Opinions

Jagten

Het is nu al meer dan twee weken geleden dat ik Jagten gezien heb. Je vraagt je af of je dan nog wel een objectief oordeel kan vellen. Het is echter zo dat het verhaal dat de film verbeeld bijzonder goed is bijgebleven. Indrukwekkend, triest, meelijwekkend; zomaar een paar woorden die typisch bij deze film passen. Jagten is een sterke Deense productie.

Actueler kan deze film eigenlijk niet zijn (helaas). Met net alle schandalen in de Katholieke Kerk achter de rug, de Roberts M op kinderdagverblijven en de badmeesters die zich aan hun pupillen vergrijpen, weet Jagten niet een hard oordeel te vellen, maar een goed objectief verhaal neer te zetten over de andere kant van het verhaal: wat als je valselijk beschuldigd wordt? Je leven stort in. Juist dat weet Vinterberg zo goed te verbeelden. Het tempo ligt gestaag laag. De gebeurtenissen volgen elkaar stapje voor stapje op. Gelukkig worden er nergens overhaaste aspecten van Lucas' leven doorgedrukt. Er zijn echter wel een paar vraagtekens te plaatsen bij de handelswijze van de crèche, die is ietwat onhandig en stom ook. Dat had iets subtieler gemogen.

Mads Mikkelsen speelt een puike rol. De rol is op zijn lijf geschreven lijkt het. De uiterlijke rust en sereniteit die hij uitstraalt is bewonderend. Toch weet Mikkelsen die vretende beschuldiging stapje voor stapje goed weer te geven. Steeds zakt hij ietsje meer in. Goed gedaan.

Annika Wedderkopp doet het ook zeker niet slecht, al vind ik haar als kind wat moeilijk te beoordelen. Het is jammer dat haar motieven grotendeels in het ongewis blijven. De verklaring die gegeven wordt vind ik niet voldoende.

Visueel is het simpel, maar doeltreffend. Denemarken krijgt een heel alledaags aangezicht. Niets op aan te merken dus. Geen plusjes en geen minnetjes. De muziek weet zich goed te profileren door vaak afwezig te zijn. Dit geeft reële, ongemakkelijke en lange stiltes. Dit werkt bij Jagten in het voordeel denk ik. Het creëert een stuk rust die op zijn plek is.

Jagten is een goed geslaagde film die zijn plek in de Top250 zeker verdient.

4*

Joe

Alternatief. Dat is denk ik het eerste woord dat me te binnenschiet als ik Joe moet definiëren. Niet qua verhaal, qua prestatie of qua klasse, maar de personages in het verhaal zijn toch stuk voor stuk alternatievelingen. Soort zoekt soort moet ik maar denken, maar dan krijg je wel een heel rare mix van personages in een film als Joe.

Je vinger op het verhaal leggen is lastig. Als hoofdlijn lijkt de relatie tussen Joe zelf en Gary voor de hand liggend, maar allemaal nevenschikkende verhaallijntjes weven zich tussen die relatie door. Denk aan Joe's excentrieke personage, met een duidelijk seksprobleem, Gary's vader die compleet doorgedraaid is en de kleine scènes die er voor het verhaal niet veel toe doen, maar er toch met een reden ingestopt moeten zijn. Stop in elke scène een dozijn geschifte Amerikanen en je krijgt Joe. Toch heeft het verhaal wel wat. De elkaar langzaam opvolgende ontwikkelingen voelen natuurlijk aan. De uiteindelijke climax is sterk en ziekelijk tegelijk.

Nicolas Cage speelt aardig, al weet hij zijn personage essentiële diepgang te onthouden. Zijn vrij oppervlakkig ogende karakter had hij juist meer mystiek en meer persoon kunnen geven. Hij laat dit echter. Daarmee wil ik niet zeggen dat zijn spel slecht is, maar het had beter gekund.

Tye Sheridan is zeker niet slecht. Met zijn personage springt hij van hot naar her maar weet wel een zekere empathie bij je op te roepen. Zijn met vastberadenheid doordrenkte gelaat heeft wel wat. Toch heeft ook hij een slippertje. Met dat biertje achter het stuur doet hij toch ongelooflijk aan geloofwaardigheid in.

Joe doet ook behoorlijk Amerikaans aan. De typisch Texaanse setting brengt niets nieuws onder de zon. Aan de ene kant jammer, want de kans om er visueel uit te springen laat de film ontlopen, maar aan de andere kant een veilige weg. Green voldoet hiermee aan de verwachtingen van zijn publiek. Van mij had hij iets meer risico mogen nemen door een totaal andere setting te kiezen. Iets veel excentriekers.

Joe is een aardige, soms ietwat rare productie geworden die zeker niet slecht is. Cage is vermakelijk maar kan beter. Visueel is het ook niet uniek.

3*

The Judge

Blijkbaar was de vereiste voor een hoofdrol dat je Robert moest heten. Vandaar dat ik niet mee mocht doen denk ik... Desalniettemin toch gewoon de film bekeken. Ik moet wat met mijn tijd. Robert en Robert doen het alleraardigst, maar echt niveau krijgt de film nou niet...

The Judge is vooral een doorsnee familiedrama over twee mensen met een niet zo heel leuk karakter die elkaar na jaren weer tegenkomen. Even lijkt het weer een Downey Jr. show te worden; de eerste scène in het toilet is echt verschrikkelijk. Daarna weet Duval de spotlights behoorlijk naar zich toe te trekken en komt er zowaar nog wat aardigs tot stand. Het gevolg is een doorsnee familiedrama dat helemaal niet erg is om naar te kijken. Het einde is aardig gekozen, maar weet zich niet boven de film te verheffen. Alle opties lagen dusdanig open dat ik nergens meer van opkeek. Hier dus ook niet van.

Robert en Robert doen het wel aardig. Al zal ik voor het gemak de achternamen maar noemen. Downey Jr. lijkt er in het begin weer zijn eigen show van te maken, maar weet zich goed in te houden naarmate de film vordert. Zijn relatie met zijn zowel zijn vader als zijn dochter zijn van zijn kant behoorlijk oppervlakkig.

Zijn vader daarentegen, Duval, weet meer diepgang aan zijn personage te schenken. Van zijn relatief oppervlakkige rol weet hij een aardig mengsel te brouwen. De rest van de bijrollen zijn ook aardig, maar verder dan doorsnee gaat het niet.

Visueel gezien is de film best aardig. Lekker Amerikaans zou ik het willen noemen. De typisch Amerikaanse huizen, het lekkere weer en de klassieke kroeg geven niets nieuws onder de zon. Alles lijkt een vleugje cliché te moeten bevatten. Niet dat ik er nu heel warm of koud van word, maar toch je moet het noemen.

The Judge is een Amerikaanse productie geworden die Hollywood in 141 minuten weet te omschrijven. Leuk om te zien, maar echte diepgang of kunstzinnigheid ontbreekt. Beide Roberts doen het goed, maar zijn niet memorabel.

3*

Jupiter Ascending

In de Pathébioschopen werd je doodgegooid met de trailer van Jupiter Ascending. Dit wekte vooral afgrijzen op bij me. Vooral de onuitstaanbare stem van Eddie Redmayne weerhield mij een tijd van kijken. Uiteindelijk won toch de nieuwsgierigheid en heb ik hem maar gekeken. Laten we zeggen dat het niet veel erger kon.

Het verhaal van de film heeft werkelijk niets nieuws te bieden. De intergalactische spanningen die oplopen na het ontdekken van een reïncarnatie van moeders leiden uiteraard tot een kat en muis spel waarvan de afloop al twee uur lang te voorspellen is. Zo beland Jupiter Ascending al vrij snel in de grote maalstroom van actiefilms met dezelfde verhaallijnen, waarin een underdog met één helper de grote tegenstanders te lijf gaat. Zeer mager als je het mij vraagt. Helemaal als je nagaat dat de Wachowski's ook The Matrix gemaakt hebben valt je mond open. De interstellaire strijd die voortvloeit uit het zwakke verhaal is tot op zekere hoogte nog wel vermakelijk, al krijgt het geheel een behoorlijk Marvel-gehalte. Het einde is natuurlijk tenenkrommend, want een duidelijkere implicatie voor een vervolg op een matige film kon er niet zijn.

Mila Kunis heeft, buiten haar uiterlijk om, helemaal niets meezitten in de film. Zowel haar script als haar rol zijn bijzonder mager, uiterst cliché en behoorlijk vervelend. "I've always loved dogs" - mag ik een teiltje? Een wanprestatie als je het mij vraagt.

Channing Tatum brengt het al niet beter vanaf. Nu is hij in het voordeel dat hij minder tekst heeft. Daarnaast weten hij en Kunis totaal geen chemie met elkaar uit te stralen. Ik krijg totaal niet het idee dat die twee voor elkaar geschapen zijn, zoals de profetie pretendeert.

Sean Bean, Douglas Booth en Tuppence Middleton spelen min of meer aardig. In ieder geval weten zij meer passie in hun personages te leggen dan de hoofdrolspelers. Eddie Redmayne, die hoog klom met zijn rol van Stephen Hawking, valt hier keihard naar beneden en staat gelijk met beide benen op de grond. Slechter dan hij is het niet voor te stellen.

Visueel heeft de CGI de overhand. Wat wil je ook in een wetenschappelijk fictief verhaal? Niet dat dat erg is. Het ziet er allemaal gelikt uit. Toch komt het geheel inspiratieloos over. Bepaalde aspecten leken rechtstreeks uit Star Wars getrokken te zijn. Een goede inspiratiebron, maar het moet geen imitatiebron worden. Daarnaast komst de sfeer nooit echt goed in de film. Het is geen billenknijpen in de actiescènes, mede omdat het einde al bij de eerste seconde vaststaat.

Jupiter Ascending is, nu ik er over nadenk, een behoorlijke wanprestatie geworden van twee regisseurs die veel beter kunnen. Mocht er een vervolg komen dan zal ik die aanschouwen, iedereen verdient een herkansing.

1.5*

Jurassic World

Ach ja, deel 4 in de reeks. We leven nu zo'n 3 decennia na vele klassiekers en Hollywood wil elke melkkoe graag optimaal benutten, zelfs al is die een generatie oud. Films als Mad Max, Terminator, Jurassic Park... Om maar drie voorbeelden te noemen. Toch stapte ik zeker niet met tegenzin de bios in. Op naar Jurassic World.

Het meest jammere aan de film is dat het totaal niets vernieuwend brengt ten opzichte van de vorige drie delen. Waar deel 1 de ware klassieker van Spielberg is, vond ik 2 en 3 al zwakke afspiegelingen van het origineel. Deel 4 volgt die trend op exact dezelfde wijze. Alles is net wat groter, enger, mooier, langer en clichématiger. otherfool slaat de spijker op zijn kop. Voor een goede verhaalanalyse verwijs ik gaarne naar hem. Het verhaal is vooral zonde, want het dinosaurusconcept blijft uitermate fascinerend en boeiend.

Chris Pratt speelt aardig. Hij heeft nu al de pose van het jaar te pakken met zijn Raptors. Verder weet hij als enige een vorm van heroïek aan de dag te brengen die je in zulk een film verlangt. Vergelijk het met Jeff Goldblum uit het origineel. Zeker niet slecht.
Bryce Dallas Howard haalt echter het bloed onder mijn nagels vandaan. De overwerkte workaholic rent van hot naar her op haar vreselijke naaldhakken en toont elk gebrek aan sympathie. Die weet ze dan ook niet bij me op te wekken. In plaats van de oppas had zij wel opgegeten mogen worden.
Omar Sy heeft een leuke bijrol. Net als Vincent D'Onofrio en Irrfan Khan overigens, die het gedrieën niet slecht doen.

Ik moet eerlijk toegeven dat de film visueel niet meer weet te imponeren dan het origineel. De overvloedige CGI weet geen visuele meerwaarde te geven die de tijd vereist. Oké, de dino's en dat onderwaterbeest zagen er mooi uit, maar wisten niet te imponeren. Ook de toevoeging van de nutteloosheid van 3D heeft totaal geen meerwaarde. Budgetverspillen, geen toevoeging aan de kijkervaring.

Jurassic World is een teleurstelling geworden. Het concept is 4x op identieke wijze herhaald is totaal niet meer vernieuwend.

2.5*