Opinions

Kenau

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik nog nooit van de verzetsheldin Kenau gehoord heb. Het beleg van Haarlem is natuurlijk overbekend, maar het feit dat een vrouw destijds zo'n groot aandeel in het georganiseerde verzet had was bij mij niet bekend. Zo leer je op een avond ook nog eens wat, en dan ook nog maar hopen dat de film goed is.

Eigenlijk valt de film reuze mee. Het verhaal gaat lekker, vlot en de sfeer zit er goed in. Het enige nadeel is dat in elke Nederlandse productie de kop van Barry Atsma voorbij moet komen. Ook zit het qua opbouw snor. De intriges, het verraad en het verzet komen duidelijk op je over. Met de nodige, ietwat goedkoop uitgewerkte , dramatiek weet de film de juiste snaar wel te raken. Tussen het vechten door is de romance tussen Kathelijne en die huursoldaat een luchtige afwisseling, zij het wat cliché.

Monic Hendrickx speelt prima op zich. Eigenlijk heeft ze een ontzettend vervelend karakter in de film. Toch door heroïsme af te wisselen met de (veel te grote) bezorgdheid om haar dochter, Sallie Harmsen, weet ze haar spel niet in een sleur te laten belanden en houdt ze het fris. Ze draaft niet maar op de zelfde versnelling door. Ze wisselt haar spel vooral goed af.
Sallie Harmes zet vooral iemand neer die niet helemaal van de wereld lijkt te zijn. Ze komt over alsof het beleg een grote speeltuin van moord en liefde is. Ze huppelt dan ook vrolijk door de film. Jeugdige onbezonnenheid? Ik geef haar het voordeel van de twijfel.
Barry Atsma speelt zichzelf vooral. Ik ben inmiddels wel uitgekeken op zijn spel. De natuurlijke charmes zijn overal hetzelfde. Of je nu Loft, Komt een vrouw bij de dokter of Michiel de Ruyter kijkt.

De tijdsgeest is goed vertegenwoordigd in Kenau. Vooral het winterse weer weet de film aardig wat sfeer te geven. Toch hadden honger, kou en angst een iets prominentere rol mogen spelen. Het zijn nu vooral de Spanjaarden die het ontberen en de Haarlemmers gaan dit varkentje wel even wassen. Ook jammer dat bepaalde executies wat goedkoop in beeld zijn gebracht. Die hoofden hadden best even mogen rollen. Een klein smetje op een voor de rest schoon blazoen.

Kenau is een fijne Nederlandse productie geworden. Het bevat een goede sfeer en weet de juiste toon aan te slaan.

3*

Kick Ass

Iedereen die deze film niet onder het kopje ‘opmerkelijk’ wil plaatsen wil ik zojuist verzoeken ermee te stoppen. En film over een jongen die een superheld wilt worden is al één ding, hoe de uitvoering daarna is is een tweede.

Deze film staat, of heeft ooit in de top250 gestaan en daarom heb ik hem maar eens bekeken. Al na een minuut of tien had ik door: dit is niet een gewone film. Maar is dat positief of negatief? Wie weet? Al met al een film die wel bij je blijft hangen, dat is iets wat zeker is.

Het verhaal is al vanaf het begin komisch. Het intro laat al gelijk een goede indruk achter. “Gewoon” ze zeggen het zelf ook al en daar wil ik mij geheel bij aansluiten. Het opvallende komt daarna echter. Meneer besluit een pak te kopen. Het is geen latex maar het komt in de buurt. Vervolgens de misdaad bestrijden gaat prima, totdat er twee andere superhelden in beeld komen.

Daar begon voor mij in de film toch wel het opmerkelijke. Werkelijk niets is normaal aan het gedrag van deze twee superhelden. In het begin zat ik mij er nogal aan te ergeren, maar hoe verder je in de film komt hoe genialer ik het eigenlijk vond vinden. Het einde komt niet verder dan cliché. Een einde zoals we maar al te vaak in Hollywood hebben gezien. Spiderman 1 tm 3, Badman/TDK, Iron Man, Captain America: ze eindigen allemaal hetzelfde.

Het acteerwerk was daarom ook niet verre van gewoon. Een paar opvallende scènes zitten er zeker tussen maar daar blijft het ook bij. De hoofdrolspelers doen alles gewoon zoals ze het moeten doen, alleen wel in de opmerkelijke lijn van de film.

Tot slot nog het visuele gedeelte. Kick Ass ziet er werkelijk niet uit. Ik heb me zo zitten schamen terwijl ik aan het kijken was. Misschien is het een flop, of misschien ook eigenlijk wel geniaal. Ik zit nog in dubio. Verder ziet alles er gewoon uit. Er zijn geen speciale aspecten in de film die het benoemen waardig zijn.

Nu in dit aan het schrijven ben weet ik niet of ik deze film nou geniaal vind of een grote flop. Ik weet niet precies wat de bedoelingen van de regisseur precies waren. Daarom ben ik helaas ook genoodzaakt om precies met mijn beoordeling ik het midden te gaan zitten.

2.5*

The Killing of a Sacred Deer

Toen ik drie jaar geleden in het Gugenheim te Bilbao liep kwam ik tot de volgende conclusie: als moderne kunst je niet weet te raken, wordt het heel lastig om het op waarde te schatten en er iets positiefs in te zien. Natuurlijk zijn er objectieve maatstaven, maar kunst gaat er vooral om dat het je raakt. The Killing of a Sacred Deer valt helaas in de categorie die mij totaal niet wist te raken en was daarmee dus een twee uur durende, tijdverspillende zit.

Op zich doet Lanthimos in zijn kunstwerk - want zo aanschouw ik deze film - niet heel veel verkeerd. Het is alleen zijn stijl en manier van vertellen die totaal niet bij mijn zienswijze van films aansluit. Het verhaal bevat genoeg kans om een gedegen spanning op te bouwen, de mystiek is in principe niet verkeerd, maar het weet allemaal niet te boteren. De enige reden dat je het verhaal blijft volgen is omdat de tijd die je al hebt uitgezeten anders echt totaal verloren is geweest.

Het vrij contextloze plot waarmee de film aanvangt wordt gaandeweg de film beter ingevuld, al blijft het verhaal grotendeels een sprong in het diepe, waar je je maar uit moet zien te redden. Tegen het einde is de spanning dan ook wel over en weet Lanthimos geen zinderend einde te produceren.

De karakters zijn allemaal ondoorgrondelijke types. Ook de keuze om de personages op de manier van Lanthimos in te vullen weet mij niet te bekoren. De types zijn koud, afstandelijk en grotendeels oppervlakkig. Colin Farrell, Nicole Kidman en Barry Keoghan proberen dan ook te redden wat er te redden valt, maar de rol die zij hebben gekregen werkt niet. Eveneens is er amper chemie tussen hen. Kidman speelt dan nog het best. Zij weet de meeste overtuiging in haar karakter te leggen, naar de koude Farell en de ondoorgrondelijke Keoghan.

Cinematografisch steekt de film eigenlijk best goed in elkaar. Bepaalde cameraposities, invalshoeken en licht-donkerconstrasten konden mij wel behagen. Hiermee laat Lanthimos zien dat hij wel degelijk een geoefend oog heeft en weet wat hij aan het doen is. Verder blijft de film echter een vrij sfeerloze hap. Door de afstandelijkheid van de personages en het traag vorderende plot komt er geen moment de mystieke sfeer in de film die je zo vurig hoopt te verkrijgen. Ook hier een gemiste kans dus.

Misschien had ik me beter in moeten lezen voor ik aan The Killing of a Sacred Deer begon, maar het viel allemaal nogal rauw op mijn dak en hier was ik niet op voorbereid. De film wist mij dus ook geen moment te beroeren. Helaas. Misschien krijgt hij ooit nog een kans.

1.5*

Killing Season

Travolta en de Niro in een film met wraak. Een heerlijk concept voor een tijdje lang knallen, sidderen en genieten. Beetje lage waardering hier op MM. Ik vroeg me af hoe dat zou komen. Na het zien van deze 90 minuten durende productie, waarvan maar liefst 5 minuten duurt voor de film begint en met 10 minuten aftiteling eindigt (geen grap!), begrijp ik waarom. Jammer van deze productie van beide mannen, ze kunnen zoveel beter.

Allereerst is het verhaal slap. Een wraakactie kan zo zoet zijn. Het kan spanning brengen en gewelddadig genot. Het weet hier alleen geen enkele keer te slagen. Met een fles Jägermeister die ze even lekker achterover slaan begint de film nog aardig. Travolta speelt zeker niet de rol van zijn leven maar daar valt dan nog wel doorheen te kijken. Nadat beide heren nog verrassend nuchter ogen na een fles soldaat te hebben gemaakt zou een zenuwslopend kat-en-muisspel kunnen beginnen. Het verhaal springt echter van de hak op de tak en weet geen overwicht aan één van de personen te geven, waardoor de spanning continu weg valt. Uiteindelijk is het einde veel te moralistisch en te afgezaagd. Het had afgemaakt, letterlijk afgemaakt, moeten worden.

De Niro is nog wel te pruimen in deze film. Zijn charmante lachje weet mij meerdere keren op zijn hand te zetten. Echter miste ik de overtuiging van een getraumatiseerde oorlogsveteraan. Hij lijkt er zo nu en dan een beetje laks onder.

Travolta was een ware blamage in deze film. God wat was hij irritant. Zijn accentje mist totaal alle charme die de Oost-Europese mensen toch vaak hebben. Ook hij weet nergens een wraakzoekende, bloeddorstige getraumatiseerde man neer te zetten. Er waren zoveel mogelijkheden en hij weet ze allemaal te laten liggen. Naar het sentimentele einde toewerkend werd het steeds grappiger, alleen niet positief helaas.

De setting is leuk gekozen. Een bosrijk landschap waar de spanning vanaf zou kunnen springen. Overal kan het gevaar vandaan komen! De uitwerking is echter te slap om van deze zet te kunnen profiteren. Uiteindelijk ziet de actie er redelijk uit en weet het op stukken nog best te vermaken. Vaan hoogstaand niveau is het echter zeker niet,

Jammer van deze faliekante mislukking. Op veel niveau's weet de film objectief gezien veel steken te laten vallen. Toch heb ik mij zeker de eerste 30 minuten redelijk weten te vermaken. Daarna kwam echter de sleur er in en werd het zwakker.

2*

The Killing

Een film waar ik met gemengde gevoelens in ging. Aan de ene kant is hij oud, en zal het tempo dus minder hoog liggen dan in een moderne film, aan de andere kant duurt hij maar 90 minuten en is het een aantrekkelijk verhaal. Daar komt nog eens bij dat het gemaakt is door een zeer goede regisseur. Niet zeuren dus! Gewoon opzetten en genieten, zou je denken...

Het verhaal van deze film is zeer simpel, maar doeltreffend. Deze productie van Kubrick laat een bron van inspiratie na voor andere filmmakers. Denk aan The Italian Job en Ocean's Eleven. Die qua opzet precies hetzelfde zijn. Deze film speelt zich echter in een totaal andere tijd af en dat is te merken.
Desalniettemin verveelt de film echt geen enkel moment. In het begin moet de film op gang komen. Wat slappe dialogen en een ietwat saaie introductie. Als alle voorbereidingen zijn getroffen gaan ze over tot het uitvoeren aspect van de film. Daar gaat de film ver de hoogte in. De film houdt geen chronologische volgorde aan, maar is fenomenaal in elkaar gezet! Ieder personage heeft zijn eigen verhaal en het weet geweldig op elkaar aan te sluiten! Dingen die je in eerste instantie niet opvallen worden daarna fantastisch uit een andere dimensie weergegeven. Geweldig! Het laatste half uur van dan ook puur genieten. Fantastisch gedaan!
Toch moet ik daarbij melden dat de slotscène en het stuk waarin de koffer open vliegt wat zwakker vond. Ik had liever een ander einde gezien, maar dat is persoonlijk.

Sterling Hayden zet hier een goede prestatie neer als hoofdpersoon. Hij heeft alles duidelijk goed onder controle en acteert hier ook naar. Hij weet de gehele film een soort leidend vermogen uit te stralen. Wat in zijn rol ook de bedoeling is natuurlijk.
Marie Windsor vond ik ook sterk staan in deze film. Als een soort sirene die iedereen, alleen dan zonder zang, probeert te verleiden en het verderf in wil laten storten. Zeer goed gedaan!
Elisha Cook Jr. was ook een en al genieten. De man kwam zo hulpeloos over! Daarbij komt nog dat hij zijn laatste scène ijzersterk afsluit. Geweldig gedaan!

Het enige wat ik een beetje jammer vind is het zwart-wit. Kubrick had natuurlijk niet veel keus destijds, maar het is voor mij een kleine belemmering. Hierdoor was alles af en toe iets minder goed te zien en haalde het op een enkel moment zelfs een beetje de sfeer naar beneden. Let op: op een enkel moment. Zwart-wit is nooit mijn favoriet maar hier ging het prima. Ook de muziek in de film is oud en er nog echt in gemonteerd. Dat hoor je gewoon. Dit is echter iets wat je voor lief moet nemen.

The Killing is een prachtig werk. Helemaal voor zijn tijd. Doordat de film zo'n sterk einde had ga ik toch omhoog met mijn waardering.

4*

King Arthur

De legende, in 2004 op het witte doek gezet. Natuurlijk moest ik hem bekijken. Ik hoopte echter dat het begin niet de toon zette voor de gehele film...

Het eerste historische slippertje al na 4 minuten en 12 seconden. De muur in Brittania werd niet gebouwd als verdediging, maar als grenspost en als handelsplaats tussen de Britten en de Romeinen. Heerlijk zo'n foute film -.-

Ook dat de Romeinen Engels spreken , Saksen Engels spreken en Engelsen daarentegen spreken geen Engels... Ach ja, je moet er even doorheen komen toch?

Daar bij komt nog dat ik het geluk, of de pech had de Director's Cut te hebben. Vul zelf maar in,

Het verhaal komt niet verder dan normaal. Ik had de hele tijd het idee dat ik naar een combinatie van Gladiator en Braveheart zat te kijken in een mindere versie. Want zo gaat het verhaal ook. Een eenzame ridder gesteund door een paar trawanten komt op tegen de grote vijand. We hebben het in meerdere uitvoeringen gezien. Ook de opbouwende relatie met Keira Knightley was niet heel bijzonder, het was af en toe zelfs saai. Tot slot komt de film nog een beetje op gang. Na een wat vervelende eerste anderhalf uur is het laatste uur toch wel goed te doen. Eigenlijk was dat alleen maar actie, maar wel goede actie. Ook hier zag je weer bepaalde trucjes uit andere films terug. Zoals Gladiator en The Patriot.

De acteurs waren niet minder dan ergerlijk. Zowel Clive Owen als Keira Knightley en Ioan Gruffudd, om maar even de hoofdrolspelers te noemen. Clive Owen kwam nooit verder dan zijn geschreeuw naar onze lieve Heer en een paar poëtische zinnen over vrijheid en gelijkheid. Je krijgt het gevoel dat hij continu een betoog aan het houden is, in plaats van dialoog. Daarbij vond ik de emotie die hij uitstraalde van een bijzonder laag niveau.

Keira Knightley vond ik als actrice al niet op de goede plek. Haar magere uitstraling met veel te grote mond vind ik in films als Pirates geweldig op zijn plek, maar hier paste het gewoon niet. Daarbij komt ook weer dat zij ook niet verder kwam dan preken over haar vaderland en de poëzie over haar geweldige Brittania.

Ioan Gruffudd vond ik als Lancelot alleen maar vervelend. Die man bleef om alles zeiken. Hij heeft geen normale dialoog gevoerd in deze film! Deze rol hadden ze er in zijn geheel uit moeten schrappen of anders moeten invullen. Zeer zonde.

Verder kon ik van iemand als Ray Winstone (Bor) wel genieten. Lekkere droge humor en lekker bot. Een klein lichtpuntje in de duisternis.

Tot slot is alles wel erg mooi weergegeven. Het grauwe weer van Groot-Brittannië gecombineerd met de kostuums geeft erg veel sfeer. Dat maakt het nog geloofwaardig overkomen. Ook de scène op het ijs is zeer mooi genomen. Verder zijn de actiescènes goed en overzichtelijk in beeld gebracht. Waar je bij andere films dan nog wel eens de personen uit het oog verliest en je alleen maar zwaarden en bloed ziet vliegen, zie je hier overzichtelijk, en toch spannend, alle gevechten.

Al met al een niet al te beste prestatie. Ik kan ook eigenlijk geen voldoende geven voor deze film. Het begon al slecht, en het laatste uur heeft dat niet heel erg op kunnen krikken. Jammer, er had zoveel meer in gezeten.

2*

King Arthur: Legend of the Sword

Normaal gesproken ben ik wel te porren voor een film van Guy Ritchie. Ik heb niet alles gezien, maar datgene dat de revue passeerde was redelijk tot goed. Met King Arthur slaat hij toch behoorlijk de plank mis en heeft hij een commercieel gedrocht opgeleverd.

Het verhaal duurt te lang en is van bedenkelijk niveau. Op zich is de insteek om van het traditionele verhaal af te stappen niet verkeerd. De uitwerking waarvoor Ritchie koos is alleen niet ideaal. Dat komt door een paar factoren. Allereerst werkt het personage van Arthur niet. De aimabele persoon waar je hem voor houdt ontbreekt totaal. Daardoor kan het je als kijker ook geen sier boeien of de hele operatie slaagt of niet. Dat de persoon van Arthur niet werkt komt mede door de pogingen tot humor die in de film gestopt zijn en die negen van de tien keer niet werken. De rest van de personages is al even oninteressant. Daarbij komt dat de spanningsboog van de film te kort is voor de tijd die de film duurt.

Charlie Hunnam levert een prestatie onder gewenst niveau. Hij weet zijn persoon nooit verder te brengen dan de ordinaire hoerenhandelaar die hij in het begin is. De overtuiging ontbreekt in zijn spel en hij mist het charisma om een rol van dit kaliber goed neer te kunnen zetten.
Astrid Bergès-Frisbey speelt al beter, al lijdt ze onder het feit dat haar karakter weinig interessante uitdieping of speeltijd heeft. Dit geldt ook voor Aidan Gillen, die ook een interessant karakter weet neer te zetten dat te weinig uitgediept wordt.
Jude Law heeft met deze rol laten zien dat hij zijn beste tijd gehad heeft.

Vooral visueel is King Arthur een gedrocht om naar te kijken. De CGI is op zich in orde, maar Ritchie heeft alles behalve een coherente en consequente filmstijl. Hij maakt er cinematografisch een behoorlijk potje van. Hij speelt veelvuldig leentjebuur bij onder andere Zack Snyder en Peter Jackson. Vooral het gebrek aan een constante eigen stijl of een persoonlijke twist breekt hem op. Je zit naar een compilatie van trucjes en shots te kijken die samen een bizar mozaïek vormen. Uit dat mozaïek is geen helder beeld te destilleren. Doodzonde. Daardoor is de film ook een sfeerloos vehikel. Het gebrek aan stijl, maar ook de oppervlakkige karakters weten geen moment sfeer te creëren.
Tot slot mixt Ritchie ook elementen uit verschillende tijden door elkaar. Hij portretteert Londen als stad uit de Oudheid in een middeleeuws verhaal met ridders en kastelen. Ik weet niet wat hiervan de bedoeling was, maar zulke anachronismen kunnen echt niet.

Nee, King Arthur: Legend of the Sword, is kwalitatief een behoorlijke uitglijder geworden. Dat de film een commercieel misbaksel is geworden heeft het geheel aan zichzelf te wijten.

2*

King Kong

Eens heb ik mij aan de remake van Peter Jackson gewaagd. Dat was echter op een vrijdagavond, vermoeid na een hele week, op een commerciële zender. Een film die dan van 19:30 tot 00:00 was niet ideaal, en ik verveelde mij dus ook stierlijk en heb hem nooit af gekregen. Mijn affiniteit met oude meuk, en het feit dat dit origineel maar één uur en 40 minuten duurt sprak mij een stuk meer aan. Natuurlijk heb ik mij een beetje in de achtergrond van de film verdiept, dat is soms nog het mooiste aan de film. Merian C. Cooper en Ernest B. Schoedsack hebben met stop-motion een gewaagde zet gedaan. Ging deze film er wel uitzien? Uiteindelijk ga je dan toch met een iets ingedamd enthousiasme de film in...

Aan het verhaal valt weinig tot niets te morren. Die is hetzelfde zoals we alle King Kong verhalen kennen. Desalniettemin verloopt het verhaal zeer vlot, in tegenstelling tot PJ's versie, waarin het geneuzel en de tijdvulling niet te harden is. Een werkelijk schitterende Ann Darrow is daarbij een lust voor het oog. Wat een allure straalt die vrouw uit! Tevens zijn de conversaties van een bijzonder gemakkelijk en prettig niveau. De dialogen zijn, vind ik, in de meeste oudere films toch te gemaakt.
Na de aankomst op Skull Island gaat het verhaal in sneltreinvaart door. Hier krijg je met de echte stop motion te maken die er bijzonder goed uit ziet. Over de realiteit van Kong kun je discussiëren, maar in de tijdsgeest van 1933 vind ik het bijzonder knap. Niet alleen Kong maar ook alle dinosaurussen en mythologische wezens als Log Ness zien er bijzonder goed uit. Ik was even bang dat het gevecht met de T-Rex door de stop motion ingekort en karig zou zijn, maar Cooper en Schoedsack hebben dat ten volste benut! Schitterend gedaan.

Zoals ik al opmerkte was de film lekker vlot en vloeiend. De acteurs spelen naar hun tijd uitmuntend. Fay Wray speelt werkelijk een schitterende blondine. Ze zet haar rol met verve neer. In het begin had ik een beetje mijn twijfels. Daar speelt ze te erg. Daarna komt ze echter lekker in haar rol en is het verzorgt en overtuigend.
Robert Armstrong is natuurlijk de onbezonnen avonturier in dit geheel. Ook hij weet zijn enthousiasme natuurlijk en goed op je over te brengen. Erg goed gedaan. Bruce Cabot, de grote liefde van Ann natuurlijk, is zeker een charmante man die ook zijn rol goed vertolkt. Ik vond echter dat hij het in de conversaties liet hangen.

De uitstraling van deze film was natuurlijk fenomenaal. Alle scènes zijn goed geschoten, het is naar de tijdsgeest bijzonder modern. Ook de stop motion zie je, maar is geen enkel punt van ergernis. PJ bereikt geen enkel moment in zijn uitwerking van het verhaal dit niveau. Ondanks de moderne technieken en dergelijke streven Cooper en Schoedsack hem voorbij. Ver voorbij. Mijn passie voor oude films is week heerlijk opgelaaid en ik kan niet wachten tot ik de volgende klassieker kan opzetten:)

4*

The King's Speech

Toen ik naar Engeland ging dit jaar bleek mijn vader nog wat ponden van vroeger te hebben. Wat bleek? Er zat nog één pond tussen met George VI op de achterkant. Dit bleek een unicum in Engeland, bijna niemand had er daar nog eentje van gezien. Van het een komt het ander en zo zit je een film over de man te kijken. Bijkomend voordeel is dan nog dat Geoffrey Rush er in speelt.

Toch voelt de film de gehele speeltijd wat braafjes aan. Alles is behoorlijk politiek correct, op een enkele scène na. Van begin tot het eind weet het hofleven nauwelijks te boeien en krijgt het weinig kleur mee, hetgeen misschien natuurgetrouw is, maar behoorlijk saai om naar te kijken. Daarnaast zijn de scènes gecombineerd met Firth en Rush een verademing, want daarin komt het geheel los en wordt het vermakelijk. Gelukkig draait de film dan ook het merendeel daar om. Ook de scènes met Guy Pearce zijn de betere. Dit geeft een lekkere controverse in het verhaal. Al met al krijg je een film die over de gehele linie best vermaakt, maar nergens echt bijzonder wordt. Het plot zit al met al redelijk goed in elkaar, al had de film buiten de hoffelijke kaders meer bloot mogen geven en minder braaf mogen zijn.

Colin Firth speelt een aardige rol. Bijna de gehele film moeten stotteren is niet gemakkelijk en dat doet hij dan ook goed. Ondanks dat weet hij af en toe oersaai te zijn. Vooral in combinatie met Helena Bonham Carter is er weinig lol aan. Beiden spelen niet slecht, maar weten weinig flair aan het geheel mee te geven.

Geoffrey Rush speelt verreweg het best. Hij is dan ook degene die de film vaart en plezier meegeeft. Hij weet de rest daarnaast ook nog staande te houden. Zowel Firth als Carter liften mee op zijn succes, en zijn beduidend beter als de scènes met hem gecombineerd zijn.

Visueel steekt de film aardig in elkaar. De sfeer zit er redelijk in. Cinematografisch gezien is het echter ook wat magertjes. Statisch camerawerk geeft weinig schwung aan het geheel. Juist iets dat een persoonlijk portret nodig heeft. Jammer. Voor de rest is de tijdsgeest aardig aanwezig, vooral door de toevoeging van Timothy Spall, die als eeuwig terugkomende Churchill een leuke toevoeging is.

The King's Speech is een aardige film geworden die wat braafjes oogt. Het werkt had wat controversiëler, directer en grover mogen zijn, maar is desalniettemin niet slecht.

3*

The Kingdom

Goede film die gelijk de complexiteit van de situatie in het Midden-Oosten blootlegt. Vijand- en bondgenootschappen zijn behoorlijk relatief, zeker in het broeinest van conflicten in het centraal gelegen deel van de aardbol. Ik sluit mij qua mening aan bij Onderhond, die de vinger goed op de zere plek legt.

Het begin is best goed, recht voor zijn raap en in zekere mate schokkend. Je hoopt dat de toon die door Peter Berg gezet wordt de voorbode is van het niveau van de rest van de film. Helaas blijkt dit niet waar en vervalt de film snel in een langzamer tempo. Er komt, vooral in het middenstuk, minder actie en meer politiek voor. Na het vlotte begin is dit dan ook een stuk dat saaier en droger aanvoelt. Toch herpakt Berg zich in zekere mate en weet de climax tot een goed einde te brengen, met veel, en goed in beeld gebrachte actie.

De cast presteert naar behoren. Jamie Foxx speelt altijd op een degelijk en goed niveau. Naarmate ik meer van de man ga zien (noot: ik heb nog niet alles gezien), vind ik echter dat hij meer diversiteit in zijn spel mag leggen. Elk karakter lijkt qua spel tot op zekere hoogte op de andere karakters. Niet slecht dus, wel wat eentonig.

Chris Cooper, Jennifer Garner en Jason Bateman spelen gedrieën ook zeker niet slecht. Garner had echter van mij meer tijd mogen krijgen, want ze voelt een beetje als het vijfde wiel aan de wagen. Cooper is, zoals vaker gezien, zijn flamboyante zelf en ook Bateman speelt naar behoren.

Visueel gezien is de film ook aardig op orde. Dat het niet écht in Saoedi-Arabië is haast niet te zien. De relatieve natuurgetrouwheid draagt gelijk bij aan een goede sfeer. Samen met de ietwat chaotische actiescènes en de eigenwijze Amerikaanse handelswijze krijg je een anarchistisch gevoel, dat hier wel op zijn plek is.

The Kingdom is al met al een leuke Thriller/Actie geworden, met een ietwat dood middenstuk, dat op het einde prima gecompenseerd wordt. De acteerprestaties zijn, en visueel gezien is alles op orde.

3*

Kingsman: The Secret Service

Een bijzonder grote meevaller moet ik zeggen. Na een wat flauwe, matige en vooral clichématige trailer verwachtte ik het ergste van deze film. Uit angst dat die zichzelf veel te serieus zou nemen zou de film een ergerlijke ervaring kunnen worden. Niet bleek minder waar. Kingsman is een bijzonder luchtige, dwaze klucht geworden.

De openingsscène is dan nog behoorlijk serieus. Tenminste: die toon slaat het aan. Daarna vervalt de film in idiote, leuke actie die de gehele film aanblijft. Gary is een aardig personage dat zich goed in de film weet te schikken. De training van hem is ludiek en gelijk origineel. Als die training eenmaal is afgerond schakelt de film over op satire, en met een dikke knipoog naar Bond pretendeert het "not that kinda movie te zijn". Met een ronduit belachelijke vijand en de overdreven nadruk op het dragen van een smoking riekt het ongelooflijk naar sarcasme. Sarcasme dat in deze prent bijzonder goed valt. Toch valt ook Kingsman terug in bepaalde clichés die het zo nadrukkelijk bekritiseerd. Een leuk einde doet dat echter snel vergeten.

Taron Egerton speelt een zekere en aardige rol. Hij houdt de gehele film een redelijk goed niveau aan. Er kan zelfs een spatje humor vanaf. Voor een van zijn eerste grote rollen belooft hij veel. Ik denk dat we van deze persoon meer gaan horen in de toekomst.

Egerton wordt echter omhoog getrokken door de cast om hem heen. Sophie Cookson, Colin Firth en Mark Strong spelen erg goed. Cookson houdt zich sterk als ze in de meest idiote luchtballon omhoog wordt gelaten. Firth is een echte gentleman met de nodige zelfspot. Strong heeft dan misschien de normaalste rol van de drie, maar ook hij weet zichzelf totaal niet serieus te nemen.

Jackson is een begrip geworden, al zet hij de laatste jaren steeds meer hetzelfde type neer. Ondanks dat is hij goed.

Klassieke auto's, veel brekend glas en rondvliegende kogels. Het zou de perfecte beschrijving van een Bondfilm kunnen zijn, maar Kingsman doet er niet voor onder. De visualiteit van de film is dik op orde. Ook de sfeer zit er goed in en de bombastische muziek is goed op zijn plek. Genieten.

Met een vette knipoog naar de oudere spionagefilms is Kingsman een goede klucht geworden., vermakelijk en niet al te serieus.

3.5*

Kiss Kiss Bang Bang

Toen in dit plot las dacht ik echt 'wow, wat gaat dit worden?'. Het leek mij nogal ingewikkeld en ik was bang dat er geen touw aan vast te knopen zou zijn. Gelukkig is de eerste minuut al raak; Robert Downey Jr. introduceert zichzelf als verteller. Dan moet het wel goed komen toch? Mede met de verschillende reacties hier op MM ging ik met een dubbel gevoel de film in. Ik had geen idee meer wat ik kon verwachten van deze film.

Twijfel genoeg?

Qua plot is deze film zeer marginaal. Allereerst is het een komedie. Een paar grappige tot flauwe scènes volgen elkaar op. De film blijft echter tussen een detective en een komedie in hangen. Het kiest niet echt duidelijk een richting. Na een uur wordt toch echt de film van de detective gekozen. De spanning stijgt een beetje, ondanks het magere plot, en het wordt iets serieuzer. Downey Jr. heeft echter een zwakke rol gekregen. Zijn personage is matig tot zwak de hele film eigenlijk. Op het einde probeert Black een cliché nog met een grap af te doen, de faliekant de mist in gaat voor mij...

Jr. heeft een zwakke rol. Hij vult die echter redelijk goed in. Helemaal in het begin staat hij goed te spelen. Naarmate de film serieuzer wordt gaat het echter achteruit. Hij kan niet meer zijn humor kwijt en de serieuze toon van de film weet hij niet goed op te pikken.

Kilmer speelt een nicht met klasse. Met verve weet hij een privé-detective-homoseksueel neer te zetten. Zijn homoseksualiteit leidt tot een paar komische scènes die hij goed weet in te vullen. Samen met Jr. en Monaghan staat hij erg sterk in zijn rol.

Zo ook Monaghan zelf staat goed te spelen. Het is een zeer mooie vrouw om naar te kijken en dat maakt het natuurlijk altijd plezant. Als comédienne doet zij het juist iets minder en is in de wat dramatische scènes een stuk sterker. Zij heft Jr. daar weer op.

Al met al is de film gewoontjes weergegeven. Alles duidelijk zoals het van het boekje moet. Dat is prettig en rustgevend om naar te kijken. Qua muziek is de film ook wat magertjes. Niet dat dat hier heel erg is. Gewoontjes dus.

Ik twijfel een beetje tussen twee cijfers. Het eerste uur is zeker vermakelijk en weet te boeien maar daarna gaat het achteruit. Ik geef Kiss Kiss Bang Bang dan toch het voordeel van de twijfel

3*

Knielen op een Bed Violen

Verfilming van de boeksensatie. Paul Verhoeven (meende ik mij te herinneren) wilde zich hier niet aan branden, omdat een naar personage als Hans Sievez niet op het witte doek over te brengen zou zijn. Ben Sombogaart wilde het duidelijk wel proberen. Met de bronliteratuur ben ik niet bekend, dus ik kon volledig blanco de film in gaan. Eens kijken wat Ben er van gebakken heeft.

De film kenmerkt zich door ups en downs. Sommige stukken zijn sterk, andere heel wat minder. Het begin is vermakelijk, kent een goede opbouw en je leert de spirituele zoektocht van Hans als persoon goed kennen. Deze kent het juiste tempo en tijdsspanne. Naarmate de conflicterende belangen die Hans' geloof en liefde met elkaar in strijd brengen toenemen zakt de film wat weg. De relatie tussen Hans en Margje voelt wat doorsnee en kent weinig diepgang. Ook de interne strijd van Sievez komt, op een enkele moment na, niet goed naar voren. Tegen het einde krabbelt de film dan weer op. De slotscènes voelen dan weer krachtig en kennen een diepere uitgraving van Sievez als persoon.

Barry Atsma blijft toch Barry Atsma. Prima acteur, die echter nooit boven zichzelf uit weet te stijgen en je hem als persoon nooit los kan denken van het karakter dat hij speelt. Misschien zou een pruik eens helpen. Toch is zijn prestatie hier wat minder. Hij weet Sievez als persoon wat magertjes te vertolken, zijn spel is wat oppervlakkig en de interne strijd die in hem woed weet hij moeizaam over de brengen op het publiek.

Die strijd van Hans Sievez wordt het best geuit door Noortje Herlaar, niet de persoon dus van wie die moet komen. Zij weet het in haar woedende conflict tussen de liefde voor en het geloof van haar man een stuk beter te uiten. De scènes worden ook beduidend beter als zij het voortouw neemt en het conflict met haar man opzoekt. Daarmee weet ze Atsma behoorlijk door de film te sleuren.

Visueel oogt de film prima. De sfeer zit er met momenten prima in. Vooral de zwarte jassen weten in elke scène gelijk een aparte sfeer te creëren. De zeer herkenbare symboliek geeft een apart gevoel. Als het goed lijkt te gaan komen ze roet in het eten gooien. Zij geven de film een fijne dynamiek. De resterende clichématige Hollands-heid die aan de rest van de film kleeft dienen we maar voor lief te nemen.

Knielen op een Bed Violen is zeker geen topper en kan op momenten veel beter. Toch is het zeker geen draak van een productie en het kijken wel waart, voor 1 keer dan...

3*

Kong: Skull Island

Het was een middag van uitgemolken concepten. Allereerst begon de sessie met trailers van Fast & Furious 8, daarna kwam Gardians of the Galaxy 2. om te eindigen met de trailer van Pirates of the Caribbean 5. Ik had het kunnen zien aankomen, maar als je eenmaal in de draaikolk van vergaande concepten zit, kom je er niet zo makkelijk uit.

Ook de hoofdact van vandaag, Kong: Skull Island, toonde dat maar weer aan. Een logisch kritiekpunt is dat ik er niet had moeten gaan zitten. Daar sluit ik mij volledig bij aan. Vogt-Roberts weet geen enkel moment een bevliegen van inspiratie of originaliteit te laten zien. De actie staat uiteraard centraal en met de grote Amerikaanse insteek staat de film behoorlijk ver van de nuchtere Nederlander af. Daarmee doel ik vooral op het feit dat de hoofdpersonages zo zijn geschetst dat ze niet dommer konden zijn. Dat een eventueel nodeloze poging tot een complexer verhaal grotendeels ten koste gaat aan de veelvuldig voorkomende actie is daarom ook niet zo heel erg. Dat scheelt vooral een hoop brokken en zwakke pogingen er nog wat van te maken. Op het einde rest dan ook niets anders dan opluchting, omdat je de rit hebt weten uit te zitten.

Het acterend vermogen van de cast ligt behoorlijk laag. Zowel de grote als de kleine namen weten niet tot nauwelijks te imponeren. Hiddleston, Jackson, Reilly en ook Goodman spelen allemaal de types die ze al jaren spelen. Ook zij weten geen moment te vernieuwen of te verrassen. Dat leidt er toe dat het afgezaagde verhaal vooral door afgezaagde acteurs wordt ingevuld. Bijzonder cliché, maar wel te verwachten. Daarbij moet wel gesteld worden dat de acteurs ook niet heel veel ruimte krijgen om te presteren met een script dat met oneliners aan elkaar gebreid is.

Ik moet bekennen dat ik Brie Larson voor het eerst zag. Op het feit na dat haar voornaam origineler is dan de gehele film, kreeg ik niet een al te beste indruk van haar. Ook zij past in het rijtje van bekende namen.

Visueel gezien waren de openingsscènes even schrikken. Wat een belabberde CGI kregen we daar te zien. Het lijkt wel of het begin van de film als laatst is aangekleed, toen het budget er al doorheen was. Ik werd bijna bang dat dat de gehele film zou aanhouden. Gelukkig herstelt zich dat snel en is de CGI het enige aan de film dat op niveau is. Verder blijft het een sfeerloos vehikel waar begin, midden en afloop al vast staan. De film kent daardoor geen moment echte spanning of sensatie.

Kong: Skull Island is een bijzonder clichématig werk geworden. Leuke actie, maar daar blijft het dan ook bij. Bevat aardige CGI, op het begin na, en heeft acteerprestaties waarover niet naar huis te schrijven valt. Kwalitatief gezien een zeer zwakke film.

2*