Opinions

The East

Ik had werkelijk geen idee wat ik hierbij kon verwachten. Hij stond al een tijdje op mijn pc stof te vangen dus ik besloot hem toch maar op te zetten. Wat blijkt: een ietwat ongeloofwaardige film die op zich best te pruimen is, al had het zeker beter gekund.

Feit is vooral dat het plot ontzettend simpel, zelfs voorspelbaar is en een tikkeltje ongeloofwaardig. In mijn ogen voeren studenten acties uit waar Al-Qaeda nog een puntje aan kan zuigen. Zeer geraffineerd en haast vlekkeloos vergaat het. Tevens is de motivering voor mij een beetje simpel. Stel eco-hippies die onrecht met onrecht gaan bestrijden. Komt mij nogal hypocriet over, maar a la, wie ben ik? De ontwikkelingen tussen de personen zijn ook vrij doorsnee. Zoals ik al zei: vrij voorspelbaar. Het einde kan je dan ook al van ver zien aankomen en brengen niets nieuws onder de zon. Jammer, want er had meer in gezeten denk ik.

Brit Marling leek mij niet helemaal van deze wereld. Haar oogschijnlijke gedegen opleiding lijkt ze totaal overboord te gooien met een magere empathie voor de actievoerders. Tevens blijkt ze in de intiemere scènes als flesjedraaien bijzonder mager. Van haar had ik meer professionaliteit verwacht, zowel van haar karakter als persoon.
Daarnaast komt dat haar romance met Skarsgard flinterdun en behoorlijk zwak is. Skarsgard speelt zelf overigens vrij aardig. De liefde tussen hen is echter lachwekkend. Ellen Page vond ik een betere toevoeging aan de film. Een stukje volwassenheid voegt ze denk ik toe. Tevens is haar einde ook iets dat de film meer karakter geeft. Mede dankzij haar dus.

Visueel valt er niet veel op aan te merken, zowel positief als negatief. Het bos rondom het clubhuis, want zo leek het bijna, met de puur natuur stijl van elkaar wassen in het meer kon me nu niet heel erg bekoren, maar storend was het niet. Met gewoon een goed gevulde beurs kon Batmanglij hier wat aardigs neerzetten. Niet bijzonder dus.

Helaas valt The East een beetje tegen. Het komt op alle vlakken allemaal wat te kort. Een iets te doorzichtig verhaal, met acteurs die vrij doorsnee spelen komt niet tot een voldoende.

2.5*

Edge of Darkness

Dit is één van de weinige Gibsons die ik nog moet zien. Na een heftige, maar kortstondige liefde voor hem toen ik ooit een The Patriot en Braveheart - toevallig - achter elkaar zag is de vlam toch ietwat gedoofd. Naast die twee goede prestaties kan het ietwat beter. Hij is wat doorsnee. Toch hoop ik telkens dat mijn hartje weer in voor en vlam wordt gezet. Op naar Edge of Darkness dan maar.

Qua verhaal valt het geheel nog niet zo zeer tegen. Het is wat aan de clichématige kant echter. Toch weet Cambell door de simpele detective-structuur je aandacht lang vast te houden. Lang, maar niet de gehele tijd. Op het einde kakt het geheel wat in en de climax is ietwat teleurstellend. Het geheel is wat gewoontjes. De mindfuck die je hoopt te krijgen ontbreekt en Cambell volgt de regels van "film maken voor dummies" nauwgezet. Zonde want er zat meer in.

Toch blijkt uit alles dat Edge of Darkness een typische Gibson film is. Naast dat de film om zijn karakter draait, is het ook zijn show. Hierdoor weet hij zich niet te onderscheiden van de andere films op zijn cv. Jammer.

Zoals ik al zei ik het een beetje een Gibson-show. Klaarblijkelijk voelt hij zich hierbij het best in zijn element. Aardig, maar cliché. Het toneelstukje is reeds opgevoerd en hij mag van dit spel afstappen. Nu is het een film uit 2010 en kijk ik hem 5 jaar later, dus misschien verklaart dat mijn gevoel.

Bojana Novakovic speelt kort en aardig. Ze heeft niet heel veel tijd gekregen om zich te onderscheiden, maar toch weet ze een stempeltje te drukken. Met haar erbij speelt Gibson beter. Misschien komt het omdat dan niet alle aandacht op hem gevestigd is.

Visueel doet de film grotendeels donker aan. Zowel letterlijk als figuurlijk. De, vooral in het begin, nachtelijke scènes geven gelijk al sfeer die de rest van de film grotendeels aanhoud. Voor de rest is het directe contrast tussen heel rustig scènes die gelijk omslaan in spanning goed gedaan. Dit houdt je langer aan de buis gekluisterd.

Edge of Darkness is een aardige film geworden die zich echter niet van vele anderen weet onderscheiden. Leuk, maar niet memorabel.

3*

The Eiger Sanction

Eiger... Eiger... Wat is een Eiger? Geen enkel woordenboek kon mij antwoord geven op deze vraag. Mijn Engels vocabulaire is nou ook niet zo slecht, maar nergens in een achterkamertje kon ik een antwoord op mijn vraag vinden. Gewoon opzetten en kijken dan maar. Ik had geen idee welke waardering deze film op MM kreeg; hij was volgens mij een keer op tv langsgekomen en toen had ik hem gemist. Eastwood is niet de beste acteur, helemaal niet in het spreken. Toch maar gekeken dan maar hé!?

Het verhaal in deze film is echt zeer zwak. Als ik het ligt uitdruk. Meer afgezaagd dan dit plot kan eigenlijk niet. Dat is één kant dan. Als de uitwerking echter spannend en goed is kan er nog een zeer degelijke film uit komen. Dit is helaas ook niet het geval.
Het begin is werkelijk triest. Saai, ongeloofwaardig en zeer slap gespeeld. Kom op Clint! Je kon toch echt wel iets beters bedenken!?
Daarop volgt een middenstuk wat eigenlijk net zo slecht is. De voorbereidingen naar de beklimming van de berg zijn nog wel te volgen. In ieder geval beter dan het begin. De uiteindelijke confrontatie met Mellough is ook zwak. Ook geen originele manier van je probleem oplossen...
Het einde is daarna verrassend leuk om naar te kijken. Er moest toch een einde aan de film komen. De introductie is cliché, maar zo alles op de berg uitgewerkt is erg mooi. De uiteindelijke laatste wending in het plot is weer van laag niveau, wat erg jammer is.

Eastwood moest al na zijn spaghettiwestern-avontuur inzien dat acteren zonder tekst hem veel beter is gegeven dan acteren met tekst. Waar hij in Gran Torino als brompot nog goed voor de dag kan komen mist hij hier alle charme en overtuiging die een acteur in deze rol zou moeten hebben. Hij is niet gemaakt voor dit witte doek.
George Kennedy speelt daarnaast verrassend fris. Hij weet naast Eastwood een goede prestatie neer te zetten. Misschien is het niet heel goed, maar naast de slechte prestatie van Eastwood is het heel wat. Luchtig om naar te kijken. Af en toe een leuk vleugje humor er tussendoor. Alleen op het einde laat hij een paar steekjes vallen.
Vonetta McGee speelt een geinig bijrolletje. Het is jammer dat haar tegenspeler Eastwoord is want de zogenaamde overtuigde liefde komt geen enkele keer geloofwaardig over. Cassidy vond ik echt een creep, maar hij presteert niet boven gemiddeld. Misschien hadden ze hem beter als "Dragon" kunnen nemen ipv David, die erg slecht speelde.

Tot slot valt over de weergave van de Sanction niet veel te zeggen. Ik vond dat op het einde, op de berg, geknald moest worden. Qua visuele weergave van de film deed hij dat ook naar behoren. De berg en de stormen zagen er mooi en overtuigend uit. Alleen de val van de drie bergbeklimmers was dan weer een minpunt. Allemaal uiteindelijk net niet.

TheEiger Sanction is een film die je één keer moet kijken. Bij een herziening zal ik denk ik hopeloos onder de voldoende zakken.

2.5*

Stonehearst Asylum

Een uitwerking van Poe's roman. Nu ben ik niet heel erg bekend met de bron van deze film, maar lovende woorden over het boek gaven mij hoge verwachtingen. Misschien is de film daarom wel een beetje teleurstellend. Hoge verwachtingen, wat lagere prestaties...

Het verhaal is vrij dun. De dubbelzinnigheid straalt er vanaf. Een psychiatrische inrichting is de beste plek om je kijkers in het ootje te nemen. Zaak is alleen om de wending totaal onverwacht te maken (denk aan Shutter Island, je voelt hem aankomen, maar wát is de grote vraag). Hier ligt die twist er aardig bovenop. Ondanks het einde, waar ik het continu over heb, is de opbouw daar naartoe behoorlijk vermakelijk. Erg speciaal is het niet, maar leuk is het zeker. De romance in de film is er leuk doorheen gewerkt en geeft je nog een zekere feelgood factor.

De acteerprestaties zijn eigenlijk best goed op orde. Jim Sturgess speelt op maat. Oké het kan beter, maar slecht is het allerminst. Kate Beckinsale speelt een treetje hoger. Dat straalt ze duidelijk uit op Sturgess die in de scènes met haar een stuk beter is dan als hij met Ben Kingsley speelt. Kingsley zet een dijk van een rol neer. Jammer dat hij Sturgess niet net als Beckinsale hoger op weet te tillen. Verder zijn alle geestelijk gestoorden met zekere hilariteit neergezet, al zijn er niet echt noemenswaardige prestaties bij.

De sfeer zit er goed in in de film. Het typisch 18e/19e eeuwse sfeertje wordt goed nagebootst. De authenticiteit die het hele gesticht, maar ook de klederdracht, uitstraalt is erg sterk gedaan. Weinig poespas en gewoon klassiek filmwerk maken het geheel aangenaam om naar te kijken.

Stonehearst Asylum is een vermakelijk werk, al zitten er een paar hiaten in het verhaal. Hiermee verliest de film dan ook wat puntjes, waardoor het net onder het gemiddelde zakt.

2.5*

Elysium

De knaller van 2013? Ik denk dat ik door deze film zeer positief verrast ben. Met mams naar de bioscoop. Dan kan het eigenlijk al niet meer stuk. De film is prima, maar volgt helaas te veel het boekje van Hollywood. Toch heeft hij af en toe een leuke uitspringer. Om mijn gevoel bij deze film even samen te vatten: het was toch iets te veel aarde, en te weinig Elysium...

Het plot is flinterdun en zeer mager eigenlijk. Het aloude concept om gewoon wat actie te zoeken. Dat is heel erg zonde. Als je echter naar de kleding van het geheel kijkt ben ik aangenaam verrast. Een zowaar origineel verzonnen verhaal met daadwerkelijk een goede uitwerking. Het is allemaal een beetje simpel. De film biedt niet ruimte genoeg om te genieten van het Elysium, maar geeft een duidelijke problematiek van de aarde weer. Een zijplot was hier zeker op zijn plaats geweest. Met een paar actuele problemen en verwijzingen weet de film echter een goed raakvlak te hebben. Met hier en daar een stapje buiten het 'Hollywood-kader' komt hij soms verrassend uit de hoek. Het einde is zoals hij cliché hoort te zijn. Gewoon cliché dus.

Matt Damon is met zijn hoofdrol niet eens het meest interessante personage in de film. Hij weet aardig te spelen zoals hij vaker doet. Als actieacteur staat hij goed in zijn schoenen. Zijn karakter en problemen hadden echter dieper uitgewerkt kunnen worden. Hij deed het te netjes vond ik.

Jodie Foster speelt sterk. Ze weet een echte bitch neer te zetten. Keihard en meedogenloos. Af en toe vond ik haar erg lijken op Judie Dench. Haar overkomen, stoïcijnse karakter en houding leek daar bijzonder veel op. Ik kan me hier echter in vergissen, al trok in continu de vergelijking.

Sharlto Copley is een cliché vijand. Hij heeft af en toe een leuke zin er in zitten, maar meer weet hij ook niet te brengen. Alice Braga weet ook nog een grappig bijrolletje neer te zetten, maar is ook niet heel speciaal.

De aarde ziet er goed uit. Niet mooi natuurlijk, dat is ook niet de bedoeling. De beelden treffen echter zeker hun doel en weten een indruk achter te laten; zo kan de toekomst ook zijn! De combinatie van het Spaans en Engels is niet eens zo heel futuristisch als je nagaat dat Spaans nu ook al de 2e taal in de U.S. is. Het Elysium is echter te weinig weergegeven. Door de gebrekkige tijd die je daar doorbrengt heb je geen enkele keer de kans om sympathie voor de mensen daar op te brengen, en komen ze alleen maar slecht over. Gemiste kans. De keren dat het in beeld is ziet het er erg goed uit.

Elysium is een film die misschien wel de positieve verassing van 2013 kan zijn. We hebben nog 4 maanden te gaan, dus misschien gaat er nog iets overheen.

4*

Enemy at the Gates

Hopend op een sterk oorlogsdrama ging ik vol goede moed de film in. De hoge waardering gaf mij toch een goed vooruitzicht. Helaas ontpopt de film zich in mijn ogen tot doorsnee, zelfs tot cliché. Een standaard drama met een aardige setting, waarin lang niet alles ten volste benut wordt.

Het verhaal is vrij aardig. Een gevecht tussen twee scherpschutters laat weer eens de oorlog door een gefocuste lens zien. De kleinschaligheid beviel mij tot op zekere hoogte wel. Voor mij persoonlijk is de dramatiek die vervolgens omtrent Vasslli en Tania ten tonele komt een element wat beter verweven kan worden met grootste epiek dan deze kleinschaligheid, een oorlog op schaalmodel. Ondanks dat weten de verhaallijnen zich los van elkaar aardig te ontwikkelen. Het einde is natuurlijk verwacht, en toch geplaatst.

De acteerprestaties passen in de ontwikkeling van het verhaal: apart is het best goed, maar bij elkaar ontbreekt er toch een bepaalde chemie. Jude Law heeft gewoon niet de juiste trekken om ten opzichte van Rachel Weisz een boeiende relatie neer te zetten. Die twee samen slaan de plank behoorlijk mis. Als je ze echter uit elkaar haalt zijn Law en Weisz wel degelijk op niveau.

Ed Harris is een doorsnee toevoeging aan de film. Als ultieme slechterik stelt hij een beetje teleur. Hij mist gewoon de juiste uitstraling.

Over de setting mag ik niet klagen. Stalingrad is werkelijk goed weergegeven. De ruïnes geven je een aardige indruk over wat zich daar heeft afgespeeld. Toch krijg je niet de invloed dat hier in diezelfde ruïnes een van de grootste slagen van de Tweede Wereldoorlog heeft afgespeeld. Weer doet die kleinschaligheid wat van de schoonheid van het geheel af. Ook de linguïstische keuzes zijn niet geheel mijn smaak. In het nieuwe millennium had ik wel iets professionelers verwacht.

Enemy at the Gates blijkt helaas niet meer dan doorsnee te zijn, en krijgt dan ook een gemiddeld cijfer.

3.0*

Enemy of the State

Een al wat oudere film van Will Smith. Desalniettemin wel bekent bij veel mensen. Daarom heb ik hem ook maar eens aan een kijkbeurt gewaagd. Dat is al weer twee dagen geleden dus niet alles ligt meer heel fris in het geheugen. Wat ik uiteraard wel nog weet is dat het een vermakelijk filmpje was.

De film bestaat eigenlijk uit drie delen. De intro, het stuk dat Will nog niets door heeft en het derde zal dan voor zich spreken. Alle drie hadden ze zo hun charmes en hun minpunten. Laten we bij het begin beginnen.
De intro is mager eigenlijk. Je krijg een soort soep voorgeschoteld van een schijnbaar goede relatie tussen man en vrouw. De man heeft een goede baan en alles lijkt op rolletjes te lopen. Een ietwat gênante scène in een lingeriewinkel, wat tot een zekere mate van hilariteit leidt.
Daarna is de film qua niveau niet heel hoog. Smith is nogal onvatbaar voor mij in de film. Er was totaal geen identificatie met de personage die hij speelde. Persoonlijk zou ik als de malle proberen uit te vinden wat tot al deze gebeurtenissen leidt, maar hij niet. Hij gaat een beetje bij de pakken neer zitten.
Uiteindelijk krijgt ik met de film nog een zekere mate van affiniteit als Smith eindelijk door heeft hoe de vork in de steel zit. Een knallend clichématig einde maakt het wel goed. Niet heel origineel, maar leuk om naar te kijken.

Ik schreef al dat de identificatie met Dean voor mij ver te zoeken was. Ik vond Smith hier veel minder sterk spelen dan in andere films. Misschien ligt het aan mij, maar ik had er niet veel mee.
Gene Hackman daarentegen vond ik een goede prestatie neer zetten. Ook Jon Voight was een goede Bad-guy. Regina King echter vond ik als echtgenote een hysterisch en irritant personage neer zetten. Jammer daarvan.

Uiteindelijk is alles goed weergegeven. Visueel ziet het er allemaal puik uit. De actie is overzichtelijk en duidelijk. Ook shot als de vlucht uit het hotel via de balkons zagen er goed uit. Daar komt bij dat ik de wat oudere apparatuur in combinatie met het moderne jasje dat Enemy of the State probeert aan te trekken een goede onbewuste bijdrage aan het komische gehalte in de film. Dit komt natuurlijk doordat wij anno 2013 al weer een stukje verder zijn.

Dit is een film waar je je prima mee kan vermaken. 2 uur en 20 minuten zijn met deze film een goede tijdsbesteding. Hij is echter niet speciaal. Over een jaar of 5 maar misschien eens herzien, en kijken wat ik dan denk.

3*

The Equalizer

Washington in een regelrechte actiefilm. De man laat in zijn oeuvre een grote veelzijdigheid zien. Bejubelend, zeker, maar of daar ook wat goeds uit voortvloeit is geen garantie. Het gaat zelfs vaker fout dan mis. Ik denk dat Washington deze film 10 of 20 jaar eerder had moeten maken, dan was hij een stuk beter geweest.

Want wat vooral stoort aan het verhaal is het tempo. Dat ligt ontzettend laag namelijk. De film gaat heel rustig van de ene in de andere scène over. Er gebeurt niet veel en het script is behoorlijk saai. Ik weet niet wat Washington en Moretz gedurende deze minuten met elkaar opbouwen, maar vreemd is het zeker. Een in anonimiteit gehulde mystericus die bijzondere interesse in een doorsnee stoephoertje toont is op zijn zachtst gezegd apart. Daarnaast voelt de actie ook niet helemaal goed aan. Niet natuurlijk. De vitaliteit ontbreekt grotendeels, en dan met name bij Washington.

Deze rol is dan ook niet op zijn lijf geschreven. Dat hij een fantastisch acteur is staat buiten kijk, hij speelt kwalitatief gezien heel goed. Toch mist het wat. Het is te droog. Misschien wordt het langzaam tijd dat hij net als Freeman de oude sidekick gaat spelen? Wie weet, dit jasje past hij in elk geval niet meer.

Moretz is altijd al een mwa geweest. Ook hier weet ze niet bijzonder veel te boeien. De lichte mystiek waarin ze zichzelf probeert te hullen is flinterdun. Het stelt niet veel voor. Van haar kant had heel wat meer passie en emotie mogen komen. Ze mag veel heftiger spelen in mijn optiek.

Visueel gezien is de film zuinig. Het brengt vooral langzame actie met zich mee. Grote ruimtes met weinig mensen, er zit dus veel tijd in 1 actiescène. Dit werkt niet in de film zijn voordeel. Voor de rest ziet het er cinematografisch vrij doorsnee uit. Zowel de filmtechnieken als de fysieke aspecten als het decor zijn goedkoop en simpel. Iets beters dan een bouwmarkt had toch wel gekozen mogen worden.

Een vrij matig actieverhaaltje waar niet heel veel spanning aan te beleven is. Heel slecht is het ook niet. Mager vijfje dus.

2.5*

Escape Plan

Mikael Håfström weet 2 van de 3 grootste actiehelden ooit in één film samen te brengen. Gelijk al een gegeven om van te smullen. Een simpel concept en alle ingrediënten voor een avondje spanning en knallen staan voor je klaar. Sylvester en Arnold stellen dan ook deze keer niet teleur. Wat een heerlijk avondje is het weer! Ik wist de films zelfs op een diepgaander plot te betrappen! Het geknal had nu ineens een reden gekregen

Je valt gewoon lekker gelijk de film binnen. Met het oude Break-out gevoel zat ik in de zaal al gelijk te genieten. De ontsnapping is nog niet eens zo opwindend. Je weet toch wel dat het hem lukt. De manier waarop blijft altijd intrigerend. Wat hebben ze deze keer bedacht? De opening slaat dus al gelijk de spijker op zijn kop en belooft veel goeds.
Daarna volgt natuurlijk het grote verhaal en die wordt prima opgebouwd. Natuurlijk is de tegenstander groter, sterker, slimmer en heeft meer materialen. Dat kan ook niet anders. Stallone en Schwartzenegger kloten gewoon lekker aan en doen hun best. Waar ze uiteindelijk zaten had ik nog niet eens verwacht. Puntje voor de originaliteit zeg!
Het einde zie je al twee uur lang aankomen, dat wel. Hier vind ik het mogen. Als je geniale plottwisten of diepgaande conversaties zoekt zit je bij de verkeerde film. Dat mag je met deze twee acteurs nu toch wel weten.

Stallone en Schwartzenegger zijn natuurlijk de twee grote mannen in deze film. Ze acteren zoals ze dat altijd doen: met de nodige humor, veel spierballen werk en een grote bek opzetten. Dit kachelt dan ook lekker an. Verbijsterend is het allemaal niet. Toch miste ik vooral bij Arnie de one-liners. Op het einde had hij minstens één keer "Get down to the Chopper!" moeten roepen.
Naast deze twee helden was er ook nog ruimte voor een paar leuke bijrollen. Jim Caviezel en Faran Tahir was ik erg over te spreken. Vooral de tweede als Javed vond ik sterk. Zijn haat/liefde verhouding met het gouden duo zette hij goed neer. Chaviel was als gevangenisbaas goed. Toch zijn er anderen die het beter hebben gedaan, dat wel. Ook Sam Neill als dokter was goed. Gewetenswroeging en plichtsgevoel, tegenover de eed en zijn empathie: een combinatie van gevoelens die hij goed naar buiten brengt.

Escape Plan bevat een visueel sterke kant. Bij de gevangenis had ik wel even: "Wow, Dit is wat". Zag er gelikt uit met die compartimenten van 4 cellen. Ook de isoleercellen waren goed gevonden. Met al die bombasticiteit had ik totaal geen idee waar ze zater tot Sly buiten kwam. Ook bracht het Say Cheese-moment een luchtige afwisseling op de plannen. Even lachen tussendoor, want grappig was het zeker

Ik denk dat we kunnen stellen dat Escape Plan een goede noot op Anrie's en Sly's port-folio is. Een heerlijk avondje vermaak. Geen hersenloos geknal en nog een vorm van een verhaal. Daarmee gaat mijn score nog iets omhoog.

3.5*

Evidence

Horror/thriller op zijn klassieke manier dan maar weer eens hé!? Een niets vernieuwend concept op een originelere manier gebracht dan anders. Found-footagefilms blijf ik de huismerkproducties van Hollywood vinden. Zij het dat er wel degelijk betere found-footagefilms gemaakt worden en de manier van filmen ook wel degelijk potentie heeft. Evidence zoekt een middenweg door ook gewone gefilmde stukken aan bod te brengen. Ik moet zeggen dat ik dat een lekkere afwisseling op het geheel vond.

Ik mag hopen dat we allemaal vinden dat we hier met een niet-originele film te maken hebben. Een Texas Chainsaw concept, dat in honderden situaties is nagebootst, komt nu aan bod op de weg naar Vegas. Twee jonge, aanlokkelijke dames die het willen gaan maken in hun leven. De onderweg verrichtte slachtpartij biedt genoeg werk voor de daarop gezette rechercheurs. De afwisseling van chaotische slachtpartijen naar rustig puzzelwerk is een prettige. Af en toe dat stukje stoom afblazen nadat het gegil en gekrijs je iets te veel wordt. Dit zorgt voor een continue behoefte naar het einde van de film. De tijd gaat dan ook zo voorbij en de film weet te boeien. Het uiteindelijk wat onverwachte einde werd je wel heel makkelijk in de schoot geworpen, maar bied genoeg perspectief voor een eventueel vervolg. Geinig gedaan.

Om een film boeiend te houden is het natuurlijk een wijs besluit om een paar bekoorlijke dames de hoofdrol te geven. Zowel wat Amerikaans als Russisch temperament vult je scherm goed. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de drie mooiste dames het langst in leven blijven. Hoe knap je er echter ook uit ziet, acterend gezien kan je het behoorlijk verpesten.

Caitlin Stasey is een zeer knappe vrouw en weet zowaar ook nog wat van de film te maken. Acterend is ze niet bijster spectaculair, maar haar dubbelrol vervult ze goed en ze weet wel degelijk te boeien. Als cameravrouw had ze misschien iets meer minuten mogen krijgen, maar ze doet het niet meer dan goed. Tevens is Torrey DeVitto (familie van?) net zo aanlokkelijk en speelt op hetzelfde niveau.

De rechercheurs Radha Mitchell en Stephen Moyer vond ik matig eigenlijk. Ze komen nauwelijks in beeld en stellen zich behoorlijk aan. Als iedereen zo zou reageren zou de wereld niet ophouden met huilen. Excuus hoor, het is verschrikkelijk, maar daar wordt je toch rechercheur voor? Of niet? Een slap gedeelte van de film.

De combinatie van found-footage met rustige klassieke beelden gaf een leuke afwisseling in de film. Cinematografisch zat het allemaal prima in elkaar. De verlaten locatie is wat cliché, maar het zij ze vergeven. De film is gebouwd op cliché's. Je moet dus ook totaal niet verwachten dat je revolutionair beeldmateriaal voor je krijgt.

Evidence is een aller vermakelijkst filmpje. Ik snap niet geheel waar het lagere gemiddelde vandaan komt. Helemaal op IMDB niet, waar het nog lager is. Iemand die het wil uitleggen?

3*

Ex Machina

AI lijkt de filmwereld steeds meer te fascineren. Zoals Oscar Isaac zelf ook al zegt: het is niet de vraag of, maar wanneer. Of je kunstmatige intelligentie nu moet stimuleren of juist moet ontmoedigen is een andere kwestie, waar je aardig over door mag filosoferen. Mooi gegeven is dat ik Avengers: Age of Ultron hiervoor heb gezien. Eens kijken wat de verschillen tussen die en Ex Machina zijn. Wat blijkt: de verschillen zijn enorm...

Waar The Avengers gewoon als puur popcornvermaak wordt voorgeschoteld is Ex Machina heel andere koek. Koek waar ik mijn vinger niet zo heel goed op kan leggen. Aan de ene kant is de film traag en soms zelfs vervelend. Toch creëert het echter een bepaalde fascinatie bij je die je laat hunkeren naar het einde. Vooral de conversaties tussen Caleb en Ava zijn boeiend. Toch komt Garland er niet omheen Ava een kunstmatige uitstraling, zowel fysiek als qua karaktervorming, te geven, waarbij vooral dat laatste het hele punt is omtrent kunstmatige intelligentie. Het sterkste punt van Garland was dat hij je even liet denken dat Caleb misschien ook een kunstmatige robot was, maar die open deur - gelukkig - met de zelfde souplesse weer rustig dicht doet.
Zoals ik zei blijft het tot het einde boeien, maar echt goed van de grond komt het geheel nooit. Het einde is sterk. Toch struikelt Garland ook hier door een te duidelijke morele les te verwerken. Twijfel was al wat restte bij de aftiteling.

Stuk voor stuk zijn alle acteurs op een hoog niveau. Gleeson speelt gewoon goed. Van het trio is hij echter de minste. Hij legt nadrukkelijk de naïviteit van zijn karakter bovenop. Dat laat hij te prominent naar voren komen.
Oscar Isaac komt van het trio op nummer twee. Hij weet goed te boeien. Zowel zijn nuchtere als dronken scènes zijn op hoog niveau.
Alicia Vikander is verreweg het beste van de drie. Haar natuurlijk overkomen is zo fenomenaal goed. Met vlagen zorgt ze ervoor dat je denkt dat je naar een computer gestuurd beeld zit te kijken. Ik ben benieuwd hoe haar pak gezeten moet hebben. Ook op het einde is ze van goede kwaliteit en weet ze de lijn van haar karakter genadeloos door te trekken.

De beperking die Alex Garland zichzelf oplegt door alles in een beperkte ruimte te laten afspelen is bewonderenswaardig. Hij weet die ruimtes met verschillende lichteffecten optimaal te benutten. De gehele sfeer gooit hij hiermee in één klap om. Zie zoals bij de stroomstoringen. Deze wisseling in sfeer creëert een overkoepelende sfeer van achterbaksheid, mysterie en ongewis. Mede door die sfeer wordt je tot het einde vastgehouden en blijf je geprikkeld om ook de climax te zien. Een climax waarin zowel het verhaal als de aangehouden sfeer op een juiste manier tot zijn hoogtepunt komen. Sterk gedaan.

Nadenkend over Ex Machina ben ik redelijk positief. Toch was de film een gemengde ervaring. Voorlopig houd ik mijn oorspronkelijke beoordeling aan. Een herziening leidt misschien tot nieuwe inzichten.

3*

Exodus: Gods and Kings

In kader van mijn opleiding moest ik een recent historisch werk aanschouwen en recenseren. Aangezien ik deze toch al wilde zien deed ik deze. Minimaal aantal worden was 700, hij is dus wat aan de lange kant maar ja: kwaliteit telt. Zo hoef ik niet twee keer wat te schrijven. Eventueel kritiek en tips zijn ook welkom

Al duizenden jaren leiden de verhalen uit de Bijbel en de Tora tot inspiraties in de Kerk, het toneel en meerdere laagdrempelige filmproducties. Nog niet eerder werd door de filmmagnaten van Hollywood zo’n grootse Bijbelse productie omarmd. Met een schamel budget van 140 miljoen Amerikaanse dollar kon Exodus: Gods and Kings door Ridley Scott tot werkelijkheid gebracht worden. Deze film werd in Nederland voor het eerst vertoond op 18 december, hopende dat het niet tot een exodus de bioscoopzaal uit zou leiden.

Het genre van de film beslaat zowel actie, als avontuur en drama. Toch volgt Scott het oudtestamentische boek nauwgezet. Uiteraard zijn er aan het verhaal een paar epische en dramatische toevoegingen gedaan. Het verhaal wordt wat groter gebracht dan de Bijbelse vertelling. In het begin ligt het tempo laag. Er wordt een duidelijke rustige situatie van het klassieke Egypte geschetst. De broederband die is opgebouwd tussen Mozes en Ramses is er eentje die onbreekbaar lijkt. De ontwikkelingen volgen zich in logisch tempo op. Toch weet Scott in het begin niet over een paar valkuilen heen te stappen. De confrontatie tussen Mozes en zijn daadwerkelijke afkomst zijn vrij direct en snel in beeld gebracht. Hiermee valt een klein stukje geloofwaardigheid weg. Het gaat hier allemaal net te snel.

Na Mozes’ verbanning volgt de verhaallijn het Bijbelboek Exodus niet geheel tot op de letter, maar er is geen haan die daar naar kraait. De ontmoeting tussen God en Mozes is een memorabele. De keuze van Scott om God als kind weer te geven is een goed gevonden, originele oplossing om de grootsheid van de Heer tot je binnenste te laten doordringen; een kind die Ramses de Grote zal dwingen zijn volk vrij te laten. De verwoestende plagen die na vergeefse pogingen van Mozes om Ramses zijn volk te laten gaan volgen elkaar in rap tempo op. De finale die op de rampen volgt is goed uitgewerkt in een groots slot. Een kat-en-muis-spel tussen de arme Hebreeuwen en de machtige farao eindigen zoals we het allen kennen: met een zwerftocht van 40 jaar door de woestijn, op naar de vrijheid.

Met een groots budget komen natuurlijk ook grote namen in een productie. Christian Bale, bekend van onder andere American Psycho en Batman, vertolkt hier een zeer sterke Mozes. De overtuiging straalt niet altijd van zijn gelaat af, maar het merendeel van de film speelt hij op een hoog niveau. Zijn grote tegenstander Joel Edgerton, die Ramses vertolkt, laat echter te wensen over. De overtuiging en het inlevingsvermogen ontbreekt volledig in zijn spel. Pas als de tiende plaag zich voltrekt lijkt hij wat los te komen in zijn spel. Tot die tijd is het echter opdreunen van een ingestudeerde tekst dan het spelen van een rol.

Cinematografisch gezien kan je duidelijk merken dat er 140 miljoen de film in is gepompt. De decors lijken nagenoeg authentiek, al valt voor de historische leek geen onderscheid tussen kunst en kitsch te maken. Tevens is er een nodige dot CGI (Computer Generated Image) aan een paar scènes toegevoegd, zoals het knallende einde en de majestueuze plagen. De Rode Zee die zich op wonderlijke wijze splijt heeft een lichte computer gestuurde afwijking. Met de audio zit het meer dan snor. Alberto Iglesias heeft prachtige muziek onder de epische stukken van de film gecomponeerd. Muziek die je af en toe een rilling over je rug doen lopen.

Historisch gezien houdt Scott een vrij veilige lijn aan. Hij baseert zich bijna volledig op de Bijbelse vertelling. Hij laat alle gebeurtenissen chronologisch opvolgen en haalt geen historische controverses aan. Ook ideologisch en religieus gezien kiest hij voor het veilige pad. Hij laat de religie niet de boventoon voeren, waardoor het voor de atheïst en anders gelovige ook heel aantrekkelijk is om te zien. Tevens stelt hij de conservatieve christen tevreden door geen vreemde afwijkingen van het origineel in te voeren. Het gat wat het ontbreken van de zware religieuze lading in de stuk achter laat wordt goed opgevuld door een toevoeging van extra dramatiek en epiek. Dit geeft een mix die een gulden middenweg is voor zowel gelovige kijkers als niet gelovige kijkers. Hiermee spreekt de film een grote doelgroep aan.

Exodus: Gods and Kings is dus verhaaltechnisch en acteertechnisch een kronkelpad tussen goed en matig, de ene keer naar de ene kant nijgen, de andere keer naar de andere kant. Visueel gezien ziet het er goed uit. Een vermakelijke film voor jong en oud.

3.0*

The Exorcism of Emily Rose

Exorcisme is iets van hoge curiositeit en obscuriteit. Duivels, God, bezetenen, noem het allemaal maar op. Ik ben altijd wel benieuwd naar de uitwerkingen van zo'n film. De meesten nemen gewoon de ideeën van de andere over. Sprekende duivels, gillende vrouwen en de hele rattenplan wordt continu herhaal. Ditmaal een meet biografische exorcisme. Hoogst waarschijnlijk geromantiseerd en aangedikt, maar wie weet.

Bij het genre horror/thriller hier op MM verwachtte ik iets spannends of engs. Deze uitwerking van het exorcisme-genre was met vlagen gewoon saai. Ik vond het meer onder dramatiek vallen eerlijk gezegd. In plaats van gruwelijke beelden een rechtbankdrama. De hele film hoor je de argumenten over en weer gaan, maar in zo'n film draait het allemaal om één punt: de uitspraak aan het einde. Je kan bijna alles overslaan, zolang je de twee eindtoespraken maar ziet. Nou deed ik dat natuurlijk niet en heb ik mij best weten te vermaken met deze bovennatuurlijke reis door de demonenwereld. De geniale plottwist die ik aan het einde van de film verwachtte bleef lang uit, te lang eigenlijk, want zelfs in de drie extra minuten van de Unrated Version zat hij niet. Raar...

Alle acteurs in deze film spelen op gemiddeld niveau, met Tom Wilkinson als acteur die er iets boven uitsteekt en een enkele daar onder.

Laura Linney was mager tot irritant af en toe. De overtuigende twist die haar personage in dit verhaal moest hebben kwam niet echt over. Vooral slappe oppervlakkige emoties kwamen tot uiting. Van deze actrice moest de film het niet echt hebben.

Campbell Scott en Jennifer Carpenter speelden een goede bijrol in de film. Ze hoeven niet heel uitgebreid in beeld te komen, vooral Scott niet. Carpenter weet een goede bezetene te plaatsen. Onverwachte bewegingen van bezetene zijn niet heel makkelijk.

Tom Wilkinson vond ik de beste. Emotioneel kwam hij gewoon het meest overtuigd over. Goed gedaan.

Een best slappe weergave van deze thriller. Cliché en gewoontjes. Ook de filmmuziek was onder de maat, nauwelijks aanwezig.

Een gewone rechtbankfilm, een tikkeltje aan de slappe kant af en toe.

2.5*

The Exorcist

Al een behoorlijk tijdje geleden gezien, dus ik zal mijn geheugen wat moeten opfrissen. Deze klassieker stond al een tijdje in de kast om bekeken te worden, maar is er tot dusver niet van gekomen. Horror is dan ook niet mijn genre, ik moet er echt voor in de stemming zijn om ooit eens een horrorfilmpje te kijken. Deze kon ik natuurlijk niet laten staan.

Qua verhaal is The Exorcist er een zoals we al vaak hebben gezien. Gelukkig pleit de leeftijd van deze film in haar voordeel. Ik weet niet of het een der pioniers is, maar veel voorgangers in dit thema ken ik hier niet van. De uitwerking van het verhaal is dan ook op gemiddeld niveau. Het heeft de tand des tijds niet geheel zonder kleerscheuren doorstaan. Ondanks dat is er niet veel op aan te merken, op het einde na. Dat is in mijn optiek erg goed, eentje zoals ik hem nog niet gezien heb.

Het acterend vermogen ligt ook op een goed niveau in deze horror. Ik dank Friedkin geen gillende-keukenmeidenfilm gemaakt te hebben. Ellen Burstyn zet een sterk staaltje acteerwerk neer. Als moeder bevat ze alle elementen die haar overtuigend maken: woede, verdriet, bezorgdheid en strijdvaardigheid. Top gedaan.

Linda Blair zet ook een goede prestatie neer. Met de nodige doses make-up weet ze een beangstigende verschijning te worden.

De sfeer zit er bij The Exorcist lekker in. De spanningsboog wordt optimaal benut. Er wordt fantastisch naar de climax toegewerkt. Je verveelt je geen moment. De simpele setting, die zich eigenlijk alleen tot het ouderlijk huis beperkt, wordt optimaal benut. Het overkomen is misschien iets gedateerd. Ik hoop dat de film over een paar jaar niet té gedateerd overkomt. De tijd zal leren.

3.5*

The Expendables 3

De ouwe-mannen-serie duurt voort. De leeftijden van de Expendables raakt al bijna het millennium aan! Toch blijven deze oude rotten, veel met hun roots in de jaren '80, inspireren. Met een erg goed deel 1 en een sterk deel 2 moet dit derde deel natuurlijk weer wat peper in de achterwerken van de ingedutte legendes stoppen. Ik was erg benieuwd.

Het verhaal is behoorlijk voor de hand liggend. Toch was het wachten op deze verhaallijn in de serie. Was het niet in deze film dan wel in een volgende. De uitwerking moet dan ook voldoende zijn. Toch hekelt de film op een aantal punten. Na een goed begin kakt het verhaal behoorlijk in. Een veel te lange recruteringsfase is het gevolg. Uiteindelijk is voor mij het einde persoonlijk een genot. Een laatst half uurtje vol met actie. De actie is overigens over de gehele linie nogal lief. Er had meer geknald en gebeukt mogen worden wat mij betreft.

Tja hoe moet je in zo'n film de acteerprestaties beoordelen. Doordrenkt met flauwe humor en zeer slechte conversaties staat het acteren op een vrij laag pitje. Nu ben ik bij deze mannen vrij snel geneigd een oogje dicht te knijpen. Nieuwkomers als Gibson hebben natuurlijk wel wat op hun naam staan, dus zijn de verwachtingen wat hoger. Ze weten zich aardig naar het niveau van de rest te schikken. Aardig, maar niet bijzonder dus.

Visueel gezien had het allemaal iets bombastischer gemogen. Het is allemaal wat netjes. Toch ziet het er allemaal wel goed uit. De sfeer zit er zeker goed in. Het is jammer dat deze tijd toch echt goede actiehelden een beetje lijkt te missen. Gelukkig kunnen we nu nog putten uit de oude rotten van de jaren '80.

Doorsnee is denk ik het meest op The Expendables 3 van toepassing. Iets minder dan de vorige delen. Toch kan het er zeker mee door.

3*