Opinions

What If

In het kader van het afschudden van het juk van Harry Potter, zowel voor zichzelf als voor de kijker, vond ik het positief om Radcliffe eens in een totaal ander verhaal te zien. Met een modern tintje van de friend-zone er aan lijkt deze romcom aardig wat potentie te hebben. Ik ben zeer benieuwd:)

En zo begint de film ook. Vol met goede moed en veel potentie. Het eerste half uur is lekker luchtig en heeft een zekere humoristische waarde. De typische handdruk benadrukt nog even het parket waar Radcliffe zich in bevindt. Dat hij daarna haar nummer weggooit zegt ook genoeg. Helaas werkt de film zichzelf daarna uit tot een flauwe doorsnee romcom. Het voegt zich terug op reed bewandelde paden, om over het einde nog maar niet te spreken.

Radcliffe slaagt deels in de opzet om Harry van zich af te gooien. Ondanks dat kon ik het niet laten af en toe de vergelijking te trekken. Hij gaat net zo knullig met Zoe Kazan om als Ginny. Ondanks dat speelt hij zeker niet slecht. Er schuilt meer in hem dan de tovenaarsleerling.
Zoe Kazan doet het ook leuk. Zijn voegt zich in de trend van de film door ook in het begin fris en origineel uit de hoek te komen, om daarna wat af te zakken naar een doorsnee niveau.
Adam Driver en Mackenzie Davis zijn heerlijk geschift met zijn tweeën. Of het goed is weet ik niet, opmerkelijk in ieder geval zeker...

Toronto heeft voor mij als locatie niet een toevoegende waarde. Mede doordat het gebrek aan typische gebouwen die de stad kenmerken - ik ken er namelijk geen - ontbreekt de banding met de setting een beetje. Het op en neertje naar Dublin sloeg ook nergens op. Jammer dat voor steden is gekozen die een beetje eigen identiteit ontbreken. Het had ook in lutjebroek kunnen zijn.

What If is voor mij een doorsnee romcom geworden met een leuk begin. Aardig om eens gezien te hebben, niets gemist mocht het er bij inschieten.

3.0*

La Famille Bélier

Toen ik bij Les Combattants in de bios zat kwam de trailer van deze film voorbij. Geënthousiasmeerd door het aardige voorspel besloot ik de dag daarna deze maar eens op te zoeken. Pathé had schijnbaar een zaal voor mij alleen gereserveerd, want voor de rest kwam er niemand binnen. Ze hadden alleen wel even de consumpties gratis voor me mogen maken...

De film voelt ik het begin heerlijk aan. Lartigau probeert duidelijk een familie neer te zetten die niet gehinderd worden door doofstomheid. Dit leidt tot leuke situaties als een vader die zijn eigen politieke partij van de grond probeert te krijgen. Ook de puberale scènes, waarin de ouders het ergst zijn, zijn uiterst vermakelijk. Na een tijdje neemt de film een wat serieuzere toon aan. De sfeer wordt ronduit grimmig en de lol lijkt er vanaf. Toch is het stuk dramatiek - zij het dat het ietwat uit balans met het begin van de film - goed. Er wordt in beide stukken een prima niveau gehanteerd. Het einde is ronduit cliché, maar past bij de feel-good sfeer die reeds teruggekomen is na het zwaardere middenstuk.

Louane Emera speelt een prima hoofdrol. Als enige horende van haar familie is ze een prima tolk tussen haar idiote, maar leuke familie en de wereld van geluid. Daarnaast zet ze overtuigend een pubermeisje neer, dat vooral wil wat haar ouders niet willen. De romance met Ilian Bergala is wat zwakjes, met name van Bergala's kant.

Karin Viard en François Damiens spelen als ouders prima. Damiens had alleen een andere baard moeten nemen. Degene die hij nu had stond idioot. Eric Elmosnino is als muziekdocent ook alleraardigst. Vooral op het begin kan hij de mondhoekjes omhoog doen krullen. Waardeloze kinderen zijn het ook allemaal...

Daarnaast voelt de film ook lekker Frans aan. Ik kreeg er haast een vakantiegevoel bij. Het desolate dorpje met oude vakwerkhuizen is typerend voor het Franse landschap. Ook de nodige drukte in Parijs creëert een herkenningsgevoel. De sfeer wordt echter vooral goed neergezet door sterk gebruik te maken van muziek. De muziek van Michel Sardou is leuk gekozen. Oubollig en toch fijn om naar te luisteren. De slotscène is prachtig gezongen en een goede kers op de taart van een leuke film.

La Famille Bélier is gewoon ontzettend leuk om te zien. Het verhaal is ietwat gewoontjes, de acteerprestaties zijn dik op orde en de sfeer zit er goed in.

3.5*

Fantastic Beasts and Where to Find Them

Weet deze spin-off het hoge niveau van de acht stuks tellende Harry Potter-reeks te evenaren? Dat was de hamvraag die ik mij stelde toen ik de bioscoop in ging. Daarbij was het niet te hopen dat het een imitatie of replica, een deel 9 zou worden, maar een film op zich. Gelukt? Ten dele.

Opvallend is dat het script zwabbert tussen de erfenis van de vorige reeks, maar ook een eigen weg in wil slaan. De wereld van New York balanceert daarbij tussen een wereld van magie en een wereld van fantasie. De ene keer meer magie, de andere keer meer fantasy. Dit zorgt ervoor dat het verhaal een eigen karakter mist en een smaakloos geheel wordt. Dit geldt voor zowel het verhaal van de mythische wezens uit de koffer als het verhaal van Koenraad en die zijn daardoor halfbakken. Hiermee krijg je een gedwongen huwelijk van de klassieke Harry Potter - een menselijk kwaad dat elk deel bestreden moet worden - en een nieuwe wereld van fantastische beesten. Dit mixt niet goed. De uiteindelijke consequentie daarvan is dat het verhaal behoorlijk inconsistent is. Het volgende deel zal veel meer aan een eigen identiteitsvorming moeten werken.

Eddie Redmayne is in deze productie veel meer op zijn plaats dan in de films waar hij normaliter zijn pseudodramatiek moet opvoeren. Met een lichte charmante humor, dezelfde mimieke tikjes uit vorige films en vooral magere tegenspelers steekt hij prima af van de rest. Hoogstaand acteerwerk is anders, maar dat is deze acteur - ben ik bang - niet vergeven.
Katherin Waterston en Alison Sudol kenmerken hun rol door een infantiel karakter neer te zetten. Een dubieuze beslissing om hen deze rollen aan te meten. Hun karakters vervallen daarmee tot ergerlijke, debiele karakters. Doodzonde.
Dan Fogler weet dat te compenseren met humor. Ook hij speelt een personage waarbij je je kan afvragen of die zich na zijn 15e nog mentaal verder ontwikkeld heeft. Hij weet dat echter met humor te compenseren.

Visueel is de film natuurlijk een feest der herkenning. De toverstokjes maken veel goed. Toch weet de film geen eigen sfeer te creëren. Een euvel dat in lijn loopt met het verhaal: het mist een eigen identiteit. Het New York van de jaren '20 is dan wel goed gekozen en biedt genoeg potentie om een eigen weg in te kunnen slaan.

Ik hoop dat de volgende delen zich kunnen losrukken van de Harry Potter-reeks een eigen weg kunnen inslaan. Als dit halfbakken werk nog vier delen aanhoudt, haak ik af. Voor nu een krap zesje.

3*

Fasandræberne

Totaal onbevooroordeeld ging ik de bioscoop in, daar ik deel 1 niet gezien had, noch van het bestaan hiervan afwist. Bij mijn weten, en mijn fout, was ik in de vooronderstelling dat ik naar een losstaande actie/thiller uit Denemarken zou gaan, een land dat de laatste jaren vrij aardige producties haar grenzen over krijgt. Ik was erg benieuwd.

Gelukkig bleek het niet nodig te zijn over voorkennis uit deel 1 te moeten beschikken. Het verhaal ontwikkeld zich op goede, spannende en benauwde wijze en is totaal los te zien van het vorige deel. De mystiek neemt toe naarmate het onderzoek, van een afdeling dat slechts een enkele zaak heeft opgelost, vordert. De druk op de rechercheurs is hoog en dat zorgt voor tempo in de film. De rauwe sadistische vormen die de film aanneemt spraken mij wel aan. Vooral het vinden van het kind van Kimmie valt behoorlijk rauw op je dak. Naarmate het einde er aan zit te komen nemen de ontwikkelingen wat onrealistische, bijna absurdistische trekken aan en hierdoor glijdt de film net van een toppositie af naar een goede nummer 3.

Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares zijn een goed duo. Jammer is dat beide personages wat verdieping missen (... ten opzichte van de vorige film?). Hierdoor krijg je twee fanatieke detectives, waarvan Fares duidelijk het meest identificeerbaar voor het publiek is.
In hun jacht naar Kimmie krijgt Danica Curcic een wat ondergeschikte rol, wat vrij jammer is. Tegen het einde krijgt ze echter een stuk meer speeltijd. Ze weet de aandacht goed naar zich toe te trekken op het stuk waar ze duidelijk het meeste initiatief moet nemen. Dit initiatief laat ze ook niet meer los en dat geeft een goede, laatste indruk.

Zoals ik al zei neemt het verhaal wat rauwe trekken aan. De visualiteit sluit daar volledig op aan. Met veel donkere, al dan niet nachtelijke scènes, overheerst door bewolking, regen of, als de zon dan schijnt, een haast psychopathische en sadistische ondertoon, zet Norgaard een zeer goede sfeer neer. Een sfeer die de hele film bedrukkend en prominent is en hiermee goed bijdraagt aan de kijkervaring.

Fasandræberne was een zeer aangename kennis met het werk van Norgaard, waar ik graag meer van wil zien. Deze film an sich is zeker een aanrader en goed los te zien van het vorige deel in de reeks.

3.5*

The Fault in Our Stars

Dat deze films zelf bij Nieuwsuur een dik kwartier heeft kunnen vullen moest wel heel veel goeds betekenen. Toen ik echter vroeg wie er mee naar de bios wilde kreeg ik de reactie: dat zal wel weer zo'n druilerige jankfilm zijn. Maar is dat ook echt zo? Één ding wat zeker is, is dat The Fault in Our Stars zeker geen slechte druilerige jankfilm is!

Omdat het verhaal gebaseerd is op een boek ben je als regisseur natuurlijk in je vrijheden gelimiteerd. Nu heb ik het boek niet gelezen, dus is alles een verrassing voor me. Het eerste anderhalf uur was ik dan ook zeer aangenaam verrast. De film is luchtig en frivool met het zware onderwerp op de achtergrond. De ontluikende liefde tussen Hazel en Gus wordt echter een beetje aan je opgedrongen, en het gaat allemaal wat snel. Als geboren en getogen Amsterdammer vond ik dat natuurlijk het toppunt van de film, ook al kun je daar wat op aan merken: Het Anne Frankhuis heeft totaal geen betekenis. Het is slechts om te laten zien hoe zwaar Hazel het heeft. Ze hadden net zo goed de trappen van enig ander grachtenpand kunnen kiezen. Ook wordt Amsterdam behoorlijk geromantiseerd. Het is schitterend, maar behoorlijk vertekend in de film. Het einde is zoals een vriend al zei: huilerig. De film valt op het einde weg in clichés en dat is zonde, want tot dan is het echt een topfilm.

Shailene Woodley en Ansel Elgort zijn als Hazel en Gus niet los van elkaar te zien. Ze hebben dan ook met zijn tweeën een zeer goede chemie. Woodley vind ik er dan net even wat bovenuit steken. Zij is dan ook de centrale personage; je krijgt haar gedachtes en gevoelens beter te zien dan die van Gus. Hierdoor kun je Woodleys acteervermogen beter op waarde schatten. Dat wil niet zeggen dat Elgort slecht is. Integendeel zelfs. Ook hij is sterk in zijn rol.

Visueel gezien is de film niet heel veel bijzonder. Op de paar geromantiseerde scènes in Amsterdam na is niet heel veel noemenswaardig. Oké, de pre-begrafenis vond ik ook mooi gedaan. Een tikkeltje cliché, maar het zag er goed uit. Ook zijn de tekstberichtjes naar elkaar er leuk in gebracht, en die passen geheel in de stijl van de film.

The Fault in Our Stars laat op een paar plekken steekjes vallen, waardoor het niet zo goed is als ik gehoopt had. Ook op het einde vervalt het weer in clichés. Toch moet ook ik maar eens "het bankje" (dat na de opnames verwijdert is ) maar eens gaan opzoeken. De gemeente zou het immers terug gaan zetten.

3.5*

Finding Neverland

Iedereen kent dankzij Disney het overbekende verhaal van Peter Pan. Tenminste: ik ken het van Disney. Zelf heb ik het nooit zo fantastisch gevonden. Nu ik echter ouder ben heb ik een interesse ontwikkeld voor de oorsprong en de diepgaandere gedachtes van meesterwerken, waar je Peter Pan toch wel in onder kan brengen. Dit is een film die de oorsprong van Peter Pan als speelfilm verteld, en niet als documentaire. Met Johnny en Kate in de hoofdrollen op naar het ontstaan van Peter Pan...

Over het verhaal valt niet heel veel te twisten. Zo is het ongetwijfeld gegaan en daar moet je je bij neerleggen. Het gaat dan echter om de uitwerking van het verhaal. Is er gekozen voor dramatiek? Vreugde of is er gekozen voor een specificatie van het stuk Peter Pan? Hier is duidelijk het eerste het geval. Peter is even naar de zijkant geschoven en er is kozen voor de dramatiek tussen Barrie en Llewelyn. De daarbij horende kinderen geven een mooi drama, maar niet heel hoogstaand. Het uiteindelijk einde is iets te sentimenteel voor mijn doen. Dat hadden ze kunnen schrappen. Verder is het gewoon een mooi verhaal dat goed is uitgewerkt.

De twee personages waar het allemaal omdraait in deze film zijn toch wel Depp en Winslet. Depp speelt altijd op niveau. Ook hier weet hij weer op je lachspieren te werken met een paar rare, komische scènes. Hij heeft een goede chemie met Winslet en de kinderen en dat straalt er vanaf. Het is op zijn niveau, dat gewoon erg hoog ligt.

Winslet heeft uit mijn optiek een iets makkelijkere rol. Het enige jammere vond ik dat zij zich 100% overgaf aan Depp. Je zag geen enkel moment bij haar het verdriet en de emoties van haar verloren man, iets wat je bij de kinderen heel duidelijk zag. Ze speelt niet bijster spectaculair maar gewoon op het niveau van de rest van de film.

Highmore vind ik als enige van de kinderen noemenswaardig. Hij speelt een nogal irritant personage, maar wel met verve. Hij moest irritant zijn en dat deed hij zeer goed. De emotie is voor een kind zeer goed overgebracht naar het publiek.

Mitchell vond ik een erg sterke bijrol hebben. Je ziet bij haar duidelijk het verscheurde hart van haar liefde die is weggelopen, en tegelijk de stoïcijnse (quasi-)nonchalance die bij die tijd hoort. Erg goed overgebracht.

Finding Neverland is een film die sprookjesachtig is weergegeven. Luchtige open scènes in het Engelse landschap zijn een lust voor het oog. De kledij is goed op de tijd en de sfeer afgestemd. Het is zeer open en vrolijk weergegeven op de blijde momenten en de somberheid en de donkerheid tijdens de begrafenis. Ook de bijbehorende muziek was op zijn plaats, maar niet bijster spectaculair.

Het is gewoon een vermakelijk filmpje die zeker niet te lang duurt. Het einde is wat zwakker. Gewoon een goede prestatie van de hele cast en crew, maar niet van uitmuntend hoog niveau.

3*

Focus

Het verhaal van Focus sprak mij behoorlijk aan. Persoonlijk heb ik wel een fascinatie voor het oplichtersvak. Hoe kan je iemand zo creatief mogelijk in het ootje nemen? Al snel kom je dan uit op een grote klus die geklaard moet worden (denk aan Oceans Eleven o.i.d). Bijna direct naar de première ben ik deze dus ook maar gaan zien.

Het verhaal stelt behoorlijk teleur. Eigenlijk vergeet de film naar een climax toe te werken. Er is geen eindpunt waar de film op afstevent. Het begin is echter best vermakelijk. De geraffineerde, geoliede machine van de oplichters spreekt mijn fascinatie aan. De honderden telefoons, horloges en portemonnees die buit gemaakt worden op zo'n evenement lijken overdreven, maar het zal me niets verbazen als het echt zo is. Daarna gaat de film bergafwaarts, beginnende bij het stuk met de graag gokkende Chinees. Veel te ver overtrokken in mijn ogen. Als Nicky en Jess uit elkaar gaan is het verhaal eigenlijk verloren. De spanning is totaal verloren, de plotontwikkeling is marginaal en de chemie tussen Smith en Robbie is weg. De dubbele plottwist op het einde is zwak, een krampachtige poging om te redden wat er te redden valt.

Smith en Robbie worden door de zwakke plotontwikkeling naar beneden meegezogen. In het begin is er een zekere mate van chemie tussen de twee te onderscheiden, daarna is die compleet weg. Tevens ontbreekt de chemie tussen de personages en het publiek.

Robbie moet wel op dreef komen. In het begin is ze vooral drammerig en zeurderig, maar als Smith haar eenmaal accepteert wordt ze beter.

Smith gaat in een vrije val naar beneden. De krampachtige humor waarmee hij zich probeert staande te houden stelt niets voor. Je prikt daar zo doorheen. Daarnaast is de geveinsde passie voor Robbie eerder lachwekkend dan meelijwekkend.

Visueel ziet het er allemaal goed uit. Er zijn mooie locaties gekozen. Het idyllische straalt er bijna vanaf, maar wat wil je als het buiten koud is en regent. De locaties worden echter niet ten volste benut. Las Vegas en Buenos Aires zijn prachtige locaties, maar het had elke willekeurige andere stad of plaats geweest kunnen zijn.

Focus stelt behoorlijk teleur. Het gebrek aan een fatsoenlijke ontwikkeling in het verhaal en een daarbij matig presterende Smith en Robbie maken het geheel niet tot een goed einde. Helaas.

2*

The Four Feathers

Tussen de drukke toetsweek dagen door heb ik hem op deze vrijdagmiddag dan toch kunnen bekijken. Het aankomende weekeinde brengt wat druk van de ketel en die tijd kan je toch niet beter invullen dan met een filmpje? Ik besloot om deze te kijken. Nog niemand had er op MM op gestemd dus ik liet me geheel verrassen. Bij de stomme film zit ik meestal met twee uitersten, of heerlijk, of erg saai eigenlijk. Weinig films weten bij mij een gulden middenweg te vinden (ook al zijn ze er wel hoor). 80 minuutjes is niet zo lang, dus dat kon er wel vanaf

De film heeft een bijzonder lekker verhaal. Spannend, snel en vermakelijk. Het begin geeft al gelijk aan met wat voor situatie en personages we te maken hebben. Het gebrek aan spraak is daar totaal niet van toepassing. De film begint nogal rustig met een laag tempo. Eerst krijg je Harry Feversham als persoon goed te zien. De vier verend, en dan met name de vierde, zijn desastreus voor hem.
Ga je dan bij de pakken neer zitten? Natuurlijk niet. In een modern epos als deze pakt Feversham zijn spullen bij elkaar en vertrekt naar Egypte. Zijn vroegere vrienden zijn in gevaar. Het tempo wordt hier behoorlijk opgeschroefd en het vermaakt kostelijk. Na zijn eerste kompaan te hebben gered was de tweede aan de beurt. Met een voor zijn tijd groot eindgevecht knal je bijna de film uit. Om de vierde veer op zijn goede plek te laten komen, kon die happy ending natuurlijk niet uitblijven. Gelukkig word ook die, weer terug gegeven.

Richard Arlen neemt hier in deze film de hoofdrol op zich. Als luitenant wordt natuurlijk enige statigheid en allure verwacht. Hij weet toch vooral in het begin een goed emotioneel persoon neer te zetten. Het is niet memorabel, maar hij doet het goed. Daarna komt het heroïsche personage aan bod en dan wordt hij iets oppervlakkiger. Heel spectaculair is het niet meer. Toch weet hij aardig te blijven spelen. Fay Wray vond ik nogal een vervelend personage spelen. Zij weet haar arrogantie en voorkeur voor een held toch duidelijk te neer te zetten. Ze overtuigd zeker in haar spel, ook al is dat nogal vervelen. Als vrouw van Arlen komt ze niet heel veel aan bod, maar ze weet leuk te spelen. Stiekem hoopte ik dat Arlen 'nee' tegen haar spijtbetuigingen zou zeggen ...
Clive Brook en William Powell spelen goede vrienden van Arlen die gered moeten worden. Ook hier vond ik de twee in het begin sterker dan op het einde. Op het begin was het meer acteren, daarna werd het vooral vermaken denk ik.

De kwaliteit van de film laat helaas regelmatig te wensen over. Vooral de nachtelijke scènes zijn vaag en onoverzichtelijk. Toch is het geinig weergegeven. Ik had op sommige momenten precies hetzelfde gevoel als bij The Great Dictator van Charles Chaplin. De slagen deden daar vooral aan denken. Zowel Egypte als Groot-Brittannië zien er goed uit. Met name de eerste heeft een paar mooie shots in de woestijn er tussen zitten. Maar ook het fort en de steden zien er goed uit.
Ik blijf vinden dat de muziek in de stomme films vaak de betere filmmuziek leveren. Met het gebrek aan spraak moeten de acteerprestaties en de muziek dat compenseren. Dit levert meeslepende, diepgaande, humoristische en mooie muziek op. Waar die in de moderne film oppervlakkig of soms zelfs helemaal uitblijft is hij hier ook weer genieten.

The Four Feathers is zeker een goede film. Mooi, ontroerend, vermakelijk en cliché. Een heerlijke combinatie voor de producties uit de jonge jaren van de filmindustrie. Zeker het kijken waard!

4*

Frankenstein

Misschien wel heet meest bekende verhaal op de gehele aarde. Iedereen kent het monster wel. Of je hebt wel eens een film gezien, misschien zelfs het boek gelezen. Mary Shelley schreef het verhaal toen ze nog maar net in de 20 was en het werd meteen haar doorbraak. Het verhaal betekende ook de doorbraak, maar gelijk ook het einde van Boris Karloff. Dé klassieker, de film die misschien we het meest bekeken is en dan eindelijk mag ik hem ook aanschouwen. 1 uur en 10 minuten, hopen dat ze zo omvliegen.

Het verhaal van Mary Shelley zou onbetwistbaar moeten zijn. Het is alleen wel vaker zo dat regisseurs zich niet helemaal aan het boek houden. Shelley's klassieker is hier niet voor 100% nageleefd. Sterker nog: het bevat slechts aspecten. Als verfilming van het boek vind ik het dus heel zwak. De medelijden die je met het monster in het boek krijgt ontbreken hier volledig. Het meesterlijk verhaal van Shelley is weg.

Tot zo ver de vergelijking met het boek. Als ik die even weg denk staat dit verhaal toch ook wel stevig in zijn schoenen. Het gaat allemaal in sneltreinvaart. Een moderne regisseur had hier op zijn minst 2 uur voor uitgetrokken. Het einde is een beetje cliché, destijds nog niet uiteraard. Het mooiste vond ik nog dat het verhaal wel degelijk spanning bevatte!

Qua acteerwerk moet je naar oudere film altijd wat anders kijken dan naar nieuwe. Je ziet in de loop der jaren gewoon het acteren een stuk overtuigender worden. Angst, verdriet en woede zijn hier nog een beetje oppervlakkig weergegeven, daar zal ik dus een beetje doorheen kijken.

Colin Clive speelt een geinige doorgedraaide wetenschapper. Het is jammer dat hij niet zo wordt uitgediept als in het boek, dan was het een veel interessanter personage geweest. Hij speelt echter zijn rol zoals het hoort. Het had alleen net iets overtuigender gekund.

Mae Clarke speelt een goede Elizabeth. Van haar gezicht kun je het acteerwerk niet goed zien. Dan lijkt het voor mij een beetje stoïcijns en oppervlakkig. Ik heb het echter even terug geluisterd met mijn ogen dicht en dan hoor je zo veel emotie en passie in die stem zitten. Ik denk dat ze 50 jaar te vroeg geboren is. Ze zou een nog betere actrice geweest kunnen zijn.

Boris Karloff is een grappig monster. Niet veel bijzonders. Hij heeft weinig tekst en weet leuk te spelen. Ook hij had echter veel meer diepgang mogen krijgen, zoals in het boek. Jammer van dan.

In het boek leefde ik in mijn eigen fantasiewereld. Het speelt zich origineel af in Genève en een paar andere plaatsen. Ik had mijn hele wereld er omheen gecreëerd. Het was dan ook een kleine schok voor mij deze film. De schoonheid van het Zwitserse landschap is er niet in verwerkt en alles oogt daarom mager. Ze waren beperkt, maar toch. Ook geen muziek in de film, misschien moet ik een orkestbak in mijn kamer laten zetten.

Goede geinige klassieker die je een keer gezien moet hebben!

3*

Ik denk dat DE Frankenstein het boek van Mary Shelley is, en dat geen film dat kan evenaren. Dat is het eerste origineel.

Dit is exact hoe het personage in het boek is. Een man die de wereld niet begrijp en de wereld begrijpt hem niet. Als je de diepgang in het personage wil vinden is het boek lezen echt een aanrader. Qua bladzijdes valt het echt reuze mee. Het boek heeft drama, snelheid en spanning. Meer dan deze film

Friends with Benefits

Omdat er in deze tijd werkelijk niets meer op tv is, keek ik deze toen die langs kwam op RTL 5, natuurlijk. Direct gevolgt door No Strings Attachted besloot ik beiden maar te kijken; dan zou mijn avond lekker snel om zijn. Na deze had ik echter geen kracht meer om aan de volgende te beginnen. De zoetsappige preutse semi-porno kwam me wel de neus uit. Leuk als je twaalf bent, maar die leeftijd ben ik reeds ontgroeid.

Want naast een ontzettend voorspelbaar, clichématig en ook saai plot heeft de film niets meer te bieden. Gluck heeft besloten even makkelijk te cashen en alle hopelozen onder ons naar de bios te lokken, in de hoop een tepel van de schone Kunis op te vangen. Mila weet echter de dekens op fenomenale wijze tijdens het spel der liefde, dat hier grandioos misbruikt wordt, precies over haar borsten en heupen te laten glijden zodat alles aan het oog onttrokken wordt. De fantasie is levendiger dan het beeld, maar een harde kan je er niet van krijgen. De ontzettend zwakke aaneenrijging van inhoudsloze seksscènes die tussen pornografie en komedie in vallen blijken een gapend, leeg gat te zijn. De daarop volgende drama - hoe kan het ook anders - is van een nieuw staaltje laag niveau. Toch heeft de film ook zeker humoristische waardes, belichaamd in het schaamteloze personage van Patricia Clarkson, die totale schijt aan alles en vooral zichzelf heeft.

Justin Timberlake heeft mij nooit weten te bekoren als acteur. Als zanger is hij in mijn optiek beter op zijn plek. Lekker bij laten Justin. Ook hier lijkt hij totaal niet in zijn rol te passen. Zijn karakter matcht niet met zijn looks, zijn looks matchen niet met zijn sekspartner en zijn sekspartner matcht niet met zijn karakter. Zwakke rol.

Bij Mila Kunis kan je zien dat ze in louter dit vak gezeten heeft, al zou ze zonder haar leuke koppie en strakke lijnen misschien niet tot hier zijn gekomen. Ze speelt beter, maar dat maakt haar nog niet goed. Aardig.

Patricia Clarkson was alleraardigst. Zij wist mij het meest te bekoren in deze matige productie. Met haar overdreven zeventiger-jarenmentaliteit is ze een van de meest toegevoegde waardes.

De films steekt zwak in elkaar. Naast een saai verhaal is het allemaal behoorlijk beroerd in beeld gebracht. Vooral de erotische scènes zijn zwak. Niet dat ik nu dorst naar geslachtsdelen, maar de krampachtigheid waarmee vooral dekens te zien waren stoorden mij aanzienlijk. Mila en Justin moeten zich een wrap gevoeld hebben. Daarnaast was er weinig romantiek in het geheel te beleven. Zelfs op het einde. Hierdoor ontstaat een constant gebrek aan sfeer dat de film vooral saai maakt.

Friends with Benefits is volgens de Amerikaans-Republikeinse kuisheidsregels een fantastisch werk geworden, maar hier in het doorontwikkelde Nederland een saaie zit. Geef mij dan maar Game of Thrones: bier, geweld en tieten. HBO heeft wel door hoe het moet.

2*

Fury

Een nieuw oorlogsdrama waarbij ik zelfs de vergelijking met Saving Private Ryan hoorde vallen. Of je dan spreek van slechte imitatie of het meesterwerk evenaren is een tweede, maar geprikkeld wordt je er zeker door. Zo besloot ik om toch nog maar even naar de bioscoop te haasten om Fury te aanschouwen.

De vergelijking met Saving Private Ryan is deels terecht. Je moet dan helaas spreken van een wat jammerlijk mislukte imitatie. De duidelijke lijnen tussen Collier en Miller en Upham en Norman zijn natuurlijk niet van de lucht. Ik weet niet wat Ayer hiermee voor ogen had, maar goed was het niet. Ook korte korte maar heftige liefdesrelatie die ontstaat tussen Norman en Emma was een behoorlijk los schot in de ruimte. Naast deze negatieve aspecten heeft de film wel een hoge vermakelijkheidsfactor. De actie zit er lekker in. Het daarna uitgewerkte 300-concept, The Seven Samurai, of hoe je het ook wilt noemen, komt wat cliché over maar is uiterst vermakelijk. Een redelijk einde, als had ik liever een gruwelijke doodsstrijd gezien of zo.

Pitt kan hier natuurlijk zijn dominantie ten tonele spreiden. Hij weet het witte doek weer vol met, soms misplaatste ego te vullen. Hij speelt over de gehele linie goed, al heeft hij zeker een paar uitspattingen naar beneden en boven. Binnen zijn team is hij zeker de beste acteur. Of hij zo goed speelt of de rest gewoon wat mager is nog de vraag.
La Beouf, Lerman en Peña spelen allemaal wat op de automatische piloot. Hun script bestaat met name uit een aaneenschakeling van clichés en al gehoorde teksten. Toch stoort het niet in de setting. Het past in het algehele plaatje van de film en weet zelfs tot zeker vermaak te leiden.

Visueel gezien is er het een en ander op aan te merken. Het eerst de fluoriserende kogels. Bij mijn weten gebruikte de Duitsers geen rode laser en de geallieerden geen groene, maar dat kan als historicus in spe mijn onervarenheid zijn. De baan van de kogel is wel beter te volgen, dat zal de gedachte zijn. De locaties zijn goed. Het Zuid-Duitse landschap komt goed tot zijn recht. Ook de pantserdivisie voldoet aan de nodige technische details van die tijd. Goed gedaan.

Fury is niet meer dan vermakelijk. Doorsnee oorlogsfilmpje waar met een groot budget iets aardigs neergezet wordt.

3*