Opinions

Vier um die Frau

Zoals hierboven vermeld, zo gedaan. Gisteren na mijn tentamenweek opgezet om even tot rust te komen. Iets dat hier zeker gelukt is. In de film ontbreekt al het geluid. Dit gaf de mogelijkheid om het hoofd even lekker tot rust te laten komen en helemaal leeg te worden. Ondanks die leegheid natuurlijk nog genoeg ruimte over te laten om van de film te kunnen genieten en die op zekere punten ook kritisch te kunnen beoordelen. Al met al vond ik Vier um die Frau zeker een vermakelijk filmpje van Lang

De film bevat een degelijk opgezet verhaal. In het begin val je midden in een café binnen waar recht voor zijn raap, zonder aankondiging even het eerste oordeel over Yquem geveld wordt. In het begin had ik aardig wat moeite om alle personages uit elkaar te houden. Mede doordat verschillende personages een (zij het zeer slechte) vermomming droegen en sommige hetzelfde gedrag vertoonde. Het verhaal weet zich echter daarna beter te manifesteren en creëert wat meer duidelijkheid. De personages vallen, op een enkeling na, allemaal op hun plek. De wetten van Aristoteles worden een enkele maal doorbroken door wat flash-backs er in toe te voegen. Dit geeft de bron van al het kwaad op een leuke manier weer. Toch zijn ze er wat rommelig in gemonteerd.
Tot slot vallen in de laatste tien minuten de laatste personages geheel op hun plek en houd je er een goed gevoel aan over.

Het opvallende aan Vier um die Frau was dat hij ondanks het gesprek aan spraak, gebrek aan geluid en gebrek aan duidelijkheid een zeer vermakelijke film was. Hij wist continu te boeien, mede door de drang naar antwoord op de gestelde vragen. Ook blijft de afloop van het simpele concept tot het einde onduidelijk. Dat einde wordt misschien iets te snel afgehandeld, en misschien ook iets te dramatisch, maar goed.

De acteurs zeiden mij werkelijk helemaal niets. Ik had van geen enkele gehoord of geen enkele wist een beeld bij mij op te roepen. Compleet blanco dus de film in in dat opzicht. Het viel mij vooral mee. Carola Toelle is vooral de zondebok in deze film. Ook al doet ze helemaal niets verkeerd ze krijgt de volle laag van haar man, Ludwig Hartau. Die twee zijn een goed koppel in de film. Toelle weet haar wanhoop van zondebok en eenzame vrouw goed tot uiting te brengen. Ze word in een goed daglicht gesteld en ze weet zelf die empathie te vergroten. Hartau speelt ook goed, maar iets meer met een dubbel gevoel. Zijn wantrouwen en achterdochtigheid, die hij goed uitstraalt, geeft je een antipathie die hij op het einde met zijn smeekbeden niet goed weet te maken. Wat erg jammer is.
Anton Edthofer, die de rollen van de tweelingbroers vertolkt, speelt ook aardig. Een charmeur die iedereen aan de haak lijkt te slaan. Ik kwam er later pas achter waarom hij en zijn broer, Werner en William, nooit tegelijk in beeld kwamen. Zijn dubbelrol is het antwoord. Zijn koelbloedigheid en charmes weet hij vooral bij zijn arrestatie heel goed om te toveren in achterbaksheid. Leuk gedaan.

Zoals vaker bij gerestaureerde film is de kwaliteit niet heel goed. In Sao Paulo hadden ze denk ik niet beter, want het had op momenten beter gekund. Af en toe nogal overbelicht of juist te donken. Ook de setting is af en toe niet helemaal duidelijk. Gelukkig springt het verhaal niet van de hak op de tak en met de duidelijke tussentitels weet Lang het verhaal goed te volgen te maken.

Al met al een zeer vermakelijke vier mannen om één vrouw. Ik denk het dat het gemiddelde van IMDB het niveau van deze film goed weergeeft en ga daar ook in mee. Nog een klein pluspuntje van de film: het is geen zit van 3 uur, wat volgens mij het gemiddelde van Lang's producties is

3*

The Virgin Suicides

Het trieste verhaal van 5 jonge meisjes, waarvan er één zelfmoord pleegt. De 13e film die op MM is verschenen en misschien is die getallensymboliek wel het meest toepasselijke op deze film. Ongeluk: dat is toch wel het beste woord waarmee je het dramatische levensverhaal van de Lisbon-zusjes kan beschrijven. Vijf mooie meisjes die door een zelfmoord allemaal in de afgrond storten.

Zo ben ik dus ook op deze film gekomen. Ik was benieuwd naar wat nou de eerste films op MM waren. Na films als The Perfect Storm, en Three Kings (beide met George uiteraard) eens een iets dramatischer getinte film. Hij is echter in de kast blijven staan en ik was hem vergeten te aanschouwen.

Nu was dan toch eindelijk het moment daar gekomen dat ik hem kon bekijken. 97 minuten valt tenslotte mee. Door het verhaal van de film al positief geprikkeld, het verhaal van de regisseur echter niet. Ik vond Lost in Translation een tegenvallende langdradige film en had dus ook hier mijn twijfels bij. Gelukkig is daar niets van terecht gekomen. Het was totaal niet saai en alles viel precies op zijn plekje.

De setting van het verhaal is prima. Niet uitzonderlijk, ook niet extreem slecht. Een typisch conservatief plaatsje in Amerika. Echt zo'n plek waar alle buren elkaar kennen en iedereen die een beetje afwijkt met de nek wordt aangekeken. Dit geeft gelijk een goed impuls voor die typische dramatiek waar de film om draait. De huizen zijn ook op zijn Amerikaans. Grote vrijstaande huizen waarin die zelfs de jonge stelletjes op het einde wordt tenslotte het huis aan een jong stel uit Boston verkocht... kunnen wonen ondanks de omvang.
Visueel valt de film dus ietwat tegen. Het is allemaal een beetje magertjes. Alle cliché beelden komen voorbij. Ik noemde net het plaatsje al, maar ook de plaatselijke school en het schoolfeest zijn typisch Amerikaans. Een beetje jammer. Dit zorgde niet voor het verfrissende effect die je in de films hoopt tegen te komen.

De acteerprestaties zijn gewoon op maat. De voice-over verteld alles gewoontjes. Tippen aan Morgan Freeman zit er uiteraard niet bij, maar met zo'n verwachting valt elke film in het niet. De Lisbon-kinderen spelen overtuigd een sinistere, mysterieuze, wantrouwige rol. Hierboven lees ik van Dra. Pouke: "surrealistisch" en daar wil ik me heel graag bij aansluiten. Een goed woord om het acteerwerk, en daarmee ook de karakters van de Lisbon-meisjes, te omschrijven. Prachtig gedaan! De ouders zijn lekker christelijk en conservatief. Dit geeft een situatie waarin de oude normen lijnrecht tegenover de moderne puberideeën staan. Ik vond het dan ook leuk en hartverwarmend om te zien hoe de ouders toegeven om ze naar het feest te laten gaan. Een mooie afwisselende wending in het verhaal.

Het totaal plaatje is dus simpel. Niet goed niet slecht. Een prima film om te kijken en je verveelt je de 97 minuten geen moment. Als je een avondje de tijd heb gerust opzetten.

3*