Opinions

Fraaie romcom/drama/scifi over twee mensen die telepatisch met elkaar zijn verbonden. Hoewel het aanvankelijk voorspelbaar lijkt weet het toch nog wat te verrassen. De film oogt origineel en fris. In de verte deed het me denken aan Los Amantes del Círculo Polar (1998) en de frisheid van (500) Days of Summer (2009). Leuke film, 3,5*

Aardige film die wat mij betreft zeker geen hoogvlieger is, maar ook geen slechte of matige film, vandaar mijn 3,5*. Fraaie titel overigens, waar het echter wel aan binding ontbreekt met het verhaal (je kunt deze titel op heel veel films plakken waarbij je dan dezelfde binding tussen verhaal en titel hebt als hier).

Het begin voelde rommelig aan, het was lastig om te begrijpen wat er gaande was. Al vrij snel werd dat opgehelderd, maar het blijft jammer van dat begin waar het echt gissen is naar waar de film over gaat. Het blijft verder vrij lang op dat "net boven gemiddeld niveau" hangen, tot de twist, wanneer blijkt wie de broer en wie de vader is. Dat moment voelt geniaal aan, maar is niet op zichzelf voldoende om van deze film een meesterwerk te maken.

Er zitten enkele zeer geslaagde scènes in (bijvoorbeeld de zwembadscène met broer en zus) maar ook enkele scènes die toch een beetje aanvoelen als makkelijk scoren.

Het laat in ieder geval zien dat deze regisseur films kan maken, dat heb ik ook met Prisoners (2013) gezien, en ik ben dan ook benieuwd naar wat hij ons te bieden heeft in de toekomst.

Toch wel een van de beste, zoniet de beste, superhelden animaties die ik gezien heb. Ik moet toegeven dat mijn waardering voor deze film met de tijd is toegenomen. Jaren geleden voor het eerst gezien in het vliegtuig, en toen vond ik het niet zo bijzonder. Maar iedere keer dat ik het sindsdien voorbij zag komen is mijn waardering alleen maar toegenomen.

Leuk voor alle leeftijden, goed verhaal, veel actie, leuke humor, en van een prima kwaliteit. 4*

Een tegenvaller, ik vond deze film veel te veel op een beperkte leeftijdscategorie gericht, namelijk pubers en tieners (en op volwassenen die uiteraard van zulke films houden). Dit blijkt uit meerdere scenes, zoals de dialoog tussen leidinggevende die hem verbiedt om te vliegen en de piloot:

Een schoolbus achternazitten, uiteraard... [

Zelden kom ik een film tegen die beter is als je het voor een tweede keer ziet. De eerste keer vond ik Inglorious Basterds niet zo bijzonder en het had een nogal vreemd verhaal. Nu weer gezien en ik moet toegeven dat het toch wel een aanrader is.

De eerste keer was het even wennen om een film over WO II te zien dat voor 95% niets met de werkelijkheid te maken heeft. Ik denk dat dat ervoor zorgde dat het geheel totaal ongeloofwaardig op mij overkwam en ik daardoor niet zo lette op het acteerwerk, het decor, de dialogen, en het filmverloop, want dat alles is dik in orde en brengt een heel bijzonder sfeertje over.

1.5* erbij.

Leuk scenario, zo'n vrijwel verlaten hotel een week voor sluiting, waarin de twee medewerkers (hobbyist-spokenjagers) worden gevolgd. Zonder dat ik het Ti West-verband met The House of the Devil (2009) had gelegd kreeg ik op den duur wel de indruk dat het de kant op zou gaan dat Claire erin geluisd was door een of andere sekte. Heel lang leek het wel die kant op te gaan, met die vreemde gasten, en Luke die tegen haar zegt dat er iets is wat ze niet weet (maar daar wordt verder niets mee gedaan). Het geeft me een beetje de indruk dat de regie die kant op ging en uiteindelijk met een twist er iets anders van maakt, waardoor het einde uit de lucht komt vallen en het eigenlijk niet zo bij het verhaal past. Met een beter einde had het wellicht hoger kunnen scoren. 3* vooral voor de sfeer en de (spannings)opbouw. Als horror valt deze bij mij wel in de categorie jump scares, al was het aantal heel erg bescheiden.

Aparte film. Op de voorgrond onschuldig, maar met een steeds dreigende en obscure achtergrond. Ik vond het eingelijk wel een subtiele horror eerlijk gezegd. Ik was dan ook niet verbaasd toen ik hier las dat de film een verfilming is van Mine-Haha, oder: über die körperliche erziehung der jungen mädchen. Ik had er nooit van gehoord, maar met wikipedia kom je een stuk verder met het begrijpen van de achterliggende gedachte van de film. Ook het lot van het meisje dat vlucht wordt duidelijk, het boek heeft het kennelijk over twee doden onder de meisjes. Dat Suspiria op hetzelfde boek is gebaseerd bevestigt die horror-onderlaag van het verhaal.

Alleen het begin en het einde van de film kan ik maar niet plaatsen. Ook het boek begint kennelijk met een meisje dat in een doodskist aankomt, maar wat wordt daar dan mee bedoeld? Is het alleen om te choqueren? Of symbolisch, en zoja wat moeten we daaruit opmaken? Het einde vond ik even onduidelijk, meisjes die jarenlang tegen hun wil worden vastgehouden, in een plaats waar ook volwassenen niet weg kunnen komen en doden zijn gevallen, laat men opeens vrij?

Visueel aardig, bizar en met een subtiele creepy sfeer, maar wel een film die de kijker met vragen achterlaat. Qua score twijfel ik tussen de 2,5* en de 3,5*, 3* dan maar.

Behoorlijk sterke dramafilm die al na een minuut of 10 goed op gang komt. Het verhaal speelt zich af in een Poolse klooster vlak na W.O.II waarin de nonnen tijdens de oorlog nogal wat te verduren hebben gehad. Het acteerwerk is zo uitmuntend dat je op den duur volledig vergeet dat je naar acteurs zit te kijken en het verhaal wordt dusdanig boeiend gebracht dat je elke minuut aan het scherm gekluisterd blijft. Beetje bij beetje wordt het verhaal van de nonnen ontsluierd wat meer dan eens een mokerslag oplevert. Het valt ook geen moment stil of in herhaling, het script weet de film constant in ontwikkeling te houden. Ook qua cinematografie valt er met deze prachtige winterse en bosrijke omgeving niets te klagen. Zeer aangenaam verrast, richting de 4,5*. Aanrader.

Prima film op zich (met dank aan baspls voor de 'tip' bij The Others (2001), inderdaad een vergelijkbare sfeer en (in de verte) verhaal, met gelukkig een compleet andere ontknoping waardoor beide prima bekijkbaar zijn, mijn voorkeur blijft overigens met 5* uitgaan naar The Others). De sfeer zit er ook bij deze film goed in, en er wordt behoorlijk geacteerd, soms wel overgeacteerd zoals wel vaker in de stijl van oudere films. Ik zat heel de tijd op een ruime 3,5*, ware het niet dat het op den duur wat in herhaling valt en het dubieuze ook op het einde wordt vastgehouden. Op de een of andere manier vond ik het einde een grote teleurstelling waardoor er een halfje van de score afgaat. Na het wat te laten bezinken gaat het einde op zich wel, maar het laat bij mij wel nog steeds een gevoel van "is dat alles?" achter. Voor mij kwam het ook een beetje als plotgat over omdat de insinuaties steeds een hele andere kant op wijzen, waardoor het gedrag van de kinderen achteraf niet zo aansluit op dat einde. 3*

Aardige film over de behoefte aan goedkope woningen en speculatie in Spanje in de jaren '50 en de problemen die dat voor 'de gewone man' opleverde. Het thema is zeer actueel aangezien Spanje de laatste jaren opnieuw de dupe is geweest van huizenprijzen die in geen verhouding tot de inkomsten van de mensen stonden.

Destijds lag de censuur dwars, vooral de kerk, en moest de film enkele scènes schrappen, met teksten als "speculeren over woningen is een strafbare daad", "wij armen moeten elkaar helpen" en "een eigen woning vormt de basis voor het gezin". Kennelijk was de katholieke kerk het daar niet zo mee eens. Het duurde 7 jaar voordat de censuurcommissie klaar was met schrappen en wijzigen en de bewerkte film de bioscopen mocht bereiken. Inmiddels zijn de twee versies te bekijken, de gecensureerde, met verplichte happy end, en het origineel.

Inhoudelijk gaat El Pisito (1959) ook over hetzelfde thema. Indirect komt het ook in (het veel betere) El Verdugo (1963) aan bod. Van deze regisseur is Surcos (1951) misschien wel zijn bekendste film, samen met Los Peces Rojos (1955) worden die twee films als de beste films gezien die hij geregisseerd heeft.

Matig tot slecht. Het acteerwerk komt erg geforceerd en houterig over, vooral als het gaat om de twee 'dokters', de dialogen spreken ze uit het hoofd uit zonder daarbij enig gevoel in te leggen. Het script wisselt constant van drama naar thriller naar horror en dit gebeurt helaas op een manier die niet echt geslaagd is. Vervolgens wordt er een sausje gore overheen gegoten. Van alles wat, maar niet lekker.

Hetzelfde geldt voor het tempo van de film, het wisselt constant en willekeurig, de ene keer sloom, dan weer vlot, dan weer sloom, waarbij het gekozen tempo vaak niet bij de scènes of het verhaal past. Het plot klonk aardig, maar de uitwerking laat duidelijk te wensen over. Naast het slechte acteerwerk is er ook behoorlijk slecht gecast, vader en zoon lijken wel dezelfde leeftijd te hebben, waardoor het bizar aanvoelt als de een de ander in volle overtuiging met 'papa' aanspreekt, en dat het zijn adoptievader blijkt te zijn is geen excuus. De film probeert verder binnen de context realistisch te zijn, maar haalt daar absurde scènes bij (bijvoorbeeld een ziekenhuis waarin kinderen in cellen worden opgesloten ). Tot slot wordt het door Spaanse films uitgemolken concept van de burgeroorlog gebruikt, echter met een hele vrije interpretatie, wat een onzinnige setting oplevert met Nazi's en Nazi-achtige praktijken (Spanje is nooit bezet geweest).

Een dunne 1,5*, met kans op afwaardering. De film liet me insensible (gevoelloos).

Muziek en cinematografie zijn in orde in deze film, maar ik kan me niet voorstellen dat het leven van een muzikant zo slaapverwekkend is als die van Llewyn Davis. Een muzikant die op zoek naar werk rondreist moet toch iets beleefd hebben. Het lege en saaie verhaal alsmede de platte hoofdpersoon halen deze film wat mij betreft onderuit.

Qua verhaal, (gebrek aan) humor en (gebrek aan) diepgang laat deze film nogal wat te wensen over. Minste Coen die ik tot nu toe gezien heb. 1.5*

Voor een tekenfilm voor kinderen vond ik het net iets te droevig, ze hadden meer met alle emoties kunnen doen. Nu draaide het vooral rond twee. Verder wel leuk bedacht maar er wordt net teveel op het sentiment ingespeeld. Het leek me vooraf heel vernieuwend, maar dat is het achteraf niet gebleken. Pixar had meer uit dit idee kunnen halen. 3*

Typisch Amerikaanse film met een op zich interessant ogend verhaal dat op waargebeurde feiten is gebaseerd. Als film is het helaas wel verre van volmaakt. Het verhaal wordt op een erg saaie en langdradige manier gebracht, dat was niet nodig geweest als de film geen 157 minuten had moeten duren. Daarnaast wordt steeds het sensationele opgezocht (daar waar het er niet is), zoals meteen in het begin als een geblinddoekt iemand (Bergman) naar een ontmoetingsplaats met een terrorist wordt gebracht. Heel spannend allemaal, maar met het verhaal uit deze film heeft het niets te maken en zien we ook niet meer terugkomen...

Zo zitten er meer dingetjes in die me steeds uit het verhaal haalden, wanneer bijvoorbeeld Wigand naar de rechtzaal rijdt, met escorte van een stuk of tien politievoertuigen. Iets overdreven lijkt me dat. De terugreis gebeurt zonder politie-escorte en hij wordt bang als hij bij een stoplicht een politieauto ziet staan. Kennelijk herinnert hij zich dan dat hij in de gevangenis kan belanden in een andere staat (waar hij nu niet is), maar is hij vergeten dat hij nu niet in die staat is (en daar is ie niet omdat men die dreiging van de gevangenis in de rechtzaal tegen hem gebruikte terwijl het duidelijk daar geen nut had). Bizar genoeg is hij op de heenweg, omringd door een politie-escorte van jewelste, niet bang voor de politie. Ook wordt steeds, vaak met behulp van de muziek, het sentimentele opgezocht. Dat zijn vrouw hem verlaat bijvoorbeeld, iets wat uit uit de lucht komt vallen, net als wanneer zijn vrouw opeens bij hem terugkomt.

De film plaatst de twee hoofdpersonen steeds in de rol van bescheiden en zelfopofferende helden (typisch Hollywood), en dat gebeurt zo nadrukkelijk dat ik daar grote twijfels bij heb v.w.b. het echte verhaal. Na wat zoekwerk kwam ik op dit artikel uit waarin staat: "Wallace and Hewitt railed against Bergman as a self-promoting traitor to the news division who began work on his "Hollywood revenge" even before leaving "60 Minutes." They called the film an inaccurate record of events and an unfair characterization of their respective positions on the decision not to air the Wigand interview. In an early review, Frank Rich of the New York Times agreed that "'The Insider' fudges chronology and makes Mr. Pacino's Bergman into a superman that even the real-life prototype finds a bit 'too neat.". In de film prijst Bergman zichzelf omdat hij niet ijdel is, maar of dat in het echt ook zo is? Wigand verdient tegenwoordig zijn brood met lezingen over de tabaksindustrie, dus het voorval en deze film kwam voor hem als publiciteit bijzonder goed uit. Het heldenimago wat de film probeert te presenteren hapert wat mij betreft. En de nieuwsfeiten verdwijnen door die heldenfocus naar de achtergrond.

Tot slot nog de dialogen als laatste minpuntje, deze waren niet best, te standaard en cliché voor mijn smaak. De eerste helft van de film moest ik moeite doen om het door te komen, daarna won de film wel wat aan vaart. Voor mij is dit een langdradige doorsnee Amerikaanse thriller geworden, en als thriller een tikkeltje slap zelfs. Acteerwerk is wel in orde, en naarmate de film vordert neemt de kwaliteit van het geheel ook toe. Een magere 2,5*

Matige bovennatuurlijke horror. Script, dialogen, decor, belichting en acteerwerk is over het algemeen slecht tot matig en niet overtuigend.

Het eerste deel vond ik zeker niet bijzonder, maar uiteindelijk ben ik gezwicht en heb ook deel 2 bekeken. Waar ik deel 1 over de hele breedte vrij zwak vond zijn de minpunten van deze film toch wat specifieker aan te wijzen.

Zowel sfeeropbouw als achtergronden zijn een stuk beter dan in deel 1, ook zitten er een redelijk aantal geslaagde schrikmomenten in. Het script blijft flinterdun, maar het grote probleem zit hier wat mij betreft in het constant van de hak op de tak springen, zo zit je het ene moment naar beelden uit het verleden te kijken, om dan naar het heden te springen, dan weer naar het bovennatuurlijke, dan naar herinneringen en ga zo maar door. Dat constant switchen brak voor mij de voortgang in het verhaal steeds op waardoor ik de interesse ook verloor.

Als horror is het duidelijk 100% een Amerikaanse productie, alle bekende cliché's komen wel voorbij (dingen die uit zichzelf aangaan, oproepen van geesten, schaduwen op foto's, het trapje naar de enge kelder, spokenjagers die voor een (flauwe) humoristische noot zorgen, etc.), in die zin zit er totaal niets vernieuwends in. Het deed me ook erg aan de laatste films van de Paranormal Activity-reeks denken, de aardig geslaagde schrikmomenten zijn geheel in die stijl. Ik had steeds de indruk dat ik naar een spin-off daarvan zat te kijken, die reeks vind ik overigens stukken beter dan deze.

Al met al hield ik zo'n "net niet"-gevoel over aan deze film, het kon me allemaal niet echt bekoren, ondanks het sterke begin en de aardige schrikmomenten. Ook omdat ik alles waar Insidious 2 mee aankomt zetten ik al vele malen (en beter) in andere films heb gezien.

1,5*

Aardig meegevallen. Deze prequel, die aardig losstaat van de reeks, is wel het beste wat eruitgekomen is tot nu toe wat mij betreft. De film is heel conventioneel binnen het genre maar doet ook weinig verkeerd. Acteerwerk is oké en ook het verhaal was goed te doen, al was het wat cliché. Vermakelijke tussendoortje, richting de 3*.

Mager. De film kent een sterk begin, een aantal politieagenten beginnen een onderzoek naar een moord op een meisje, maar het gaat op den duur een kant op die mij niet overtuigde en ook niet echt aansprak. De moord wordt opeens bijzaak, en de politieagent gaat op een vrij ongeloofwaardige wijze spontaan het verkeerde pad op. Hij wordt zowat maatjes met de moordenaar, en de agente die de dood van diens partner onderzoekt gaat hem opeens ook dekken. Helemaal vreemd als dit een wildvreemde Zweed is die even in Noorwegen komt, iedereen helpt hem graag een handje met de cover up van de doodslag op zijn partner...

De rol van de insomnia wist me ook niet te overtuigen. Oké, hij slaapt slecht, nou en??? Ik voeg me toe aan de groep die bij het kijken last kreeg van zware oogleden, de film is op momenten juist behoorlijk slaapverwekkend. Uitwerking vond ik ook een beetje rommelig, ook ontbrak een goede aansluiting tussen de scenes. Een schatrijke schrijver die dure kleding wegschenkt maar zelf zowat als zwerver rondloopt, het eenvoudige verhaalje van de doorgewinterde politieagent over de dood van zijn partner, waarvan iedereen al aanvoelt dat dit verhaal totaal geen stand houdt, etc. Iets te vaag en te wazig allemaal.

Heel mager. 2*

Een remake, zeg maar gerust kopie, van een matige film. Nolan maakt het zich heel makkelijk, want deze film is geheel inwisselbaar met het originele Insomnia (1997). Zoals met veel remakes gaat wat van de originele sfeer verloren, maar het grootste verwijt wat hier te maken valt is dat Nolan niet de minste moeite heeft genomen om dat aan te pakken wat in het origineel niet goed werkt. Nolan kiest voor een exacte kopie, en dat is dus inclusief een ongeloofwaardige draai(tje), een rommelige uitwerking, inclusief het saaie van het origineel, en inclusief het slaapverwekkende ervan. Nolan verspilt hier zijn tijd (indien hij überhaupt tijd aan deze exacte kopie heeft besteed) en ook die van ons door hier met een overbodige en geheel inwisselbare remake van een zwakke film te komen. Net als het origineel krijgt deze een magere 2* van mij.

Hoewel Divergent ook het zoveelste Hunger Games-variant was voelde het wel leuk en fris aan. Hoe die wereld in elkaar stak, het script van die film, de personages, etc. deden die film best goed smaken waardoor het wat mij betreft in de buurt van de 3,5* kwam. Insurgent is helaas wat minder. Het gaat al aan het begin mis, het tempo is dusdanig traag dat het begin saai en slaapverwekkend aanvoelt. Gelukkig komt dat uiteindelijk wel goed.

Divergent zag ik eerder deze week voor een tweede keer ter voorbereiding op deze film, en dat was wel een goed idee. Zonder deel 1 gezien te hebben kun je beter niet aan deel twee beginnen, dit is een echt vervolg en het gaat duidelijk verder daar waar deel 1 eindigt. Maar ik vraag me wel af of ik iets gemist zou hebben als ik dit tweede deel niet zou hebben gezien, want eerlijk gezegd vind ik niet dat het verhaal met dit deel erg veel opgeschoten is. Inhoudelijk voelt het allemaal minder origineel en meer plichtmatig aan, zo zit er een plichtmatige romance in, is het plot een stuk eenvoudiger dan in het voorgaande deel en zijn ook de personages een stuk platter geworden. De laatste beproeving kwam ook op me over als een herhaling van zetten uit deel 1.Tot slot viel het eindeloos switchen van good naar bad guy van (o.a.) de broer van Beatrice bij mij niet zo goed, weinig geloofwaardig en vermoeiend.

Wat mij betreft is deze deel 2 een beetje een overbodig deel geworden. 2.5*

Een film die wat rommelig begint, maar die bovendien qua verhaal mij (achteraf) ook niet zo aanspreekt. Het wordt ook niet echt op een interessante wijze gebracht. Het uitgangspunt klonk aardig, met personen die de gave van "het geluk" hebben en die gave ook van anderen kunnen afnemen, maar met dat gegeven komt de regisseur helaas niet veel verder dan een soort van kat en muisspel rondom een russische roulette. Er wordt ook nauwelijks moeite gedaan om het overtuigend op te bouwen. Inhoudelijk mager. 2*

Deze film valt bij mij onder de categorie aanraders. Uitstekende en spannende script, met zoals te verwachten valt een prima acteerprestatie van Kidman en Penn. Politieke drama's of thrillers zijn niet echt mijn ding, maar deze vond ik zeker tot de betere behoren. Het politieke gehalte blijft lekker eenvoudig en ondergeschikt aan de rest van het verhaal.

En dat verhaal sprak me vanaf de eerste minuut aan, en bleef me de hele tijd boeien, ook al zitten er wel stukken tussen waar het tempo inzakt. Misschien had ook de realiteitsgehalte van het script iets beter gekund, maar desondanks een uitstekende resultaat.

In feite is dit een geanimeerde langgerekte muziekvideoclip van Daft Punk, je kunt het nauwelijks een film noemen. Het draait hier om de muziek van Daft Punk en het visuele verhaaltje wat wordt getoond is daaraan ondergeschikt. De animatie is verder erg in de stijl van de jaren 80. Ik zie het meer als een promovideoclip van Daft Punk dan als een 'echte' film. De hoge score van deze film (een 8 op IMDb) zal door de fans van Daft Punk komen vermoed ik. Voor anderen lijkt het me weinig interessant. 1,5*

Goede sf-film die me vooral aan 2001: A Space Odyssey deed denken, daar is toch wel wat van afgekeken. De film zit goed in elkaar en boeit de hele tijd. Ik had verwacht dat de mix tussen drama en scifi meer tegen scifi aan zou zitten maar volgens mij zat het qua minuten dichter bij de 50/50.

De beelden zijn uitstekend, acteerwerk is prima, en dat geldt ook voor de sfeer die wordt opgebouwd, al zijn die maisvelden wel heel eigen van dit genre (bijv. Signs). Het voelde ook een beetje aan als dezelfde sfeer als in Super 8. Het begint vooral heel serieus aan de science kant om dan vooral met fictie te eindigen, dat had wellicht wat evenwichtiger gekund. Als sf-liefhebber was ik ook benieuwd naar die nieuwe werelden, het was een beetje een teleurstelling om erachter te komen dat de trailer dat allemaal al had getoond.

Een fijne en onderhoudende blockbuster. 3,5*

NB. Voor wie meer over deze materie wil weten, maar dan zonder fictie, is de BBC-docu Seven Ages of Starlight (2012) een echte aanrader.

Mooie film, mits je beseft dat dit vooral een post-apocalyptisch drama is. Scifi en thriller vind ik nogal vergezocht. De film gaat over een plotselinge stroomuitval en volgt een vader en zijn twee dochters die proberen te overleven. Aanvankelijk gaat het leven gewoon door, maar langzaamaan begint alles op te raken en besluiten ze om zich terug te trekken in hun huis in de bossen. Het is een rustige film die focust op hoe het drietal omgaat met deze apocalyptische gebeurtenis en de druk die dit legt op hun onderlinge relaties. Naarmate de tijd vordert raakt hun bestaan ook verder verwijderd van de maatschappij die we kennen.

Dit is dus geen bloedstollende thriller of scifi maar een rustig verlopende en realistisch ogende survival/familiedrama. Prima film in die categorie, deed me wat denken aan Fin | The End (2012). 3,5*

Een soort van fake reality TV show met fake acteerwerk. Alleen geschikt voor wie zich niet mateloos ergert aan slecht acteerwerk en achtergronden die niet overeenkomen met de situatie, zoals prachtige blauwe lucht tijdens een zware wervelstorm. 1*

Helaas geen film die me overtuigt, zowel filmisch (te lang, te saai, te leeg, te oppervlakkig, teveel beelden uit national geographic, te geforceerd, te simplistisch) als inhoudelijk. Vooral op inhoudelijk vlak schort het, ik zag een film over een wat oude puber die heel naïef van huis wegloopt, maar niet voordat hij het geld van zijn ouders weggeeft.

Het lijkt me een jongen die amper iets van de wereld heeft gezien, zijn idee is dat de wildernis bij de achtertuin begint en dat je je van de maatschappij afzet door te weigeren om iets op je schoot geworpen te krijgen. De wereld eindigt bij de buitengrenzen van de VS, meeliften met anderen over de snelweg en slapen in een bed die niet op je kamer staat zijn kennelijk kenmerken van wat hij de wildernis noemt. Survival is voor zijn begrippen het bakken van hamburgers bij McDonalds, daar in de keuken achter de balie voelt hij zich heerlijk afgezonderd van maatschappij en kapitalisme (gelukkig wordt hij in de keuken getoond en niet achter de kassa!!) en kan hij geld verdienen om zo afgezonderd van de maatschappij te leven in het wild. Prachtige scene overigens, waarbij Sean Penn nog even duidelijk maakt hoe verwilderd de jongen inmiddels wel niet is: hij draagt geen sokken!! Het summum van verwildering. Ook andere typische natuurelementen komen voorbij, zoals bijvoorbeeld werken bij een industrieel landbouwbedrijf.

Mooi ook hoe hij in de stad (dat is een ander deel van de wildernis) in een opvanghuis voor daklozen gaat slapen en daarmee een slaapplaats afpakt van een échte dakloze die die nacht buiten zal moeten doorbrengen. Ander hoogtepunt is wanneer hij officieel zijn naam verandert in Superzwerver, voor wie het nog niet duidelijk was is nu geen twijfel meer mogelijk: hij is een superzwerver. Wel handig zo'n status (die van held op sokken was hij immers bij de McDonalds kwijtgeraakt) en je weet maar nooit wanneer het in het wild van pas kan komen. Voor mij de bevestiging dat we hier met iemand met de mentaliteit van een puber te maken hebben.

Tsja, ik versta wat anders onder afzetten van de maatschappij en ook onder leven in de wildernis. Wat de wildernis echt is weet hij niet eens, hij heeft veel boeken gelezen maar niet het boek over natuurlijke selectie van Darwin. Zodra hij één voet zet in de echte wilde natuur is het bij de eerste confrontatie met een plantje snel gedaan. Ik zag alleen een weggelopen puber met typisch pubergedrag, zoals het afzetten tegen zijn ouders.

Nee, helaas, dit was niet inspirerend voor mij. Veel te simplistisch en oppervlakkig, met een matige regie die af en toe wat woorden op het verhaal loslaat zoals "geluk" en "liefde". Dat moet dan diepgang voorstellen vermoed ik. Het deed me denken aan films als The Secret Life of Walter Mitty (2013) en The Pursuit of Happyness (2006) waar ook een simplistisch beeld van "geluk" de boventoon voert. Dieptepunt was voor mij het moment dat een wildvreemde hem wil adopteren. Vals sentiment.

Op momenten slaagt de film nog wel, vandaar nog een 1,5*, maar die momenten zijn voor 2,5 uur veel te schaars.

Dit is een film geworden die lastig is om te plaatsen, en om te beoordelen. Je kunt het omschrijven als "een zwarte musical voor volwassenen (18+) verfilmd als een grijze musical voor kinderen", en dat bevat meteen de vele tegenstrijdigheden die in de film zitten. Is een 6-jarige wel in staat om 2 uur lang naar een film met op volwassenen gerichte Engelse liedjes? En is een volwassene in staat om 2 uur lang naar een donkere musical te kijken die soft gemaakt is voor kleine kinderen? Het kan een lange zit worden. Had men gekozen om de film bijvoorbeeld voor 12 jaar en ouder te maken, dan had het wellicht iets minder soft gekund en was het duistere en het vrolijke meer in balans geweest.

Had men het helemaal goed gedaan, dan had men de grens gehouden op 18+. De originele musical schijnt namelijk roetzwart te zijn o.a. vanwege seks, mutilaties en geweld. Dat ontbreekt hier uiteraard, maar je kunt merken waar de gaten vallen (zo schijnt de wolf in het origineel een pedofiel te zijn die achter roodkapje aan zit, in deze film komt dat niet zo naar voren, maar het lied wat hij zingt komt wel uit het origineel en daar kunnen volwassenen de dubbele betekenis wel uithalen). Ik vind het nogal een vreemde keuze om uit zo'n bronmateriaal een film voor 6 jaar en ouder te maken.

Met wat Disney ervan gemaakt heeft was het na anderhalf uur eigenlijk wel mooi geweest, er komt dan een moment dat je denkt dat het is afgelopen, maar dan plakt de film een tweede deel aan vast dat niet alleen overbodig is, maar ook een stuk minder van kwaliteit is en de score omlaag haalt. Het verhaal wordt vanaf dat punt een stuk saaier, en dat botst met de nogal drukke scènes uit de rest van de film. Ik vermoed dat dit laatste stuk het donkerste is uit de musical en dat Disney hier flink heeft zitten te knippen. Qua donkere maar mooie beelden doet het me denken aan La Belle & la Bête (2014), al is deze iets minder kleurrijk en ontbreken hier de fraaie costuums uit die film.

Het begin was even wennen door de vele personages die achter elkaar gepresenteerd worden, al lukt het daarna wel vrij snel om elke personage een plaats te geven. Het verhaal zelf verloopt niet echt vlekkeloos, voor details is weinig aandacht. Zo wordt het haar van Rapunzel tweemaal achter elkaar geknipt. Zo goed ken ik het sprookje niet, maar na de eerste knipbeurt zien we tegen de verwachting in Rapunzel weer met lang haar stralen, alsof het niet af is geknipt, maar na de tweede knipbeurt blijft het haar wel kort . Ook het verhaal dat het haar niet 'werkt' omdat het door de heks is aangeraakt, maar de pluisjes van datzelfde haar op de maïs wel werken is nogal krom.

Het acteerwerk is erg wisselend, en dat ligt niet aan de acteurs, volgens mij komt het toch vooral door de regie die er niet in slaagt om hun talent te benutten. Op een of andere manier lukt het niet om de personages tot leven te laten komen, enige uitzondering zijn de heks en Cinderella die wel aardig zijn uitgewerkt. Depp heeft een bijrolletje als wolf, hij heeft wel vaker dit type personage gespeeld (bijvoorbeeld in Alice in Wonderland, Dark Shadows) en begint hier vervelend te worden door alweer met zo'n personage in herhaling te vallen. Roodkapje komt nogal verwend en houterig over. De Bakker is vekeerd gecast. En het jochie dat meesterlijk Gavroche speelde in Les Misérables (2012) weet zich hier geen raad met het personage van Sjaak en de bonenstaak. Dat de al vaker hier genoemde witte koe (gespeeld door een witte koe) tussen de personages positief uitsteekt is dan niet vreemd

Het vlakke van de personages zal vermoed ik ook komen door het verwijderen van de seks en chemie die vast wel in het origineel zit, dan blijven de personages over uit deze film die van elkaar houden of vreemdgaan zonder dat je begrijpt waarom ze dat zomaar doen.

Mooie beelden, redelijk verhaal (maar slap gedurende het overbodige laatste half uur), een vreemde mix tussen soft en duister die niet helemaal werkt, wisselende en vlakke personages, wisselend acteerwerk, en liedjes van wisselende kwaliteit. Verre van volmaakt, de regie heeft het zich veel te makkelijk van af gemaakt en moest bovendien werken met bronmateriaal wat niet geschikt is voor zo'n softe film. Slordig. 2*

Leuke film met enkele mooie scenes. Leuk om te zien, maar zoals mishad hierboven zegt, is het wel iets teveel hype wellicht.

Driedelige miniserie geïnspireerd door de alien abduction en UFO-verhalen uit de jaren '60. De film volgt hoofdzakelijk twee vrouwen die zo'n ervaring hebben meegemaakt, en hun directe omgeving. Wie docu's of iets anders over dit thema heeft gezien mist niets door dit over te slaan, het is een verfilming van het bekende verhaal. De duur is aan de lange kant, maar het laat zich wel bekijken. Een magere 3*.