Opinions

State Of Play

“Een modern journalistenepos”; zo zou ik deze film graag willen beschrijven. Een verhaal over een op een gewoon lijkende zelfmoord die eindigt in een verhaal waarin zelfs de top van het Amerikaans bestuurd niet meer te vertrouwen lijkt! Of juist wel? Niemand weet het meer na afloop van deze film.

Russell Crowe is dankzij Gladiator en American Ganster in een hoog aanzien gestegen bij mij. Zo besloot ik mij dus iets meer in deze acteur te verdiepen en kwam ik op State of Play uit. De samenvatting op MM beloofde al een mysterieuze film waarin niemand is wie hij of zij lijkt te zijn. Ook deze film van Crowe heeft me weer niet teleur weten te stellen!

Want daar blinkt deze film toch wel in uit. Het script en het verhaal zijn werkelijk fenomenaal. Je moet het maar bedenken. In tegenstelling tot Gladiator waarin vooral de effecten en slagvelden uitblikten weet hier het verhaal op zich juist heel erg te raken. Het komt geweldig binnen. Dit verhaal zorgt er voor dat je tot de laatste minuut voor je scherm gekluisterd zit om het einde te zien. Daarbij komt dat de dialogen zich vooral rondom ‘de zaak’ afspelen en niet te veel afdwalen naar privégeleuter van de hoofdpersonen.

Dat is scripttechnisch in deze film goed gekozen. Het is een twee uur durende film die met het verhaal alleen al genoeg tijd inneemt. De regisseur heeft een goede keuze begaan om de personages ietwat oppervlakkig te houden. Levens worden niet tot op het bot uitgediept en dat houdt de vaart in de film. Het had ook zo een film van drie uur kunnen worden, maar dan was het slap gewouwel over gevoelens en innerlijke verlangens niet van de lucht geweest, wat de film in dit geval ten goede komt.

Acteertechnisch gezien is het ook een puike film. Zoals ik al zei is Crowe geweldig in zijn rol maar ook Rachel McAdams staat geweldig te presteren. De eindredacteur van de krant doet qua acteren veel aan Judy Dench denken uit James Bond, maar dat is hier prima op zijn plek. Hierover kan ik dus niet minder dan lovende woorden zeggen.

Visueel valt het allemaal ietwat tegen. De locaties en shots zijn wat gewoontjes. Gewone kantoorkamertjes, eenvoudig motelletje en de film speelt zich amper op straat af. Dit alles leidt tot een iets teleurstellender geheel. De acteerprestaties het verhaal zorgen dat de film hoog uitkomt, maar visueel gaat het iets omlaag. Jammer, dit had iets beter gekund.

Als met al een film waar mensen trots op kunnen zijn.

3.5*

Step Up 4

Een film die ik in eerste instantie nooit opgezet zou hebben. We kwamen echter terug van de Internationale Werkweek en in de bus werd deze afgespeeld. Aangezien 11 uur reizen best lang is toch maar besloten om mee te kijken. Ik wist wat voor soort film het was maar wat er nou precies gebeurt wist ik totaal niet. Het is echter zwaar tegen gevallen.

Want het verhaal klopt wel, maar het is zo afgezaagd. Er is werkelijk niets origineels te bekennen. De wijk dreigt kwijt geraak te worden, Sean wordt verlieft en verliest vervolgens zijn liefde. Tot slot wordt de wijk en de liefde gered. Waar hebben we dit eerder gezien? Ongeveer zo'n 400 keer denk ik toch wel... Verder zijn de dansscènes mooi in het verhaal verwerkt, maar eigenlijk waren ze helemaal niet nodig. Ik had continu het gevoel dat de dansscènes er in zaten omdat de drie vorige films daar ook over gingen (die ik overigens nog niet heb gezien).
Verder komt het verhaal natuurlijk heel ongeloofwaardig over. Op het moment dat je met een dansact met honderden mannen komt aanzetten en dat in zo'n relatief korte tijd weet te realiseren weet je weer voor 100% dat je een film aan het kijken ben. Met het verhaal had ik totaal geen affiniteit en ik heb me er aanzitten ergeren.

Het acteerwerk was dan ook dramatisch. Zowel Kathryn McCormick als Ryan Guzman spelen onder de maat. Als je dan zo'n slecht verhaal hanteert zorg dan dat mooie scènes het verhaal opfleuren. Maar nee, dat zat er ook niet in. Kathryn McCormick en Ryan Guzman speelden hun rol alsof ze zelf ook al geen zin meer in hadden.
Het dansen was leuk om te zien, maar zo massaal. Je zat gewoon naar So You Think You Can Dance te kijken. Heen en weer vliegende mensen heeft het tot gevolg en het heeft bijna niet meer met dansen te maken, maar meer met een circusact. Bijna niemand danst zo!

Tot slot is Miami ook zeer cliché. Strand, zon en liefde het is bijna zo simpel in beeld te brengen dat je hier nog punten op moet scoren, maar ook dat gebeurd niet. We hebben deze setting al zo vaak in films gezien dat het gewoon niet leuk is om er naar te kijken. Verder zal ik ook hier mijn mond over houden, het spreekt denk ik wel voor zich.

99 minuten gezien, na 10 minuten ken je het verhaal.

1.5*

Suite Française

Behoorlijk melodramatisch oorlogsverhaaltje waar je van moet houden om te appreciëren. Door de aantrekkelijke poster, die mij echter een verkeerde indruk gaf, ben ik hem maar eens gaan kijken. De film hoort uiteindelijk meer in het GTST-rijtje thuis dan in die van grote oorlogfilms, maar was zeker zo slecht nog niet.

De poster zet je op het verkeerde been door vooral met de bovenste helft een oorlogsspektakel te beloven. Dit is de eerste twintig minuten ook zo, die daarmee verreweg de beste van de film zijn. Daarna is de oorlog ondergeschikt gemaakt aan de drama, met als netto resultaat dat je een vrij clichématig, redelijk te pruimen filmpje krijgt. Resulterend in een vrij apart, onmogelijk liefdesverhaal, waarvoor opmerkelijk genoeg weinig empathie op te brengen is, weet de film juist zonder dat empathische gevoel bijzonder goed te boeien. Het laat weer eens een andere kant van dezelfde oorlog zien. Die kant wordt echter, zoals ik zei, bijzonder clichématig en doorsnee verwerkt.

Michelle Williams speelt een prima rol als hoofdrolspeelster, die intern geteisterd wordt door een twist tussen liefde, rationaliteit, morele verantwoordelijkheid en internationale diplomatiën. Het klinkt groots, maar ze weet dit juist zeer klein in één persoon te vertolken. Prima gedaan.

Ook Kristin Scott Thomas speelt een prima rol als Franse super-bitch. Haar autocratische werkwijze spreekt mij wel aan en ze schikt zich goed naar die rol.

Daarnaast heb ik even moeten zoeken om te zien wie nu door Margot Robbie gespeeld werd, want ze is niet terug te herkennen in de film. Je kan concluderen dat ook zij op niveau speelt, als je eenmaal weet wie ze is.

In visueel opzicht valt er weinig op de film aan te merken. Het is allemaal goed op orde. Ook de sfeer zit er aardig in. Klein kanttekeningetje zijn de linguïstische keuzes van Saul Dibb. Persoonlijk ben ik een voorstander van het feit dat iedereen in zijn eigen taal moet praten. Het Duits is dan ook prima gekozen, zij het de accentloosheid als zij overschakelen naar het Engels. Verder jammer van het gebrek aan Frans, maar dat is een redelijk standpunt vanuit de regisseur gezien.

Suite Française is een vermakelijk, ietwat clichématig oorlogsdrama geworden waarmee je wel goed zoet bent.

3*

Sully

Dat het wonder op de Hudson nog nooit verfilmd was riep eigenlijk verbazing bij mij op. Zoiets bijzonders geeft genoeg aanleiding voor spektakel en spanning. Nu vond ik het jammer dat Clint Eastwood de verfilming op zich nam. De man is in het nieuwe decennium qua niveau behoorlijk afgezwakt. Ik hoopte dat hij zich zou herpakken.

Dat blijkt helaas ook hier niet zo te zijn. Van Sully weet Eastwood een bijzonder oerdegelijke film te maken. Zo oerdegelijk en keurig binnen de kaders dat hij niets verrassends brengt. Zelfs het ongeluk wordt daarmee tot een haast routinematige klus gereduceerd. Daarnaast is de verhaalstructuur nogal warrig, waarin chronologie ten koste gaat van een onnodig verwarrende flash-backstructuur. Totaal onnodig, met als toppunt de scène uit Sully's jeugd. Ik kan de toegevoegde waarde daarvan nog steeds niet bedenken. Dit wil echter niet zeggen dat het verhaal saai is. Het verhaal is degelijk en dus ook op een bepaald niveau vermakelijk. In ieder geval vermakelijk genoeg om de (maar) 96 minuten durende film uit te zitten.

Zoals ik ook bij Inferno zei is Tom Hanks Tom Hanks. Dat betekent dat je (net als de verhaallijn van Sully) bij hem de gehele film al op een blaadje kan uitwerken nog voor je die gezien hebt. Hanks prestaties zijn degelijk, weinig verrassend en al helemaal niet inspirerend of ontroerend. Hij weet vaker een gevoel van ongemak dan ongeluk op te roepen. Tevens komt zijn moreel appel op de kijker zijn rechtvaardigheidsgevoel nauwelijks over.

Aaron Eckhart presteert in de lijn van Tom Hanks. Dat houdt dus ook in dat hij keurig, maar weinig inspirerend speelt. Ik moet toegeven dat hij zichzelf iets meer ruimte voor emotie en dynamiek geeft, al blijft dat tot een minimum beperkt.

De sfeer is vrij droog. Het zal mij ongetwijfeld aan Ameriaaks-patriottisme ontbreken (al moeten we ons sinds vandaag extra afvragen in hoeverre dat een ongeluk is), maar een warme band met de piloten was nauwelijks te voelen. Visueel scoort de film gemiddeld. De CGI is prima toegepast tijdens de crash. In dat opzicht presteert de film in lijn met wat tegenwoordig verwacht mag worden.

Sully is een doorsnee productie die keurig binnen de kaders van het acceptabele opereert. Films maken voor dummies wordt hier op de voet gevolgd, want de film is niet saai, niet vervelend noch ergerlijk, maar weet je nooit te raken, een extra dimensie aan de dramatiek toe te voegen of een sterk moreel appel op rechtvaardigheidsgevoel te doen.

3*

Swamp Shark

Haaienfilms zijn niet echt mijn type films. Niet omdat het onderwerp mij totaal niet aanstaat, het tegenovergestelde zelfs, maar de aaneenschakeling van slechte uitwerkingen heeft mijn enthousiasme een beetje doen verdoezelen. Jaws is natuurlijk de kroon op het werk van de haaienfilmindustrie, maar ook die serie is helaas te veel uitgemolken. Deze film zette ik op voordat ik de waardering op IMDb en MM had gezien. Ik hoopte er dus maar het beste van.
Daarbij wil ik ook zeggen dat ik een film alleen 0.5 sterren geeft als ik werkelijk niets goeds heb kunnen ontdekken. Helaas was dat hier duidelijk het geval.

Het verhaal is zo simplistisch. Het moet ook wel, wat voor mogelijkheden heb je anders met een haai? Die simpele uitwerking bied echter genoeg mogelijkheden om een spannende tot goede film neer te zetten. Hier ontbreekt dat totaal. Het verhaal rommelt aan alle kanten. Om maar een paar dingetjes te noemen: een haai uit de Golf van Mexico kan niet in zoet water leven, dat wordt zelfs gezegd in de film. Toch komt hij daar vandaan! Heel curieus. Ook werd er gemeld dat de haai uit een diepzee kwam waar nog niemand geweest is.. Marianentrog - Wikipedia - nl.wikipedia.org Wikipedia has the answers!!! Ook het feit dat een complex organisme als een haai daar kan leven is opvallend en onmogelijk en dat er dan ook nog een ondoordringbaar pantser is, die gewoon door een motor wordt vernietigd... Je kon mij opvegen. Echt dat ik het heb kunnen aanzien.
De spanning ontbreekt elk moment. Hij is er geen enkele keer. Gewoon bagger.

Als we dan het lijstje acteurs langsgaan om te kijken of er misschien iemand bij zit die een goede prestatie heeft geleverd ben ik bang dat ik op 0 blijf steken. Alle normale menselijke emoties zijn uit het verhaal geschrapt. Daar is een soort heroïsche tint aan gegeven om het geheel aantrekkelijk te maken, maar dat mislukt faliekant. Kristy Swanson, Robert Davi en D.B. Sweeney om ze maar even te noemen dan, spelen allemaal onder gemiddeld niveau. Geen emotie, geen overtuiging, alleen maar domheid.

Een mooie film kan het ook worden. Jaws was zowel op land als op zee erg indrukwekkend dus dat hadden ze alleen hoeven te kopiëren.
Dit zegt echter genoeg: