Opinions

Ladder 49

De heldenstatus van brandweermannen stond natuurlijk al jaren buiten kijk, maar sinds 9/11 is die reputatie nog maar eens bevestigd. Waar iedereen het gebouw uit rent, rennen zij het gebouw in. Een lekkere vette voedingsbodem dus voor wat melodramatisch Hollywoodspektakel. Op naar Ladder 49, die deze status nog even extra lijkt te gaan bevestigen.

Want dat is het met name: een heldenepos gericht op de gewone man, die een overdosis moed moet bezitten om vlammen en rook te weerstaan om nog die ene persoon uit een, op instorten staand gebouw te redden. Alle frivole en serieuze onderwerpen passeren de revue. Hierdoor voelt het geheel echter als een vrij clichématig verhaal aan; een clichématig verhaal dat wel degelijk vermaakt. Toch lijkt de realiteitszin Jay Russel een beetje te zijn ontvlogen, want menigeen brandweerman heeft bevestigd dat het beroep toch uit het redden van katten die vastzitten in een boom bestaat. Hiermee wil ik niets aan de heroïek van het beroep afdoen, in tegendeel, ik ben blij dat ze er zijn, maar enig gevoel voor nuance binnen de film had Russel gecharmeerd. Het einde is redelijk, maar behoorlijk melodramatisch.

Russel heeft een aardige cast bij elkaar gekregen, die met vlagen zeker niet slecht speelt. Toch bestaat die vooral uit personen die niet mijn favoriet zijn.

Helaas ben ik nooit gecharmeerd geweest van Joaquin Phoenix, en zal dat denk ik ook niet worden. Ik vind hem de meest diepgaande personages altijd de meest tergende oppervlakkigheid mee geven. Zo ook hier. Morrison had een heel interessante uitwerking kunnen genieten, zij het niet dat hij vertolkt wordt door een acteur die alle diepzinnigheid mist. Helaas.

John Travolta viel mij nog reuze mee. Zijn geringe speeltijd draagt daar misschien aan bij. Zo voorkom je slippertjes. Met name in de wat luchtigere scènes is hij best te pruimen.

De rest van de brandweercrew was eigenlijk best goed. Ze weten allen een goede mix van drama, humor en heroïek uit te stralen die aangenaam is om naar de kijken.

Cinematografisch zit de film goed in elkaar. Zowel de technische aspecten als de uitwerkende aspecten zijn goed op orde. Een fijne balans tussen goed camerawerk en juiste CGI geven een geheel dat prettig is om naar de kijken. Ook hangt er een sfeer in de film die redelijk op orde is, al ontbreekt hij bij vlagen wat.

Ladder 49 is een wat clichématig geheel geworden over een aardig onderwerp. Gebrek aan nuance breekt Russel wat op, waardoor het een eenzijdig geheel wordt.

3*

The Last Exorcism Part II

Deel 1 was zeer mager ook al zaten er zeker originele punten in. Dit tweede deel, 3 jaar later zou daar aardig over heen kunnen gaan. Een goede exorcisme film maken is vrij lastig, omdat het concept niet veel ruimte biedt, maar het is mogelijk. Er zijn sporadische voorbeelden van. Deze film wist echt niet boven het zwakke gemiddelde van zijn voorganger uit te komen. Eigenlijk een beetje zonde van de tijd.

De openingsscène is verrassend sterk. Er werd gelijk een sfeer gemaakt waarvan ik hoopte dat die de rest van de film zou blijven. Een creepy situatie die erg sterk is. Het daarop volgende uur, eigenlijk 83 minuten, zijn zeer saai. Er wordt cliché na cliché afgewerkt in de hoop het aardige niveau van de opening vast te houden. Dit lukt echter geen enkele keer. Het neervallen van de man die om het fotootje vraagt was voor mij echt het toppunt.
Het zwakke verhaal van deel 1 wordt hier nog verder uitgetrokken. Ongeloofwaardig, wat zeg ik? Lachwekkend! Een demoon verlieft op een meisje. Je zou er bijna een komedie van kunnen maken. Scary Movie 6? Het einde was tot op zekere hoogte redelijk. De uiteindelijke exorcisme wist nog best wat vertier te bieden. De slotscène daarentegen wist dat alles weer schitterend omlaag te trekken. Triest...

Ashley Bell trekt haar matige prestatie van haar eerste optreden door in deze film. Haar naïviteit, onbezonnenheid en zelfs domheid weet mateloos te irriteren. Haar gehele houding in de film is ergerlijk. Bijzonder vervelend om naar te kijken.
Julia Garner is als beginnend vriendin nog wel te pruimen. Zij weet in haar overkomen een paar obscure scènes te creëren. Bepaalde blikken of glimlachjes waarmee ze in haar eentje de obscuriteit van een scène weet te verhogen. Helaas weet ze niet in haar eentje een sterk verhaal neer te zetten .
Spencer Treat Clark is een vervelend personage. Hij weet zijn rol niet meer te geven dan de clichés dit zijn karakter met zich mee brengt. Als 'eerste' vriendje van de hoofdpersoon is hij een stoorzender en totaal overbodig. Zijn verschijning als demoon is nog lachwekkender. Grapjas.

Zoals ik al aangaf ontbrak het in deze film aan veel dingen. Het belangrijkste in een horror, de knijpende, (be)angstige sfeer ontbrak hier ook. Op de openingsscène na was het er totaal niet. Heel jammer want er had meer in gezeten. Verder zag de kermis er nog grappig uit maar ook die wordt over een te lange tijd besmeurd. De tinnen man wist een enkel glimlachje te creëren, meer niet.

Meestal hoop ik bij films van dit niveau dat er geen vervolg komt. Hier ben ik echter wel benieuwd naar een eventueel deel 3. Er is veel waar aan gesleuteld kan worden en er zit denk ik wel degelijk potentie in. Helemaal omdat het 3e deel met een originele start kan beginnen. Namelijk niet een uitdrijving van een bezetene, maar een samenwerking van demoon en bezetene, zie je niet vaak volgens mij. Ik ben benieuwd!

1*

The Last Exorcism

Ik heb deze film gekeken vooral omdat ik deel 2 graag wil zien. Om een sequel te kijken is het wel zo prettig om het deel daarvoor ook gezien te hebben. Opnieuw een exorcisme alleen dan in een nieuw jasje. Een oplichter? Wie weet wat daar uit voorkomt hé

Het verhaal balanceert op een dun koord. Aan de ene kant ligt het vermaak en aan de andere kant de flop. Het is maar waar de film naartoe kantelt. Uiteindelijk ben ik van mening dat de film op momenten vermakelijk is, maar nooit goed genoeg voor een sterke waardering. De opening is zeer luchtig en open. De aanhoudende "Docu-style" is prettig om te zien. Het is weer anders dan found footage waar ik niet zo'n fan van ben. Een gulden middenweg is er gekozen. De beginscènes hebben een zekere komiek in zich zitten maar zijn niet bijster interessant. Het duurt dan ook eigenlijk 40 minuten voordat er echt wat gebeurd. De daarop volgende gebeurtenissen, waaronder de exorcisme zijn slecht. Gewoon slecht.
Daarna neemt de film echter snelheid en heeft het nog een plezanter einde. De geboorte van het kind was ziek gewoon. Het weet het echter niet omhoog te trekken.

Over het algemeen zijn de acteerprestaties wel te pruimen. Af en toe een momentje met gefronste wenkbrauwen maar meer ook niet.
Patrick Fabian speelt luchtig en open. Hij heeft zeker een aanstekelijk charisma. Het is echter onvoldoende om puur en 100% geloofwaardig over te komen. Helemaal in zijn eigen kerkgemeenschap.
Ashley Bell speelt als bezetene op en neer. Haar acteerprestaties maken een golvende beweging. Het ene moment goed, het andere slecht. Vooral de scènes waar ze met haar lichaam en gezicht moest acteren waren erg goed. Sprekend was ze irritanter en onder niveau.
Iris Bahr is een grappige bijrol, maar niet meer. Louis Herthum speelt als vader ook op en neer. Af en toe weet hij te boeien, maar mist op genoeg momenten ook alle overtuiging. Caleb Landry Jones hadden ze beter uit de film kunnen schrappen... Sukkeltje...

Echt eng wordt deze film nooit. Spanning ontbreekt grotendeels en ik denk dat dat komt doordat de sfeer er niet is. De film weet geen enkel moment de diarreeverwekkende sfeer van sommige horror's te bereiken. Er zitten zeker goede stukken in, maar het ontbreekt er te vaak aan. Zeer sneu.

The Last Exorcism is niet een film van hoog niveau. Als je deel 2 wilt kijken zal ik deze zeker op zetten, het is tenslotte een voorloper op deel 2. Als je die behoefte totaal niet hebt kan je hem denk ik beter links laten liggen.

2*

The Last King of Scotland

De dictator Amin uit Oeganda. Zelf had ik er nog niet van gehoord dus ik wist er nog helemaal niets van. Amin is een man die aansluit in het rijtje van Mugabe en alle anderen. Een zwaar beladen onderwerp uiteraard.

Qua opzet van de film deed het me veel denken aan Hotel Rwanda. Ook leek de setting en het principe er erg veel op. In de kern vond ik het bijna dezelfde films, maar daar kan ik heel ver naast zitten uiteraard en dit is iets wat stof kan doen opwaaien.

Het verhaal van deze film is heel simpel. Het is wel eens waar op feiten gebaseerd, maar het stelt niet veel voor. Daarbij komt dat The Last King of Scotland eigenlijk niet weet te boeien. Er komt niets meer van de grond dan oppervlakkige dialogen en een paar erotische scènes.

Het begin is uiterst vermakelijk. De busreis heen en de ontmoeting met de andere vrijwilligers is plezant om naar te kijken. De daarop volgende vriendschap met Amin is gewoon saai om naar te kijken! Tot slot ontstaat er twist. Dat staat als een paal boven water. Door de werkelijk triest uitgewerkte gewetenswroeging is het einde ook een teleurstelling. Desalniettemin gaan de twee uur in een gewoon tempo voorbij.

Forest Whitaker zet in deze film een goede prestatie neer. Hij weet een zeer creepy en onvatbaar personage neer te zetten. De stemmingwisselingen en de daarbij gebruikte emotie spatten van je beeldscherm af. De wrede man die als een goed persoon naar buiten probeert te treden is werkelijk fenomenaal neergezet. Petje af.

Van James McAvoy ben ik nooit echt fan geweest. In zowel X-Man als Narnia vond ik hem tegenvallend en teleurstellend. Ook hier weet hij niet te boeien met zijn spel. Ik had geen enkel moment het idee dat hij met de overtuiging die in de rol past aan het spelen was. Zonde zonde zonde.

Verder zijn er niet echt acteurs noemenswaardig. De gehele film draait om deze twee personages.

Tot slot is Oeganda een mooi land wat je kan weergeven. Daar is dan ook uitgebreid gebruik van gemaakt. Mooie beelden van de kinderen die achter de auto aanrennen. Cliché, maar leuk om te zien. Zoals ik al aangaf vond ik het heel veel op Hotel Rwanda lijken, vooral in het visuele vond ik daar heel veel gelijkenis in.

Al met al vind ik dat de film hier te hoog gewaardeerd wordt. Hij was geinig, maar meer ook niet. Misschien boeit hij een volgende keer meer.

3*

The Last Seduction

Wat je met een knap lichaam en een zieke geest niet allemaal kan bereiken. Uit deze film blijkt maar weer dat dat veel is, gezien veel mannen er als honden achteraan lopen te kwijlen. De vraag is echter of het verhaal ook prikkelend is, de acteerprestaties op orde en het visueel nog aardig is. Dan heb je met een femme fatale een prima recept om een goede film noir te maken.

In The Last Seduction is het echter allemaal wat braafjes. Bridget is zeker een interessant personage en zij is de trigger die je in de film houdt. Ik heb meermaals overwogen om hem af te zetten. Toch was er iets dat mij kijkende hield. Misschien komt het door een combinatie van een langzaam ontwikkelend verhaal, dat toch interessant is wat je kijkende houdt. Vooral het eerste gedeelte is aantrekkelijk gemaakt. De ontplooiing van het verhaal werkt intrigerend met een femme fatale waar je het fijne nog wel van wilt weten. Daarna kakt het behoorlijk in. Mike is een nogal lullig personage dat je niet weet te inspireren. Het einde wordt dan iets overtrokken, waardoor de film wat aan geloofwaardigheid inboet.

Linda Fiorentino speelt sterk. Naast het feit dat zij gewoon een zeer mooie verschijning is weet ze de rol met verve te vervullen. De mystiek waarin zij haar personage wikkelt werkt prikkelend. Daarnaast komt ze goed uit de voeten met haar obscure karaktertrekken. Een mix van bloedmooi en geestelijk gestoord brengt ze sterk op je over. Je gaat bijna denken dat je er zelf achteraan zou lopen...

Peter Berg is een behoorlijke tegenvaller. Zijn naïviteit, dat af en toe ook het absurde aantikt, is vooral storend. Daarnaast is zijn boerse karakter een doorn in je oog. Een stuk volwassenheid vind ik in zijn spel ontbreken.

Bill Pullman speelt daarnaast een goede bijrol. Hij weet zijn personage uit hetzelfde hout te snijden als Fiorentino de hare. Dit geeft een koppel dat gestoord perfect bij elkaar past.

Visueel is het allemaal niet heel speciaal. Wisselend tussen een boers bruin café tot de grote stad, die je amper te zien krijgt, is de variëteit niet super groot. Het aantal locaties had iets uitgebreid en voller benut mogen worden in mijn ogen. Zonde.

The Last Seduction is een trage intrigerende film die vooral door Fiorentino staande wordt gehouden. Het heeft iets waar je je vinger moeilijk op kan leggen, en dat maakt het aantrekkelijk. Verder weet het niet iets specialer te worden helaas.

3*

The Last Stand

Ik lees bij beide films dat er een afweging gemaakt wordt welke nou beter is, The Last Stand of Bullet to the Head. Ik heb dus ook maar besloten om de film geheel los van elkaar te zien en er het beste uit te halen. Voor zover dat mogelijk is. Mijn conclusie? Die zal je op het einde lezen, voor zover je het volhoud uiteraard.

Qua plot is de film niet weerzinwekkend. Gewoon een goede reden om actie op te zoeken en meer is het niet. Een crimineel is dan altijd een goede uitkomst. Bedenk er dan een zeer professionele opgezette operatie bij en dan heb je tot slot nog maar één ding nodig: een actieheld die de boel in de war kan schoppen. In dit geval Arnie. Goede actie die geen enkel moment verveeld is het gevolg. Een continue spanning is prettig is om naar te kijken vult je scherm. Het is allemaal niet heel speciaal, maar prettig om naar te kijken.

Het uiteindelijke eindgevecht waar al dit soort films om draaien is gewoon vermakelijk. Cliché, maar vermakelijk. Een film die 100% draait om de actie en daar in slaagt. Niet opzienbarend, maar leuk gedaan.

Arnie is natuurlijk de ster van de film. Persoonlijk vind ik bij hem hoe meer tekst hoe zwakker hij speelt, maar als Sherrif deed hij het aardig. Hij wist zowaar wat emotie in zijn gelaat en stem doen voorkomen en dat was prettig om naar te kijken. Al met al een goede prestatie.

Eduardo Noriega speelt een plezante slechterik. Hij heeft geen bijster spectaculaire rol. De momenten dat hij in beeld is weet hij echter zeer charismatisch over te komen. Goed gedaan van hem.

Forest Whitaker vond ik ook een leuk personage. De standaard uitdrukking op die man zijn gezicht alleen al is geniaal ^^. Het klinkt misschien lullig, maar zijn hoofd was echt geknipt voor deze rol. Geweldig gedaan. Hij probeert serieus te zijn maar op mij had het alleen maar een lachwekkend effect.

De actie en de begeleidende muziek daarbij zit snor. Meer kan ik daar niet over kwijt. Alles is overzichtelijk weergegeven. Iets wat ik altijd erg op prijs stel. De setting in het zuiden van de U.S. is leuk en ietwat vernieuwend. Normaal kennen we die van de western, nu van de acties.

De vergelijking van Bullet to the Head en The Last Stand zal ik nog even trekken: het zijn allebei vermakende films die niet voor elkaar onder doen. Met beide wist ik mijn tijd goed door te brengen. Het zijn beide standaard actiefilms waar een standaard beoordeling bij hoort.

3*

Last Vegas

Freeman, de Niro en Douglas in één film stoppen is op zich een geniale zet. Veteranen op het acteergebied en alle totaal verschillend van elkaar. Een bijzondere mix die zeker aantrekkelijk is om te bekijken. Ik was dus ook zeer benieuwd wat het kwartet aan hoofdpersonages zou brengen.

Helaas ontpopt Last Vegas zich tot een dertien in een dozijn-film. Vooral een feel good movie over een viertal bejaarden waarvan voor één nog even een vrijgezellenfeest gegeven moet worden. Het flinterdunne verhaal stelt dat ook niet zo veel voor. Zoals we gewend zijn in dit soort reisjes komen de trauma's van het verleden weer opzetten. Deze stellen dan dus ook nauwelijks wat voor en zijn van weinig toegevoegde waarde in deze film.

Ondanks deze tegenvaller is de film wel heel erg vermakelijk. Leuke scènes in de nachtclubs, die zeker tot vertier leiden, zijn goed gekozen. Oude boogiewoogie in een modern house-jasje; bijdragend aan de feel good sfeer natuurlijk. Ondanks dat weet deze Last Vegas zich niet te onderscheiden van de rest.

Michael Douglas is toch wel de belangrijkste personage in de film. Zijn leven als Billy krijgt toch wel de meeste diepgang en maakt de grootste ontwikkeling door. Hij weet met gehele houding toch altijd weer iets aparts neer te zetten. Deze man is een persoonlijkheid op zich, echt uniek. Ondanks dat weet hij zich niet echt te onderscheiden van zijn andere prestaties van de afgelopen jaren. Robert De Niro daarentegen speelt, vind ik, bijzonder onder zijn niveau. Zijn personage dient ook meer diepgang te krijgen, maar dit faal jammerlijk. De Niro weet geen interessant of empathisch persoon te creëren. Freeman en Kevin Kline, die duidelijk minder uitgediept worden, zorgen vooral voor de vrolijke noot en weten je plezieren. Dankzij hen wordt de film naar een aangenaam niveau getrokken. Hun extravagante uitstraling in de film bied de nodige sfeer.

De setting in Las Vegas kan natuurlijk niet afgezaagder gekozen worden. Met casino's, feesten en rijke lui moet het een dolle bende worden. De lichte en flitsende scènes schieten dan aan je voorbij. Het altijd mooie weer maakt natuurlijk het plaatje van een Hollywood film compleet.

Last Vegas: een leuke film om te zien, maar daar houdt het dan ook bij op. De film heeft niets nieuws te bieden of weet zich een toevoegende waarde aan de port folio van Hollywood te verlenen. Jammer, maar het viel te verwachten.

2.5*

Das Leben der Anderen

Tot mijn schrik kwam ik er achter dat ik deze Duitse klassieker nog niet gezien had - wel van gehoord natuurlijk. Geen moment twijfel dus en hem opgezet, niet exact wetende wat ik nu moest verwachten. Mijn conclusie is vooral dat dit gemiddelde cijfer de film recht aan doet. Erg sterk, maar mist een bepaalde factor om net wat hogerop te komen.

Het verhaal zit gewoon sterk in elkaar. Wiesler is misschien wel een van de meest excentrieke figuren die ik in films voorbij heb zit komen, zonder dat het absurd wordt. Het zou je buurman kunnen zijn. Daar zit dan ook gelijk de kracht van de film in; de paranoïde situatie waarin de Staatssicherheit de gehele DDR in wist te dompelen. Dat realisme wat de film uitstraalt, de situatie van alledag in Oost-Duitsland geeft de film zijn kracht. Het wordt niet groots aangepakt maar speelt in op de man. Het pakt je. Toch blijft de film daarom ook een beetje monotoon. De kracht is dus gelijktijdig de zwakte. Een beetje dubieus, dat snap ik, maar dat gevoel had ik wel bij de film.

Ulrich Mühe speelt een zeer bescheiden, doch krachtige rol. Zijn tekst in minimaal, maar zijn mimiek is fenomenaal. Hij is koud, afstandelijk en mysterieus. De scène met de prostitué die hij langs laat komen vind ik dan ook ijzersterk. Hij weet zijn gehele karakter in deze scène te definiëren.

Martina Gedeck en Sebastian Koch zijn tevens een goed duo. Zij weten zich niet zo goed neer te zetten als Mühe, maar zijn zeker een goede aanvulling in deze film. Hun persoonlijke leven had naar mijn smaak iets intiemer naar voren mogen komen. Dan had dit stel meer kansen gehad om zich te profileren.

De film is tevens lekker Oost-Duits. Ik vorig jaar een week doorgebracht in het oostelijk deel van Berlijn en de sfeer is herkenbaar. Grauw en ongezellig is wat deze straten kenmerkt. Het deel van de stad lijkt amper veranderd. In de eenvoud toont zich de meester en dat is hier duidelijk van toepassing.

Das Leben der Anderen is echt een Duitse klassieker. Toch ontbreekt er een wending in het plot die de film nog hogerop tilt. Het gemiddelde is zeer terecht en ik sluit me daar bij aan.

4*

Leningrad

De immer fascinerende Tweede Wereldoorlog komt weer eens voorbij. Waarbij je vaak genoeg Amerikaanse films vanuit het Westers perspectief bekijkt had ik gehoopt om met deze productie een wat Russische invloeden te zien. Niet dat ik denderende hordes kozakken, en marcherende legers bosjewieken hoef te zien, maar wel eens een andere vertelvisie.

Leningrad begint eigenlijk vrij sterk. Een aardige actie aan het relatieve begin van het offensief met een paar blèrende nationalistische rooien starten lekker. Ik hoopte nog even dat Olga Sutulova haar geschreeuw niet de gehele film zou volhouden, maar ik kwam bedrogen uit. Daarna raakt de film net zo in verval als de stad zelf. Het verhaal tussen Kate en Nina in de ruïnes van het o zo mooie Sint Petersburg stelt niets voor. De setting doet er totaal niet meer toe, en het verhaal had in elke tijd, in elke oorlog geplaatst kunnen worden. Het authentieke van Leningrad raakt verloren. Naarmate je het einde nadert wordt de film zwakker en zeurender. Het clichématige slot stelt dan ook aardig teleur.

Zoals ik al zei hoopte ik dat Olga Sutulova niet de hele tijd als opgefockt politieagentje door de film zou denderen. Helaas blijkt dit wel het geval. Ze neemt haar taak als agente dan ook heel serieus. Toch komt ze niet verder dan schreeuwen en krijsen. In haar dronken bui acteert ze dan misschien nog wel het beste. Maar de enige emotionele scènes schieten totaal aan haar voorbij.

Mira Sorvino is als Kate net iets beter. Ten eerste is ze amper te verstaan, en ten tweede weet ook zij geen overtuiging in het spel te leggen. In combinatie met het flinter dunne verhaal zijn deze twee hoofdactrices niet wat ik zocht in de film.

Visueel gezien zit de film dan wel goed in elkaar. Dat mag ook wel voor een film uit 2009. De ruïnes worden goed op je over gebracht. De impact van de oorlog komt dan ook ten volle op je over. Toch weet het me ook niet helemaal te raken. Misschien ben ik gewoon te apathisch, dat kan natuurlijk ook nog, maar ik miste een touch.

Leningrad kon heel wat beter dan dit. Het Russisch perspectief van de oorlog bestaat misschien ook niet meer uit schreeuwende agentes en saaie journalistes en ben ik gewoon aan het verkeerde adres. Visueel is de film in orde, en het begin is best leuk.

2*

Léon

Ik had zin in even een echt goede film. Nu kwam ik Léon op mijn harde schijf tegen, en na hem even opgezocht te hebben op MM leek mij dit toch een zeer goede kanshebber. Zo gezegd, zo gedaan. Uniek is hij niet, fenomenaal is hij niet, klassiek is hij niet, maar hij is wel zeer goed!

Het simplistische verhaal speelt de beoordeling een beetje parten. Het is goed, duidelijk en te begrijpen, maar is toch doordrenkt van clichés en daarom een beetje teleurstellend. Een iets ingewikkelder plot had de film tot hogere niveaus getild. Verder is het van begin tot eind gewoon heel vermakelijk. De karakters van Léon en Mathilda passen gewoon geweldig bij elkaar. De chemie tussen de twee is zeer goed. Tegen het einde lopen we weer tegen wat clichés aan. Volgens alle ongeschreven filmregels wordt ook deze zo afgesloten, en ga je met een bevredigd gevoel de aftiteling in.

Natalie Portman is als kleine meid een beetje wennen. Nu kan ik haar nog steeds moeilijk los zien van Padmé, maar dat is iets persoonlijks. Haar opvliegende karakter weet ze goed uit te werken, al komt ze soms ietwat forcerend over. Samen met Jean Reno vormen ze een super duo. Reno met zijn kalmte en Portman opvliegend zijn zeer goed bij elkaar gekozen. Wat die twee samen in beeld brengen is echt heel goed. Los zijn ze mager, samen heerlijk vet.

Tot slot is Gary Oldman nog even het noemen waard. De man is fantastisch gestoord. Hij steekt er in zijn eentje ver bovenuit.

De film geeft het New York van destijds lekker weer. Kleine hotelkamertjes, goedkoop gehuurde pandjes: het geeft een lekkere sfeer. Daarbij komt dat alle scènes gewoon erg goed geschoten zijn. Hier en daar een close up, of juist even uitzoomen. Er is daar een prachtige balans in gevonden.

Léon is gewoon erg goed en vermakelijk, al had ik iets meer gehoopt. Ik had zo graag weer eens 5 sterren willen uitdelen. Helaas:)

4*

Life

Is het nog nodig dat ik de onmiskenbare parallellen met Alien trek? ik denk het niet. Er vanuit gaande dat de Alien-films allemaal van hoog niveau zijn hoopte ik dat dit aftreksel van die reeks eenzelfde prestatie zou kunnen leveren. Eens kijken.

Buitenaardse wezens in ruimtestations of -schepen blijven fascineren. Zo ook Life, dat op het begin na een hoog tempo en een goede spanningsboog kent. Het volledig implementeren van Ridley Scotts succesformule heeft ze geen windeieren gelegd. Toch zit hier ook gelijk de zwakte in de film: de film ontbeert elke vorm van originaliteit. De verhaallijn is volledig uit te tekenen. Tevens zijn de dialogen matig en wordt in elke clichématige valkuil getrapt. Dat wil echter niet zeggen dat de film verveelt. Integendeel zelfs. Het is allemaal van een vermakelijk niveau. Echt goed wordt het door het gebrek aan originaliteit echter nooit. Het einde van de film ligt dan ook eigenlijk wel in de lijn der verwachting, met een grote knipoog naar Scott en zijn klassieker.

De cast is vooral een formaliteit. Meer dan een interessante vulling voor de trailer zijn de acteurs eigenlijk niet. Ze spelen hoofdzakelijk op de automatische piloot. Reynolds speelt een vrij irritante rol. Zijn almaar dezelfde toegepaste trucjes zijn inmiddels wel uitgewerkt. Elke rol geeft hij dezelfde invulling en zijn karakters zijn behoorlijk smaakloos. Ik was dan ook blij dat Reynolds voortijdig van kant gemaakt werd.
Jake Gyllenhaal en Rebecca Ferguson vormen een aardig duo, dat goed op elkaar ingespeeld is. De meeste complimenten gaan toch naar Ferguson, die haar karakter het meest smaak en sjeu weet mee te geven in de film.

De film ziet er in visueel opzicht prima uit. Dat mag ook wel anno 2017. Het buitenaardse wezen is goed vormgegeven, al laat Life duidelijk zien dat denken buiten de menselijke denkpatronen voor Espinosa moeilijk blijft. Het monster krijgt toch gaandeweg een aardse uitstraling, wat jammer is. Verder is alles goed in beeld gebracht en weet Espinosa de spanning aardig op te voeren in de kleine ruimte. Dat moet ook wel, want een film als deze zonder sfeer zou een behoorlijk misbaksel geworden zijn.

Life excelleert in het kopiëren van een oud concept en geeft daar totaal niet zijn eigen draai aan. Verder is de film vermakelijk en in die zin dus wel het zien waard. Als je bij het origineel van Scott blijft mis je niks. Ik ben dan ook meer benieuwd naar zijn komende film in de Alien-reeks.

3*

Life of Pi

20 december 2012. Helaas kan ik deze film dus niet meer rekenen in mijn zoektocht naar de klapper van 2013. 11 daagjes te vroeg is toch echt 11 daagjes te vroeg. Desondanks kon mij dat niet weerhouden om hem te zien. Ik mag mijzelf gelukkig prijzen dat ik eindelijk weet hoe ik op mijn tv 3D kan afspelen, en dan niet dat goedkope 2D omgezet naar 3D, want dat is ruk, nee: echt geschoten 3D film. Dat was misschien wel het beste en mooiste aan deze film...

Life of Pi brengt een simpel verhaal met een schitterende uitwerking. Een relatief gewoon begin met een terugblik. Daar keek ik niet van op. Het daarop volgende verhaal is allemaal niet bijster spectaculair, maar leuk om te zien. Schitterende scènes op zee en dan met name 's nachts. De zekere spanning met de Bengaalse Tijger aan boord geeft ook reden tot vermaak. Het is allemaal nogal cliché, dat wel, maar schitterend om naar te kijken. Het uiteindelijke einde is wat afgezaagd, beetje moralistisch maar plezant.

Wie valt er nog te noemen na Suraj Sharma? De man is samen met Irrfan Khan de hele tijd in beeld eigenlijk. Om toch even met de laatste te beginnen.
Irrfan Khan speelt niet super eigenlijk. Zijn begin vond ik zeer zwak. Daarna klimt hij wel wat in de film, maar komt te weinig voor om echt te knallen.
Sharma weet daarentegen bijna de gehele film te overtuigen. Zijn tijd in beeld is goed ingevuld. Een afwisseling van angst, woede, wanhoop en geloof zet hij goed neer. Hij weet tot het einde te boeien. Dat einde zelf (in het ziekenhuis) vind ik iets minder, te moralistisch ook weer.

De film ziet er werkelijk schitterend uit. De mooiste beelden werden toch echt 's nachts geschoten. De zee weet continu te boeien. Net zoals in Cast Away is het toch fascinerend om het zo te zien. In combinatie met de simpele muziek er bij is het gewoon puur genieten. Visueel een pareltje. Ook in India ziet alles er gelikt uit. Schitterend!

Life of Pi heeft de pech om in 2012 uitgegeven te zijn, anders had het echt de knaller van 2013 te kunnen worden. Gewoon schitterend om te kijken. Zeker doen!

4*

The Light between Oceans

Normaliter heb ik niet heel veel met dit soort films. Dit soort ogenschijnlijke mierzoete tranentrekkers doet mijn stoïcijnse hart niet echt breken. Omdat ik de laatste jaren steeds meer gecharmeerd ben geraakt van Alicia Vikander wilde ik deze productie toch een kans geven. Ik was erg benieuwd.

Misschien lag het enigszins in de lijn der verwachting, maar de film wist mij niet te raken. Daar ik op een film gehoopt had die mij in beroering wist te brengen, blijft The Light between Oceans steken op een oppervlakkige poging daartoe. Dit komt mede door de voorspelbaarheid van het verhaal. Al vanaf het begin af aan is het een Shakespeariaans drama waarin het noodlot onherroepelijk moet toeslaan op de hoofdpersonages. De plotontwikkelingen liggen dan ook voor de hand. Waar de film echter uiterst goed op presteert is het handhaven van een precaire balans tussen goed en kwaad. het morele oordeel van wie nu goed en kwaad doet wordt op een bijzonder prettige, genuanceerde manier uitgewerkt (aan wie behoort het kind nu toe, de biologische moeder of de persoon waarvan het kind denkt dat het haar moeder is?) en geeft je als bioscoopganger genoeg gedachtenvoer mee. Hier komt geen eenduidig antwoord op. Dat geen enkel verhaal zwart-wit is komt in dit drama bijzonder goed naar voren.

Vikander stelde me een beetje teleur. Het is niet dat ze slecht speelt, maar de extra dimensie die ze doorgaans in haar spel legt (zie bijvoorbeeld The Danish Girl en Ex Machina) blijft uit. Haar spel bestaat uit het herhalen van dezelfde trucjes. Daarmee ligt eentonige overacting op de loer, een zonde waar ze zich bijna schuldig aan maakt.
Fassbender heeft de emotionele uitstraling van een aardappel. Als afgestompte oorlogsveteraan komt dat natuurlijk bijzonder goed tot zijn recht, maar daarmee is hij een niet te doorgronden personage. Zijn karakter blijft daarmee oppervlakkig en saai, iets dat niet gewenst is in een drama als deze.
Rachel Weisz was een zeer aangename verrassing. Als enige weet ze haar karakters ziel geproportioneerd bloot te leggen en creëert daarmee een bijzonder empathisch karakter. Prima prestatie.

Visueel gezien bevat de film prachtige momenten. Schitterende plaatjes van storm en zee komen mooi naar voren. Dat de setting Australië was komt echter niet heel goed naar voren. Aanvankelijk dacht ik namelijk - gezien het weer - dat we met zuid-Engeland te maken hadden. De sfeer zit er bij vlagen goed in en is afwisselend luchtig, dan weer dramatisch.

The Light between Oceans is een doorsnee productie geworden die mij niet wist te raken. Het morele vraagstuk daarentegen was uiterst boeiend en houdt de film behoorlijk overeind.

3*

The Lincoln Lawyer,

Volgens mij was deze film laatst op tv? Ik zag hem in de gids staan maar ik had toen niet de tijd om hem te aanschouwen. Toch was mijn interesse gewekt en ik heb hem nu dan toch gekeken.

Gewoon, dat is het woord waarmee je deze film moet omschrijven. Niet slecht niet goed. Een ruime voldoende is het zeker waard.

Het verhaal van een advocaat die een cliënt krijgt (het zal toch niet) die niet helemaal pluis is. Een geweldpleging, mishandeling uiteindelijk leidt het zelfs tot moord bedrog en wantrouwen. Alle begrippen om een plezant filmpje te maken door de Hollywoordregisseurs in een potje gegooid. Dat was het dan ook. Een plezant filmpje om te kijken. De twee uur die de film beslaat zijn in een gewone tijd voorbij. Je bent verzadigd na de 120 minuten. Je hebt niet het gevoel dat je iets gemist hebt of dat je meer wilt. Want dat is het verhaal ook. Een beetje mager bij elkaar. Zoals ik al zei is het een cliché filmpje van Hollywood. De cliënt is niet wat het lijkt en de advocaat gaat daar uiteraard tegenin. Helemaal als familie en directe emotionele verwanten erbij worden betrokken zijn uiteraard de rapen gaar.

De dialogen helpen duidelijk aan de oppervlakkigheid van deze film. De advocaat is de grootste zak die er is en kan het uiteraard met bijna iedereen goed vinden. Ook de cliënt is niets meer dan een verwent jongentje die toevallig voor mishandeling wordt aangeklaagd. De gesprekken komen niet verder dan “hoe gaat het met jou” en “je blijft met je takken van mijn familie af anders doe ik je wat”. Niet heel diepgaand, wel leuk om naar de te kijken.

Zo zijn ook de acteerprestaties. Veel stoerdoenerij en weinig inhoud. Ik kan er eigenlijk kort over zijn. Het is van gewoon niveau, wat uiteraard in zijn geheel aansluit op het niveau van de rest van de film.

De shots van de film zijn, heel verassend, gewoontjes. Af en toe een luchtopname. Afgezaagde, clichématige locaties. Ook hier hoef ik niet meer woorden vuil aan te maken.

Gewone film dus een gewone beoordeling.

3*

The Lodger: A Story of the London Fog

De derde Hitchcock die ik nu op rij kijk. Op MM en andere sites was hij zeer veel belovend. In deze film zou je de basis van zijn latere werk terug zien. Hier ligt de kiem. Nou heb ik mij echter dieper in Hitch' verdiept en Fritz Lang was zijn grote voorbeeld. Zou de kiem daar niet liggen? Dat is echter een ander verhaal. The Lodger is zeker Hitchcocks eerste sterke film. Na afloop had ik echter nog wel het idee dat hij nog een stukje te gaan had.

Een zeer vroege verfilming van het boek. Daar zou men nu ook nog wel een leuk filmpje van kunnen maken. Echter is dit de eerste verfilming die ik als stomme film zie en was dus positief geprikkeld.

De film is gewoon sterk. Een van de betere stomme films. De vreemdeling is goed obscuur weergegeven en straalt sfeer uit. De kiem van Fritz Lang vond ik echter wel duidelijk zichtbaar. De moordenaar als duidelijk secundair onderwerp, en de psychologische ontwikkelingen van de hoofdpersonen als primair onderwerp is iets wat je bij Lang ook vaak terug ziet. De gehele sfeer en stijl vond ik daar op aansluiten.

Toch doet dat niets van de kwaliteit van de film af. Voor zijn tijd een heel spannende film, die zich hier ook nog weet te laten boeien. Het einde is schitterend gewoon. Zoals het hoort eigenlijk

Ten opzichte van zijn voorganger zijn de acteerprestaties met sprongen vooruit gegaan. Helemaal Ivor Novello is gegroeid. Als obscuur en vaag type is hij veel beter gecast dan als dramatische schlemiel. Hij weet zich goed te ontpoppen als romanticus. Zijn gehele houding en uitstraling is gewoon beter ten opzichte van Downhill.

June is zijn goede tegenspeelster. Ze weet zich goed staande te houden tussen de twee mannen die om haar vechten. Haar duidelijke voorkeur voor Novello is goed uitgewerkt.

Arthur Chesney en Marie Ault zijn als ouders ook uitermate vermakelijk. Vooral op het einde waren ze een grappig duo. Echter ook in de spannendere scènes weten zijn met hun lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen boekdelen te spreken. Precies zoals het hoort.

Malcolm Keen heeft eigenlijk een ongelukkige rol. Zijn personage wordt heel negatief neergezet, terwijl het toch een medelijwekkend persoon is. Als slachtoffer weet hij goed als slechterik neergezet te worden. Hij weet daar een goede invulling aan te geven.

Tot slot is de weergave van Hitch' ook opvallend. De blauwe scènes moeten puur genieten zijn geweest in de bios destijds. Zo zijn ze ook een leuke afwisseling en weet je precies wanneer het verhaal zich buiten afspeelt en wanneer binnen. De rustige beelden weten een goede spannende sfeer te creëren. Ook een paar mooie shots van bovenaf zijn leuk.

Hitch' laat hier zijn talent echt doorschijnen. The Lodger kan je denk ik zien als zijn eerste topper, al kan hij nog echt beter.

3.5*

Loin des Hommes

Vandaag eigenlijk impulsief opgezocht in de bioscoop. Ik had dus ook totaal geen idee wat ik nu bij de film verwachten kon. Uiteindelijk dacht ik dat de film zich op een klassieke manier zou ontpoppen tot een oorlog-/dramafilm. Het resultaat is echter geheel anders, wel een overdenking waard en totaal niet wat ik verwacht had.

Het verhaal is behoorlijk simpel, doch krachtig. De tegenzin die Daru vertoond bij de missie die hij in zijn maag gesplitst krijgt straalt van alles af. Heel logisch te begrijpen ook: Mohammed is nu niet het meest empathische karakter dat je kan bedenken. Toch is de ontwikkeling tussen de twee een opmerkelijke, waarbij je je er soms goed in kan vinden, maar die af en toe ook behoorlijk afstandelijk aanvoelt. Aan het einde van de film blijft een residu van medeleven, afstandelijkheid en verwarring over. Het open einde werkt hier aan mee. Je voelt aan al je zintuigen dat dit niet het einde van het verhaal is, ondanks dat de aftiteling verschijnt.Gemengde gevoelens dus bij een film met een heel simpel, ogenschijnlijk saai verhaal die toch de gehele tijd vermaakt en de levens van twee personen bijzonder goed bloot legt.

Meer acteurs dan Viggo Mortensen en Reda Kateb hoef je niet te bespreken. Het spel dat tussen hen gaande is wordt door beiden zeer goed vertolkt. Het verhaal geeft je geen enkele voorkennis over beide personages. Puur vanuit het acterend vermogen van de twee moet je dus hun geheimen ontrafelen. Dat weten ze met vlagen goed op je over te brengen. Kateb is vooral in het begin sterk, maar komt in een bepaalde sleur terecht naarmate de film vordert. Mortensen lijkt juist te stijgen. Waar hij in het begin mysterieus, koud en ook ietwat obscuur aandoet krijg je een persoon in hem te zien. Een leven met een verhaal. Het goede is dat beide acteurs dat niet forceren en het je niet door de strot duwen. Chapeau.

De eenvoud van het verhaal is ook de kracht ervan. Voor de visuele aspecten geldt exact hetzelfde. Geen extravagante uitspattingen maar een monotoon woestijnlandschap creëert de juiste sfeer die nodig is. In dat landschap weet Oelhoffen dan weer erg goed te variëren. Hij weet door middel van de verschillende weertypen en tijdstippen van de dagen de juiste toon aan te slaan. De sfeer komt er hierdoor goed in. Een eenvoudig landschap wordt verrijkt door simpele, maar mooie natuurlijke elementen.

Loin des Hommes is een goede film geworden die het kijken waard is. Af en toe kan het een tikkeltje saai aanvoelen en het verhaal is heel erg simpel. Dat geeft ruimte voor Mortensen en Kateb om zich goed te profileren. Met een juiste visuele cocktail van beelden bereikt de film een stevig niveau.

3.5*

The Lone Ranger

Ikzelf kijk altijd uit naar een film met Depp, al vind ik zijn prestaties de laatste jaren wat verslapt. Toch blijft hij één van mijn favoriete acteurs van het moment. Helaas heb ik deze niet in de bioscoop kunnen aanschouwen maar moest het op de bank met een bakje chips, wat ook heel lekker is. Toch vond ik deze film een grote teleurstelling. Hij duurt te lang, biedt te weinig en het is een continue uitstel van executie. Echter de speeltijd was hetgeen wat de film vooral de das om deed, in combinatie met de daaraan gekoppelde matige kwaliteit.

Het verhaal is simpel doch vermakelijk. En dat kan best hier. Er is totaal niets mis mee. Het jammere is vooral dat het simpele verhaal over een te groot tijdsbestek wordt uitgesmeerd waardoor je een langdradig en zelfs wat monotoom en saai geheel krijgt.

Het ergste vond ik dat het hele verhaal een grote terugblik van een oude Tonto was. Dat hadden ze moeten overslaan en je in het diepe moeten gooien. Daarnaast deed de film me veel denken aan de spaghettiwestern van Leone. Eenzelfde concept met een iets andere uitwerking. Helemaal het begin vond ik sprekend een combinatie van Pirates met elementen uit Leone's trilogie.

Daarna krijgt je eindeloze achtervolgingen, plannetjes, intriges, verraad en al het andere dat uit de pot getrokken kan worden op je bord gesmeten. Met een rottempo probeert Verbinski de snelheid tot een maximum te drijven, zij het dat het eigenlijk gewoon saai is.

Het daarna clichématige einde weet niet veel goeds toe te voegen aan de film. Matig tot slecht zou ik het willen beoordelen. Al hadden ze het van mij part overdreven moralistisch of juist geheel satirisch gedaan, maar niet saaie gewone einde.

De acteerprestaties volgende de constante lijn van de film, en liggen dus ook op een matig niveau. Het is nog niet eens zo slecht, het is vooral een mislukte nabootsing van Pirates en zo simpel. De grappen mislukken (of mijn humor is zo slecht...) en de conversaties niet boeiend.

Depp kan tegenwoordig nog maar één typetje lijkt het wel. Jack Sparrow. Het maakt niet uit in wat voor rol je hem zet. Hij blijft ook hier continu naar die kant neigen. Zelfs zijn rare loopje zag ik er op een gegeven moment in terug. Meer ga ik er niet over zeggen

Armie Hammer maakte in het begin nog wel een degelijke indruk op mij. Met zijn lage stem en zijn wat naïeve insteek wist hij nog aardig te presteren. Daarna glijdt hij echter met Depp mee de afgrond in en eindigt hij zoals de trein met zilver...

William Fichtner was een Hektor Barbossa in een cowboy jasje. Hij weet met zijn afzichtelijke uiterlijk en zijn clichématige oneliners nog best grappig te wezen, maar goed is het niet.

Zoals we kunnen verwachten van deze film ziet het er goed uit. Met zo'n grote zak geld kan je ook niet anders verwachten. De grootste ergernis van de uitwerking vond ik dat alles zo soepel ging. Alles sloot precies op elkaar aan en Depp en Hammer hoefden er alleen maar doorheen te wandelen. Daarbij komt dat de muziek op de achtergrond werkelijk verschrikkelijk was. De Radetzky-mars op het einde was een groot brok aan irritatie. Het verpestte de sfeer compleet. Zonde.

Voor een film van deze tijdsduur en het geschetste kaliber is The Lone Ranger een zwaar ondermaatse productie. Als je met verstand op 0 zit te kijken kan je misschien hoger uitkomen, maar met een ook maar beetje kritische blik valt deze film als een kaartenhuis in elkaar. Jammer want er had veel en veel meer in kunnen zitten.

2*

Lone Survivor

Zoals michaelnicht al aangeeft een prima zaterdagmiddag film. Nu is het een dagje later, maar a la, weekend is weekend. Bij die classificatie zou ik me heel graag aan willen sluiten. Net gekeken en de uurtjes zijn snel voorbij gegaan. Toch heb ik ook een paar aanmerkingen. Een paar kritieken die hier genoemd worden zijn terecht. We gaan ze gewoon even langs.

Het is eigenlijk een vrij kleine gebeurtenis om te verfilmen. De actualiteit zal wel een belangrijke rol spelen. Het conflict in Afghanistan is nog in volle gang, maar mensen snakken er nu al naar het op het witte doek te kunnen zien. Ik vind dat de film behoorlijk lijkt op Black Hawk Down, Al verhaalt die een grotere militaire actie. De kernen van beide films vind ik echter veel overeenstemmen.
Ook is de Amerikaanse propaganda niet te luchten. Waar de Afghanen bij tientallen neervallen door een precies tussen alle bomen door gemikt schot hebben de Amerikanen er minstens 8 nodig om eens neer te vallen. Het feit dat deze propaganda er zo dik bovenop ligt maakt de film soms wat onprettig.
Maar toch: het is zeer vermakelijk. De film kijkt zo weg; er zit meer dan genoeg actie in.

Het acterend vermogen in de film staat niet op een heel hoog pitje. Mark Wahlberg, Taylor Kitsch, Emile Hirsch en Ben Foster presteren vrij op de automatische piloot. Nou is deze film ook niet weggelegd voor hoogstaande acteerprestaties. Met die belemmering weten ze ook niet te verrassen.

Het bos kwam een beetje vreemd over op mij. Ik had meer het idee dat ik naar de bomen uit de Ardennen zat te kijken. De scènes buiten het bos echter gaven de authentieke Afghaanse landschappen, dorpjes en luchten weer. Ook heeft Berg er een paar mooie shots tussen gedaan. De zon die tussen een paar helikopters doorschijnt en de slow motion als Murphy neergeschoten wordt zijn prachtige beelden.

Popcorn, colaatje en een middagje niets te doen? Dan is Lone Survivor een heerlijke film om te kijken. Vol met propaganda en een beetje een aparte missie is er uitgekozen, maar met de actie en het verstand op nul kun je een heel eind komen.

3*

The Longest Day

Lang naar uitgekeken, lang in de kast laten staan. Als je eventjes een uur of twee heb kan je makkelijk een film op zetten. Voor deze moet je echter de tijd nemen en er eens goed voor gaan zitten. Op deze 5e van december had ik een middag vrij en kon ik mij er dan toch eens aan gaan wagen. Een afwisselend gevoel bij deze film. Ik kan begrijpen waarom 20th Century Fox bijna de stekker er uit wilde trekken...

Het eerste dat deze film bijzonder maakt is dat het één van de weinige zwart-wit producties is in de jaren '60. Een opvallend gegeven voor een tijd waarin de kleur voor het oprapen ligt. Toch geeft dit direct al een bepaalde oude sfeer aan de film. Eentje die best prettig is. Het eerste half uur maak je even rustig kennis met de personages, die je later op het slagveld terug zal zien. Na dat halve uur gaat alles dan ook helemaal los en volgt actiescène na actiescène zich op. Heerlijk vermaak. Het tempo ligt er hoog en de drie uur vlogen voorbij. Was het dan goed? Dat weet ik niet helemaal. Vermakelijk was het zeker. Maar vergelijkbare oorlogsfilms hadden toch meer dramatiek en diepgang dan deze. De oppervlakkigheid gemixt met een vleugje humor is echter helemaal geen verkeerd recept om een lekker gerecht klaar te maken. Twijfel overheerst, bij deze uitvoering van D-Day.

Er zaten bijzonder veel acteurs in deze film al zeg ik het zelf. Een paar heel bekende, wat minder bekende en zelfs veteranen hebben hieraan meegewerkt. Om mensen apart te noemen wordt dus een beetje veel werk. Over het algemeen kan ik zeggen dat ik het allemaal een beetje vind tegenvallen. Diepgang en emotie ontbrak nogal bij de acteurs. Een stel patriotten dat niet bang is om te sterven stevenen continu op hun doel af om de Duitsers eens een pak rammel te geven. Zo kwamen ze op mij over.

Op een gegeven moment dacht ik vreemd bij mijzelf: "Zie ik daar nou James Bond voorbij lopen?", en die gedachte was zo gek nog niet. Volgens mij waren het maar een paar secondes, maar Sean Connery zat toch echt in de film. Een wat grotere rol was weg gelegd voor John Wayne, waar ik dus ook iets meer over kan zeggen. Bij hem was ook de oppervlakkigheid en het heroïsme veel te duidelijk op de voorgrond. Geen angst, woede of vreugde van zijn gelaat af te lezen want hij had het te druk met de held zijn. Jammer eigenlijk.

Voor een film uit 1962 moet ik toegeven dat hij er heel goed uitziet. Schitterende zwart-wit beelden en prachtige views van o.a. gewone en luchtvloten. Ook de landschappen en locaties zijn goed in elkaar gezet. Af en toe zie je de set er iets te veel doorheen, maar het ziet er allemaal schitterend uit. Er wordt een goede sfeer gecreëerd en het hoog liggende tempo maakt het plaatje compleet. Cinematografisch krijgt het dus de volle punten. Ook op de HD versie kwam alles goed tot zijn recht. Op een gegeven moment leek het wel alsof er een origineel authentiek stukje film in was geplakt. Iemand die daar meer van weet?

The Longest Day is voor mij een prachtige film, maar erg hoogstaand vind ik hem niet. De lange speelduur maakt een herziening onrealistisch en niet heel reëel. Helaas, want nog een keer zien wil ik hem graag. In de nabije toekomst zal dat dus niet gebeuren. Desondanks verdient deze film zeker een voldoende en is het een waardige toevoeging aan het filmrepertoire.

3*

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring

Na de decembermaand ben ik weer helemaal in de Middle Earth sferen. Na beide Hobbit's gezien te hebben knal ik de LOTR-trilogie er maar gewoon achteraan. Te beginnen bij het begin, met de extended editions natuurlijk. Ook al heb ik de films al veel vaker gezien, nu komt er pas een stukje aan. The Lord of the Rings blijft gewoon episch.

Waar de boeken van Tolkien in dit deel echt heel langdradig zijn weet de film van wanten. Die begin lekker vlotjes en schiet door het begin heen. In mijn herinnering waren de eerste 300 bladzijdes tot de verjaardag van Bilbo. Hier niet langer dan een half uur. Dit is erg prettig. In tegenstelling tot de volgende twee delen is dit deel rustig en het tempo ligt minder hoog. Met 40 minuten meer aan beeldmateriaal gaat dat tempo zelfs nog iets omlaag. Ik vind het genieten. De spanning blijft zowel in de gewone als de extended editie continu aanwezig. De Ringgeesten zien er angstaanjagend uit en die dragen hier veel aan bij.

Het grootste minpunt aan deel één is dat je bijna continu bij dezelfde groep blijft. De dynamica van de andere twee delen ontbreekt hier. Dit geeft echter wel tijd om alle personages vanaf het begin al gelijk uit te diepen (iets dat ik bij The Hobbit miste, ondanks dat die ook maar één groep volgen). Het uiteindelijke gevecht met de Uruk-Hai is natuurlijk prachtig gedaan. Het bos is daar een schitterende setting voor. Een waardige uitwerking voor het verhaal van Tolkien.

Elijah Wood is als Frodo een prettige ringdrager. Iets dat de komende delen gaat veranderen. Zijn vrolijkheid, maar ook koppigheid en standvastigheid boezemen bewondering in. Hij is een goed onderdeel van een sterrencast. Zowel in de film als op acteergebied is hij zonder Samwise Gamgee, Sean Astin, nergens. Ze vullen elkaar bijzonder goed aan en kunnen ook niet zonder elkaar. Los zouden ze niet veel meerwaarde hebben. Ian McKellen is zowel in deze trilogie als in The Hobbit echt een geweldige acteur. Jammer voor Sean Connery dat hij deze rol niet wilde aannemen, want Ian McKellen strijkt hier met een fantastische eer.

Viggo Mortensen en Sean Bean zijn als Aragorn en Boromir twee geweldige mensen. Twist, twijfel en overtuiging weten zij als de beste over te brengen. Vooral Bean met zijn voorliefde voor de ring weet die omschakelingen zeer goed te maken.

Tot slot Orlando Bloom en John Rhys-Davies, Legolas en Gimli. Zij lijken op momenten hun eigen film wel te hebben. Conversaties met zijn tweeën waarin ze elkaar helemaal tot de grond gelijk maken zijn een luchtige grappige afwisseling.

Nieuw-Zeeland is natuurlijk de beste setting voor deze reeks. Daar zijn al meer dan genoeg lovende woorden over gesproken. Het land heeft zoveel diversiteit dat het schitterend past in deze film. Prachtige scènes over majestueuze landschappen. Voor elke scène is er een nieuwe schitterende plek. Het sprookje wordt daarmee sterk bekrachtigd. Los daarvan weet het ook goed bij te dragen aan de sfeer in de film, die in combinatie met de muziek erg goed is.

The Fellowship of the Ring is het sterke begin van misschien wel de beste trilogie ooit. Overigens vind ik hem persoonlijk bijzonder veel overeenkomen met An Unexpected Journey. Niet de beste uit de reeks, niet de beste film ooit, maar wel heel , heel erg goed.

4.5*

Lovelace

De fameuse Linda Susan Boreman wist de wereld aardig op zijn kop te zetten met haar rol in Deep Throat. Zelf heb ik de film niet gezien, maar wel het een en ander er over opgezocht. Als grap werd er eens geroepen om Deep Throat op de vrijdag avond te kijken, want met een aantal mannen ietwat verkeerd overkomt, en met net zo veel vrouwen een beetje ongemakkelijk is. Zoals wel vaker bij uitstel kwam hier ook afstel van en besloot ik de veel bravere hervertelling van Boremans carrière maar te kijken. Wel zo netjes...

Inhoudelijk gezien valt er op deze verfilming weinig aan te merken. Een hectisch leventje met de nodige pornografie en drank- en drugsfeestjes. Bijna een tiener-utopie. Met het dramatisch aangetrokken jasje weet Lovelace het eerste uur dan ook zeker te vermaken. Alles gaat nog goed tussen Chuck en Linda terwijl Deep Throat zijn hoogtepunt bereikt.

Het laatste half uur wordt echter een stuk duffer, trager en oninteressanter. Linda begint vervelend te mekkeren, wat best begrijpelijk is, maar slecht uitgewerkt en ongeloofwaardig. Chuck wordt steeds agressiever en ook dat had beter gekund. Een enkel verkrachtpartijtje tussendoor probeert de lengte (van de film...) nog wat uit te rekken maar faalt hopeloos.

Amanda Seyfried speelt een degelijke rol. Dit komt denk ik vooral omdat ze haar uiterlijk mee heeft. Haar personage krijgt totaal niet de mogelijkheid om uitgediept te worden en al haar scènes blijven dus ook zeer oppervlakkig. Alleen met de laatste scène op de tv zag ik echt een actrice. Verder huppelt ze als een nimfe overal doorheen niet wetend wat te moeten doen.

Peter Sarsgaard daarentegen is een personage dat wél goed is uitgewerkt. Zijn drugs- drank- en geldproblemen komen goed aan het licht. De combinatie daarvan wordt goed uitgewerkt door Sarsgaard. Zijn actiescènes, zoals met Seyfried onder de douche, zijn dan weer wat vager en minder overtuigend.

Dat Sharon Stone nog even voorbij kwam in een productie had ik niet helemaal verwacht. Doch speelt ze grappig de rol van moeder. Haar overtuiging ontbrak echter ook in bepaalde delen van de film.

De setting van de film is best lekker gekozen. Er wordt een redelijk authentiek sfeertje gecreëerd. Best prima zo voor een dinsdag middag. Voor de rest zijn alle outfits en kapsels prima afgestemd op de tijd. Daar ontbreekt het niet aan. Toch ontbrak er een gevoel van dramatiek die essentieel is in zo'n film. Een band met de personages, en dan met name Linda, waren afwezig. Erg jammer al zeg ik het zelf.

Lovelace is een redelijk dramafilmpje dat het leven van Linda goed weergeeft. Als drama laat het echter nog een paar steken vallen en ook acterend komt het aardig wat te kort. Grappig voor een keer, maar nu de kast in om er niet meer uit te komen. Alhoewel? Misschien als ik Deep Throat een keer gezien heb

2.5*

Lucy

Scarlet Johansson in een film is natuurlijk altijd leuk. Morgan Freeman in een film is ook altijd leuk. Deze twee bij elkaar moet dan toch een alleraardigst concept opleveren zou je denken. Lucy is zeker een zeer vermakelijke film, die jammer genoeg nooit echt boven een hoog gemiddelde uitkomt.

Het verhaal steekt natuurlijk wetenschappelijk gezien interessant in elkaar. Stel we zouden maar 10% gebruiken, wat had er dan gebeurt als we meer konden dan nu? Helaas is dit een prachtig broodje aap verhaal. Met die gedachte gaat het in de film dan ook niet meer om het concept, een fictief gegeven, maar om de uitwerking daarvan. Ik denk dat dat hier lichtelijk chaotisch, maar toch zeker niet slecht uitgewerkt is. Naarmate de film vordert wordt je benieuwd wat die 100% nou eigenlijk zal inhouden. Helaas treffen we dan een klein beetje een anticlimax. Een iets reëlere afsluiting had gevonden mogen worden.

Tussen de verhaallijn van Lucy door is er voor het vertier nog wat actie ingepropt. Totaal overbodig wat mij betreft. Diep focussen op het brein en er een Drama/SF van maken had mij beter geleken.

Zoals ik al aangaf zijn Scarlet en Morgan niet de ergste acteurs om naar te kijken. Johansson speelt een degelijke rol. Als Lucy zit ze lekker in haar vel. Dat het bijgevolg van haar aandoening volledige apathie is vergemakkelijkt haar taak misschien ook wel. Zeer uitbundige emoties hadden misschien wat meer druk op haar rol gelegd.

Morgan Freeman is Morgan Freeman. Ik hoop dat ik daarmee genoeg zeg. Voor mij persoonlijk altijd een genot.

Verder wordt de film opgevuld door een paar leuke bijrollen als die van Min-sik Choi en Amr Waked, die echter niets memorabels neerzetten.

Lucy weet zich cinematografisch wel positief te onderscheiden. Er zitten een paar interessante en mooie beelden tussen. Zo is de jacht van de luipaarden op het hoefdier een interessante invulling die er een aparte - positieve - sfeer aan geeft. Tevens zijn de beelden van de ruimte en het verleden erg mooi.

Lucy is zeker vermakelijk. De film duurt zeker niet lang en is het bekijken waard.

3*