Opinions

The Name of the Rose

Zoals meerdere mensen al aangeven is moord in het klooster een geweldige nieuwe setting voor een moordzaak. Geeft er vervolgens een Sherlock Holmes-achtige twist aan en je hebt het recept voor iets dat een best wel leuke film kan worden. Net als bij Holmes gaat het natuurlijk om de ontknoping, iets waar je in deze film reikend naar uitkijkt omdat de zit er dan eindelijk op zit.

Niet dat het allemaal zo slecht is, maar het mist gewoon wat. Allereerst zijn de werkelijk oerlelijke monniken een beetje een rare keuze van Annaud. Niet heel smakelijk om naar te kijken. Daarnaast is het plot niet heel intrigerend. Zeker, er zit een mate van spanning in, maar het kan beter. Het is niet nijpend. Je hoeft niet drie keer naar het toilet tussendoor van de spanning en dat is toch een gemis. De uiteindelijke wending is ook niet de meest originele en zelfs ver gezocht. Helemaal als je nagaat dat het toch een man Gods is. Uiteindelijk is het allemaal niet slecht, maar echt boeien doet het niet. Tevens is de romance tussen de twee jongelingen ook iets waarvan ik me afvraag waarom dat in de film moest zitten.

Connery is zeker niet de slechtste van het stel. De man weet toch altijd te boeien, in welke rol hij ook speelt. Hij past eigenlijk precies in de monniken-setting. Zijn miraculeuze ontsnapping op het einde van de film laat misschien ook wel een goddelijke protectie zien. In ieder geval steekt hij met kop en schouders boven de rest uit.
Christian Slater speelt een vrij prille rol in zijn carrière. Dat is er aan te zien. Hij geeft wel duidelijk weer dat er potentie in zit, maar echt tot bloei komt het niet. Hij doet zijn best, al kan het beter.
De rest van de monniken presteert vrij wisselend. Soms is het aardig, maar meestal zijn ze tot op de laatste vrij bagger.

Er is een schone locatie gekozen. Kloosters spreken natuurlijk altijd rust en sereniteit uit. Hier wordt dat goed benut. Het prachtige oude gebouw is een lust voor het oog, samen met de adembenemende omgeving. De sfeer ontbreekt echter een beetje, mede door het obscure gedrag van de meeste monniken. Helaas behoren ze niet allemaal tot zij die bidden.

The Name of the Rose rammelt verhaaltechnisch gewoon een beetje. Het is allemaal niet heel erg prikkelend. Tevens is het slot wat ondermaats, waardoor ik toch onder de voldoende zak.

2.5*

Nebraska

Voor mij is dit de eerste kennismaking met Payne. Ik hoopte dus dat de eerste indruk goed zou zijn. Wat op het begin een duf filmpje lijkt, ontpopt zich tot iets moois in zijn eenvoud. Met prachtige beelden en scènes heeft Payne een goede indruk op me gemaakt. Dit smaakt zeker naar meer.

Nebraska volgt een man die op het eerste gezicht niet helemaal honderd lijkt. Ik vroeg me dan ook regelmatig af waar het verhaal nou eigenlijk heen wilde. Hoogstaande dramatiek ontbreekt namelijk. Vervolgens kachel je op een rustig, kalm tempo door en krijg je steeds meer gevoel bij de personages. Payne weet dit op een zeer goede manier te creëren, zonder het ook maar op één moment te forceren. Zoals het moment dat er geen uitbundige blijdschap is als Woody zijn truck krijgt en een stukje mag rijden, maar meer verbouwereerd naar zijn zoon staart. Dit vond ik een prachtig stuk, en weet aardig wat empathie los te weken. De film sluit dan ook af als hij zich op zijn hoogtepunt bevindt. Prachtig getimed door Payne.

Bruce Dern speelt prachtig een verstrooide bejaarde. Zijn verwarde geestelijke toestand weet hij zeer natuurlijk over te brengen. Ondanks de mentale afstand die er tussen jezelf als kijker en hij als personage staat weet hij het heel dichtbij te brengen. Hij heeft een rol met weinig woorden, en ik denk dat daar zijn kracht in ligt.
Will Forte Daarentegen heeft de sprekende rol toegediend gekregen. Ik vind hem minder sterk dan Dern, maar hij mag er zeker wezen. Hij speelt meer een rol en past niet helemaal in het jasje dat hij aantrekt.
Daarna wil ik June Squibb nog even noemen. Zij noemt haar man dan niet helemaal goed, maar zelf heeft ze ook aardig wat problemen denk ik. Toch weet ze dat bijzonder goed op je over te brengen. Ze is daarbij ook de humoristische factor in het geheel.

Zoals ik al zei maakt Payne hier een heel klein, compact werkje. Mede door het zwart-wit gebruik wordt het grootse van Nebraska er uit gehaald. De shots van de omgeving en van de wegen kunnen groots en mooi zijn. Payne laat dit echter krimpen en dit past precies in het straatje van de film.

Nebraska is mooi. Erg leuk om een keer te zien. Je moet er alleen wel voor in de stemming zijn. Het is geen film die je met tien vrienden en veel bier moet kijken, maar dicht bij jezelf moet houden.

3.5*

The Night Of The Hunter

1955, zwart-wit film, wat ik nooit echt aantrekkelijk gevonden. Ik weet ook niet precies hoe ik bij deze film kwam. Ben hem volgens mij tegengekomen tijden het surfen op MM.

Toch maar besloten om hem te kijken dan. Ik moet zeggen dat het verhaal an sich mij heel erg aansprak. Een verhaal over een moordende rover die 10.000 dollar nalaat aan zijn kinderen en dat die vervolgens op de hielen worden gezeten door een, eveneens, moordlustige nep-priester-man is geweldig.

Daar heb ik dus ook het eerste uur van zitten te genieten. De shot zijn goed uitgekozen. Ondanks dat het dus zwart-wit is is het visueel erg mooi in beeld gebracht. De huizen, het stadje en de omgeving zijn goed opgenomen. Het geeft een bijna idealistische sfeer. De gevangenis is weliswaar een typische gevangenis maar deal with it. Ook het einde op zich is mooi opgenomen. De rivier waarover de kinderen ontsnappen en de woning en de stad waar de kinderen vervolgens hun toevlucht zoeken, zijn erg mooi in beeld gebracht.

Verder ben ik eigenlijk niet zo over dit verhaal te spreken. De acteerprestaties zijn matig tot slecht. Ik heb de hele tijd het idee gehad alsof de kinderen zichzelf niet geloofden tijdens het opnemen! Misschien zal het een tijdskloof zijn die tussen mij en deze film staat, maar ik vond het ergerlijk.
Verder is the bad guy deels een stoorzender in de film, en deels een grote bron van vermaak en verwondering. Het is een klunzige onhandige man. Echter moet ik wel zeggen dat op een paar momenten na, en dan vooral tijdens de dialogen in de film, hij een zeer goede prestatie neerzet. Dit alles wordt echter voor mij teniet gedaan tijdens de scène in de kelder en bij de rivier. Ook de persoonlijkheid van de man is zeer goed gekozen.

Het einde zeg ik maar niets over. Dat mag ieder voor zich bepalen. Het is voor mij de rede geweest om een halve ster van het eerste uur van de film af te halen. Het is ontroerend hoe de kinderen zo mooi worden opgenomen in een nieuw gezin. En de Happy Ending spat van je scherm af. Wat ik toch iets te sprookjesachtig vond.

Al met al een gewoon anderhalf uurtje. Het kon beter, maar ook veel slechter. De film verdient dus gewoon een voldoende en niet meer en niet minder.

2.5*

Nightcrawler

Iedereen gaat wel eens met bepaalde verwachtingen een film in. Zo dacht ik hier een doorsnee misdaadfilmpje te treffen in een nieuw jasje gegoten. Laat ik per direct zeggen dat ik op die gedachte geheel terug wil komen. Nightcrawler heeft een positieve, maar ook aparte indruk op mij achter gelaten.

Het verhaal is zowel doodnormaal als ontzettend excentriek. Plottechnisch is er eigenlijk niet veel speciaals op de film aan te merken. Een op sensatie beluste nachtbraker die voor het ochtendjournaal de misdaad in beeld brengt is een aardig plotje om je even te boeien. Toch weet die interesse vastgehouden te worden door de personage van Lou Bloom. In Bloom krijgt een normaal verhaal een uiterst excentrieke wending. Zijn obsessief gedrag is zowel fascinerend als beangstigend. Eerst vond ik het ergerlijk, maar later realiseerde ik me dat zijn personage de twist is die de boel draaiende houdt. Met een aardig einde ga je ietwat beduusd de film uit, weer qua niveau gelift door het personage Bloom.

Jake Gyllenhaal speelt werkelijk fantastisch. De blik in zijn ogen is al zo veel zeggend. Daarnaast is zijn gehele mimiek en overkomen zo goed gegoten in het karakter dat hij vertolkt dat je mond er zo nu en dan van open valt. Vooral naarmate zijn karakter ontwikkeld krijg je steeds meer van de excentrieke Gyllenhaal te zien. Hij vult die ontwikkeling feilloos in en ontpopt zich als iemand die wel eens een bezoekje aan de psychiater mag brengen. Geweldig!

De cast om hem heen is helaas een beetje pover. Rene Russo kan het heel wat beter doen in mijn ogen. Zij blijft behoorlijk oppervlakkig. James Huang is ook vrij tegenvallend. Als ongeïnteresseerd straatschoffie is hij niet erg boeiend.

Het nachtleven van L.A. is zowel mooi als een beetje monotoon. De opeenvolgende scènes lijken veel op de volgende, zij het in een iets ander verhaaltje natuurlijk. De afwisseling is niet heel groot. Verder oogt alles wel gewoon professioneel. Een paar lekkere snelle auto scènes zijn wel een lekkere versnelling in een film met een niet al te hoog tempo.

Nightcrawler is een film die voor mij vooral in het personage van Lou Bloom, met Gyllenhaal in zijn huid punten scoort. Een gewone beoordeling met 0.5 er bij voor Gyllenhaal.

3.5*

No Country for Old Men

De thriller waarin een koffertje met geld tot veelvuldig moorden leid. Als een man, dragend de naam Llewelyn Moss, een mislukte drugsdeal tegenkomt op zijn pad en daarna besluit het geld mee te nemen zijn de rapen gaan. Er volgt ene kat en muis spel tussen vinder en verschillende belangstellenden. Er staat een zinderend einde op je te wachten, maar eindigt alles zoals je verwacht?

De opzet van het verhaal is meer dan prima. Een film met dit thema biedt genoeg ruimte voor een vrije invullen van de regisseur. Hier wordt dan ook volop gebruik van gemaakt. In de film is volgens mij bewust gekozen door de actie wat minder te doen, en zich wat meer op het achtervolgingsaspect te richten, dit kan ik echter mis hebben. Verschillende personages passeren de revue en je moet goed opletten wie nou wie is en wie nou wat doet. Uiteindelijk valt alles qua personages prima op zijn plekje en weet je waar het verhaal nou bijna in zijn geheel om draait.
Alles loopt op rolletjes. Persoonlijk vroeg ik mij steeds af wat Javier Bardem nou de gehele tijd aan het doen was in de film. Niet dat zijn acties onduidelijk zijn, maar het geheel rondom dit personage vond ik niet kloppen. Hij voert dialogen die lachwekkend en vaag zijn, en zijn acties zijn af en toe niet te volgen. Nogmaals: dit kan ook aan mij liggen.
Waar normaal gesproken op het einde alles op zijn plek hoort te vallen bleef ik dit keer met meer vragen dan antwoorden zitten. Is vrouw Moss nu dood? Waarom wordt de auto van Javier keihard geraakt als hij door groen rijdt en zien we vervolgens totaal niet wie er in de andere auto zat? De film eindigt voor mij veel te open en voor mijn gevoel was niet alles op zijn plek. Ik vond dat het totaal tegen de lijn van het gehele verhaal in ging.

Desondanks presteren vooral Javier en Josh goed in deze film. Ze weten als psychopaat en opgejaagde brompot een overtuigende rol neer te zetten. Alles wijst er op dat Javier echt knettergek is! Goed gedaan. Josh daarentegen vond ik wat te oppervlakkig in de film. Hij acteert goed, maar overal hetzelfde. Dat vind ik jammer.

De shot zijn zeer goed genomen. Visueel krijg je af en toe een schitterende view over Texas en de omgeving. Ook de klassieke motelletjes zijn mooi genomen. Verder is er eigenlijk niet veel over te zeggen. In de aftiteling stond nog dat iemand Music regelde, maar ik denk dat ik een versie had waar dat uit was geknipt.

Al met al vind ik het jammer dat het verhaal zo raar eindigde. Ook had er iets meer actie in gemogen (waar het meestal toch om draait tijdens een achtervolging) en vond ik het geheel niet kloppen. Ik kom uit op een voldoende, maar het is helaas ook niet meer dan dat. Ik beloof nu echter al dat ik de film nog een keer ga zien om dan misschien een plekje te kunnen geven.

2.5*

The Normal Heart

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film gezien heb. Later je tekst schrijven heeft zo zijn voor en nadelen. Hoe goed blijft een film hangen? Wat voor indruk is er gebleven? Bij The Normal Heart is een vrij goede herinnering blijven hangen, zij het misschien op andere punten dan waarop de film het wil.

Verhaal-technisch is het allemaal vrij aardig gedaan, maar niet memorabel. Het misère die rondom de zogenaamde 'gaycancer' ontstaat is vrij hectisch. De vreemde plekken die het gehele lichaam van de homo's ontstaan zijn vreemd. Wie heeft het antwoord? Ik vind echter persoonlijk dat de problematiek waar de mee worstelt, waar de film in eerste instantie naartoe werkt, behoorlijk ondergesneeuwd raakt door de persoonlijke dramatiek tussen Ned en Craig. Dat blijft me dan ook het meest bij: een sterk drama tussen twee personen die worstelen met de ziektes die hun liefde met zich mee brengt.

Mark Ruffalo speelt een sterke rol. Zijn persoonlijke dilemma's komen sterk naar voren. Zijn strijd voor de homogemeenschap wordt sterk door hem neer gezet. Toch heb ik het idee dat het af en toe wat overdreven is. Zijn fanatisme slaat af en toe door. Overacting wil ik niet in mijn mond nemen, maar te ver gaat het in mijn optiek af en toe wel.

Gelukkig zijn er dan anderen die hem in bedwang proberen te houden. Taylor Kitsch is een goede tegenpool van Ruffalo. Zijn persoonlijke problemen schemeren daar goed tussendoor.

Julia Robert komt niet geheel goed uit de verf. Ook zij probeert fanatisme en strijdkracht te tonen, maar vanuit haar rolstoel mislukt dat ten dele. Ik heb haar wel eens beter gezien.

Dat het thema het belangrijkst is staat als een paar boven water. Hierdoor komt de audio en video een beetje op een laag pitje te staan. In het begin krijg je echter een paar fraaie kiekjes te zien van de homo-feesten. Daarna raakt het visuele behoorlijk op de achtergrond. Zonde. Hier had misschien een prachtige mix van thema en visualiteit kunnen ontstaan.

In mijn ogen mist The Normal Heart een beetje waar ze in de kern om gaat: het begin van de AIDS-problematiek. Daar bovenop komt het persoonlijke verhaal van Ned te liggen, die langzaam de boventoon begint te voeren. Ondanks dat blijft een sterk drama overeind staan. Goed gedaan.

4*

Nosferatu, eine Symphonie des Grauens

Wat een schitterende titel: "Een symfonie der verschrikking". Naast de aansprekende poëtische titel is zijn status de film vooruitgesneld en moest ik deze dus wel zien. Helaas toond de film dat de tand des tijds nietsontziend is, want ondanks dat de film zeker niet slecht is, is het niet meer een productie die zich tegenwoordig staande zou weten te houden.

Het verhaal wisselt zich namelijk af tussen momenten die vlot, vermakelijk en mooi zijn, en stukken die tergend langzaam en zelfs saai zijn. Het begin verloopt lekker en snel. De vaart en spanning zit er goed in. Tot en met het bezoek aan het kasteel van Graaf Orlok presteert de film op topniveau. Daarna komt echter de klad er wat in en ebt de snelheid en de spanning weg. Op de scènes met Graaf Orlok na is er weinig meer aan. Dit komt met name doordat het element der mystiek niet meer werkt in deze tijd. Vroeger zal het eng geweest zijn, maar nu prik je er zo doorheen. Toch krabbelt de film na een moeilijk middenstuk er tegen het einde weer wat bovenop. Met een einde die geschiedenis schreef sluit de film nog waardig af.

Max Schreck speelt een aardige rol, al doet hij eigenlijk niet meer dan griezelig kijken en langzaam draaien. Toch weet hij de scènes naar zich toe te trekken en duidelijk het meest vermakelijk te zijn. Helaas weet hij niet een historische rol als Boris Karloff en Christopher Lee neer te zetten, maar hij is zeker niet slecht.

Gustav von Wangenheim speelt ook zeker niet slecht. Vooral in het begin is hij op zijn best. Samen met Greta Schröder, die ook goed speelt, zetten ze een goed fundament neer, waar de rest van de film goed op voortgebouwd wordt.

Ik moet zeggen dat expressionistische kunst niet geheel aan mij besteed is, op de kunst in de filmwereld geschapen na dan. Met schitterende decors, goed camerawerk en juiste effecten weten de film visueel toch altijd erg imponerend te werken. Zo ook Nosferatu, die hierin ook juist presteert. Murnau heeft in mijn ogen echter niet het koninklijke dat bijvoorbeeld Lang aan zijn films weet toe te voegen. Anno 2015 is de sfeer echter ook iets dat is gaan ontbreken in de film, waardoor het geheel wat droogjes aanvoelt.

Nosferatu is een film waar ik gemengde gevoelen aan overhoud. Aan de ene kant heb je de klassieke status en de invloed van de film op de latere filmwereld die het tot een parel maken, maar op bepaalde aspecten als sfeer en snelheid weet de film zich niet meer geheel te redden. Ondanks dat is het een film die je als liefhebber gezien moet hebben, het is immers een klassieker.

3*

The November Man

Bij Brosnan moet ik altijd even het juk van James Bond zien af te werpen. Soms gaat dat goed, vaak lastig. Zo ook deze The November Man, waarin de gelijkenis met Bond niet heel ver te zoeken is. De conclusie van de film is dan ook vrij gelijk: lekkere actie, weinig inhoud. Lekker als tussendoortje.

Het plot wat om de actie is heen gebouwd steek eigenlijk nog wel aardig in elkaar. Een interessant begin doet wel de nodige vragen reizen. Zo blijf je toch geboeid kijken naarmate de film vordert. Als de puzzelstukjes langzaam in elkaar schuiven wordt het verhaal toch wel iets doorzichtiger. Het kat-en-muis-spel dat gespeeld wordt zit lekker in elkaar. Bij het naderende einde kun je de afloop echter al simpel voorspellen. Toch is het hier wel op zijn plaats. Een lekkere Hollywood-cliché was hier ook wel de verwachting.

Brosnan is natuurlijk zijn charmes in de loop der tijd niet verloren. Toch weet hij hier ook een zekere verharding tentoon te spreiden. In tegenstelling tot de wat apathische Bond, is Peter een man die zijn gevoelens iets meer uit. Nu is het nog niet van hoog dramatisch niveau, maar Brosnan blijft op deze manier doorgroeien.

Luke Bracey is een wat slappe vertoning. Zijn personage mist volledig de overtuiging. Helemaal zijn kortstondige romance met Eliza Taylor was belabberd.

Olga Kurylenko speelt een beetje tussen de twee bovengenoemde in. Ze is niet goed, maar ook niet slecht. Een gulden middenweg.

Zoals ik al noemde stak de actie lekker in elkaar. De actiescènes zijn ietwat chaotisch af en toe, iets wat niet mijn persoonlijke voorkeur is. Natuurlijk zitten er een paar achtervolgingen in. Deze sluiten perfect aan op de chaos in de actiescènes. De locaties zijn ook aardig geschoten. Het Zwitserse landschap, waar we maar heel even van mogen proeven, is prachtig. Het grimmige Oostblok is ook goed weergegeven.

The November Man is lekkere actie. Niet speciaal goed of speciaal slecht.

3*

Now You See Me

Goochelaars!! Origineel onderwerp al zeg ik het zelf. Kom je niet super vaak tegen. Van Letterier heb ik alleen Clash of the Titans en The Incredible Hulk wat ipc prima films zijn. Ik begon de film dus niet met bijster spectaculaire verwachtingen. Uiteindelijk kan ik dit wel samenvatten als een grote bombastisch spektakel die reuze mee viel.

Het verhaal begint verrassend goed eigenlijk. Een schitterend begin waarin de grote vraag natuurlijk wordt gewekt hoe dit nu allemaal kan. Helaas was deze grote vraag ook de ondergang van de film, want je krijgt ineens verwachtingen. De eerste grote truc is echt goed bedacht. Het steek allemaal ingenieus in elkaar maar het wordt voldoende verklaard (tenminste: je moet het maar slikken, meer krijg je niet).

Helaas zakt de film daarna wat in. De immuniteit die om de hoofdpersonages speelt wordt ingedampt en dat haalt wat van de magie weg. De twee trucs daarna voelen nogal geforceerd aan en steken nog ingenieuzer in elkaar. Dit tast de geloofwaardigheid wat aan. Het past net allemaal te precies. Ondanks dat is het wel genieten gewoon hoor.

Het einde is teleurstellend. Een geniale plottwist, die er aan zat te komen, bleef helaas uit. Hij zat complex in elkaar, maar was nogal een anticlimax. Het was iets te verwacht helaas. Jammer daarvan.

De acteerprestaties zijn allemaal op een algemeen, goed niveau. Jesse Eisenberg, Dave Franco, Isla Fisher en Woody Harrelson zijn met zijn vieren een goed kwartet. Alle vier niet heel moeilijke rollen. Toch weten ze zeker in het begin te vermaken.

Mark Ruffalo speelt met Mélanie Laurent een leuk duo als FBI-agent- en Interpolagente. Vooral de eerst genoemde speelt vooral in het begin goed. Van Laurent begreep ik niet wat ze in de film deed. Het kon allemaal zonder haar dacht ik zo. Leuk, maar overbodig. Ruffalo keldert op het einde met de rest van het verhaal naar beneden.

Het is al de 3e film die ik dit jaar met Morgan Freeman zie. De man blijft mij bewonderen. Elke keer weer. Zijn diversiteit is bewonderenswaardig. Ook hier zet hij dus weer een topprestatie neer.

Zoals ik al zei was het een bombastisch spektakel. De shows zien er spetterend uit. Aan de ene kant heb je de rust van de goochelaars, en de explosiviteit van de show. Dat contrast geeft een aangename sfeer om naar te kijken. Naast de shows zijn ook de achtervolgingen goed weergegeven. Af en toe ietwat chaotisch, maar goed.

De steden zien er 's nachts goed uit. Veel lichteffecten die een overweldigend gevoel geven. Af en toe iets té, denk ik.

Now You See Me is zeker een goede film, jammer van het einde, dat wel. Een knaller van 2013? Ik denk het niet. Ik twijfel heel erg tussen een 3 en een 3.5. Toch geef ik deze momenteel het voordeel van de twijfel. Een herziening zal meer uitwijzen

3.5*