Opinions

Hachiko A Dog’s Story

En film met een hond. Zelf ben ik nooit zo erg fan geweest van verhalen met allerlei dieren daarin verwerkt, maar deze stond mij toch wel aan. Het verhaal is zeer mooi en emotioneel, al bij het lezen van de samenvatting. Richard Gere leek mij geknipt voor deze rol. Waarom weet ik ook eigenlijk niet. Het voelde gewoon goed. Op deze zondagavond leek mij Hachi maar eens een mooi film om op te zetten.

Zoals ik al vertelde was het verhaal erg mooi. De film bevat alle emotie die het zou moeten bevatten.

Je begint met een zeer luchtige situatie. Het is leuk om Hachi een band op te zien bouwen met zijn baas. Het enige jammeren is de continue gedachte dag Gere dood moet gaan. Toch kijk je daar grotendeels doorheen.

Het moment waarop je dan gewacht hebt valt zelf nogal tegen. Zeer vluchtig en zonder veel overtuiging wordt er even doorheen gewerkt. Vond ik erg jammer. Desalniettemin is het wel ontroerend om naar te kijken.

Daarna worden bijna geen woorden meer gesproken. Een droevige, steeds herhalende muziek (die echter zeer goed op zijn plaats is!) en het leven van Hachi. In het daarop volgende half uur gebeurt continu hetzelfde, en toch is het zeer ontroerend! Ik heb het niet vaak, maar dit was een film waar ik een brokje weg moest slikken.

De film wordt goed afgesloten. Een kleine flashback om wat extra emotie toe te voegen had wat mij betreft weggelaten kunnen worden. Het zit er echter wel in maar het voegt niets toe aan de film.

Omdat de film om de hond en om Gere draait zal ik het ook daar bij houden. De rest is niet echt het noemen waardig, ook al spelen die prima.

Gere zet een goede rol hier neer. Eigenlijk is het niet heel moeilijk wat hij moet neerzetten. Hij speelt een vrolijke, bijna kinderlijke man. Het vervult je van een zekere vreugde om de man met zijn hond bezig te zien. Credits voor Gere.

Hachi is zeer goed weergegeven. Het is wat hoor, met een hond moeten filmen. Ondanks dat is de emotie op Hachi’s gezicht zeer sterk. Deze hond was echt geknipt voor deze rol. Fantastisch gedaan!

Hachi’s overtuiging heeft zowel met de hond als de weergave daarvan te maken. Er zijn veel close-up’s gebruikt die goed van pas komen. Gere en Hachi zijn vaak dicht op elkaar weergegeven, wat het verhaal en de gedachte er achter versterkt.

Qua omgeving vond ik deze film wat tegenvallen. De seizoenswisselingen waren matig gebracht naar mij als kijker. Desondanks waren de stukken zonder seizoensverandering zonder problemen geschoten.

De muziek had ik al even genoemd. Eigenlijk is die de hele tijd hetzelfde. Ook is hij de hele tijd goed op zijn plek. Mooi gedaan.

Ik twijfel tussen twee cijfers. Het is echter zo dat ik Hachi het voordeel van de twijfel geef!

4*

Hannibal

Waar ik normaal gesproken mijn verslagen begin met een klein verhaaltje, wil ik nu even zeggen dat de twee uur er eindelijk opzaten. Want jongens wat was dit saai en slecht zeg...

Het derde deel in de Hannibal-reeks al weer. Dit maal is hij op vrije voeten. Opnieuw een twee uur durende film; een streven of onder dwang? Het viel me gewoon even op

Want zoals ik al zei vond ik het saai. Het verhaal klopte gewoon van geen kant. Het is zo jammer dat de regisseurs, maar vooral Anthony Hopkins hebben gekozen voor zo'n clichématig vervolg van The Silence of the Lambs. Ik vind het echt goed dat Jodie Foster deze liet passeren. Waar in de overgang van Red Dragon naar The Silence of the Lambs het vooral draaide om het feit dat Lecter er nog in speelde, hebben ze nu maar besloten om Clarice Sterling er ook in te houden. Dit kan eigenlijk niet. Dan kan je kiezen tussen twee films: dezelfde met een iets ander verhaal, of hetgeen wat ze hier hebben neergezet. Eigenlijk is beide geen optie. De sfeer die rondom Lecter in twee delen is gecreëerd is in dit deel totaal teniet gedaan, wat zo zonde is.

De filmmakers hebben in deze film geprobeerd de angstige karaktertrekken van Lecter te combineren met een klopjacht in zowel Florence als Amerika. Die combinatie kan je toepassen. Voer hem dan alleen wel goed uit. Het feit dat in de vorige delen Lecter eng over kwam zonder moorden (niet zo veel...) en puur op acteerwerk angstig was, hebben ze dat hier vervangen door het ook daadwerkelijk toepassen van de moorden, wat het hele magie weg haalt. Zonde zonde zonde. Lecter had niet vrij moeten zijn, Sterling had er niet in voor moeten komen, het had een heel ander verhaal moeten zijn.

Door het verhaal loopt ook deels het acteerwerk spaak. Ik begin maar even met degene waar ik van dacht dat deze film om draaide, in tegenstelling tot de vorige films.

Anthony Hopkins doet zijn best, maar daar blijft het ook bij. Je ziet dat hij al zijn sinistere en kwaadaardige charmes weer in de strijd gooit, maar het is als fietsen tegen de orkaan in: je kan zo hard je best doen als je wilt, je komt er toch niet.

Julianne Moore is een trieste vervanger voor Jodie Foster. Ze doet de naam Clarice Sterling hier zeker geen eer aan. In alles waarin Foster uitblonk, al zijn het maar de kleine dingetjes als het accent en de gezichtsplooien, heeft Moore gewoon niet. Eigenlijk had er gezegd moeten worden: Sterling only with Foster. Punt uit.

Het toneel van de scènes is wel goed weergegeven. Bepaalde plekken in Florence werden zeer goed weergegeven. Ook de op één na laatste scène was op een mooie plek opgenomen. Toch had ik weer het idee dat ook hier de regisseurs te veel wilden provoceren. Waar The Silence of the Lambs uitblonk in haar geweldige gewone locaties, die toch ontzettend sfeervol waren, heeft Hannibal dat iets te extreem.

Als pluspunt wil ik toch nog even de laatste scène melden. Dat in het vliegtuig heeft echt heel veel indruk achter gelaten. Dat was één van de geniale scènes die ik zo gemist heb.

Jammer van deze film. Gewoon uit de reeks schrappen.

1.5*

Hard Candy

Ach ja een film over pedofilie. Tenminste dat zegt de beschrijving zo ongeveer. Altijd een moeilijk onderwerp. Aan de ene kant is homoseksualiteit, heteroseksualiteit en biseksualiteit in de moderne westerse samenleving (op een paar barbaarse landen na) zo goed als geaccepteerd maar voorliefdes als pedofilie, necrofilie en bestialiteit zijn niet geaccepteerd. Aan de ene kant vertellen de meegegeven normen en waarden je dat die dingen ook vies en onsmakelijk zijn, zo ben je tenminste opgevoed, en aan de andere kant vraag ik mij dan wel eens af waarom zo iemand zijn liefde niet mag uiten in de daad. Moraliteit speelt daar natuurlijk een grote rol in. Kinderen doe je zo iets niet aan, de dode onteer je niet en dieren staan onder ons. Dat zijn echter onze opvatting, maar genoeg hierover. Hard Candy behandeld het onderwerp ook weer. Maar eens kijken wat daaruit komt.

Allereerst is het plot fenomenaal. De dramatische kant van pedoseksualiteit is geheel aan de kant geschoven en het gevolg daarvan is een spannende, soms misselijkmakende thriller waarvan je totaal niet weet wat er gaat gebeuren. De slachtofferrol wordt 180 graden omgedraaid! Het begin is een beetje saai en je moet goed inkomen. Na de pillen echter wordt het een rollercoaster waar je niet meer uit wilt komen. Het middelstuk is werkelijk een van de meest schokkende die ik hem gezien. Ik voelde de pijn bijna zelf. Het einde daarna is ietwat zwakker, maar nog steeds origineel en ietwat curieus. Bij een herziening ga ik kijken of ik het in zijn geheel begrijp, want er staan nog enkele vraagtekens.

Patrick Wilson en Ellen Page zijn eigenlijk de enige in deze film. Op twee minuscule bijrolletjes komen er eigenlijk geen anderen in voor, die dus ook het behandelen niet waard zijn.
Wilson vond ik met vlagen goed en met vlagen minder, maar over het algemeen speelde hij op niveau. Hij had werkelijk de moeilijkste rol van de twee. Daar laat hij echter af en toe een steek vallen. Vooral met de testikelscènes vond ik hem iets minder. Verder speelt hij een goed afwisselend personage die de dupe wordt van zijn eigen begeertes en verlangens.
Page zet een zeer goede intrigante neer. Een meedogenloos 14 jarig meisje. Iets ongeloofwaardig maar zeer sterk. De omslagen weet ze prima neer te zetten. Op het einde vond ik haar echter iets zwakker worden.

De film is zeer simpel gemaakt. één appartement waar eigenlijk alles gebeurd. Desalniettemin is het een zeer luchtige omgeving, die haaks op de afspelende gebeurtenissen staan. Juist die tegenstelling creëert een sfeer waar je bij siddert. Erg goed gedaan.

Uiteindelijk is Hard Candy gewoon een zeer sterke film die je een keer gezien moet hebben. Het onderwerp pedofilie wordt 180 graden omgedraaid. Zeer origineel en goed gedaan! Bovendien doorbreek ik met mijn stem het magische getal van 2222 stemmen

4*

Hard Target

Jean-Claude Van Damme en John Woo gaan samen het avontuur aan. Ik was zeer benieuwd wat dit voor film zou geven. Beide zijn niet van het hoogste niveau en ik vroeg mij af of ze het nu beter konden doen. Het gemiddelde op MM sprak eigenlijk al boekdelen maar ik besloot de gok te wagen. Wat een slecht filmavondje heb ik helaas achter de rug. Twee grote tegenvallers waarvan deze er één was.

Voordat je een film start vraag je je meestal af "hoe gaat het verhaal?" en niet "is er een verhaal?". Misschien een rare manier voor een plotomschrijving, maar hier is dat zeker terecht. Het eventuele verhaal dat in de film zit is namelijk totaal ondergeschikt aan de actie. Dit is echt een doodzonde wat mij betreft. De actie moet aanvullend zijn op het verhaal, niet andersom. Over het verhaal kan ik het dus ook niet hebben, alleen over de actie die er in voor kwam. Maar dat komt zo.

Jean-Claude Van Damme is een grapjas. Ik vind hem wel humor hebben. Dat hij ooit voor een acteercarrière is gegaan is mij een raadsel. De man hoort niet op het witte doek thuis. Ook hier weet hij weer nauwelijks te acteren. Een beetje rondvliegen en twintig keer per man de trekker overhalen en meer kan hij niet. Geen diepgaande dialogen, zelfs geen oppervlakkige emotie. De ontluikende liefde tussen hem en Binder zou één van de weinige momenten zijn en die verprutst hij totaal!

Butler is ook een geintje. Ze weet wat heen en weer te huppelen op het toneel en dat is. Toen ze de man zonder pardon doodschot en "Geschokt" was kon je mij opvegen. Sjongejongejonge.

Verder weten Vosloo en Apisa weinig dreigen over te komen. Zeer jammer allemaal.

Dan kom ik nu op hetgeen waar deze film om draait. De actie!!! Maar ook hier faalt alles compleet. De slowmotion is een ergernis en veel te veel toegepast. Al vanaf het begin ziet het er niet uit en tot het einde wordt die lijn doorgetrokken. Sneu allemaal en zeer pover.

Ik kan eigenlijks maar één goed ding bedenken over deze film, en dat is dat hij maar 90 minuten duurt. Ondanks dat alles van zeer laag niveau is heb ik toch weer even door de statusupdates van Facebook kunnen scrollen en zo weer helemaal op de hoogte ben van alle diepzinnige problemen van mij vrienden.

1*

The Hateful Eight

Een van de matigere Tarantino's ben ik bang. De man heeft natuurlijk de reputatie van meester in de dialoog, tijdkunstenaar en weet zijn films vaak vernuftig in elkaar te laten steken. Dat doet hij hier ook wel, maar het pakt allemaal niet zo sterk uit als in zijn eerste producties.

De film is zeker niet slecht, laat ik dat voorop stellen. The Hateful Eight lijdt echter aan twee pijnpunten: 1) Tarantino creëert een zeer geforceerde sfeer; 2) de originaliteit ontbreekt.

Beginnende met punt 1, bekruipt je gaandeweg het gevoel dat het (te) trage tempo, de (te) lange conversaties en de plotwendingen allemaal een geforceerde causaliteit bevatten en een inherentie met elkaar hebben die niet natuurlijk overkomt. Waar Tarantino de drie genoemde elementen in Inglorious Basterds echt perfect, op fluïde en natuurlijke wijze met elkaar mixt, komt het hier nogal houterig en gemaakt over. Dan ben ik eigenlijk ook al bij punt twee aangekomen. The Hateful Eight voelt meer als een herhaling van zetten, waarbij Django Unchained en Inglorious Basterds gefuseerd worden.

De film wordt door enkele componenten overeind gehouden. Een daarvan is de best goed presterende cast. Samuel L. Jackson steelt in dat opzicht de show. Dat komt meer doordat hij zich onafhankelijker en vrijer in zijn rol kan bewegen dan de rest. Kurt Russell en Walton Goggins hebben diezelfde vrijheid in grote mate ook, en spelen dan ook zeker niet slecht. Het trio van Demián Bichir, Tim Roth en Michael Madsen spelen een stuk minder. Hun afhankelijkheid van elkaar geeft ze weinig ruimte om hun eigen personage neer te zetten. Jammer.

Visueel balanceert de de film tussen zeer mooie momenten, en matigere. Zo zijn de scènes in de koets duidelijk van minder niveau dan die op de overnachtingsplek. De kleine ruimte, die Tarantino vaak ten volste benut, wordt hier slechts sporadisch in zijn geheel gebruikt. Tevens weet ik niet of enkele afwisselende overviews van het (mooie) sneeuwlandschap nu zo'n sterke zet waren. An sich waren ze mooi, maar ze leiden van de kern af. Ook hadden de kwaliteiten van Ennio Morricone beter benut mogen worden. Morricone's fenomenale muziek is doorgaans een verrijking, maar door de keuze van Tarantino om deze kwaliteiten amper te benutten, staat zijn naam eigenlijk alleen leuk op de aftiteling.

The Hateful Eight had duidelijk een betere film kunnen worden als Tarantino niet zijn reeds gedane zetten geforceerd had willen herhalen. Hij zal hernieuwde creativiteit moeten vinden om zijn volgende productie tot een succes te maken.

Hell or High Water

Mackenzie levert een film af die balanceert tussen momenten van doorsnee niveau en momenten die heel aangenaam zijn om te zien. De algemene teneur is positief, al weet de film qua niveau vaak nét niet een hoger level aan te tikken.

Verhaaltechnisch steekt de film wat simpel in elkaar. Deze ongecompliceerdheid creëert echter voldoende ruimte voor karakteruitdieping. Met een aan het begin rustig voortkabbelend tempo, dat zich gaandeweg opbouwt, zorgt Mackenzie voor een gezonde hunker naar de climax. Helaas weet hij beide, goed gecreëerde aspecten - ruimte voor karakterontwikkeling en de climax - niet optimaal benutten. De eerst genoemde blijft wat oningevuld en oppervlakkig. Je krijgt de personages nooit echt te kennen of ze passeren vluchtig de revue. Het slot klopte gevoelsmatig niet. Niet zozeer een gevoel van anticlimax, maar een gevoel van veel onbenut potentieel. Een voorbeeld hiervan is het begin van de omsingeling van Tanner, die - vrij schokkend - abrupt een einde maakt aan de rol van Gil Birmingham, maar dan zelf toch vrij zoutloos aan zijn einde komt. Jammer.

Het acteerniveau is degelijk, maar nooit fabelachtig. Ben Foster en Chris Pine spelen prima de twee broers en hebben een goede chemie met elkaar.
Een veel leuker duo bestaat echter uit Jeff Bridges en Gil Birmingham die uitstekend op elkaar ingespeeld zijn. Deze twee eigenzinnige Texas Rangers hebben een ontzettend fijne, haast Hollandse humor waarin zij de (zelf)spot en belediging niet schuwen. De slaapkamerconversaties tussen hen zijn om te genieten.

Visueel voelt de film ook aangenaam aan. De Amerikaansheid straalt er vanaf. De zanderige vlaktes, desolate dorpjes en armoedige wegrestaurants spelen precies in op de emoties die bij Texas horen (althans, die ik bij Texas voel). Mackenzie vervalt daarmee misschien een beetje tot clichématigheden, maar dat is hem vergeven.

Hell or High Water is helemaal geen nare film geworden. Toch mist hij net dat laatste beetje om er extra van te genieten.

3*

Hercules

Mocht je last hebben van een minderwaardigheidscomplex: kijkt dit dan niet. Mocht je gewoon vertier en lekkere actie zoeken: kijk dit dan wel. Veel testosteron, brullende beren, kleine kinderen, brandende bouwwerken, zwaaiende zwaarden, stekende speren en fleurige vrouwen; Ik denk wel dat je kan stellen dat Hercules het soort actiefilm is wat we vaker zijn tegen gekomen. Vermakelijk, maar allemaal wel heel erg makkelijk gedaan.

Het flinterdunne verhaal is al na een minuut of tien te doorzien, op een paar kleine volta's na dan. Het wat aardse karakter van Herkules is voor mij persoonlijk teleurstellend, maar dat komt door een interesse in de Griekse mythologie. Een uitwerking van de twaalf werken had ik beter op zijn plek gevonden. Verder zit het met de actie in het verhaal goed. Een paar erg leuke scènes passeren de revue. Je hoeft je dan ook niet te vervelen. Lekker.

Dwayne Johnson heeft qua CV nou niet het meest indrukwekkende lijstje. De films waarin hij speelt blijken toch altijd verrassend simpel te zijn. Fast and the Furious, The Scorpion King... Hercules. Toch speelt hij zeker niet slecht. Zeker niet voor een actiefilm.

Zijn compagnons zijn stuk voor stuk erg vermakelijk, en trekken Johnson dan ook een beetje door de film. Zo zijn Ian McShane, Rufus Sewell, Aksel Hennie en Ingrid Bolsø Berdal erg vermakelijk.

John Hurt is als slechterik wat matig eigenlijk. Hij boezemt niet veel angst of tegenstand in.

De film ziet er cinematografisch gezien goed uit. Dat mag ook wel tegenwoordig. Er zitten een paar mooie kiekjes van de omgeving van Tracië tussen. Een klein pluspuntje dus. Verder is de derde dimensie totaal geen toevoeging aan de film. Een enkele keer wordt er gebruik van gemaakt. Verrassend weinig voor een film met zo veel mogelijkheden. Een klein minpuntje dus.

Hercules is heerlijk zaterdagavondvermaak. Nu de televisie niets dan matige film en herhalingen van programma's uitzend is een bioscoopbezoek aan deze film een goed alternatief.

3*

The Hoax

Het waargebeurde verhaal over de valse autobiografie van Howard Hughes. Laatst was hij op tv. Toen heb ik hem helaas moeten missen wegens een drukke agenda. Nu toch weten op te zetten. Richard Gere vind ik een geweldig persoon. Mocht je het terug willen zien bij de Graham Norton show was hij geweldig! Daar gaat het alleen niet over.
Voordat ik de film begon heb ik een klein beetje research gedaan over Hughes en de valse biografie. Van deze film kon ik echt genieten.

De film begint gelijk erg sterk. De desperate situatie van Clifford wordt gelijk duidelijk gemaakt met één mislukte publicatie. Dit geeft gelijk het motief aan voor de rest van het verhaal. Met een kleine vooruitblik wordt daarvoor nog even wat nieuwsgierigheid gewekt en je zit er helemaal klaar voor.
De daarop volgende gebeurtenissen zijn zeer duidelijk en chronologisch verteld. Met wat humor en een eenzijdige rapportage van het verhaal wordt een ambiance gecreëerd waarin je het gevoel hebt dat het helemaal niet zo slecht is wat Clifford doet. De oplichterij en vooral de manier waarop is zeer vermakelijk en goed uitgewerkt. Misschien op een gegeven moment een tikkeltje langdradig, maar dan komt het zeer sterke einde.
Want het einde is prachtig! Cliffords daden komen aan het licht. Zelf raakt de man verdwaalt in zijn eigen paranoia en overvloedig drankgebruik. De rampen stapelen zich één voor één op. Clifford ziet iedereen tegen zich en maakt allemaal complottheorieën. Het is prachtig om te zien hoe hij alles verbeeldt.. Het uiteindelijke einde, waarin de paranoïde theorie over de relatie tussen Hughes en Nixon waarheid blijkt te zijn vond ik een zeer mooi en krachtig einde.

Richard Gere zet hier weer een memorabele prestatie neer. Over het algemeen presteert hij redelijk oppervlakkig in de film. Op het einde weet hij echter ver boven de rest in de film uit te stijgen. Zijn acterend vermogen ligt op een zeer hoog niveau. De paranoïde sfeer wordt grotendeels door hem neergezet. Het is zo weergegeven dat je niet meer wat wie nou de waarheid spreekt. (Uiteindelijk wordt het allemaal duidelijk verwerkt natuurlijk) Mijn complimenten!
Alfred Molina vond ik een beetje een drollige rol spelen. Zoals ik het zou noemen: de flapdrol/de pannenkoek van de film eigenlijk. Toch is zijn simplistische gedrag niet storend. Eigenlijk als je goed kijkt zie je er een geweldig intelligente man achter steken. Zo ervoer ik het tenminste.

Uiteindelijk is alles lekker los weergegeven. De luchtige vergaderruimtes, en de imaginaire scènes zien er zeer goed uit en creëren zeker een goede sfeer. Alles is niet te moeilijk gedaan en dat is wel prettig. Het gaat tenslotte om het verhaal.
Als laatste wil ik nog even het laatste nummer noemen wat er werd afgespeeld. You Can't Always Get What You Want van The Rolling Stones weet mij elke keer weer in beroering te brengen. De teksten passen natuurlijk perfect in het verhaal. Echter omdat ik het zo'n mooi nummer vind gaat de film alleen maar voor mij omhoog, maar dat is heel persoonlijk uiteraard.

The Hoax is gewoon een heerlijke film die vermakelijk wegkijkt. Een erg sterke film.

4*

The Hobbit: The Battle of the Five Armies

Toen ik gisternacht (04:00 vanmorgen wel te verstaan) thuis kwam had ik geen puf meer op wat op schrijven hier op MM. overdonderd door de prachtige ervaring van de Hobbit-marathon ging in uitermate verzadigd mijn bed in. Één minpunt: de saga is nu ten einde

Deze afsluiter van de trilogie is in mijn ogen gelijkwaardig aan de andere films die door PJ gemaakt zijn. Het was heerlijk om de eerst twee film eerst te aanschouwen. Toen de eerste beelden van dit lang verwachte moment in beeld kwamen zat je volledig in de sfeer. Klaar voor een spektakel. Het verhaal van The Hobbit wordt al vrij snel aan het begin afgesloten. Vervolgens vervlechten de andere verhalen van Tolkien zich in het geheel en kan de strijd om De Eenzame Berg losbarsten. De plotonwikkeling is goed uitgewerkt. De spanningsboog is precies goed en het wordt niet eindeloos opgerekt. In mijn optiek weet deze film het niveau van LOTR te halen, helemaal het einde wat perfect aansluit op de latere gebeurtenissen. Daar wordt het kinderlijke aspect afgeworpen en ontstaat een volwassen film.

Het acterend vermogen ligt weer bijzonder hoog hier. Er is duidelijk gekozen om wat dwergen onderbelicht te laten, zodat alle kunnen floreren. Richard Armitage is echt heel sterk in deze film. Zijn begeerte naar goud wordt perfect op je overgebracht. Freeman is heerlijk zichzelf. Met de nodige luchtigheid en naïviteit vervult hij een rol die humoristischer is dan de rest. Een humor die voor de afwisseling erg lekker is.

Bloom, Pace, Evans, McKellen, en Bennet spelen ook allemaal op hun beste niveau. Stuk voor stuk zijn ze een fantastische bijdrage aan het geheel.

Dan nu de vaak bekritiseerde CGI in deze reeks. Na alle drie de films te hebben gezien kan ik alleen maar concluderen dat ik binnen deze reeks het gebruikt totaal niet storend of overmatig vind. Vergelijk het met LOTR, a la, maar het valt reuze mee. Helemaal dit slot bevat wat meer grauwheid die je van LOTR gewend bent. De film ziet er dus gewoon fantastisch uit. Niks op aan te merken.

The Hobbit: The Battle of the Five Armies is een fantastische afsluiter van een fantastische filmreeks. Helaas is er geen film meer om naar uit te kijken, maar ik denk dat ik genoeg beeldmateriaal heb om keer op keer weer te kunnen genieten.

5.0*

The Hobbit: The Desolation of Smaug

Wat is het toch een marteling. Een jaar lang uit moeten kijken naar het vervolg van deel 1 zonder dat je ook maar iets kunt doen! Ik wilde bij de première aanwezig zijn, maar verscheidene complicaties maakten dat helaas niet mogelijk. Exact een week later zat ik te springen op mijn stoel in de bioscoop omdat hij dan eindelijk zou beginnen voor mij, en The Desolation of Smaug evenaart het niveau van The Lord of the Rings, zeker weten. Tevens hield ik er een verkeerde interpretatie van de titel op na. Ik dacht: hoe kan Smaug nou al in deel twee vernietigd worden

Het ijzersterke verhaal dat is neergezet door Tolkien wordt ook hier weer fantastisch uitgewerkt door Jackson. Het jasje van het kinderlijke, het vrolijke van deel 1, waar ik best van kon genieten, afgewisseld door heerlijke vlotte actie wordt hier volledig afgeworpen en een serieuze, vaderlijke ondertoon domineert de hele film. Al vanaf de beginscène met Gandalf en Thorin. Het Demsterwoud ziet er werkelijk heerlijk uit. Waar dat in Lord of the Rings altijd een groot mysterie blijft wordt dat idee van onwetendheid geweldig ingevuld. De scène met de spinnen is een erg sterk gevolg daarvan. Tevens heeft de ring in de hele film een zeer sterke invulling. De afsplitsing van de verhaallijn met Gandalf en de dwergen is heel erg sterk. Met alleen de dwergen was je na 1.5 uur uitgekeken. De scènes van Gandalf brengen echter een stuk volwassenheid, een stuk spanning en actie in de film. LOTR waardig is het zeker.
Tot slot houd je de scènes in het vissersdorp en met Smaug over. Zeer sterk gespeeld door zowel Bilbo als de draak. Smaug is een indrukwekkend wezen en er is meer dan genoeg aandacht aan besteed. Ik weet niet exact wie het zei, maar Game of Thrones moet hier zeker een voorbeeld aan nemen!

Martin Freeman heeft een laken van zichzelf afgegooid en daaronder schuilt een kleine dappere Hobbit. Freeman laat die fantastisch zien. Zijn dubbelspel omtrent de ring brengt hij fantastisch naar voren. Zijn manipulatieve intenties bij Smaug zijn werkelijk fenomenaal en de draak stinkt daar geweldig in! Als misschien nog wel de meest wijze van het gehele gezelschap vervult hij ook die rol goed. Hij speelt zeer empathisch en dat is erg prettig om naar te kijken, in tegenstelling tot Frodo in LOTR, waar Sam de meest empathische was.
Ian McKellen zet voor de vijfde keer een heel goede Gandalf neer. Met de nodige mystiek en obscuriteit blijft hij een fascinerende tovenaar. Met Sylvester McCoy als Radagst vormen ze een leuk maar serieus duo. Dat McCoy's prestatie vooruit is gegaan is zeker te merken! Hij doet het prachtig. De dwergen hebben stuk voor stuk een mooie rol toe gekregen. Elk aspect is in het gezelschap aanwezig. De wijsheid van Ken Stott, Balin, het avontuurlijke van Aidan Turner, Kili, de humor van Stephen Hunter, Bombur, en de droogheid van Peter Hambleton, Gloin, die een schitterende vader van de eveneens zo norse Gimli neer zet!
Tot slot een kleine noot voor Stephen Fry. Wat is de man toch geweldig! Een ongelooflijke viezerik maar wel humoristisch en goed gespeeld!

Om een einde aan het verhaal te breien nog even de weergave van het geheel. Alles ziet er zo lekker uit. De tonnenscène, het woud de berg en Smaug. Allemaal stuk voor stuk een pareltje. De film is is zo mooi dat het zijn voorganger in de schaduw werkt. Waar LOTR veel duisternis en donkerheid had heeft The Desolation of Smaug ook veel ruimte voort licht en frivoliteit. Wat een heerlijke luchtige afwisseling is.

Ik moet weer wachten. Een jaar lang maar liefst. Het einde van deel 2 belooft echter een spektakel voor deel 3. Massaoorlogen, draken, vuur, dood, Sauron, tovenaars en dwergen. Het heerlijke recept om zelfs The Return of the King te gaan overtreffen, al wordt dat een zware kluif. PJ kan het zeker, en ik heb er vertrouwen in!

4.5*

Hoe Duur Was de Suiker

Naar aanleiding van de trailer die ik bij Elysium had gezien besloot ik dat ik deze ook maar eens in de bioscoop wilde bekijken. Ik las hier wat verontrustende recensies die mijn stemming wat deden dalen. Toch vond ik deze film een goed sterk drama, met een paar mooie wendingen in de film. En dan met name omtrent de personages die er in voor komen. Mijn suiker kostte maar €9, en was toch zeker waar voor zijn geld.

Allereerst is Hoe Duur Was de Suiker op een zeer interessante manier opgebouwd. De hoofdpersonage is niet degene waar het hele verhaal om draait. Dit geeft een ietwat rare, doch interessante draai aan de film. Sarith is duidelijk de hoofdpersonage, maar je volgt eigenlijk het hele leven van Mini-Mini. Dit gegeven deed enkele malen mijn wenkbrauwen fronsen omdat ik de desbetreffende wending op dat moment nogal raar vond. Hier kom je pas op het einde achter en dan valt alles ook als een puzzel in elkaar.
Het begin speelt zich geheel om Sarith af en hoe die emotioneel aan lager wal raakt. Nogal begrijpelijk; ik vond haar de hele film een kreng. Dit is volgens mij ook precies de bedoeling. Op het moment dat Mini-Mini met Kees Boot gaat valt het op zijn plek. Kees speelt daarbij ook het meest empathische personage en is erg leuk om naar te kijken. Het emotionele einde heeft een goed verwerkte symboliek in zich zitten door gebruik te maken van de afgestane schoenen. Gewoon een sterke uitwerking van het verhaal.

Gaite Jansen is ongelofelijk irritant als personage. Ze zet met verve een verschrikkelijk kreng neer. Woorden als: snol, slet en sloerie schoten regelmatig door mijn hoofd. Dit geeft duidelijk een groot talent aan. Sympathie en empathie opwekken lijkt mij soms makkelijker dan een ondefinieerbare onuitstaanbaarheid voor een hoofdpersonage. Bovendien speelt ze een wipkip die met iedereen ligt te rollenbollen behalve met de mensen die haar echt leuk vinden. Deze emotionele labiliteit zet ze zeer goed neer.
Yootha Wong-Loi-Sing zet met overtuiging een Mini-Mini neer. Ze heeft geen bijzonder grote rol maar ze weet duidelijk te overtuigen.
Anna Raadsveld is vooral in het begin met Yannick van de Velde in beeld. Hun plotselinge verdwijnen was voor mij een raadsel. Dit was het totdat ik er achter kwam dat het niet om hun draaide in de film. Ze weten beide een plezant stelletje neer te zetten en spelen goed.
Kees Boot was zoals ik al zei het meest empathische personage in de film. Alleen de blik in zijn ogen was al fantastisch. Zijn opbloeiende liefde voor Mini-Mini en zijn steeds groter worden afstotelijkheid tegen Sarith is goed overgebracht op het publiek. Ook al waren dat maar 10 mensen in de zaal waar ik zat.

Visueel ziet Hoe Duur... er puik uit. Zuid-Afrika lijkt heel veel op mijn persoonlijke beleving van het vroegere Suriname. Een voor of nadeel is de grote hoeveelheid bloot die in de film voorkomt. De frequente seksscènes van Sarith zijn echter geen ramp om naar te kijken. Ook de slavinnen lopen met ontbloot bovenlichaam. Ik heb mij echter laten vertellen dat dit vroeger gebruikelijk was en de film dus dicht bij de werkelijkheid is gebleven.

Daarbij komt nog dat het relatief rustige camerawerk een goede rust creëert in de film. Overzicht en orde zijn prettig om naar te kijken. De enkele actie en opwinding die er in voorkomt is een leuke afwisseling op de sterke dramatiek.

Hoe Duur Was de Suiker vind ik persoonlijk een veel te lage waardering hier op MM hebben. Nu ik er zo op terug kijk verhoog ik mijn aanvankelijke 3 sterren. Hoe Duur... is gewoon een sterk, mooi en ontroerend Nederlands drama die zich goed staande weet te houden. Erg goed.

3.5*

The Host

Het leek mij een leuk filmpje waar best wel eens wat spanning in kon zitten. Geen vernieuwend concept, dat wel, want het principe is gewoon hetzelfde als veel andere alienfilms. Toch ga ik mijn zoektocht verder naar de beste film van 2013. Was The Host dat? Ik ben bang van niet...

Her ergste aan deze film is misschien nog wel dat hij bij vlagen redelijk saai was. Het spel tussen Wanda en Melanie weet nauwelijks te boeien. Daarbij komt dat de film vrij zwak begon. De openingsscènes waren geen sterke introductie op het onderwerp. De daarop volgende romance die ontstaat tussen de twee bewoners van het lichaam is de eerste paar minuten nog wel leuk, maar dat heb je snel gezien. De spanning die dan zou moeten volgen door de overlevingsstrijd gaat ze allemaal ook wel heel gemakkelijk af. De film bereikt nooit een niveau van spanning die je verwacht van een thriller te hebben. Uiteindelijk vond ik de film te veel drama en eigenlijk geen thriller.

Saoirse Ronan speelt een vrij zwakke dubbelrol. Als menselijk personage vond ik haar in de flash-backs wel interessant en dat had van mij veel meer uitgediept mogen worden. Als Wanda was ze gewoon zwak, naïef en dubbelzinnig. Geen enkel moment zag ik overtuiging. Overtuiging was wat ik zocht in deze film en die ontbrak helaas zo erg!

Diane Kruger vond ik ook niet echt heel sterk eerlijk gezegd. Ook zij speelt met een dubbele geest die zwak uitgewerkt wordt. Een slappe tweestrijd is er in haar gaande. Zeer jammer.

Max Irons was wel aardig. Hij wist redelijk te boeien en op sommige momenten goed uit de hoek te komen. Aardig gedaan.

The Host is een film die er wel erg mooi uitziet. In combinatie met de 1040p HD-kwaliteit kwam de woestenij erg goed tot zijn recht. De grot waarin zij leven is mooi om te zien. De futuristische trekken van de film zijn mooi en simpel. Een juiste verklaring waarom was ook goed op zijn plek in de film.

Uiteindelijk is het een zwakke film, die wel aardig weg kijkt. Leuk om een keer gezien te hebben, maar meer kan ik er niet uit halen. Ik denk dat er veel meer in dit onderwerp zat dan er uit gehaald is. Op naar de volgende toekomstfilm Oblivion...

2.5*

The Hunger Games

Met de aanstaande première van Spotgaai deel 1 wilde ik de Hunger Games films nog even zien. Even het geheugen opfrissen. Gelijk maar een review er achteraan plakken. Zijn we ook compleet.

Zoals ik bij andere Young adult films vaal zeg vind ik deze serie in zijn genre bijzonder sterk. Daarbij wordt goed teruggevallen op het bronmateriaal. De verfilming van het boek is hier gelukkig goed gedaan. Nog te vaak wordt een prachtig boek volledig onteerd op het witte doek. Er zijn zeker films die het verhaal en de uitvoering van The Hunger Games evenaren, daar niet van. De mythologische setting is erg lekker. Een goed concept voor flinke actie. Tevens is diezelfde actie ook goed uitgevoerd. Het had van mij zelfs iets uitgebreider gemogen. Het einde is sterk in beeld gebracht. Ondanks dat is het, waar het in de bron zenuwslopend is, het hier een klein beetje afgeraffeld.

Jennifer Lawrence zet een erg sterke rol neer. Haar dubbelrol in de film vult ze met verve in. Haar liefde tegenover Josh Hutcherson en Liam Hemsworth geeft ze vol overtuiging. Ook haar dodelijke en breekbare scènes komen bijzonder treffend over.

Hutcherson lift vooral mee op de charmes van Lawrence. Hijzelf mist de overtuiging een beetje.

Elizabeth Banks is, naast een compleet geschift karakter, ook sterk. Ze weet haar extravagante persoonlijkheid goed tot uiting te brengen.

Visueel gezien ziet The Hunger Games er erg goed uit. Veel Young adult films verliezen zichzelf in simpliciteit. Deze film niet. De spanningsopbouw is zeer goed uitgewerkt. Met een mooi uitgewerkte setting wordt diezelfde spanningsopbouw en sfeer nog eens benadrukt. Lekker gedaan.

The Hunger Games is een van de beste in zijn genre. heerlijke film en kan niet wachten op deel 3.

3.5*

The Hunger Games: Catching Fire

In het kader van deel 3 dat net is uitgekomen wilde ik de eerste twee delen nog even zien voor een opfrissing van het geheugen. In één dag beide delen gekeken om goed de sfeer vast te houden. Dat is zeker gelukt, want deel 2 is net zo goed als deel 1.

Dat betekend niet dat het niet vernieuwend of anders is. Juist op bepaalde punten scoort dit tweede deel hoger dan het eerste. Het kinderlijke karakter wordt een beetje afgeworpen. Het doelplubiek verschuift een beetje en het verhaal krijgt een stuk volwassener tintje. De focus ligt niet geheel op de spelen, wat aan de ene kant jammer is, maar herhaling goed voorkomt. Het einde is wat ietwat te snel afgeraffeld naar mijn smaak. Het had best een half uurtje langer kunnen duren en de spanning op het einde wat op mogen voeren.

Lawrence voelt zich inmiddels helemaal thuis in de rol van Katniss. Hij overkomen is heel natuurlijk. Zowel als Lawrence als Katniss laat ze zien dat ze een uiterst sterke actrice is. Ondanks dat kan je af en toe een klein slippertje ontdekken.

Haar tegenspeler, Liam Hemsworth zet een betere prestatie neer dan in deel 1. Hij lijkt een stuk zelfverzekerder van zichzelf. Zijn karakter geeft daar dan ook meer ruimte voor, aangezien zijn ongeschiktheid aan Lawrence een stuk minder is.

De film ziet er net als deel 1 weer goed uit. De futuristische setting is weer goed in kaart gebracht. Voor mij is de arena weer het hoogtepunt. Erg gelikt allemaal.

The Hunger Games: Catching Fire is een waardig vervolg op deel 1. Hij is niet beter of slechter. Een goed fundament voor deel 3 wordt hier gelegd. Ik ben benieuwd hoe ze dat in 2 delen uitgewerkt hebben. Op naar de bioscoop dan maar.

3.5*

The Hunger Games: Mockingjay - Part 1

Part 1... wat een verschrikkelijke titel. Dit is helaas het enige deel wat ik niet volledig gelezen heb, dus voor mij zouden er ook nog wat onbekende stukken in kunnen voorkomen. Iets onbevlekter stap je dus de bios in, wat ook helemaal geen kwaad kan.

Helaas is gebleken dat met twee uur en vijf minuten aan film ongeveer de eerste tien pagina's van het boek verfilmd zijn (bij wijze van). Wat een slap geneuzel waarin niets gebeurd spreidt zich hier ten toon. Het verhaal is slechts een simpel welles-nietes gebeuren of de opstand nu te rechtvaardigen is, waarbij onze charmante Katniss en Peeta slechts als marionetten functioneren. De verve is geheel weg uit het verhaal. Daar is een inspiratieloze presidente aan toegevoegd die de boel alleen maar erger maakt. Tevens is de aansluiting met deel 2 wat troebel, waardoor er een kleine zwarte vlek tussen de delen ontstaat. Dit had in 20 minuten gekund en aan een 2.5 uur durend slotakkoord toegevoegd kunnen worden.

Lawrence speelt zeker niet slecht. Toch dwingen de situaties waarin haar personage zich bevindt tot onnatuurlijk gedrag. Het contrast tussen de geacteerde promo's en natuurlijke promo's moest duidelijk zijn in de film, maar daardoor krijgt Lawrence tijdens de 'natuurlijke' promo's een voorspelbaarheid mee die haar niet ten goede komt. Jammer.

Hutcherson daarentegen krijgt alle ruimte om zijn acteertalent te benutten. Vooral als hij de eerste signalen van Katniss doorkrijgt is hij erg sterk. Hij speelt een betere rol dan de eerste twee delen.

Hoffman speelt hier echt zijn laatste filmminuten en die zijn goed. Een heerlijke droogkloot is hij. Met lekkere slappe humor is hij veel beter te pruimen dan Moore als presidente.

Visueel zien de Hongerspelen er gewoon heel goed uit. Alle drie de delen geven een geweldige sfeer waar geen cent te veel in gestoken is. Ook de vernietiging van het Capitool dringt goed tot je door. Schoonheid en destructie worden prachtig gecombineerd in een visueel feestje.

Een klassieke fantasy serie zal dit misschien niet worden, maar goed is het zeker wel. Dit deel is echter het zwarte schaap van de reeks. Een gruwelijke geldklopperij zien we hier plaats vinden. Dit had echt gewoon een drieluik moeten blijven.

2*

The Hunt for Red October

Voor ik aan de film begon had ik mij even in het verhaal van de Red October verdiept. Volgens meerdere bronnen op het internet blijkt het een puur fictief verhaal te zijn. Nu kan elke idioot wat op internet zetten was ik dus ook even in de bonen toen de eerste letters op mijn scherm verschenen. Nu wel echt of niet echt? Desalniettemin kan de film een flop zijn, of het nu echt is of niet...

Het verhaal steekt aardig in elkaar. Het kat en muis spel tussen de onderzeeër van Ramius tegen de grote vloot van de Sovjet-Unie bevat de nodige spanning. In het begin was ik zeer gecharmeerd over het feit dat de Russen daadwerkelijk Russisch spraken. Met een handige draai weet McTiernan dat echter om te zetten naar Engels, wat is eerste instantie tot de nodige verwarring leidt. Uiteindelijk draait hij dit weer goed terug als Ramius en Ryan elkaar ontmoeten. Het jammere is dat tot op het einde het verhaal je nooit echt op het puntje van je stoel laat zitten. Spanning is er zeker, maar knellend wordt het nooit. Tevens is het einde eentje die behoorlijk voor de hand ligt, wat jammer is.

Sean Connery speelt prima. Op zijn spel valt niet veel aan te merken. Als vedette heeft hij de kneepjes van het vak door en weet hij je op een juiste manier te bespelen. Hierdoor wordt zijn spel echter wel wat clichématig. Hij brengt geen vernieuwing of uitdaging in zijn acteren aan.
Echt fan van Alex Baldwin ben ik nooit geweest. Tot op zekere hoogte vind ik hem best redelijk, maar memorabele prestaties zijn nu niet in mijn geheugen gegrift. Ook hier is dat weer het geval. Tot op zekere hoogte speelt hij goed, maar de rest van de cast voorttrekken of boven de rest uitsteken doet hij niet. Hij blijft eerder achter de rest aan kachelen en doet vrolijk mee.

Visueel weet The Hunt for Red October ook niet te imponeren. Het ziet er allemaal prima uit, dat wel. De echte sfeer die je bijvoorbeeld bij Das Boot hebt, die je uren vast kan houden, ontbreekt. Tegen het einde raak je dan ook wel op de herhaling van dezelfde zetten uitgekeken en is de aftiteling een welkom aspect van de film. Niet slecht, eerder eentonig.

The Hunt for Red October is een doorsnee film geworden waar meer potentie in zat. Alles wat op orde, maar speciaal is het niet. De cast is vrij aardig maar kan niet imponeren.

3*