Opinions

A Walk among the Tombstones

Of Taken 3? Het concept lijkt hier wel bijzonder veel op, ondanks dat het een vrouw van een ander en niet zijn eigen dochter is. Ondanks dat trekt Liam zijn heldenschoenen weer aan en gaat de vechtersjassen te lijf. Ik was benieuwd. Een beetje harde actie kan nooit kwaad.

Het verhaal staat of valt dus ook met het tempo, de weergave van de actie en de gecompliceerdheid van het plot. Nu kan je op de laatste twee punten wat punten laten liggen, als het tempo er maar lekker in zit. Helaas komt dat hier bijzonder traag op gang. De film laat je heel lang in het ongewis; in totale ongewis. Als het omslagpunt is bereikt volgen de oplossingen zich in rap tempo op. Deze onevenwichtige verdeling van het tempo is storend. Het uiteindelijk einde weet dan nog wat goed te maken, al had het uitbundiger gemogen.

Neeson is duidelijk zichzelf en voelt zich comfortabel in zijn rol. Deze comforbiliteit straalt hij dan ook uit op het publiek. Ondanks dat blijft hij de gehele film een beetje timide. Hij kan iets uitbundiger zijn rol vervullen, maar hij is zeker niet slecht.

David Harbour en Adam David Thompson zijn beide bijzonder beangstigende slechterikken. Zijn vertolken hun rol met verve. Hun ziekelijke personages geven zijn een degelijke invulling.

Maurice Compte heeft een leuke bijrol. In overeenstemming met Neeson zijn ze vooral als ze getweeën in beeld zijn sterk.

In A Walk among the Tombstones wordt een beetje een grimmige sfeer gecreëerd. Grijs weer, niet donker, sober, doch niet simplistisch en sereniteit geven de film een aparte lucht. Deze tendens blijft de gehele film aanhouden. De locaties zijn daarbij goed gekozen en passen in deze atmosfeer van grimmige luguberheid.

A Walk among the Tombstones is een vermakelijke thriller. Door het te trage begin en het feit dat dit te lage tempo te lang aanhoud verliest de film wat punten, waardoor het onder gemiddeld scoort. Het einde geeft je echter een aardig gevoel mee als je de bios uit loopt.

2.5*

The Water Diviner

Russel Crowes regisseerdebuut... Ik wist niet wat ik er van moest denken. Gelukkig had hij besloten om, naast achter de camera, er ook nog voor te gaan staan. Mocht het een niet werken kan je altijd nog terug vallen op het ander. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee, maar echt origineel of innovatief is The Water Diviner niet geworden.

Het begint allemaal best goed. De opening is vrij aardig en origineel. Gallipoli is voor ons westerse Europeanen een onderbelicht thema van de Eerste Wereldoorlog. Aangezien de gehele Eerste Wereldoorlog in Nederland behoorlijk onderbelicht is vond ik het verhaal van Crowe goed gekozen. Het pretendeert afgeleid te zijn van echter gebeurtenissen dus zal er wel meer drama dan realiteit in hebben gezeten. Helaas ontpopt de film zich al na een halfuurtje als doorsnee, als blijkt dat een van de zoons nog leeft. Het bijna anderhalf resterende uur kan je dan op je kladblok al invullen. Tevens mis ik het doel van het nevenplot dat zich ontpopt in de film. Onnodig in mijn optiek. Jammer, want na de opening had er meer ingezeten.

Crowe speelt helemaal niet slecht. Eigenlijk meer zoals we van hem gewend zijn. Het acteren is op zijn niveau en zijn leeftijd een routineklus geworden. Toch is het in combinatie met zijn regisseerwerk een aardig geheel geworden.
Dylan Georgiades speelt een bijzonder vervelend kind. Hij is een ongelooflijke stoorfactor en mist alle overtuiging. Ook zijn moeder Olga Kurylenko mist behoorlijk wat passie in haar spel. Beiden stoorfactoren.
Yilmaz Erdogan, die zijn achternaam zeker in deze tijd mee heeft zitten. Speelt ergens tussenin. Het niveau van Crowe haalt hij niet, maar hij speelt zeker beter dan moeder en zoon.

Visueel is de film erg sterk. Zowel in Australië als in Turkije zijn bijzonder mooie beelden geschoten en zijn zeker een toevoeging aan het verhaal. Ook de passerende oorlogscènes zijn goed geschoten. Ze zijn ietwat chaotisch, maar in het rustige vaarwater van de film - zeker het begin - is dat helemaal geen slechte toevoeging.

The Water Diviner heeft een doorsnee niveau, met hier en daar een piekje en een dalletje. Het geeft een aardig werk dat leuk is om eens te bekijken.

3*

We're The Millers

Wat hebben we een discussies gevoerd over welke film het werd deze avond. White House Down of deze? In twee kampen verdeel koos een nipte meerderheid voor deze, dus het zij zo. De trailer wist mij allerminst te boeien. Toch is deze film samen te vatten als een grappige, goede invulling van je avond.

Het is echt tijden geleden dat weer eens lekker dubbel kon liggen om een film. De laatste tijd heb ik echt bedroevend slechte komedies gezien. Deze film wist mij dus uitermate te bekoren. De opening is geweldig. Daar scoort de film volle punten. Een compleet gestoorde situatie wordt op een degelijke, grappige manier uitgewerkt.
Naarmate de film vordert kakt hij iets in. De rek is er een beetje uit en het wordt iets flauwer. Toch blijft het vermaken. Waar de film zich tot dan toe nog redelijk wist af te houden van de Hollywood-handleiding trekt Rawson Marshall Thurber daarna het blik open. Erg veel clichés volgen elkaar op. Dat doet wat van de film af. De zogenaamde emotie en empathie, al die nonsens die niet in een komedie thuis hoort, passeert weer de revue. Erg jammer.

Het komische gehalte van de film wordt natuurlijk bepaald door de sfeer die de acteurs creëren. Dit zit snor. Op maat gestemde prestaties voor alle 4 de hoofdrolspelers. Jason Sudeikis is natuurlijk de ster van het geheel als vader. Toch vond ik hem niet de beste van het stel. Ook was hij het minst grappig. Jennifer Aniston is als moeder ook wel een komische rol. Ze speelt op maat maar cliché.
Nee, in deze film lag de humor echt bij de kinderen. En dan met name de jongste. Will Poulter wist mij af en toe bijna onder de stoel te krijgen. Alleen al de blik in zijn ogen als hij zowel zijn 'zus' als 'moeder' kust. Hilarisch, en jaloers dat ik was!
Emma Roberts is een zeer aanlokkelijke en bekoorlijke dame en weet zowaar nog precies de juiste toon aan te slaan. Goede prestatie.
De twee beste bijrollen in deze film gaan natuurlijk uit naar Nick Offerman en Kathryn Hahn. Dit komische schaamteloze duo wist mij ook meerdere malen aan het lachen te krijgen. Erg leuk.

De setting qua drugssmokkel is op zich nog wel grappig. Niet heel moeilijk, want hilariteit kan je er altijd wel in opwekken. Toch is er genoeg ruimte voor de grappen en grollen van dit verhaal. Helemaal in het begin is het erg sterk. Ook de paar afwisselende nummers worden goed door de acteurs aangevuld. Helemaal door Poulter.

Dit was gewoon een erg sterke komedie waar ik weer eens even lekker om kon lachen. Het was een tijd geleden. De film kan zich meten met de sterkere in zijn genre.

3.5*

Whiplash

Doorzettingsvermogen tot aan het gestoorde aan toe. Wat beweegt zulk een vurig geest om te spelen tot het bloed over je handen loopt? In ieder geval trok de film mij niet zo, totdat ik de waardering hier op MM zag. Die trok me over de streep. Een absolute topper is het niet, maar goed zeker wel.

Het verhaal heeft een paar plus- en minpunten. Er wordt fantastisch ingezoomd op de gestoorde relatie tussen Andrew en Terence. Deze wordt in zijn geheel goed en degelijk uitgewerkt, zij het met een ietwat voor de hand liggende climax. De opbouw steekt secuur in elkaar en had niet anders gehoeven. Qua achtergrondinformatie laat de film echter wat steken liggen. De directe motieven voor zowel Andrew als Terence worden wel genoemd, maar zijn niet afdoende om een dergelijk idiote situatie te legitimeren. Als Chazelle dit beter had uitgewerkt, in zowel Andrews als Terence's geval, had de film de top kunnen bereiken.

Miles Teller speelt alleraardigst. De gedrevenheid en het zweet spat letterlijk van zijn gelaat af. Ondanks dat mist hij zo nu en dan de overtuiging, met name tegen het einde. Hij is echter op zijn best met Melissa Benoist, als hij een andere kant van zijn personage moet laten zien.

J.K. Simmons steelt echter de show (haha?) wat mij betreft. Ik ken de man louter van Law and Order, maar hij weet ook hierin uiterst te boeien. Met heerlijke opvliegers en directe omwentelingen in stemming creëert hij een uiterst onbetrouwbaar personage waarvan je niet weet wat zijn volgende zet is. Goed gedaan.

Audio-visueel zit de film prima in elkaar. Vooral op het eerste vlak zet Chazelle een sterk staaltje geluid neer. Drums zijn niet mijn favoriete instrumenten, maar hier werd even een andere kant laten zien. Genieten kon ik er niet van, maar waarderen zeker wel. Ook visueel weer Chazelle aardig te spelen. Zo is de auditieruimte lekker donker en grimmig en dat draagt perfect bij aan de hangende sfeer van benauwdheid en angst. Een sfeer waar Simmons overigens ook perfect aan bijdraagt.

Whiplash is een goede film geworden, maar geen absolute topper. Daarvoor laat Chazelle helaas net een paar kleine steekjes vallen.

3.5*

Wild

Helaas heb ik deze niet in de bioscoop kunnen aanschouwen. Gelukkig heb ik hem wel ergens van het internet kunnen plukken. In plaats van op groot scherm heb ik hem dus in een huiselijke sfeer bekeken. Misschien sloeg dat wel een juiste toon aan bij Wild, want het kon mij zeker bekoren.

Het verhaal is zowel simpel al ingenieus. De hoofdlijn is doodeenvoudig; een vrouw die gaat de Pacific Crest Trail lopen zonder ook maar enige voorbereiding. Het moet van wanhoop of moed getuigen, of je bent totaal geschift. Met een, in het begin ietwat complex aanvoelende flash-back structuur zit je telkens in een andere tijd. Dit houdt de vaart in de film. Helaas weet de film zich niet verder te ontwikkelen dan dat. De tocht op de Trail is niet ten volste benut. Die blijft behoorlijk oppervlakkig. Je weet dus ook niet of Strayed de moed der wanhoop nabij is, of dat ze eigenlijk compleet geschift is. Het is jammer dat de diepgang in de persoon van Strayed, waar de film immers om draait, prominenter aanwezig is in de flash-backs dan in de huidige tijd.

Reese Witherspoon speelt een aardige rol. In de lijn met het verhaal weet zij beter in haar eigen flash-backs te presteren dan op de Trail. Daar mist ze overtuiging, frustratie en de clash als je jezelf daar tegen komt. Het blijft helaas wat oppervlakkig allemaal.

Laura Dern speelt haar rol met meer verve. Helaas weet zij het af en toe naar het andere uiterste te trekken en soms te geforceerd over te komen. De natuurlijke balans lijkt te ontbreken. Een balans die ze soms wel heeft (denk aan de conversatie met Reese in de auto). Helaas is ze te vaak uit balans om een gemiddeld echt goed te presteren.

De Pacific Trail is duidelijk het visuele paradepaardje van de film. Vallée probeert je met een overdosis aan mooie beelden te doen wegzwijmelen. Soms lukt het. De diversiteit is een luchtige afwisseling op een vrij monotoon gedeelte van het verhaal. Toch voelt het vrij kunstmatig aan allemaal. Een geforceerde schoonheid. Ook hier ontbreekt de balans weer een beetje. Die wordt deels gecompenseerd door de flash-backs, maar niet afdoende.

Wild is een vermakelijke film geworden die net op een paar punten te kort schiet. Er zit meer potentie in het verhaal dan benut wordt. Toch is het niet heel slecht allemaal. Vermakelijk voor een doordeweekse avond als er niets op tv is.

2.5*

The Wolf of Wall Street

Komt Scorsese met een nieuwe kaskraker aanzetten, en zal Leo dan eindelijk zijn Oscar halen? Aan reclame voor deze film geen gebrek. Overal uitbundig met posters en reclame spotjes aan het licht gebracht (in ieder geval in Amsterdam en omstreken), dus aan aandacht geen gebrek. Uiteraard moet je als filmliefhebber hem dan gezien hebben. En viel hij tegen? Ik denk allerminst!

Want waar The Wolf of Wall Street zich anders maakt dan andere fraude films, is dat ze hier gigantisch de draak met zichzelf steken. Het concept van "Rise and Fall" is natuurlijk hetzelfde. De serieuze misdaad toon, die je ziet in Scarface en American Gangster (ga het rijtje maar af), ontbreekt hier geheel. In plaats daarvan kiest Scorsese voor hectiek, strippers, seks en drugs. Een vermakelijk plaatje. Als artistiek werk, wat de film wel degelijk is, is het niet heel hoog. Met flauwe grappen wordt de gewone man tevreden gehouden. Degene die meer zoekt in een film ziet hier helemaal verkeerd.
Ondanks dat maken scènes als Leonardo naar zijn auto kruipt, stijf van de pillen de film tot een goed en vermakelijk geheel. Het tempo blijft hoog liggen en voor je het weet zit je aan het einde van de drie uur.

Leonardo di Caprio is natuurlijk de ster van de film. Dat hij vaker met Scorsese heeft samengewerkt vind ik duidelijk terug te zien. De twee volgen eenzelfde gestroomlijnde golf van enthousiasme en hectiek. Leo mag blij zijn dat het geen toneelstuk is, want zijn energieke rol vergt veel van hem. Naast zijn succes als beurshandelaar en overmatig druggebruikt komen toch ook de zwaardere kanten van zijn persoon wel naar voren. Zijn relaties met beide vrouwen die op de klippen lopen, en de uiteindelijk ondergang van hemzelf zijn iets onderbelicht. Daar had juist meer in gezeten.
Jonah Hill is de perfecte sidekick van di Caprio. Hij is zo dom als het achtereind van een varken en dat laat hij zeer goed zien. Hij weet zijn drugsavonturen in een nog betere chaos dan di Caprio te laten ontaarden en is regelmatig de reden tot een schaterbui.

De film zit cinematografisch goed in elkaar en beschikt over een sterke montage van alle beelden. Afwisselende chaos met zo nu en dan een rustige scène is een goede afwisseling in het geheel. Toch zijn ook hier de beelden wat afgezaagd, doch correct. Ook de uitstapjes buiten het Amerikaanse continent zien er goed uit. Italië en Zwitserland zijn vrij natuurgetrouw weergegeven. Al met al zorgt Scorsese voor een zeer goede sfeer in de film.

The Wolf of Wall Street is een goede en vermakelijke film van Scorsese en di Caprio. Zeker het kijken waard. Op een enkel moment een beetje veel van hetzelfde, maar dat valt reuze mee.

3.5*

Woman in Gold

Na het knallende Fury en het militair gerichte The Monuments Men was ik wel weer toe aan een iets dramatischer getinte visie op de oorlog. Nu de directe getuigen van de oorlog aan het uitsterven zijn komen er en masse biografieën, documentaires en film uit over deze mensen. Genoeg keuze dus, en zo kom je op Woman in Gold. Ik liet me volledig verrassen.

De film wisselt af tussen het heden en het verleden, waar in de eerste genoemde tijd Maria Altmann een portret van haar tante via het gerecht terug probeert te winnen, nadat het in de jaren '40 van de vorige eeuw door de Nazi's van haar ontnomen werd. Vermakelijk, maar niet bijzonder. Maria en haar advocaat Randol zijn net Jut en Jul. Hun verhaal is aardig en weet je aandacht vast te houden. Toch zijn het de oorlogsscènes die mij wisten te pakken. Het leven van het post-Habsburgs-Joods gezin dat de oorlog letterlijk ondervindt is (en ik hoop dat ik het mag zeggen) van het niveau a la The Pianist: pakkend, meeslepend, adembenemend. Het zijn weinig scènes, maar daarom des te pakkender. De slotscène is alles zeggend en greep me naar de strot. Een aardige film eindigt in een schitterende, ontroerende eindscène, waarbij ik een flinke brok moest wegslikken.

Helen Mirren speelt een prima rol. Haar aristocratische achtergrond weet ze fantastisch naar voren te brengen in Maria Altmann. Ze is heerlijk eigenwijs, direct, maar ook emotioneel en gevoelig als je door de buitenlaag heen prikt. Prima gespeeld.
Ryan Reynolds heeft het Van Wilder-stigma volledig van zich afgeworpen als je het mij vraagt. Door wat serieuzere rollen te nemen afgelopen jaren heb ik met een normaler oog naar hem leren kijken. Hij doet het hier aardig, maar overstijgt Mirren zeker niet.
Mijn complimenten aan Tatiana Maslany en Allan Corduner die (vooral samen) echt heel goed spelen, vooral in de tijd die ze gegeven is. Duimen op!

Visueel weet de film vooral in de oorlogscènes te imponeren. Het verhaal omtrent het schilderij van Gustav Klimt is er echter wat magertjes vanaf gekomen. Misschien vielen daar ook de miste credits te halen. Dat spreekt immers toch minder tot de verbeelding.
De film weet zich voortreffelijk op sfeer te richten. Vooral in Oostenrijk bij de Bloch-Bauers zit de sfeer er goed in. Mede door het gebruik van Duits en geen schroom om de fascisten van Oostenrijk goed op de voorgrond te zetten (bijvoorbeeld tijdens de vlucht van Maria en Fritz), krijg je het idee dat Curtis zijn best heeft gedaan zo veel mogelijk anachronismen te voorkomen. Petje af.

Vooral het einde heeft mij weten te pakken. Vandaar de hoge beoordeling. Woman in Gold is zeker een van de betere films die ik in de cinema heb mogen dit jaar, vooral doordat hij zo'n goede laatste indruk achter laat.

4*

Wonderbroeders

De Goddelijke Komedie van de Lage Landen. Een aantrekkelijke leuze om reclame te maken voor je film. Ondanks dat de film niet zo goed is als het werk van Dante, is het een zeer vermakelijke film. Vol met Hollandse subtiele humor, die je wel moet liggen, is de film erg vermakelijk.

Het verhaal is natuurlijk al grappig op zichzelf. Vijf abnormale monniken die uit hun klooster worden gezet hopen op een wonder waarmee ze mogen blijven. Het wonder is dan ook schitterend. Nog mooier is hoe de gehele poespas van het Vaticaan erin verwerkt wordt. De bloedgroep van Jezus sloeg natuurlijk alles. Prachtig. Toch zit er in mijn ogen ook een morele kant aan het verhaal. Het feit dat de gewone burger massaal naar het wonder komt kijken en gelooft, terwijl men keihard bedrogen wordt is nog steeds aan de orde van de dag. Ook de seksuele uitspattingen van de bisschop zijn niet geheel verzonnen. Subtiel of per ongeluk? Ik denk dat eerste.

Het kwintet aan monniken is een geniaal gezelschap. Alle vijf hebben ze eigenschappen die perfect op elkaar aansluiten. Humor, laksheid, geloof, overtuiging en een flinke dosis onhandigheid maken het een heerlijke mix om naar te kijken. Oké het niveau is laag, maar het moet je liggen. Daarnaast vervullen ook mensen Noortje Herlaar en Beppie Melissen hun rol met verve. Het zit hem hier vooral in de kleine dingetjes.

Het klooster ziet er prachtig uit. Het geeft je nog net geen vervulling van de Heilige Geest. De simpele setting wordt ten volste benut, ook al is het voor het verhaal weinig van invloed. De sfeer zit er redelijk goed in.

zoals ik al zei is Wonderbroeders niet zo goed als Dante's Divina Commedia, maar wel erg leuk. Een goede productie van eigen bodem die vol zit met flauwe, subtiele en droge humor. Wel zeg ik er bij: het moet je liggen. Heb je een geheel ander type humor dan komt hier ongetwijfeld een 0.5 uit. Gelukkig was dat in mijn geval niet zo.

3.5