Opinions

Mystery-horror met twee kinderen in de hoofdrol. Aan de ene kant zien we een Spaans jongetje met zijn moeder, en aan de andere kant een Engels meisje en haar ouders (Carice speelt de rol van de moeder van dit meisje). Beide kinderen hebben last van een soortgelijke nachtmerrie over een enge indringer, maar is het wel een nachtmerrie?

Tussen de kindernachtmerries door maken we kennis met deze twee hoofdrolspelers en hun omgeving. De film neemt de tijd om de personages op hoofdlijnen aan ons voor te stellen, wat hen beweegt, en wat hen angst aanjaagt. Pas in de tweede helft komt de film voor mijn smaak echt op gang.

Dat ik de term kindernachtmerries gebruik is omdat ik ze namelijk niet eng vond, ze zijn wel overbeladen met schrikeffecten, maar dat vond ik juist geforceerd overkomen. En dat was wel jammer, want het script is eenvoudig maar goed.

Pas in de tweede helft van de film werden mijn verwachtingen enigszins ingelost.

Mijn advies: geen hoge verwachtingen...

Pluspunten: script, plotwendingen, redelijk acteerwerk, slaapkamerscene met Carice

Minpunten: soms erg vaag, soms voorgekauwd, geforceerde schrikeffecten

Beetje verbaasd over de hoge score. Enkele dagen geleden werd ik weggeblazen door het origineel, en nu deze bekeken. Enorm kwaliteitsverschil, van deze versie merk je echt dat het een kenmerkende remake is die het origineel zoals zo vaak niet kan evenaren, wel zit het vol met knipogen naar die film. Veel details zijn hier niet of nauwelijks uitgewerkt waardoor je eigenlijk het origineel gezien moet hebben om ze te begrijpen, en de plotholes uit het origineel zijn hier ook niet weggewerkt. Wie twijfelt, kies voor Invasion of the Body Snatchers (1956) (dikke 4*), deze versie uit 1978 is niks meer en niks minder dan een mindere remake daarvan. Als ik het origineel niet zou hebben gezien had ik deze 3* gegeven, maar in vergelijking daarmee merk je dat dit veel beter kan. Ruime 2,5* / kleine 3*.

Aardige oorlogsfilm over de geallieerden in Irak die borduurt op de uitwassen van de westerse troepen in Irak. Het script toont een scenario waarin de geallieerden zich voorzichtig uitgedrukt niet netjes gedragen en dat vervolgens in de doofpot willen stoppen. De hoofdrolspelers ontsnappen aan een aanslag en zijn vervolgens getuige van zo´n westerse uitwas. Gewond keren ze terug naar hun thuisland waar een en ander in de doofpot moet worden gestopt.

Dat de film geen Hollywood-budget heeft is af en toe duidelijk te merken, toch is het resultaat behoorlijk goed. De film is behoorlijk compleet en biedt ruim voldoende spanning en actie.

Voortreffelijk acteerwerk van Morgan Freeman, die ons een kijkje geeft in het leven van Nelson Mandela, voornamelijk na zijn vrijlating. De film is met name aangrijpend vanwege het waargebeurd verhaal wat er achter steekt, en wat verteld wordt aan de kapstok van het sportverhaal waar de film om draait. Indrukwekkend ook het gedichtje Invictus.

Mooie drama. Wat mij betreft is het tussen de 3,5 en 4 sterren waard.

Dankzij Boenga's recensie ben ik op deze behoorlijk onbekende film uitgekomen, waarvoor dank. Ik kan de woorden van Boenga alleen maar onderstrepen. De film is een beetje vreemd, maar wel lekker, en in die zin qua stijl wel origineel. Ook gaat er onder het warme en luchtige verhaal ook wel enige diepgang schuil. Een fijne, vrolijke, originele feelgoodfilm met op de achtergrond enkele zwaardere onderwerpen die de revu passeren. De film volgt op een vrolijke en originele wijze een jonge vrouw met een opgelopen jeugdtrauma die lerares wordt en uiteindelijk niet alleen aan haar klas lesgeeft maar ook van ze leert. Een solide 3,5*.

Een hele verrassende film die je vaker lichtjes op het verkeerde been zet, waardoor de film patronen doorbreekt en lekker onvoorspelbaar wordt. De film zit goed in elkaar, alleen jammer dat de schrijver van het script het einde weer moest afraffelen. Gemiste kans. De laatste 30 minuten doen de film geen goed, en dat einde... We worden doodgegooid met zoete happy endings waar het niet nodig is, deze film schreeuwt er wel om en dan doen ze het een keer niet... zucht. Dat kost punten.

Ondanks dat toch 3,5 magere sterretjes omdat het op zich wel een bijzondere film is die zeker niet verveelt, de spanning goed vast houdt, en prettig wegkijkt.

Aardige film die wat warrig begint en ook langzaam op gang komt. Na een half uur is dat grotendeels verholpen en begint de kwaliteit en de genietbaarheid toe te nemen, en dit gaat ook zo tot het einde door. Het aantal keer wat hierna voor de onoplettende kijker door de hoofdpersoon nog "hier klopt iets niet" wordt geroepen valt tegen die tijd wel op een hand te tellen.

Wat dan rest is een aardige film over een groep (ex)vrienden die voor een etentje bij elkaar komen en dus merken dat er 'iets' niet klopt. De spanning en sfeer wordt richting de fraaie slotscene steeds verder opgebouwd, met hier en daar een aardige wendingkje. 3,0*, jammer van het wat minder fraaie begin, maar zeker bekijkbaar.

Langzame film met twee eenzame hoofdrolspelers in een nauwelijks uitgewerkte post-apocalyptische setting met een milieu-moraal. Als short van zo'n 20 minuten had het wellicht gewerkt, maar voor een film van 1,5 uur komt het veel inhoud tekort. Op deze manier is het een overbodige, weinigzeggende film. 1,5*.

Aardige film over (het verliezen van) de kinderlijke onschuld, en over ontvoeringen, die wel net de puntjes op de i mist. De poging om iets groots te maken is duidelijk, beelden, camera- en acteerwerk zijn fraai, en er zitten ook een aantal scenes in die je beslist niet koud laten. Maar de reactie van de jongen als hij in een hol een vastgeketend jongetje vindt wist me niet te overtuigen. Zo'n kind rent schreeuwend en doodsbang richting zijn ouders om zoiets te vertellen, en gaat dat gevangen kind niet als een hamster behandelen, voedsel brengen en ermee spelen. Een kind die dat wel doet is rijp voor het gesticht. De film bouwt op deze voor mij onrealistische reactie van die jongen. Tweede minpunt wat mij betreft is dat je het einde al mijlenver ziet aankomen.

Een hele aardige film en gerust het kijken waard, maar het is geen meesterwerkje zoals Jeux Interdits (1952), Cría Cuervos (1976) of El Espíritu de la Colmena (1973). Deze film doet een waardige poging maar haalt dat niveau niet. Overigens hebben deze drie films, vooral de laatste, een tempo dat minstens net zo rustig is als dat van deze. Niet geschikt dus voor wie deze film al traag vond.

Bovengemiddelde animatie, vooral prima voor kinderen. Leuk dat het zich afspeelt met de jaren '50 als achtergrond, de tijd dat men bang was voor een alien-invasie, en op de voorgrond is de relatie tussen de jongen en de reus aandoenlijk. Prima animatie dus, maar waarom deze film een status heeft opgebouwd ontgaat me. Ruime 3*.

Een film die zichzelf niet al te serieus neemt en dat was voor een derde deel uit zo'n reeks misschien wel een verstandige keus. Het verveelt niet en het is ook geen herhaling van zetten uit eerdere delen. Popcornvermaak dat met humor, actie en spektakel overeind wordt gehouden. 3*

Na een eerste poging maanden geleden, waarbij ik tijdens de eerste minuten al afhaakte vanwege de volstrekt niet boeiende dialogen waarmee het begint, heb ik deze film een tweede kans gegeven. Helaas is het bij mij niet in de smaak gevallen. In de film komen lukte aanvankelijk niet vanwege de beroerde dialogen en het beroerde camerawerk. Daarna werd het camerawerk wat normaal al werden de dialogen niet veel beter. De setting is verschrikkelijk ongeloofwaardig en de regie lijkt alleen maar te willen choqueren met heftige beelden en grof taalgebruik, maar daar raak ik niet van onder de indruk, al moet ik toegeven dat het behoorlijk weerzinwekkend is. In die zin past het in hetzelfde rijtje als Srpski Film (2010) (0,5*), choqueren om het choqueren.

Een kleine greep uit de 'dialogen':

You there. Do you know The Tapeworm?
- Forget The Tapeworm. Fist me.

Shut up. Take me to him.
- Fist me.

Keep quiet! I`m not a fag. Take me to him!
- Two hands up your ass! Fist me, that`s much better.

En dit is maar een samenvatting van dat "gesprek"... en de homofobe dialogen zal ik jullie maar besparen. Naast het gebrek aan geloofwaardigheid is de film ook enorm langdradig, wanneer je eenmaal (een uur later, dat véél langer aanvoelde) bij het einde denkt te zijn aangekomen blijkt dat er nog een nutteloze halve uur achteraankomt, die wederom minstens tweemaal zo lang lijkt te duren. En dat alles om bij "het moraal" van de film te komen, de tijd kun je niet terugdraaien. Ooit van een open deur gehoord? En gezien dit einde ben ik blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien, want je wordt getrakteerd op flikkerende beelden (nou ja, beelden...) waar menigeen spontaan epilepsie van krijgt. Nee, niet mijn ding. Het vlakke en gebrekkige aan het script en aan de dialogen lijkt men te willen verhullen door de film in omgekeerde volgorde te brengen, de kijker steeds op gewelddadige scenes te trakteren, met wazig camerawerk en door het toevoegen van een zeer oppervlakkige "moraal". Dat men dit in Cannes durfde te nomineren... 1*

Fraaie politiethriller waarin twee agenten moorden en een reeks verdwijningen van jonge meisjes proberen op te lossen in een dorp waar mensen liever zwijgen dan praten. Hoewel het verhaal bekend voorkomt geldt dat niet voor de uitwerking ervan, die qua stijl toch enige afstand neemt van de typische thrillers uit Hollywood. Geen explosies of wilde achtervolgingen dus.

Een van de hoofdrolspelers is het gebied waar de film is opgenomen, namelijk de moerasgebieden bij de rivier Guadalquivir. Dat levert behoorlijk wat fraaie plaatjes op, waarbij het landschap bovendien in het verhaal verweven wordt en niet slechts als achtergrond dient. De overige hoofdrolspelers leveren ook prima acteerprestaties op. Ook het script zit vrij goed in elkaar. Dit alles levert een sfeervolle politiethriller op die zich afspeelt in de beginjaren van de Spaanse democratie.

Ruim 3,5*

Bijzonder goede klassieke horror. Het zit over een breed front wel goed, sfeer, spanning, acteerwerk, dialogen, decors, aankleding, make-up en costuums zijn erg goed verzorgd en ook over het script valt er weinig te klagen. Het verhaal, over een man die op een eiland belandt waar een nutty professor met dieren experimenteert, is ook behoorlijk tijdloos. Ook alle subplots zijn volwaardig en bijzonder goed verzorgd (de reis naar het eiland, het verhaal rond de verloofde, e.d.). Je zou kunnen stellen dat het ook een vooruitziende blik had wat genetische manipulatie betreft. Voor een film uit 1932 was dit een hele aangename verrassing, in het genre vind ik dit wel een van de betere uit die tijd. Ruim 3,5*

Mooie film, het heeft wel wat weg van een jeugdfilm vind ik, deed me in de verte denken aan The Book Thief (2013). Voor mijn gevoel wordt het allemaal opzettelijk tamelijk luchtig gehouden, zeker in vergelijking met andere films van tegenwoordig. De film beweegt zich binnen de kaders van wat je van een jeugdfilm mag verwachten (spoiler: vrij luchtig, diertje als maatje, (bijna) iedereen doet vriendelijk tegen de jongen, vriendschap met meisje, en een happy end. Het blijft voor mijn gevoel net teveel binnen de kaders en heeft geen vernieuwende of verrassende uitgangspunten te bieden, dat mist het om bij mij hoger te scoren).

Het lijkt me niet 100% realistisch maar dat is vast niet de opzet geweest, al is het wel jammer dat men met de stempel "waargebeurd verhaal" aan komt zetten, voor een waargebeurd verhaal is het zeker wel geromantiseerd. Qua acteerprestaties en decors heb ik niets te klagen.

Kijkt prima weg. 3,5*

Niet helemaal mijn ding, maar dat heb ik wel vaker met Wes Anderson. Het verhaal is qua verloop heel eenvoudig en dus vrij zwak, dankzij het "tweetalige", waarbij steeds een tolk navertaalt, wordt het in de tijd uitgerekt en haalt het de 100 minuten. Qua animatiestijl moet je hier van houden, en dat is bij mij niet zo het geval. Qua stijl wel apart, maar niet een film die me bij zal blijven. Of het een kinderfilm is, ik vond het niet zo, vind het te duister daarvoor. Kleine 3*.

Goede drama die rustig op gang komt. De vlucht van een jongen uit zijn huis in Madrid richting een kustdorp in de buurt van Barcelona brengt daar diverse mensen bij elkaar die elkaar in jaren niet gezien hebben, en die daardoor met hun verleden, en met elkaar, de confrontatie aan moeten gaan. In een hotel komen de oma, de biologische vader, het kind, de biologische moeder, haar nieuwe vriend, en de hoteleigenaar bij elkaar, wat de nodige onderliggende spanningen oplevert. De relatie die ze allen met elkaar hebben verandert voorgoed, en ze zullen allen de tot dan bestaande relaties opnieuw op waarde moeten schatten. Daarnaast heeft de film ook andere zijverhalen die de film verrijken.

Een goede drama, met uitstekend acteerwerk en mooie bijpassende muziek. Enig minpuntje is wellicht dat het wat traag op gang komt, pas als alle mensen bij elkaar zijn komt de film echt goed op gang.

3,5 dikke sterren.

Bekende klassieker die volgens mij het succes te danken heeft aan het feit dat het op een breed publiek gericht is (leeftijd v.a. 12 jaar), dat geeft al meteen aan dat "horror" een te groot woord is voor deze film. Het horrorniveau is vergelijkbaar met de film Gremlins, meer vermakelijk dan eng. Een andere reden van het succes is vermoed ik de vele raakvlakken met een film als The Goonies waardoor het een soort van jeugdsentiment kan bezorgen.

Voor mij werkte dat niet, deze film is als horror veel te light, de clown is niet eng genoeg, en de jeugdvrienden te cliché. Horrorfilms kiezen vaak voor een kind als creep omdat zoiets onschuldigs dan meteen eng over komt, maar de clown wordt hier helemaal niet onschuldig neergezet, afgezien van zijn uiterlijk. Wat het verder tegen heeft is de veel te lange speelduur die ook nog eens gerekt wordt door veel herhaling.

2,5* van mij. Een remake voor 16+ kan geen kwaad.

Heb nooit iets met horrorclowns gehad en het 12+ origineel (2,5*) mocht wel wat enger dus was ik wel naar de 16+ remake/sequel benieuwd. Deze blijft net als het origineel een soort van horrorvariant op The Goonies maar is inderdaad een stuk "enger" dan het origineel. Daarvoor begint het wel met alle tiener- en horrorclichés en jump scares uit de kast te halen terwijl ze verder weinig met de clown te maken hebben, maar op den duur ontwikkelt de film toch een eigen identiteit. Het horrorelement bestaat wel uit het de hele film lang aaneensluiten van een berg jump scares. Een ruime 3*, richting de 3,5*, omdat al die jump scares uiteindelijk wel hun doel bereiken.

Is hier trouwens ook een 3D-versie van? Ik meen een aantal scenes in de film te herkennen die typisch voor 3D bedoeld zijn. Op naar het tweede deel (over 27 jaar??).

Prima horror. Geen mainstream, en mensen die alleen met jump scares of ontploffingen hun aandacht bij een film kunnen houden en behoefte hebben aan een regisseur die met hints strooit kunnen hier het beste wegblijven, dat zal een hoop reacties met "er gebeurt niks" schelen. Ook moet je niet bang zijn om met vragen achter te blijven, al valt dat eerlijk gezegd erg mee.

De film valt enigszins met The VVitch (2015) te vergelijken. Wat me van die film tegenviel was dat het behoorlijk voorspelbaar was, en dat geldt niet voor deze. Vooral omdat de regisseur graag met alles, titel inbegrepen, zo weinig mogelijk prijs wilt geven. En dat werkt. Minpuntje is dat hij daarin teveel doorslaat wanneer hij met valse hints komt aanzetten die de kijker niet alleen op een verkeerd spoor, maar ook op een doodlopend spoor zetten. Ook valt de film niet sluitend te krijgen, en dat is jammer. Het heeft gelukkig wel een gesloten einde, al moet je dan wel bij de laatste scene letten op wat (of beter gezegd wie) je vooral niet ziet. 3,5*

Een tijdje terug gezien. Vond het op zich wel aardig, maar wel erg cliché, niet alleen qua verhaal maar ook wat de manier waarop het gebracht wordt betreft, dat zijn toch wel de grootste minpunten, de situatie inbegrepen waarin zoals gebruikelijk bij een slasher ze een voor een het loodje leggen, en ook nog op zowat dezelfde wijze waardoor het een herhaling van zetten wordt. Niets vernieuwends en dus niets wat ik niet eerder heb gezien. Daarom hou ik het op een 2,5*. Ik begrijp dus de vele lovende (professionele) recensies en prijzen niet, zwaar overhyped voor mijn gevoel. Is ook goed te zien aan de stemhistorie waar het in drie maanden tijd rap naar beneden is gezakt.

Niet helemaal geslaagd. Wanneer ik een kerstfilm opzet dan verwacht ik een fijne warme kerstsfeer, en deze film is zeker gedurende de eerste helft het tegenovergestelde. De film is nogal neergeestig en dat verwacht je niet bij een muppetfilm. Het is een niet helemaal geslaagde muppetvariant op It's a Wonderful Life (1946), als parodie daarop zijn er wel wat gemiste kansen. De cast vond ik ook niet helemaal bij hun personages passen, zo lijkt Whoopi Goldberg mij meer geschikt om de rol van de engel te spelen dan de rol van God. Ook de humor was aan de karige kant. Een groot verschil met het geweldige A Muppet Family Christmas (1987) waar je wel een vrolijke kerstsfeer, een snel tempo en een hoge grapdichtheid vindt. 2,5*

Eens met mijn voorganger. De animatiestijl en het verhaal weet je wel te grijpen, maar deze film bestaat uit drie korte en best intense filmpjes die je beter afzonderlijk van elkaar kunt bekijken, de drie achter elkaar is teveel van het goede. Ondanks de korte duur, amper een uur, wordt dat met steeds dezelfde stijl en een behoorlijk tempo best vermoeiend, bij het laatste filmpje was mijn aandacht daardoor ook wel een beetje weg. 2,5*

Deze Tarkovsky, de derde alweer voor mij, heeft zo zijn plus- en minpunten.

Na de vrij moeilijk verteerbare Stalker had ik een rustpauze genomen, ditmaal koos ik deze uit omdat het slechts 95 minuten duurde. Toch voelde het veel langer aan, ik ben er niet over uit of dit nu per se iets negatiefs is.

Een aantal stukken in het midden waren echter helaas wel behoorlijk slaapverwekkend. Ook was, met de overgang tussen de subplots, het verhaal niet altijd even begrijpelijk, het leken losse stukken. Gelukkig was ik na Stalker wel gewend geraakt aan het plots even kwijtraken van de draad van het verhaal. Maar ik zie hoe Tarkovsky ook hier de lat voor de kijker behoorlijk hoog legt.

Wat de pluspunten betreft, de eerste zijn die prachtige natuurbeelden, in het bos in het bijzonder. De schoonheid komt in deze zwartwit scene zodanig door dat je de kleuren kunt inbeelden en zien. Het tweede is de overgang naar een drukkende sfeer op het eind. De film was voor een oorlogsfilm redelijk luchtig en confronteert de kijker opeens met de dood. O.a. van de kinderen van Goebbels, waardoor je gewoon medelijden krijgt (met de kinderen). Ik vond die beelden hard aankomen. Toch passen ze perfect in deze film:

Het gaat over hoe oorlog de jeugd afpakt van kinderen. Hoe Ivan uit zijn vredige situatie wordt gerukt om, gevuld met woede, een kindsoldaat te worden.