Nadat de wereld en masse - van Angela Merkel tot Paris Hilton - bakken met ijswater over zijn kop gooide, iets waar ik overigens niet aan mee heb gedaan, kon Hollywood natuurlijk niet achter blijven met het zeer populaire onderwerp. Zo klinkt het bijna alsof Wolfe een slaatje uit andermans leed wilde slaan. Hopen dat dat niet waar bleek te zijn...
Allesbehalve, godzijdank. Wolfe zet een mooi, integer verhaal neer. Met een aardige feelgood-factor krijgt het verhaal ook nog een beetje schwung en is het, vooral in het begin, goed te volgen. De film heeft deels afgekeken bij Intouchables, daar valt niet omheen te komen. De vraag is dan of het erg is? In ieder geval drukt het een stempel op wat chronisch zieken nu willen: zo normaal mogelijk leven, zonder alle zielige poespas er omheen (uitzonderingen natuurlijk daargelaten). Uiteindelijk is het onvermijdelijke dan daar, het einde van de film. Dit einde weet echter geen waterlanders voor den dag te brengen. Misschien was daar iets te veel feelgood voor.
Hilary Swank speelt een alleraardigste rol. Deze deed mij nog het meeste aan Eddie Redmayne denken uit The Theory of Everything. Natuurlijk zijn de parallellen te trekken tussen beiden. Swank doet echter niet onder voor Redmayne.
Emmy Rossum is de Omar Sy van dit verhaal. Als straatsletje speelt ze aardig en ze is tot op zekere hoogte bekoorlijk. Als nietskunnende thuiszorgmedewerker is ze echter wat minder. Als haar personage dan ook meer kan en een band met Swank ontwikkelt lijkt ze beter in haar rol te komen. Dan speelt ze nog aardig.
Josh Duhamel en Jason Ritter zijn twee heren die in een vacuüm tussen beide dames invallen. Ze weten dan ook geen moment goed van de grond te komen - ze zijn immers bijzaak. Hierdoor krijgt hun prestatie een behoorlijk nutteloos gevoel.
De film is eenvoudig, maar bevat tot op zekere hoogte sfeer. Toch weet de hybride-vorm van The Theory of Everything en Intouchables geen duidelijk pad te kiezen. Het zweeft tussen drama en feelgood en dat geeft een apart geheel. Daarbij komt dat de film nergens visuele uitspattingen heeft, zoals met name Intouchables wel heeft. Hierdoor krijg je een middenweg die niet goed noch slecht is.
You're Not You is zeker een film van bovengemiddeld niveau, maar het had beter gekund. Swank speelt goed, maar qua sfeer had het beter gekund.