, maar goed is het eigenlijk niet. Tevens is het allemaal wat simpel.

2*

I Spy

Behoorlijk zwakke komedie die zich tekent door twee hoofdpersonages bij elkaar te voegen die qua karaktertrekken al niet veel met elkaar gemeen hebben, maar ook qua humor totaal niet in elkaars straatje passen. Voeg daar een halfbakken Bondgirl aan toe en je hebt een vrij mager geheel, dat met vlagen nog aardig uit de verf komt.

Vooral het gebruik van de twee immense tegenpolen - Murphy en Wilson - zorgt er voor dat het verhaal een ongemakkelijk geheel wordt om naar te kijken. De op en neer stuiterende Murphy, met de wat rustigere, drogere humor van Wilson matchen niet goed met elkaar. Daarnaast kan je de samenhang van ongeloofwaardigheden - de president die Murphy even belt of die mee wil doen - nog wel voor lief nemen. Het is immers een pretentieloze komedie. Als het verhaal vordert en de hoofdpersonages wat naar elkaar toe groeien wordt het allemaal wat beter. De humor is beter op elkaar afgestemd en er komt meer vaart in het verhaal. Met een zowaar leuk einde sluit de film nog aardig af, maar over de gehele linie is het vrij pover.

De cast is een chemieloos geheel. Vooral in het begin is het een los hulsel van acteurs die allemaal hun eigen hoofd boven water proberen te houden, maar jammerlijk bij het watertrappelen kramp krijgen, om tenslotte naar de bodem af te zinken. Toch werken ze zich na verloop van tijd weer wat op. Zo weten Eddy Murphy en Owen Wilson na verloop van tijd zich beter op de ander af te stemmen en heeft dat beduidend betere en grappigere scènes tot gevolg. Famke Janssen is Famke: ik ben nooit echt fan van haar geweest. Toch doet ook zij het naarmate het einde vordert het beter dan in het begin. Haar intrigante karakter zou echter veel beter uit de verf moeten kunnen komen.

Met genoeg geld kan je visueel gezien leuk spelen. Betty Thomas doet dat dan ook door een aantal leuke scènes toe te voegen. Denk met name aan de luchtballon en de vrachtwagen met auto's. Een aantal geinige achtervolgingen zien er prima uit. Tevens zit de actie optisch gezien sowieso wel snor. Het is rustig qua camerawerk, overzichtelijk en duidelijk. Toch ontbreekt de sfeer grotendeels. Mede door het tekort aan chemie en goede humor wordt het een vrij droog geheel. Jammer, want een spy-comedie kan heel leuk zijn.

I Spy is een wat jammerlijke poging geworden iets leuks neer te zetten, die zich vooral tekent doordat alles net niet lukt en niet goed uit de verf komt.

2*

The Iceman

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen hé: uitstekende acteerprestaties met een matig uitgewerkt verhaal. Over deze Richard Kuklinski wist ik echt helemaal niets. Ik had nog nooit van de man gehoord. Daarom maar eerst even de literatuur in gedoken om te kijken wat ik kon verwachten. En dat was niet niks. Dit beloofde een spannend spektakel te worden met familiedrama, moord, intriges en complotten. Uiteindelijk was niets minder waar, maar toch had het allemaal wat beter gekund.

De uitwerking was helaas zo oppervlakkig ben ik bang. Ook ben ik met een paar vraagjes blijven zitten. Die komen zo aan bod.
Het begint met een zeer rustige, koelbloedige en zelfs timide setting. Grote introducties blijven achterwege en je valt lekker in het verhaal. Hiermee moet je rustig wachten op antwoorden, en die blijven een beetje achterwegen. Zo is zowel de aanleiding als de oorzaak van Kuklinski's karakter en keuze om te moorden een beetje vaag gebleven. Wat deed de man nou direct besluiten om tot moorden over te gaan. Simpel ontslag alleen? Ik denk het niet. Daarbij komt dat de oorzaak in 10 secondes voorbij komt. En dat dat dus ook veel beter uitgediept had kunnen worden.
Zo is niet alleen Kuklinski's verleden niet uitgediept, maar ook zijn familieproblemen, mentale gesteldheid en handelswijze blijven oppervlakkig. Dat is heel zonde, want Vroman had er zo een half uur aan kunnen plakken.
Het tweede uur daarna is sterker en diepzinniger dan het eerste. Toch vond ik het nog een beetje mager. Jammer...

Michael Shannon is de grote man in de film. Hij tilt in zijn eentje deze film naar een hoger platform. Waar het verhaal het laat liggen pakt hij alles en maakt er het beste van. Zijn emoties en gevoelens houdt hij schitterend onder de duim. Een koud en zielloos wezen blijft er over.
Daar tegenover staat dat hij met zijn gezicht heel goed weet te spelen. Het hier boven genoemde ontkracht hij met schitterende uitdrukkingen met zijn ogen en mond. Deze combinatie leidt tot een menggevoel van empathie en afstandelijkheid. Er sterk gedaan.
De rest van de rollen waren niet bijzonder speciaal. Mede omdat ze niet heel vaak aan bod komen. Winona Ryder kan je nog noemen. Ze weet goed de verhouding tussen haar vreemde man en zichzelf neer te zetten.

De timide sfeer uit het eerste uur van de film vond ik een beetje ergerlijk. Ik wist niet zo goed wat ik er mee aan moest. Op enkele momenten vond ik het zelfs ietwat saai worden. Toch weet Vromen daarna een beter stuk werk af te leveren door die saaiere sfeer om te toveren naar een vol met paranoïde, wraakgevoel en sympathie.
Ook de setting is prima. Goed terug naar de tijd gebracht en uitgewerkt. De muziek in de film was niet bewonderenswaardig. Gewoon op niveau.

The Iceman is een film met twee kanten. Een ijzersterke van Shannon en een zwakkere van Vroman. Toch is het een leuk verhaal om te zien en is hij zeker aan te raden.

3*

Bovendien vind ik het wel leuk dat zowel de 400e stem bij deze film ook mijn 400e stem op MM is ^^

If I Stay

Voor de variatie wilde ik wel weer even een drama tussendoor proeven. Deze film leek me een aardige film om de behoefte te verzadigen. Helaas valt If I Stay over de gehele linie een beetje tegen. Het is allemaal te braaf, te cliché, te gewoon. Een film volgens het boekje. Een beetje saai dus eigenlijk...

Het verhaal is behoorlijk afgezaagd. Op zich heb ik een dergelijke uittreding nog niet eerder gezien en is dat aspect van de film nog best interessant. Naast de uittreding wordt er ook veel op haar leven teruggeblikt. Dit voert echter de boventoon. Het is een doorsnee tienerleventje van een meisje die goed cello kan spelen. De ondertussen spelende romance is niet heel bijzonder. Met alle tienerproblemen die met die leeftijd meespelen is ze de dertiende in het dozijn. Het is erg jammer dat de uittreding ondergeschikt is gemaakt aan haar relatief saaie leven. De momenten in het ziekenhuis vind ik dan ook het best.

Chloë Grace Moretz is is mijn optiek behoorlijk aan het afzakken naar B-niveau. Haar prestaties zijn in mijn optiek na Hit Girl alleen maar achteruit gegaan. Ook hier ontbreekt de overtuiging. Haar inlevingsvermogen in haar rol is gewoon niet op maat.

De gehele cast speelt eigenlijk net onder gemiddeld niveau. Jamie Blackley en Mireille Enos hebben als halve hoofdrol ook niet veel in te brengen. Met eenzelfde niveau als Moretz zijn ook hier niet veel punten te geven.

Cinematografisch blinkt de film ook al nergens in uit. De normale setting is goed noch slecht. De klassieke stukken zijn voor mij persoonlijk een hoogtepunt is de vrij monotone trend die de film aanhoudt. De stukken punk hadden voor mij geheel geschrapt mogen worden. Het rauwe randje die die scènes aan de film moeten geven zijn behoorlijk misplaatst in mijn ogen.

If I Stay scoort met alles net onder gemiddeld. Mager verhaal, magere cast, magere setting. Super slecht is het allermist, maar goed ook zeker niet. Geen idee waarom deze op IMDB een 7.0 scoort. Het kan aan mij liggen...

2.5*

The Imitation Game

Ik was bijzonder erg geprikkeld door de verschijning van Cumberbatch bij The Graham Norton Show. Daardoor keek ik al geruime tijd uit naar deze film over het superieure Duitse communicatiesysteem. Gisteravond besloot ik stante pede om maar de voorpremière in Tuschinski te gaan kijken. Gelukkig heb ik daar totaal geen spijt van gekregen!

The Imitation Game is wel een behoorlijk langzame film. Soms nijgt het zelfs naar het trage. Vooral het begin bevat een rustige duidelijke opbouw van de problematiek die de Britten in het begin van de oorlog treffen. Na wat, in mijn ogen, onnodige rompslomp krijgt Turing eindelijk de leiding over het project en komt er wat vaart in. Hier beginnen ook de drie verhaallijnen door elkaar te lopen van jeugd, oorlogsjaren en naoorlogse periode. Hiermee wordt een mooi mozaïek van filmbeelden gevormd. De uiteindelijke ontwikkelingen rondom Enigma zijn echt heel interessant en goed weergegeven. Met een sterk dramatiek einde wordt de film goed afgesloten, op een klein slippertje na dan.

Cumberbatch speelt een bijzonder sterke rol. Hij, en de gehele cast, komen bijzonder verstrooid over. Iets wat goed in de lijn van het verhaal past. Hij speelt een fantastisch, licht autistische homoseksueel genie wat dit klusje wel even gaat klaren. Hij weet zich perfect in elke situatie te schikken. Dit kan hij mede doordat Keira Knightley voor de verandering ook eens sterk speelt. Normaliter ben ik geen fan van haar, maar hier viel ze me geweldig mee.
Ook de andere cast weet op hoog niveau mee te draaien. Matthew Goode en Mark Strong blinken toch ook wel uit. Naast de hoofdrollen krijgen de bijrollen dus ook een bijzonder goede invulling.

Visueel gezien is het allemaal op orde. De kledij is uiteraard in stijl. De oorlog gaat de film eigenlijk voorbij. Het echte Tweede Wereldoorlog gevoel ontbreekt een beetje. Nogal logisch als je de 6 lange jaren in een schuur doorbrengt. De film blinkt hier niet in uit dus, maar presteert wel op niveau.

The Imitation Game is een heerlijke voortzetting van de eerste dagen van 2015 voor mij. Gelijk een film op een goed niveau.

4.0*

In Secret

Een meevaller. Ik heb geen idee waarom ik nu aangetrokken werd door deze film. Misschien was het toch de relatieve simpliciteit die mij overhaalde de film te kijken. Een affaire tussen een dame die vast zich in een platonische relatie en een knappe Parijzenaar is niet zo heel speciaal. Opgezet dus en het bleek allemaal wel mee te vallen.

Het verhaal wordt echter nooit ergens speciaal. De ontwikkelingen volgen elkaar allemaal heel rustig stap voor stap. Te rustig af en toe. Het tempo ligt heel laag. Ondanks dat is de problematiek van Thérèse eentje die allen aanspreekt, of in ieder geval tot de verbeelding spreekt. Als Laurent eenmaal in haar leven verschijnt worden de gebeurtenissen iets draconischer, en gaat het bijna over de top. Na de dood van Camille blijft de film gewoon op niveau. De dramatiek die hier op volgt is niet bijster speciaal en past in de voorspelbaarheid die de film hier aanneemt. Ook het einde past in dat straatje. Allemaal wat gewoontjes, maar niet slecht.

Elizabeth Olsen speelt zeker niet slecht, al is ze af en toe een wat vreemde verschijning. Haar spel gaat op en neer. Met vlagen speelt ze sterker, dan weer wat zwakker. Dit geeft een gemiddelde lijn van niet heel slecht. Toch had het zeker in de tweede helft van de film iets krachtiger gemogen. Daar zakt ze in mijn ogen in na een aardig begin.
Oscar Isaak is de gehele film doorsnee. Hij weet zich de gehele tijd niet goed te uiten. Hij laat zijn karakter de gehele film nogal oppervlakkig. Je weet niet goed wat hij wil en of zijn liefde voor Olsen wel terecht is.
Leuk om Tom Felton terug te zien. Naast een onuitstaanbaar karakter weet hij zich best staande te houden tussen het liefdesgeweld van Olsen en Isaak.

De tijdsgeest zit goed in de film. Ondanks dat zijn er toch een paar plekken waar ik mijn vraagtekens bij zet. De erotische scènes worden na de daad wel heel snel afgehandeld. Korset blijft gewoon aan en we gaan weer over tot de orde van de dag. Dit kan ook aan mij liggen, ik weet niet hoe ze het destijds allemaal deden. Voor de rest zit het wel goed. Klederdracht en setting is gewoon goed. Het is niet heel bijzonder allemaal.

3*

In the Heart of the Sea

De film deed me denken aan de film The Perfect Storm avant la lettre met een robinsonade daaraan toegevoegd. Al met al denk ik dat dit wel de meest accurate beschrijving van de film in één zin is. Voordat ik de film bekeek leek dit me een heerlijk recept voor een spannende avonturenfilm. Voor de helft bleek dat waar, de andere helft viel helaas een beetje tegen.

Het eerste stuk is verreweg het beste. Ik weet niet of Ron Howard het eerste stuk meer op Moby Dick (fantastisch boek overigens) van Melville baseert dan op historische accuraatheid, maar zodra het boek van de hand gedaan wordt zie je het niveau dalen. Het eerste deel is avontuurlijk, spannend, vlot en fascinerend. Door een goede combinatie van snelheid, de fascinerende walvisvaart en goede stukken uit Moby Dick over te nemen is het begin echt goed. Het vervolg, na het zinken van het schip, is trager, minder boeiend en verloopt nogal hortend en stotend. De robinsonade is lang niet zo boeiend als de walvisvaart. Tevens is het einde weinig origineel en behoorlijk voorspelbaar. Al met al een zwak einde van een goed begin.

Het acterend vermogen van de cast ligt op aardig niveau. Voor een film van dit genre zijn grootse prestaties geen vereiste, en ook niet weggelegd. Chris Hemsworth is daar een prima acteur voor: weinig diepgang, veel bombarie en zwakke heroïek. Fan van hem worden zal ik nooit, maar hij speelt hier niet slecht - voor zijn niveau.
Benjamin Walker speelt aardig Hemsworths antagonist. De rivaliteit tussen hen stelt niet veel voor, maar is alleraardigst geprobeerd. Brendan Gleeson, Ben Whishaw en Michelle Fairley hebben gedrieën leuke bijrollen en vullen de rustmomenten in het verhaal goed in.

Om de film visueel er een beetje gelikt uit te laten zien is er weer een bijzondere hoeveelheid geld verkwanseld. De 3D is amper van toegevoegde waarde. Zonde. Voor de rest is de walvisvaart leuk in beeld gebracht en komen er enkele mooie plaatjes voorbij. Daarnaast heeft de film mager sfeertje. Heroïek en overlevingsdrang komen niet heel sterk naar voren. Vooral tegen het einde vervalt de film tot een flauwe hap en ben je blij als de tijd er op zit.

In the Heart of the Sea is in het begin een lekkere film, die helaas vervalt tot een saai vehikel. Het acterend vermogen van de cast is voor een productie als deze op orde. Redelijke film dus, met een redelijke beoordeling.

3*

Inception

Wow wow wow. Ik lees hier even de discussies door en er wordt fel gedebatteerd. Nou is dat nog niet zo erg, maar ik ben natuurlijk bang voor gezichtsverlies. Zoals al voorbij gekomen is de film multi-interpretabel en ook ik zal proberen mijn steentje hier aan bij te dragen.
Ik heb de film in 2010 in de bios gezien en was toen erg onder de indruk van het verhaal. Ik begreep niet alles en daarom heb ik hem vandaag maar eens aan een herziening onderworpen. Een complex verhaal is het zeker.

Mag ik concluderen uit deze drie citaten dat mensen die zichzelf slim voor willen doen, of heel slim zijn deze film hoog waarderen? Laat ik dan dit voorop zetten: ik ben slim, en ik snap ook nog eens de film. En met een flinke dosis zelfkennis en kapsones is het compleet; kan je het niet beter treffen?

Maar los daarvan mijn mening en recensie. Het wordt al weer veel te lang dus ik houd het kort.
Het verhaal steekt voor mij werkelijk fenomenaal in elkaar. Een kleine hersenkraker op de vrije dinsdag middag was wel weer eens welkom. Nou moet een film natuurlijk niet boven zichzelf uit willen stijgen. Hier bij Inception vind ik dat echter totaal niet het geval. Misschien dat de 4e droom in een droom in een droom in een droom een tikkeltje overdreven werd maar dat vond ik niet erg. Om het kort te houden: een fenomenaal verhaal, met een prachtig plot en een schitterend, discutabel einde. Dat wil ik toch nog even noemen: de laatste scène met de oude Saito en Leonardo was schitterend, helemaal na die vooruitblik aan het begin. Ook de slotscène met het tolletje gooit alles weer om. Is het nu een droom of niet? Prachtig!

Zo goed als ik het verhaal vond, vond ik het acteren ook. Leonardo vind ik nooit zo speciaal en ook hier steek hij er niet echt boven uit. Het totaal plaatje van acteurs, Joseph Gordon-Levitt, Ellen Page, Tom Hardy en Ken Watanabe trekken het verhaal echter naar een nog hoger niveau (O mijn god, een Inception in mijn recensie?). Uitstekend!

Visueel is het natuurlijk ook genieten deze film. Alle dimensies, dromen, lagen of hoe je het ook wilt noemen zien er gelikt uit. Een mooie diversiteit aan beelden met spannende, goed gecomponeerde muziek maakt het plaatje compleet. Vooral de laatste dimensie maakte op mij indruk. Het verval van de stad en daarna de wederopbouw van Saito vond ik overweldigend.

Al met al een braindrain voor deze middag. Discutabel, maar in mijn ogen een pareltje. Zelden zie je deze complexiteit zo goed uitgewerkt! Door deze herziening ga ik 0.5 van mijn vorige kijkbeurt omhoog.

4.5*

Independence Day

Een film die aansluit in het rijtje van World Invasion: Battle L.A., War of the Worlds en Battleship. De ene met de mariniers, de ander op een boot, een mix van alle en nu ook in de lucht. Deze film was er eerder, dat moet toegegeven worden, maar het laat toch wel zien dat het typerende, stereotypische aspect van deze film veel terug te zien is in de andere films met buitenaardse wezens. Iets waarin de Alien reeks zich onderscheid door zich daar niet aan te houden. Maar als we het daar over moeten hebben zijn we op een ander pad aanbeland.

Independence Day is daarom nog niet een zeer onbekende film. Sterker nog: zeer bekend. Zo ben ik ook op deze film gekomen. Na wat nieuwe films van Roland Emmerich gezien te hebben, zoals 2012 en The Day After Tomorrow en toch lichtelijk geprikkeld te zijn (want die twee waren niet super) ook deze maar eens opgezet.

Je kan overduidelijk zien dat dit een film van dezelfde regisseur is. De wereld staat op het punt om te vergaan dus neemt Roland Emmerich maar weer de regie in handen en klaart het klusje door het spetterend te laten eindigen. Het skelet van de film is hetzelfde als 2012 en The Day After Tomorrow. Een ramp – veel doden – overleven – terugslaan. Zo gaat het continu. Deze basis is ook hier duidelijk terug te vinden en is daarom niet bijster spectaculair Jammer genoeg dus lichtelijk teleurstellen.

Doordat het verhaal zo simplistisch is valt er ook bijna geen ruimte om voor acteurs te schitteren. Will Smith, toch redelijk bekend van o.a Bad Boys, Hancock en Seven Pounds, en Jeff Goldblum, van o.a Jurassic Park, zijn echt niet de minste namen. Er wordt alleen in deze film totaal geen ruimte gegeven voor een mooie acteerprestatie. De prestaties blijven dus ook tot op het gemiddelde niveau en dalen daar af en toe onder.

Visueel viel alles ook jammer genoeg mee. Een film als deze, met een simpel script en twee grote namen, moet juist gaan opvallen door de special effects en het moet visueel genieten zijn. Dit is echter niet zo. Ik had het idee dat ik steeds naar mislukte versie Star Wars zit te kijken. Die films zijn voor hun tijd meesterlijk in elkaar gezet en dit kwam er nog niet eens bij in de buurt. Het verhaal en de acties zijn zeer toepasbaar op de verhalen van Star Wars alleen dit was triest! Voor een film uit 1996 had ik echt wat meer verwacht. Dit haalt het cijfer toch wel zeer omlaag.

Omdat ik mij verder niet verveelt heb tijdens deze film, mede omdat ik wel van wat actievere films houd (Thriller, actie, oorlog etc), krijgt hij een voldoende. Daar blijft ook alles bij. Als je van het genre en wat actie houd is hij prima weg te kijken, maar meer ook niet.

2.5*

Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull

De laatste film in deze quadrilogie. Het duurde even voordat hij er was. Hij was destijds nog groots op het nieuws aangekondigd kan ik mij herinneren. Voor mij hebben er echter maar een paar dagen tussen deel 3 en deel 4 gezeten. Ik was even verzadigd met Indy en zijn crew, zoals ik wel vaker heb met reeksen. Weer staat Spielberg aan het roer. Wordt de film een Titanic of gaat het grootse wateren succesvol bevaren?

Spielberg probeert voor de 4e maal zijn publiek te verzadigen. Avontuur en een snufje SF is het concept geweest van alle 3 de films, dus waarom hier ook niet? Een goed verhaal, daar zou hij mee moeten beginnen.
Helaas ontbreekt dat hier. Het verhaal is wel leuk en avontuurlijk, het ontbreekt alleen aan een goede uitwerking. Het begin is weer matig. De Russen weten geen enkel moment hetzelfde gevaar en spanning uit te stralen als de Nazi's. Een mysterieus begin, dat zeker, maar niet heel sterk. Spielberg had het concept van de andere films gewoon weer moeten naleven. Op een paar ongeloofwaardige achtervolgingen na weet het nauwelijks te boeien
Net als in deel 1 is ook hier het verloren voorwerp snel in handen. Voor mij te snel. Het enige wat daarna nog volgt zijn achtervolgingen. Leuk in het begin, maar 2 uur hetzelfde zien is niet heel plezant.
Het einde weet boven alles uit te steken, en dan niet in heel positieve zin. Het is avontuurlijk en er zit af en toe zelfs een vleugje spanning in, maar het is zo slap en ongeloofwaardig. Waar je in deel 1 t/m 3 een beetje inbeeldingsvermogen nodig had, moet je hier je hele fantasie op hol laten slaan. Na Alien vd Predator hebben we nu Alien vs Indiana Jones.

Kan iemand mij trouwens het volgende verklaren:
Aan het begin zoeken de Russen een voorwerp dat metaal naar zich toe trekt. Ze vinden dit in een van de dozen. Na meerdere aanwijzingen blijkt (volgens mij) dat het om een zilveren schedel ging. Indy en Mutt vinden echter ook in het Spaanse graf een schedel. Dan zouden er dus twee moeten ontbreken toch? Er mist in de gouden kamer echter maar één schedel. Ben ik nou gek of wat?

Harrison Ford kruipt weer in de rol van Indy. Ik heb het nu wel gezien met die man. Waar in deel 1 t/m 3 zijn flauwe humor nog wel een beetje weet te boeien heb je het nu allemaal wel weer gezien. Hij weet nauwelijks memorabel te presteren in deze film. Povertjes.
Cate Blanchett en Shia LaBeouf zijn als vijand en vriend ook niet goed te noemen. Blanchett is een slappe vijand. Ze weet geen enkele keer echt overtuigend over te komen en ze speelt zo cliché als wat. Slecht eigenlijk gewoon. LaBeouf hadden ze in zijn geheel kunnen schrappen. De vader-zoon relatie wordt bijzonder slecht ingeleid en daar spelen zowel Ford als LaBeouf zeer slecht op in. Geen enkel moment zie je diepere emotie, schok of verbazing. Niets!!
Alen zeg ik al niets over, die was in deel 1 matig en hier doet ze het niet beter.

Zoals alle Indy films ziet het er goed uit. Mooie oerwoud scènes en de Maya-tempels zien er mooi uit. Ook het oude muziekje is weer van de partij, dat heb je nu ook wel gehoord.

Ik twijfel nogal bij deze serie. Waar 1 en 3 als een huis stonden storten 2 en 4 onder hun eigen fundering naar beneden. Het was gewoon niet goed eigenlijk. Toch nog een beetje vermakelijk en beter dan deel 2. Ik kom dus op een voldoende.

2.5*

Indiana Jones and the Last Crusade

Het derde deel al weer in de reeks. Ik heb ze tot nu toe alle drie vandaag gekeken dus ik kan ze goed met elkaar vergelijken. Waar ik deel 1 erg leuk vond en deel twee een zware teleurstelling ben ik eerst maar eens door de reacties hier op MM wezen snuffelen. Dit gaf mij gelukkig weer positieve energie om verder te gaan. Na het eten dus maar even opzetten en gaan met die banaan!

De leiders van het geheel, en dan met name Spielberg en Lucas hebben even gekozen voor bac to basic. De film lijkt heel veel op deel 1. Ik moet echter zeggen dat deze deel 1 weet te overtreffen. De Nazi's zijn weer de vijanden en de zoektocht gaat weer naar iets christelijks.
Het begin is hier gelukkig weer goed gekozen. Een jonge Indiana Jones weet een leuk en spannend begin neer te zetten. Net als in deel 1 heeft het gevonden voorwerp niets te maken met het daarop volgende verhaal, maar het is een welkom ontvangst.
Wat ik erg goed vond in dit deel t.o.v deel 1 is dat ze hier de zoektocht naar het voorwerp, de graal wat langer hebben laten duren. Eigenlijk het gehele middenstuk. Veel mooie locaties worden afgereisd en intriges zijn aan de orde van de dag. Spannend en heerlijk om naar te kijken.
Het einde is sterkt. Je hebt er wat fantasie voor nodig maar het is goed bedacht en geschoten. Niets realiteit, gewoon imaginaire fantasie! Mooi origineel vind ik. De ridder erbij vond ik leuk. Uiteindelijk eindigt het niet zoals je zou verwachten in de film. Elsa weet nog even goed een moralistisch punt neer te zetten door de menselijke hebzucht boven de goddelijke aanbidding te zetten.

Waar ik Ford in de vorige delen nogal oppervlakkig en flauw vond had ik dat hier geen enkel moment. Hij weet perfect aan te sluiten op zijn medespelers. Die ik echter toch boven hem uit vond stijgen.
Sean Connery vond ik de grootste meerwaarde in deze film. Met een constante humor maar ook een degelijke wijsheid weet hij een goede prestatie neer te zetten. De man was om te gieren en een genot om naar te kijken. Fantastisch!
Denholm Elliot en John Rhys-Davies waren met zijn tweeën ook een meerwaarde. Zij wisten vooral Ford te ondersteunen in zijn spel. Het was goed om Davies weer terug te zien in de film.
Doody weet een goede intrigante neer te zetten. Zowel goederik als slechterik. Eindelijk hadden we een dame die niet zo ongelofelijk dom, hysterisch en ergerlijk was. Alleen daar om al volle punten.

Over de weergave hoef ik het denk ik niet meer te hebben. Die is in alle films tot nu toe fenomenaal. Zelfs de special-effects die ik vooral in de vorige film van laag niveau vond waren hier prima op peil. Goed gedaan. Ook de muziek van Williams was weer op zijn plaats, ook al was hij niet vernieuwend.

Indiana Jones and the Last Crusade gaat zoals ik al zei over zijn voorgangers heen. Gewoon kijken dus!

4*

Indiana Jones and the Temple of Doom

Deze film is het antwoord op de vraag van alle deel één fans. Spielberg stapt gewoon weer achter het roer om deel twee neer te zetten. Waar ik bij deel 1 twijfelde tussen 3.5 of 4 sterren had ik ook hier weer een dilemma. De gehele film was een gevecht tegen zichzelf. Het eind beter dan het begin, dus misschien dat ik naar een wat hogere kant neig. Tijdens het schrijven zal ik het wel bepalen.

De Temple of Doom is weer een verhaal met heel veel mogelijkheden. Je moet er maar opkomen namelijk. Aan originaliteit ontbreekt dus ook niets. Je moet het alleen goed uitvoeren en dat is precies de plek waar het misgaat.
Het begin van de film is werkelijk triest. In deel 1 werd een sterk startsein gegeven en was het belovend voor de rest van de film. Hier echter werd zo slecht begonnen dat ik hoopte dat de film niet zo zou eindigen. De uitvoering van het begin, het acteren en visueel was het ronduit beroerd. Helemaal bij het vliegtuig dat de berg raakt zat ik met open mond te kijken.
Het daarop volgende middenstuk was al iets beter. De film moet qua snelheid weer helemaal op gang komen. Het komt eigenlijk de schok van het begin niet te boven. Het is saai en kan nauwelijks boeien. Gelukkig weet ik nu wel wat mijn vrienden op Facebook aan het doen zijn.
Tot slot gaat de film weer de bijgelovige spirituele kant op die het in deel 1 ook had. Hier wordt echter een iets minder bekend concept gekozen. Het is geinig, maar meer ook niet. Uiteindelijk wordt er weer met wat actie afgesloten en heb je het gevoel dat het allemaal wel ging.

Over Harrison Ford, Kate Capshaw en Ke Huy Quan kan ik zeer kort zijn. Allemaal spelen ze onder de maat. Ford wist net als in deel 1 alles nét niet top te doen. Hij is weer zo oppervlakkig. Slappe humor, weinig emotie en totaal niet overtuigend (vooral bij de voo-doo)
Capshaw weet in het begin zeer irritant te zijn. Ik heb mij aan alles lopen ergeren wat ze deed. Ze weet echter met een gevulde boezem en een leuk koppie op het einde zowaar nog iets degelijks neer te zetten. Op het einde ging ze een stuk beter spelen.
Quan is een kind. Voor mijn doen heb ik daar alles al mee gezegd. Ik heb het nooit zo veel op kinderen in een film (op één na) en ook hier weet Quan niet te boeien en alleen maar ergerlijk te zijn.

Indiana Jones moet het net als in deel 1 veel hebben van mooie geschoten scènes. Ook hier is dat natuurlijk weer op niveau. De jungle en de tempel zijn mooi weergegeven. Op een paar special-effects (nogmaals: zoals het vliegtuig) na is het schitterend. De actie is overduidelijk en sluit goed aan op de daarbij gebruikte muziek.

Ik twijfel nog steeds. Op MM moet je alleen hard zijn, ook al had ik Indy graag het voordeel van de twijfel gegeven. Het is het gewoon niet en ik zal bij een herziening een andere mening kunnen vormen. Daar klamp ik mij dan maar aan vast.

2*

Inferno

De derde Dan Brown. Door eerdere verfilmingen van Ron Howard leert de ervaring dat de uiteindelijke plotwendingen in Brown-films nogal snel voorbij komen. Het opwerken naar de climax duurt vaak lang, en diezelfde climax wordt er dan in een sneltreinmonoloog van Hanks doorheen gejaagd. Ik hoopte dat Howard dit in Inferno beter zou doen.

Helaas blijkt dit ook hier het geval te zijn. Als je de boeken gelezen hebt zal het ongetwijfeld allemaal koek en ei zijn, maar voor mij als niet-belezen persoon gaat het toch te snel om te volgen. Door deze snelheid beklijft de uiteindelijke climax van de puzzel die opgelost moet worden ook niet. De opbouw daarentegen daar naartoe is beter dan in voorgaande films. Dante's Inferno (fantastisch boek overigens) is een fascinerende spil binnen de film. Het hele verhaal daaromheen is secuur uitgedacht. Helaas raakt ook Dante's Divina Commedia na verloop van tijd wat op een zijspoor. Desalniettemin is de film voor de twee uur die hij duurt vermakelijk. De film voelt niet lang aan en het verhaal is over een degelijke tijdsspanne uitgesmeerd.

Hanks is Hanks. Gedurende zijn carrière heb ik het idee gekregen dat in elk karakter van Hanks hetzelfde typetje schuilt. De Forrest Gump in het klein. Dat wil niet zeggen dat hij per definitie slecht speelt, het zegt alleen dat de variatie er wat uit is. Ook hier is dat het geval. Hanks weet helaas niet het personage los te weken van de acteur die het karakter speelt.

In combinatie met Felicity Jones komt echter een combinatie tot stand die bijzonder aangenaam is om naar te kijken. De twee hebben een prima chemie en schuwen ook niet om dat te laten zien. Jones presteert dan ook prima. Toch laat zij het tegen het einde wat hangen. Als ze op zichzelf staat blijkt ze toch niet optimaal te presteren.

De rest van de acteurs speelt geen memorabele rol. Enkele leuke bijrollen daargelaten, is het gros doorsnee.

Visueel begint de film alleraardigst. De ietwat surrealistisch aanvoelende opening was verreweg het beste stuk. Dante's Inferno komt hier dan ook verreweg het best naar voren. Gaandeweg vroeg ik me af wat er van de film geworden was als die visueel zo was voortgezet als tijdens de hallucinaties van Hanks. Daarna vervalt ook het visuele stuk tot het clichématige Dan Brown. Florence en Venetië zijn mooie steden, maar imponeren of iets unieks brengen doen ze niet. Het begin deed dat wel.

Inferno is een films met ups en downs. Het begin is aardig, de rest is doorsnee. Ook de acteerprestaties liggen hiermee op een lijn. Jammer, want het heeft (zoals De Davinci Code ook liet zien) zoveel potentieel.

3*

Inside Man

Het is een obscure titel: Inside Man. Als je de samenvatting op MM leest zou je toch zeggen dat deze titel helemaal niets met de film te maken zou hebben. Uiteenlopende meningen van super goed tot zeer matig en je weet bijna niet meer wat je er mee aan moet. Door het feit dat Denzel Washington er in speelt maar eens gaan kijken en ook ik zal mijn steentje aan stroom van meningen bijdragen.

Opnieuw kruipt Washington in de rol van misdaadbestrijder. Na Man on Fire, Philadelphia en The Pelican Brief, allemaal goede films, is het weer eens tijd om de misdaad aan te pakken. Dit keer in een nieuw jasje als rechercheur tijdens een gijzeling van een bank. Ruimte genoeg voor een goed verhaal en dat wordt ook prima benut door Spike Lee.
Gelukkig is deze film niet zoals zoveel gijzeling films. Weinig actie en geweld en een goed weergegeven spel tussen politie en gijzelnemers. Dit klinkt misschien saai, maar het is goed uitgewerkt en je verveelt geen moment. Het is weer eens iets anders. Uiteindelijk vraag je je tijdens de film af hoe het nou gaat eindigen omdat er totaal geen ruimte meer lijkt voor een duidelijk einde. Dit klinkt misschien heel negatief, maar Lee verwerkt het zo dat er juist een spectaculair, geweldloos, overduidelijk einde komt. Het eindigt totaal niet zoals je verwacht en het is schitterend om te zien.

Ik heb in de laatste paar keer dat ik naar Washington gekeken een klein voorkeurtje voor hem opgebouwd. Als ik een paar slechte films heb gehad zet ik hem weer even op. Dit zorgt er natuurlijk voor dat ik niet geheel objectief kan blijven. Hier vond ik namelijk Washington ook weer een heerlijke rol spelen. Als super-vicer van het geheel heeft hij op een gegeven moment door hoe de criminelen het spel spelen, maar niet wat hun volgende set is. De overtuiging waarmee hij het naar je toe brengt is geweldig om te zien. Ik vond Denzel echt een meerwaarde voor deze film en hij is er echt geschikt voor.

Doordat alles rond de gijzeling draait is er minder ruimte voor mooie shots of extra scènes. Wat er is gefilmd is echter prima gedaan. Het is alleen jammer dat Lee het zo oppervlakkig heeft gehouden. Bijna alles uit dezelfde punten gefilmd en bijna geen shots met een toevoegende waarde. Alles om het verhaal heen gebouwd. Dat vind ik jammer. Ik vind het jammer dat Lee voor safe is gegaan en niet de wat meer risicovolle posities heeft ingenomen. Tijdens de opname van de gangsters voor de deur, van binnen uit gezien, van boven vond ik bijvoorbeeld mooi gedaan Dit is echter iets waar je eindeloos over kan blijven twisten dus dat zullen we ook niet doen.

Gewoon weer even geweldig genieten van een zinderende misdaadfilm. Als je de kans hebt gelijk opzetten!

4*

Insomnia

Slapeloosheid... Een film die al een tijdje op het lijstje stond om te bekijken. Een paar dagen geleden dan eindelijk een gaatje gevonden en maar eens opgezet. De sleur van Insomnia heeft je al snel te pakken en voor je het weet ben je twee uur verder.

Want naast de personages beleef je als kijken ook een behoorlijke sleur. Pacino heeft het er in de film beduidend moeilijker mee dan jij als kijker op de bank, maar toch voert het wat langzame tempo en de vrij aparte sfeer je mee naar een trance van kleine oogjes en onderuitgezakt hangen. Niet dat het slecht is, ik vond het juist wel een lekkere ontspanning. Verder kachelt het verhaal rustig aan zonder grote hoogtepunten of dieptepunten te bereiken. De ontknoping is derhalve ook niet heel spannend, maar past in de loop van het verhaal.

Pacino is de grote man van de film natuurlijk. Zijn karakter als persoon past volledig in deze film. Zijn acteerprestatie is dan ook zeker op maat. Williams heeft altijd een wat aparte acteerstijl aangehouden in mijn ogen. In combinatie met de setting en het verhaal past dat aardig in het geheel. Zijn intrigante karakter t.o.v. Pacino brengt hij goed naar buiten. Swank dartelt een beetje om Pacino heen en is dan ook niet heel bijzonder. Ze doet haar best, meer niet.

Alaska is een goede setting voor deze film. De locatie en het jaargetijde zijn uitstekend gekozen in de lijn van het verhaal. Een goede toevoeging voor de sfeer - de sfeer van slapeloosheid. Ik zou er voor geen goud willen wonen...

Insomnia is een aardige film. Vrij standaard in zijn genre, maar leuk om een keer gezien te hebben.

3*

The Intern

Bijzonder fijne feelgood film, die door een paar kleine slippertjes helaas niet verder dan een gewone voldoende komt. Daarbij komt dat vooral de namen Anne Hathaway en Robert De Niro mij aantrokken. Zij houden de film dan ook draaiende, en doen dit op een zeer plezierige manier.

Het verhaal is simpel, maar bevat toch een lekkere frisse originele twist. Daarbij stoelt het verhaal behoorlijk op herkenbaarheid bij een jong publiek qua smartphones, terminologie in dialogen en businessvoering. Niet dat ik daar een expert in ben, maar met het huidige klimaat van flexcontracten en zzp-constructies in een bedrijf waar algehele gelijkheid in rang gepretendeerd wordt (die vooral in ongekende chaos uitmond), stel ik mij zo voor de een oudere garde meer moeite heeft zich in het verhaal en personages te kunnen inleven. Ik kan er echter ook volledig naast zitten. Ondanks dit relatief moderne kader valt de film te reduceren tot aloude herkenningspunten van ontluikende vriendschap. Daarbij is een behoorlijk matige liefdesaffaire gevoegd die vooral afleidt en afbreuk aan de film doet. Jammer.

Het duo Hathaway-De Niro speelt prima. Door het simplistische plot is er wat nodig dat je kijkende houdt. Meyers vindt dit in een prima presterende cast. Toch zijn er verschillen tussen de twee te constateren. Waar De Niro een constante, goede factor is en vooral blijft, heeft Hathaway duidelijk een lastigere taak. Zij weet haar karakterontwikkeling echter prima weer te geven. Die ontwikkeling was ook wel nodig, want 2 uur naar een hyperactief mens kijken houdt niemand vol.

Cinematografisch is het allemaal vrij simpel. Er wordt geen moment meer moeite dan nodig is gedaan en op dit vlak valt er dan ook bijzonder weinig te snoepen. Door de monotone, simpele cameravoering en het magere verhaal wordt het voor Hathaway en De Niro lastig om 2 uur de sfeer er in te houden. Dat lukt dan ook niet altijd, waardoor er soms wat saaiere intermezzo's in voorkomen.

The Intern is een prima feelgood film geworden die vooral door de twee hoofdrolspelers op de been gehouden wordt. Door een enkel minpuntje en een net iets te lange speelduur komt het cijfer op een normale voldoende uit.

3*

The International

Mijn tweede Tykwer en tot nu toe kan ik stellen dat ik nog geen slechte ervaring met de beste man heb gehad. Perfume was een uiterst rare film moet ik zeggen, maar zeker niet slecht. Ik hoopte van The International eenzelfde alternatief werk te krijgen, want de plotomschrijving leek mij dermate cliché dat het opzetten van de film mij al amper waard leek.

Helaas is op de eerste en laatste vijf minuten na de film net zo cliché als dat het plot beschrijft. Aan het begin van je gelijk met je neus in de boter en je hebt geen idee waar je nu in terecht bent gekomen. Een of andere lopende mysterieuze politiezaak tegen een vage grote bank en een moord op klaarlichte dag. Niet heel alternatief, maar wel lekker recht voor zijn raap om mee te beginnen. Helaas word je letterlijk binnen vijf minuten bij gebriefd en ontpopt het middenstuk van de film zich tot een clichématige politiethriller. Het einde bevat nog een zekere originele twist en houdt genoeg opties open om nog even na te denken.

Clive Owen speelt een goede rechercheur met een grijs verleden. Hij speelt met een zekere nonchalance die zijn personage wel wat geeft. Tevens is hij op bepaalde stukken lekker droog waardoor hij een karakter neer zet die goed te pruimen is. Op het einde valt hij echter wat terug, juist als zijn personage meer diepgang vereist, en krijg je een slappe Bond-imitatie.

Naomi Watts speelt een sterke rol, al krijgt zij minder ruimte om haar personage goed uit te diepen. Hierdoor blijft ze een zekere oppervlakkigheid houden. Ondanks dat zit er een goede chemie tussen haar en Owen. Beiden weten ze een sfeer te creëren die in mijn ogen impliceert dat er misschien meer tussen de twee is, terwijl een directe aanleiding in de film daarvoor ontbreekt. Goed neergezet.

Tykwer probeert je visueel wat te snoepen te geven door vooral veel van locaties te wisselen en continu een helikoptershot te geven. Na verloop van tijd gaan de imponerende skylines van verschillende metropolen wel wat vervelen. Toch is het zeker geen kommer en kwel. Cinematografisch is de film goed te doen en de sfeer zit er aardig in, al wordt die nooit lekker grimmig, achterbaks of donker.

The International is helaas een wat doorsnee film geworden die leuk begint en aardig eindigt. Niets nieuws onder de zon.

3*

The Internship

Eindelijk zie ik weer eens een 100% komedie. Het is even een tijdje geleden dat ik zowel in de bios zat als dat ik een komedie heb gezien. De combinatie van die twee komt nog minder voor. Wel is waar een beetje onder dwang maar dat kan gebeuren. Owen Wilson vind ik een charmante acteur. Hij weet tot nu toe bij mij precies de goede snaar te raken tussen humor, sentiment en zelfs een beetje didactiek. The Internship: een nog niet eerder bekeken aspect van de modernisering. Dat moet ik zeker toegeven. In een humoristisch jasje gestoken een zeer goed recept voor een mooie originele komedie. 21:50 in de bios, hopen dat ik ondertussen niet na die lange dag werken in slaap val

Qua concept, zei ik al, is de film erg sterk. Twee verkopers die door het internet hun baan verliezen. Met het principe "If you can't beat them, join them!" melden ze zich aan voor een stageplek bij Google. De openingsscène is al fenomenaal. De toon wordt gelijk gezet. Het niveau zal laag liggen en met veel flauwe humor. Daarna wordt het pas vanaf hun binnenkomst bij Google weer lollig. De flauwe humor wordt in één lijn doorgetrokken tot, zeg een half uur voor het einde.

Dan neemt deze komedie het aloude concept van komedies weer aan. Heel simpel:

1) Probleem

2) Oplossing probleem mislukt faliekant

3) Ruzie/opgeven e.d.

4) Probleem opgelost

Je ziet het overal terug: Liar Liar, Coming to America, All Stars, Fun with Dick and Jane, Trading Places, Pizza Maffia, werkelijk overal. Desalniettemin is het wel vermakelijk om naar te kijken.

Owen Wilson doet zoals ik van hem verwachtte; humor, sentiment en didactiek. Zoals hij vaak toepast in zijn film. Dit zie je bijvoorbeeld ook terug in Shanghai Noon etc. Gewoon een goede prestatie.

Vince Vaughn vond ik een verhaal apart. In het begin heb ik een paar keer moeten kijken of het niet Tom Hanks was die aan het spelen was. Qua gezicht en stem lijkt hij daar bijzonder veel op vind ik. Hij is daarentegen niet zo goed als Hanks en ook niet zo goed als Wilson. Hij weet wel degelijk grappig te zijn en speelt goed hoor.

Aasif Mandvi is nogal flauw, maar wel leuk ingevuld in deze film. Josh Brener, Dylan O'Brien, Tiya Sircar, en Tobit Raphael spelen grappige nerds die voor het eerst in de echte wereld komen. Vooral Raphael was erg grappig om in de club te zien!

Bijeengenomen is The Internship een grappige film, waar genoeg lachmomenten inzitten. Qua uitvoering is hij niet heel origineel en nijgt hij meer naar cliché. Dit gemiddelde op MM representeert precies hoe deze film is. Leuk om te zien, maar niet bijster memorabel of fantastisch.

3*

Daarnaast ben ik de 100e stem, wat ik ook wel leuk vind ^^

Interstellar

Eigenlijk waren de kritieken op deze film voor mij de aanleiding om hem te gaan kijken. Ik was erg benieuwd naar de prestatie die Nolan neerzet. En voor het eerst in tijden kan ik weer eens de volle pot voor een film geven. Een intergalactische ervaring komt overweldigend op je over. Een bioscoopervaring die je geld waard is.

De vrije lange speelduur leek aanvankelijk een struikelblok. Het is alles behalve. Je reis waarvoor dit sterrenstelsel niet groot genoeg is kan niet lang genoeg duren. Het is fantastisch hoe (relatief) klein Nolan begint en dat groots weet uit te werken. Het verhaal is ietwat ingewikkeld en vereist aandacht, en naarmate de reis vordert wordt de geloofwaardigheidsfactor lager. Misschien het enige kritiekpuntje, maar Nolans creativiteit gaat wetenschappen te boven. De ontwikkeling van het plot is ijzersterk en met een aardige afsluiter ga je goed de bios uit. Fantastisch verhaal!

Het acterend vermogen ligt gewoon uiterst hoog in deze film. Ondanks dat zit er een klein slippertje tussen. Matthew McConaughey heeft een onuitstaanbaar accent, maar acteert fantastisch. Hij bezit alles gewoon hier. De juiste dramatiek, een goede heroïek, een gezonde arrogantie en daarnaast een prachtige nederigheid. Samen met Anne Hathaway staat er een stevig fundament. Hathaway speelt ook een puike rol.

Een klein minpuntje vond ik Matt Damon. Hij steek een beetje mager af naar McConaughey en Hathaway. Teven gaat zijn personage een behoorlijk slecht uitgewerkte transformatie door. Damon weet daaraan ook geen invulling te geven.

Visueel is de film echt overdonderend. Ruimte heeft de mens immer gefascineerd en Nolan speelt perfect op die fascinatie in. Elk aspect is geweldig ingevuld. De verstofte aarde, met een mooie referentie naar Steinbecks 'Druiven der Gramschap', is al een wereld an sich. De leegte daarna is overweldigend. Nolan voegt af en toe een oorverdovende stilte in. De eerste minuten in de ruimte zijn imponerend. De gehele zaal, die vrij vol was, was muisstil. Sterk.

Ik heb niet genoeg ruimte om én een redelijk stukje te schrijven én te verwoorden wat ik van Interstellar vind. Een werkelijke kijkervaring.

De volle mep, 5.0*

Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles

Vampiers!!! Dracula is natuurlijk het bekendste verhaal met een vampier. De grondlegging van Dracula is in dezelfde nacht geboren als het verhaal Frankenstein, maar educatie terzijde. Vampiers hebben mij nooit erg geboeid maar het leek mij toch leuk deze eens op te zetten. Met Pitt (goed) en Cruise (vervelend) in de hoofdrollen 2 zitten. Het kan erger, het kan beter.

Deze Vampire Chronicle is denk ik helaas een flop geworden. Ik kan namelijk over het verhaal kort zijn; het is saai. Het eerste uur gebeurt er helemaal niets in de film. Dan krijg je een plezante 20 minuten die daarna weer door niets wordt afgesloten. Ook het continue likken en zuigen aan de nekken kwam op een gegeven moment wel mn neus uit. "De jaren gaan voorbij en Louis kiest ervoor om van het bloed van dieren te leven, omdat hij geen onschuldigen wil vermoorden." zo voelt het ook. Het is alsof er jaren voorbij gaan zonder dat er ook maar iets gebeurd in de film. Som het op en het lijkt heel wat, maar zie het in deze productie naar voren komen en het lijkt niets. De uitwerking van het verhaal had veel beter gekund.

Brad Pitt vind ik over het algemeen wel een plezante acteur. Hij is niet heel hoogstaand ofzo, maar hij weet je tijd goed te vullen. Hier echter vond ik hem aan één stuk door jengelen over zijn emoties en gewetenswroeging en hij weet totaal niet te boeien. De emotie op het gezicht van Pitt is zwak en overtuigt geen enkel moment. Hij acteert slap. Zonde van deze rol.

Cruise vind ik nooit een interessante acteur om naar te kijken. Een arrogant vervelend mannetje die zijn plek in de maatschappij heeft gekocht met zijn vele centen. Zo vond ik hem ook in deze rol. Saai, irritant en weet ook niet te boeien. Hij moet er gewoon mee stoppen en full-time Scientologist worden.

Kirsten Dunst vond ik dan als kind er leuk bij. Ik heb het meestal niet zo op kinderen; zegt dat wat over Dunst of de rest van de crew? Ze speelt in ieder geval met een beetje overtuiging en is een welkome afwisseling op het gejengel van de rest.

Deze Chronicle is een zeer donkere film om naar te kijken. Niet geheel onlogisch. Er wordt daarmee genoeg sfeer gecreëerd waar vervolgens helemaal niets mee gedaan wordt. De oudere muziek ik een wat vervelende aanvulling op het zo dramatische verhaal. Al met al niet zo goed en nogal irritant.

Interview with the Vampire is gewoon geen film die al 1 uur boeit. Het is een prestatie om daar door te komen. Applaus voor iedereen hier dus. Het is gewoon saai. Ondanks dat het er mooi uitziet en Dunst haar best doet kan ik hier niet veel goeds voor geven.

2*

Into the Storm

Ook deze film ben ik gaan kijken omdat hij door zijn korte speelduur precies tussen de colleges in paste. Ik ben blij dat ik deze film als invulling van toch beschikbare tijd heb gekeken, dan dat ik er tijd voor vrij had moeten maken. In dat geval zou het uiterst zonde zijn geweest. Ondanks dat zijn er een paar lichtpuntjes aan de horizon.

Het is al een tijd geleden dat ik hem gezien heb, dus ik dien mij op een paar punten op te frissen. Een klein foutje kan er dus in sluipen. Allereerst leek de film in mijn ogen bijzonder veel op The Day After Tomorrow . Gevaarlijke natuurrampen betreden het toneel; een ouder wordt gescheiden van zijn kind en doet er alles aan om die te redden; bij de climax moeten de meest zware omstandigheden in mensheugenis getrotseerd worden. Het is allemaal behoorlijk uitgekauwd en weinig origineel. Helemaal naarmate de film het einde nadert neemt de ongeloofwaardigheid toe en fronsen de wenkbrauwen zich meerdere malen. Toch is het begin wel degelijk vermakelijk, zij het niet hoogstaand.

Het acteerwerk sluit in zijn geheel aan op de verhaallijn. Povertjes dus. Richard Armitage, Callies, Walsh en Max Deacon spelen allemaal op een verdienstelijk laag niveau. De geloofwaardigheid is natuurlijk ver te zoeken. Helemaal de romance die plaatsvind tussen Deacon en Alycia Carey is uitermate slecht. De implicaties die zich tussen Armitage en Callies afspelen zijn natuurlijk ook te zot voor woorden.

Tevens bevindt ook hier een lichtpunt in de duisternis: Nathan Kress weet zich bijzonder goed te profileren. Hij is de enige die met een vleugje humor een aangenaam karakter kan plaatsen.

Over het fotografische aspect ben ik heel wat minder te spreken. De tornado's leken mij imitaties uit Sharknado. Het veelvuldig gebruik van tornado's van verschillende grote heeft duidelijk invloed gehad op het budget. Helemaal de climax zag er niet uit.

Into the Storm is een zware teleurstelling. De zoveelste rampenfilm die eigenlijk niet veel voorstelt, op een leuk begin na.

1.5*

Iron Man 3

Het derde deel van deze reeks al weer. Tony Stark zal het weer gaan opnemen tegen een paar slechteriken om uiteindelijk samen met Pepper toch weer samen te komen, toch? Net als in deel één en twee toch? Toch benieuwd naar het verhaal de bios in gestapt, vragend wat ze nu weer bedacht zouden hebben.

Verhaaltechnisch is het zeer teleurstellend. Het voelt gewoon niet goed. In deel één en twee heb je een duidelijke chemie met het verhaal en volgt alles elkaar logisch op. Hier mist dat in zijn geheel. De vijanden van Stark zijn in dit deel teleurstellend. Het wordt allemaal even iets te abstract. Waar in de eerste twee delen het abstracte zo veel mogelijk geconcretiseerd wordt, en dan met name het feit dat Stark een vliegend pak heeft, mist dat hier. De vijanden zijn zo ongrijpbaar.
Ook Stark en zijn trawanten, als je het zo mag noemen, zijn slecht. Onbemande, op gevoel en stem bestuurde vliegende pakken zijn niet je van het. Het stijgt net allemaal een beetje boven je pet uit. Je moet te veel inbeelding gebruiken.
Vervolgens lijkt het verhaal heel veel op deel twee. Het skelet is hetzelfde. Daar staat wel tegenover dat de actie leuk is gekozen en het wel vermakelijk is. De film is gewoon weer even makkelijk cashen voor regisseur Black.

Ook de overtuiging in het acteerwerk vond ik missen. Robert Downey jr. speelt wéér hetzelfde. Ik dacht werkelijk dat ik af en toe gewoon naar dezelfde personage als Sherlock Holmes zat te kijken, alleen dan met andere kleding aan. Het snelle geratel van Downey, waarmee hij in beide films (Iron Man en Holmes) alle raadsels rondom de vijand in een mum van tijd weet op te lossen is gewoon irritant.
Gwyneth Paltrow presteerde ook ver onder haar gebruikelijke niveau. Waar ze in deel één en twee een bezorgde, storende zender in Starks leven is is ze nu in één keer een bezorgde lieve echtgenote. Ze heeft haar pit verloren. Het is nu meer drama dan wat we gewent zijn. Erg jammer.

Uiteindelijk is het allemaal wel mooi in beeld gebracht. De eindscène is mooi opgenomen en ook de rest van de film zeer goed. Denk aan het moment dat Starks huis instort. Goed geschoten. Ik miste wel een beetje de variatie die in de eerste delen te vinden waren. Hier werd bijna alles op dezelfde plek gespeeld, met een enkele afwisseling denk aan Stark als hij net uit zijn huis is gevlucht.

Tot slot vond ik het einde jammer. We krijgen gewoon weer te horen dat er een deel 4 komt. Het einde is té open. Ik heb uiteindelijk mijn stem 3 keer verandert voor ik definitief uitkom. Als ik alles op een rijtje zet, en alles goed overdenk is de film niet zo heel goed. Hij is vermakelijk, dat zeker, maar hij is "het" gewoon net niet.

Op naar deel 4

2.5*

Irrational Man

De nieuwe van Woody Allen. Ik moet zeggen dat ik van zowel Stone, Phoenix als Allen geen bijzonder groot fan ben, maar toch sprak de trailer van deze semi-filosofische romcom mij wel aan. Met welgeteld drie medebioscoopbezoekers was het heerlijk rustig in de zaal en kon ik mij volledig op de film focussen. Helaas pakt die echter uit in een teleurstelling.

De film tekent zich vooral door eindeloze conversatie. Stuk voor stuk zijn de conversaties nog best interessant, maar na een opstapeling van filosofen en hun uiteenzettingen, meningen en visies is de lol er toch wel vanaf. Dit geeft een stroperig geheel dat maar moeizaam vordert. De existentialistische crisis waarin Abe Lucas zich bevindt is op zich nog wel interessant: een soort thinking-block voor filosofen die hem ervan weerhoudt echt te leven. Ook de satarisch-kritische houding van Allen ten opzichte van het 'verbaal masturberen' is een interessant gegeven, maar de uitwerking loopt gewoon niet lekker. Je krijgt een absurdistisch verhaal dat elke ratio te boven gaat en dat vooral afstand met de kijker creëert. Nee, doe mij dan maar de oppervlakkige drama's van Allen.

Emma Stone speelt als een van de weinige verrassend fris. Haar obsessie met haar filosofiedocent weet ze op luchtige, frisse manier te uiten in de vorm van een bijna verliefde staat. De chemie met Phoenix, die vrij aardig is, komt met name van haar kant. Haar tegenspeler sleept zich met name van conversatie naar conversatie en is een weinig interessant figuur. Zijn totaal verloren realiteitszin is dan wel goed neergezet, maar blijft verder behoorlijk kleurloos en is verder een luchtbel gevuld met absurditeiten.

Ook de bijrol van Parker Posey is een twijfelachtige. Haar obsessie met Phoenix uit zich op een totaal andere manier dan die van Stone, maar in tegenstelling tot de rode schone blijft de chemie grotendeels uit en is het weinig overtuigend.

De setting is vrij klassiek-Amerikaans. Visueel zorgt Allen voor een veilige, ietwat clichématige route die weinig tot geen indruk achterlaat - in zowel positieve als negatieve zin. Het geheel wordt hiermee een wat sfeerloze, flauwe hap waar moeilijk doorheen te komen is. De relatief korte speeltijd is nog het meest aantrekkelijke facet van de film. Dit weerhoudt men ervan voortijdig weg te lopen.

Irrational Man is een filosofisch slippertje geworden van de vrij constant presterende Allen, die zich voortaan maar weer op de gebaande paden moet gaan begeven. Met een aardige Stone en een wat mindere Phoenix is het geheel nog net te pruimen.

2*