Opinions

Kennelijk vallen de kijkers hiervan in twee groepen uiteen: de mensen die zich storen aan alle al eerder vertoonde plotelementen, tegenover de gebruikers die de fraaie visuals en de algemene sfeer belangrijker vinden. Ik zou me kunnen voorstellen dat ik tot de eerste school behoor, maar schaar me na diverse kijkbeurten nog altijd bij het tweede kamp. Bijzonder mooie beelden met hun mix van IJsland en CG, geweldig ogende drones en bubbleships, een aardig plot, uitstekend spel, een algemene ambiance van verlatenheid en troosteloosheid, en als enige minpunt die enigszins suffe vrijheidsstrijders.

Ik moet bekennen dat ik me in het begin nogal stoorde aan het feit dat hier net zulke hippe muziek en opzichtige montage werden ingezet als in de "mannelijke" trilogie, alsof de film niet naar een eigen stijl durfde te zoeken maar gewoon aansloot bij de voorgangers. En misschien was dat ook wel de bedoeling, maar het maakte de film er niet aparter op. Gelukkig nam na verloop van tijd de interesse in de plot en de personages de overhand en heb ik me best vermaakt. Geen hoogvlieger, maar amusant vermaak.

Een mooie gelegenheid voor Sinatra om al zijn vrienden plus wat bewonderde mede-acteurs eens om zich heen te verzamelen: hij wilde ze graag allemaal in een film, maar dan niet in een reprise van hun stage-shows maar in een écht verhaal, en daar was de plot van deze film uitermate geschikt voor. Het gevolg is dan wel weer dat er zóveel tijd wordt uitgetrokken voor de niet-functionele introducties van de personages dat zelfs de Rat-Pack-star-struck audiences hier toch wel genoeg van zouden moeten krijgen – en dat terwijl de meeste personages nog niet eens echte diepte hebben meegekregen (met de Texaan Louis Jackson als dieptepunt: zijn Southern drawl is zo ongeveer zijn hele karaktertekening). Als de klus dan vanaf de uitleg door Sinatra en Lawford eenmaal op gang komt wordt de film een stuk leuker, en bovendien verdwijnen vanaf dat moment mèt het lage tempo ook de irritante slow-burn-frustratie van Akim Tamiroff en de "grappige" (en overduidelijk ingedubde) nepstemmetjes van Sinatra uit de film, hetgeen de vaart en het plezier bijzonder ten goede komt. Sammy Davis krijgt de meeste kans om te schitteren (mede vanwege zijn fraaie Eee-o-eleven), en ook Richard Conte's tragische personage valt op, maar zoals The One Ring al opmerkt is het Cesar Romero die met zijn postuur en uitbundigheid de show steelt en elke scène waarin hij voorkomt domineert, hoewel ook zíjn personage die prachtige ironische twist niet kan voorzien. En ik betwijfel of veel moderne kijkers de moeite willen nemen, maar bij een tweede keer kijken vallen (mijzelf althans) de oneffenheidjes minder op en de kwaliteiten juist méér, zoals de fraaie fotografie, de professionele (zij het ietwat lome) regie en het gemak waarmee de acteurs hun rollen neerzetten – voor de belangrijkste performers waren de lokaties natuurlijk sowieso al hun tweede thuis.

Deze 007 herinnerde ik me eigenlijk nog maar vanwege twee dingen: de op de een of andere manier beklemmende scène met de droevige clown op de vlucht in het bos (nog vóór horrorclowns of It) en de scène waarin Bond de balustrade van de wenteltrap af komt zetten (waarbij hij de gevaarlijkste vijand voor het laatst blijkt te hebben bewaard). Bij herziening blijkt dit veel minder een volbloed thriller dan een actiekomedie, zoals het Roger Moore betaamt, maar als ik me daar eenmaal op heb ingesteld is hier niet zo veel mis mee: een geestige openingsscène gevolgd door een prima titelsong en daarna die clown die me altijd is bijgebleven, een redelijk sterke schurk met een uitstekende creepy rechterhand, een geweldige kleurrijke en exotische setting, mooie fotografie (de bazar en het paleis) en een vlot tempo. Natuurlijk ook wat tenenkrommende elementen (met name die acrobatische meiden in bikini die een troep gewapende mannen uitschakelen, maar ook het schuim op de mond van Steven Berkoff: "Follow that car!"), maar hé, dat hoort bij deze tijd. Ik besef nu dat ik meer geïnteresseerd ben in de achtbaan van het Pierce Brosnan-tijdperk dan in de serieuze verongelijktheid en psychologie en verliefdheid van Daniel Craig, en het mierzoete fondant van Octopussy en de belegen maar elegante stijl van Roger Moore passen daar eigenlijk wel goed bij.

Een intrigerend uitgangspunt met interessante acteurs, maar naarmate de film vordert verzakt het solide begin steeds meer in drijfzand, ongeveer vanaf het punt waarop Tim overtuigd raakt. Uiteindelijk is het voor mij toch zo dat, wanneer niets meer is wat het lijkt en alles iets anders kan worden en iedereen in elk tijdsgewricht kan opduiken, als er kortom geen enkele regel meer is, dan is er ook geen spanning, want als alles kan gebeuren kan ook niets me echt raken: het is niet meer het verhaal maar de filmmaker die aan de touwtjes trekt, en ik krijg liever niet het gevoel dat ik expliciet gemanupileerd word. Hoogtepunten zijn wel de scène met de appel (hoewel de studio alle moeite heeft genomen om de impact daarvan teniet te doen door hem al in de trailer op te nemen) en hoe het met Kaylie afloopt.

Mooie en sobere weergave van een waargebeurd verhaal over een undercover-agent tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarin de hoofdrol nu eens niet is weggelegd voor een klassieke zwijgzame held, maar voor een vrouw die niet weet of ze wel de juiste persoon op de juiste plaats is, maar die als het er op aankomt toch uit het juiste hout blijkt te zijn gesneden, en dat is nodig ook. De eerste helft verloopt nog vrij rustig, met het meeste gevaar buiten beeld wanneer de verzetsstrijders elkaar waarschuwen voor razzia's of onveilige plekken, maar wanneer Odette eenmaal wordt opgepakt schakelt de film qua intensiteit een paar tandjes bij, en hoewel we alleen maar over de martelmethodes hóren is dat al voldoende. Het spel van Anna Neagle helpt enorm, want in de gevangenis is er nog maar weinig over van de mooie en redelijk glamoureuze vrouw van het begin, en de laatste scène (waarin ze dus bepaald niet op haar mooist is) is ontroerend – ikzelf zat in ieder geval tot mijn eigen verbazing letterlijk met tranen in mijn ogen, hetgeen ik opvat als een compliment voor haar prachtige spel. Mooie rollen voor Marius Goring als de collaborateur tegen wil en dank ("I hate war. It interrupts my music") en Guyri Wagner als de omineuze ondervrager.

Een lieve film waar ik een heleboel over zou willen schrijven... maar alles spreekt eigenlijk wel een beetje voor zich, en bovenstaande commentaren zeggen het wel zo'n beetje.

Overigens vind ik het zelf ook wel tegen Jeunet aanschuren: surreële effecten (vergeet ook de vliegende make-up-artikelen niet), licht sprookjesachtige decors, allemaal het-goed-bedoelende personages, en zelfs het mooie themamuziekje (van Nicola Piovani) dat me doet denken aan het thema van Amélie van Yann Tiersen.

Nou vooruit, laat ik het er maar uit gooien: het stoorde mijn genieten absoluut niet, maar Odette deed me denken aan Prunella Scales (Sybil Fawlty), haar dochter aan Toni Collette (en aan Kathy Burke als Waynetta Slob), haar zoon aan Valerio Zeno in Alles is liefde (misschien niet zozeer qua uiterlijk alswel qua charme), haar collega aan Sophie Thompson (Lydia die trouwt met Bernard in Four weddings and a funeral) en criticus Olaf Pims aan, toe maar, Bernard Tapie. Sta ik daar nou helemaal alleen in?...

Melig en vet, maar Jason Bateman vind ik altijd wel leuk, Olivia Munn is hier oogverblindend en T.J. Miller mag naar hartelust improviseren, dus ik heb me wel vermaakt. En flink gelachen, eerlijk waar. Als ik de vele negatieve commentaren hierboven lees twijfel ik nog even, maar als ik de trailer bekijk herinner ik me weer de vele grappen en krijg ik vanzelf weer een glimlach op m'n gezicht. Ideale film voor deze "non-denominational holiday".

Behoorlijk grappig en lekker onsentimenteel, hoewel het moment waarop de hoofdpersoon voor zijn onverschilligheid door Bob & Bob wordt beloond met promotie de film over de streep van het realisme naar het absurdisme trekt, en zo tegen het slot is de inspiratie een beetje zoek om er een mooi einde aan te breien. Maakt niet uit, hij blijft vermakelijk tot de laatste seconde toe, met een speciale vermelding voor Peters baas Bill Lumbergh ("Ah... yeah...") die zelfs wanneer hij in Peters nachtmerrie Jennifer Aniston een beurt geeft nog zijn koffiemok vasthoudt. Een film die in de herinnering nog aan statuur wint.

Dankzij bioscoopfilms als De smaak van water en Pervola en televiesiefilms als Prettig weekend meneer Meijer, Frans en Duits en Kaas is Orlow Seunke met afstand mijn favoriete regisseur binnen de Nederlandse cinema. Helaas is er bijna niets van hem op DVD verkrijgbaar, en een box à la Bert Haanstra of Fons Rademakers zal wel teveel gevraagd zijn. Oh boy! heb ik gelukkig indertijd op het grote scherm gezien, maar of het in de bioscoop was of in een filmhuis weet ik niet meer – ik vermoed het laatste. Dus was ik meer dan blij dat RTL8 deze film nog eens uitzond; hij is misschien niet zo perfect als de bedoeling was, maar qua ideeën, vormgeving en insteek toch redelijk uniek in de Nederlandse cinema van die jaren, met een onvoorspelbare en steeds leukere mix van film en "werkelijkheid", een aandoenlijke Seunke, een grappige Mascini en een hilarische Van Kooten. Naast Keaton moest ik ook wel aan Tati denken, en zelfs aan Jeunet avant la lettre, en mooi dat Keatons scène met de vallende voorgevel hier nog eens dunnetjes wordt overgedaan (met als bonus een blote Jim van der Woude).

Onsterfelijke film. Het gegeven is inderdaad gerecycled uit eerdere films, en zou Hay en zijn scriptschrijvers ook nog goed van pas komen in latere films als Ask a policeman (uit 1939, ook met smokkelaars die voor spook spelen) en The ghost of St. Michael's (uit 1941, dus nu geen smokkelaar maar een Nazi die zich voordoet als kasteelspook). Maakt niet uit, het is in Will Hay-films vaak de sfeer die telt. Eén van mijn all-time lievelingsfilms.

Ik zal de laatste zijn om te beweren dat dit hoogstaande cinema is, maar dit is toch één van de zeer weinige films die mij van deze regisseur na The sixth sense niet gedesillusioneerd heeft achtergelaten. De hele trucendoos gaat open: vreemde camerahoeken, overklaarde shots, afwijkende gezichten (die vrouw die bij aankomst in het hotel de drankjes serveert!), unheimische details, éven vertraagde opnames en ongebruikelijke kadreringen, en op het strand is het een lekkere chaos met het soort gebeurtenissen waarvan mensen ongetwijfeld zullen roepen: "Geen logische beslissing!" – maar ja, in dat soort omstandigheden vaar je nou eenmaal niet altijd op je ratio. Heerlijke rol van Rufus Sewell, aan wie altijd wel een randje zit en die hier lekker los mag gaan, en een zoals gebruikelijke kleine maar ditmaal behoorlijk effectieve cameo van Shyamalan zelf. Prima vermaak.

Kuifje, pardon, Will Hay in Afrika. Niet onaardig en met een redelijk tempo, en als hij samenwerkt met "old codger Harbottle" (Marriott) en "fat boy Albert" (Moffatt) zitten er altijd grappige scènes in. Niet z'n beste, en zeker niet de film om mee te beginnen als je Will Hay nog moet ontdekken.

Ik weet niet wat hier het teleurstellendst aan is: de talentloze hoofdrol, de ongrappige slapstick of de afwezigheid van elke vorm van spanning of creepiness. Set-design en fotografie zijn prachtig en de cast is indrukwekkend, maar het is mij gewoon niet mogelijk om ook maar één moment geïnteresseerd te raken in wat er in Femm Castle aan de hand zou kunnen zijn of wie eigenlijk de dader is, en dat terwijl ik toch dol ben op films met spookhuizen zoals The cat and the canary (1939) en The haunting (1963). Altijd leuk om Robert Morley, Joyce Grenfell en Mervyn Johns te zien, dus wat ik voor deze film nog aan waardering kan opbrengen komt puur en alleen op hun rekening, maar verder is dit toch een flinke afknapper. (Ik had misschien ook beter moeten weten, want William Castle + Hammer = the worst of both worlds.)

Een uiterst origineel concept dat me deed denken aan de wanhoop van Memento, knap gefilmd en bijna betrokkenheid eisend van de kijker... totdat er hypnose-hocus-pocus bijkomt en er een plot duidelijk wordt waar zóveel tijd, zóveel voorbereiding en zóveel onwaarschijnlijkheid bij komt kijken dat ik afhaak. Het is een mindfuck, zeker, maar de hele set-up (dus wat uiteindelijk het plan van de kwade genius blijkt te zijn geweest) is zó verwrongen en zó vergezocht dat de film mij kwijtraakt. (Neemt overigens niet weg dat ik de reputatie van deze film wel kan begrijpen – #66 in de huidige IMDb-top-250, #153 bij MovieMeter.)

Leans Great expectations van twee jaar eerder wordt dan wel genoemd als de beste Dickens-verfilming ooit, maar ik vind Oliver Twist eigenlijk net zo goed en misschien nog wel beter. De film is in ieder geval grimmiger, want waar we in Great expectations al vrij snel de opluchting hebben dat Pip verlost is van zijn botte zuster en dat hij daarna op eigen benen kan staan, blijft Oliver de hele tijd de speelbal van de ongure elementen om hem heen, en de korte periode waarin hij het geluk vindt (bij de man die zijn grootvader blijkt te zijn en diens lieve huishoudster) wordt vrijwel meteen gevolgd door een des te wreder "ontwaken" wanneer hij weer bij Fagin en diens bende verzeild raakt. Bovendien is daar het weerzinwekkende personage van Bill Sikes, een onaangename schurk die van Lean geen enkel sympathiek karaktertrekje meekrijgt en wiens moord op Molly ook zeventig jaar later nog een schokkende en naargeestige aangelegenheid is. (Wat daarbij ook niet helpt is dat ik stiekem nogal een zwak heb voor Kay Walsh.)
        Cameraman Guy Green won een Oscar voor Great expectations, maar eigenlijk had hij er voor déze film ook wel één mogen krijgen, want zijn opnames van al die doolhoven van trappen, vieze stenen muren, bizarre bruggetjes en achterafkamertjes compleet met schaduwen en grijstinten zijn indrukwekkend en uitzonderlijk fraai, uiteraard met dank aan het fantastische production-design van John Bryan. (Green zelf: "Oliver Twist I think is my best work as a cameraman.") En de openingssekwens zet de beroemde opening van Great expectations op het kerkhof wat mij betreft in de schaduw.

Kleurig, spectaculair en groots opgezet, en met de leuke eigenaardigheid dat Fagin hier tot op zekere hoogte als een sympathiek en soms zelfs meelijwekkend personage wordt neergezet, waarbij de superbe vertolking van Ron Moody in niet geringe mate helpt (schijnbaar gebruikte Moody die invalshoek ook al in de toneelversie). Van de formidabele Leonard Rossiter als de begrafenisondernemer zien we helaas te weinig, Oliver Reed is natuurlijk prima op z'n plek, en ook op de overige acteurs en technici valt weinig aan te merken. De punten aan de minzijde wegen echter niet minder zwaar : de liedjes spreken me niet erg aan, Mark Lester is als de titelfiguur wel een èrg braaf en zijïg kereltje dat ook nog eens een verschrikkelijke zangstem (van een later ingedubd meisje) krijgt, en het verhaal verliest door alle muziek, zang en dans eigenlijk het grootste deel van zijn beklemming en gruwel. Dat alles resulteert in een film die z'n enorme reputatie voor mij niet helemaal waar kan maken.

Na een korte inleiding (meer een flashback) en een schets van Mike Bannings huidige leven volgen er twintig huiveringwekkende en absoluut briljante minuten vol meedogenloos geweld (letterlijk misselijkmakend als je bedenkt hoe vlot zoiets zou kunnen gaan), waarna de film in adekwate (zij het tamelijk voorspelbare) Die hard-modus gaat, met als leuke bijkomstigheid dat Banning het zo lang mogelijk zonder het lawaai van pistoolschoten moet doen om de bende niet te alarmeren. De prima Butler speelt het serieus, zonder zich aan overakteren te bezondigen en ook zonder John McClane-achtige one-liners, hetgeen een goede zaak is wanneer de enkele spitse opmerking die het script hem toeschuift het niveau heeft van "Why don't you and I play a game of fuck off. You go first." Minpunten zijn de aanwezigheid van te veel bekende acteurs (hetgeen enigszins afleidt) en de afwezigheid van een charismatische hoofdschurk en/of beul, hoewel de plannen die hij ontvouwt dan weer wel aardig gruwelijk zijn. Al met al dus een film met twee gezichten: de hoofdmoot is redelijk goed uitgevoerd formulewerk, maar die twintig schokkende minuten zal ik niet gauw vergeten.

Misschien heb ik er altijd wel helemaal naast gezeten, maar voor mijn gevoel is deze film de derde in een serie van drie 60's/70's-mainstream-horror-blockbusters die gebruik maakten van serieuze regisseurs, grote sterren en een zorgvuldige opbouw om te komen tot een climax waarvan de impact je ook ná het verlaten van de bioscoop nog zou beklijven – geen quickie-horror-flicks met snel afgeslachte hoofdrolspelers, rondvliegende ledematen en anonieme acteurs uit de Hammer- of American International Pictures-studio's. Klopt mijn indruk van die duivelse drie-éénheid? In ieder geval hebben Rosemary's baby, The exorcist en The omen alle drie de tand des tijds doorstaan (hetgeen niet over hun vele sequels en remakes kan worden gezegd), en wat de laatste film betreft is dat ook geen wonder, met Gregory Peck, Lee Remick, David Warner en Billie Whitelaw in de cast (om van Harvey Stephens als Damien maar te zwijgen – dat laatste shot!), Richard Donner (Superman en het Lethal weapon-kwartet) als regisseur en Jerry Goldsmith als componist. Voor jongere kijkers is deze film misschien te traag, ook al omdat moderne personages vaak al heel ironisch op de hoogte zijn van wat al die onheilspellende voortekenen kunnen impliceren (want ze hebben allemaal wel de meeste zombie / slasher / duivel / vamper / weerwolf-klassiekers gezien), maar voor wie het leuk vindt om langzaam maar zeker in een onheilspellende sfeer gezogen te worden heeft The omen nog veel te bieden. Eén bekend gezicht onder de bijrollen haalt me af en toe éven uit de film : Bruce Boa speelt hier de assistent van ambassadeur Gregory Peck, maar voor mij is en blijft hij altijd de Amerikaanse gast van Basil Fawlty die graag een "Waldorf salad" wil in misschien wel de tenenkrommendste episode van Fawlty Towers.

Ik hink hier een beetje op twee gedachten. Na het zien van misbaksels als The fog ben ik bij de remake van een horrorfilm eigenlijk al blij als ik niet van enkel het niveau zit te griezelen, en dan vind ik deze versie best aardig, ingetogen geakteerd, met mooie en sfeervolle plaatjes en een geweldige rol van Mia Farrow. Dus al met al best leuk, maar daarnaast eigenlijk toch ook tamelijk overbodig ten opzichte van het origineel.

Vermoedelijk al bekend, maar ik noem het hier toch maar even: de reporter die naar aanleiding van de dood van de eerste nanny vraagt: "Was she on drugs, Ambassador?" wordt gespeeld door Harvey Stephens, de Damien uit de oorspronkelijke film. (Ik weet eigenlijk niet waarom ik van dit feitje een spoiler maak, volgens mij begint iedereen al met voorkennis aan deze film, maar goed.)
 

Dat is altijd het probleem : bij een mooi uitgevoerde DVD met veel extra's (in dit geval een audiocommentaar, een documentaire van 40 minuten en een paar kleinere filmpjes en radio-interviews, aan te vullen met de vele informatie die op internet te vinden is) kan ik me zódanig in een film onderdompelen dat de sterke kanten extra belicht worden, de slechte kanten minder belangrijk lijken (of zelfs in het totaalplaatje "opgaan") en het geheel daardoor zó'n vertrouwd universum wordt dat de film beter lijkt dan hij eigenlijk is (c.q. ik de film opeens beter vind dan voorheen), een risico dat nog groter wordt wanneer het gaat om een film uit zo'n rijke, gevarieerde en gerenommeerde traditie als deze.

        OHMSS bevat twee belangrijke plotelementen die eigenlijk vrij lullig zijn : het idee dat een ultieme übercrimineel waarde zou hechten aan een adellijke titel voor na zijn pensioen, en de inzet van een dozijn "beeldschone" meisjes om de wereld met een dodelijk virus (sterker nog, een virusomega) te infecteren. Daarnaast ben ik geen fan van Diana Rigg (wel van haar acteerkwaliteiten, niet van haar ironische en daardoor soms ietwat neerbuigende glimlachje) noch van Telly Savalas en heb ik inmiddels wel wat teveel Bonds in de toch al niet zo interessante sneeuw gezien (en ik zie in deze film een hé-le-boel sneeuw).

        En toch is dit een uiterst onderhoudende film, één van de beste in de reeks zelfs. Dat komt gedeeltelijk door George Lazenby, die ik niet alleen veel beter vond spelen dan ik me herinnerde (van meer dan 40 jaar geleden...) maar die ook op de juiste momenten de juiste gedaante aanneemt : jongensachtig bij Moneypenny, een pokerface aan de baccarattafel, liefdevol bij toch wel erg sterke Rigg, charmant bij de twaalf, zelfverzekerd tegenover Blofeld, stoer in de gevechten en overtuigend ontroerd in de laatste scène – echt jammer dat hij niet ook Diamonds are forever kon maken, want wellicht was hij zo nog beter in zijn rol gekomen en zou hij daardoor ook bij de critici in aanzien en statuur zijn gestegen.

        Daarnaast heeft de film veel vaart, de juiste mix van humor, actie en intrige, genoeg mooie vrouwen, een uitstekende score, fraaie fotografie en een zeer bevredigende dramatische boog. Bovendien straalt de lol ervanaf en is dit duidelijk een film die werd gemaakt door mensen die wisten waar ze mee bezig waren en die er een zo glad en glamoureus mogelijk totaalpakketje van wilden maken. En ondanks de controverse rondom de al dan niet succesvolle hoofdrol (criticus James Berardinelli noemt dit "by far the best entry of the long-running James Bond series", echter met "the exception of one production aspect" : "boring" George Lazenby) zijn ze daar wat mij betreft in geslaagd.

        De DVD-versie waarop ik de film heb gezien bevat geen geremasterde en opgepoetste transfer, maar is verder zoals gebruikelijk bij de 007-reeks keurig uitgevoerd qua extra's. Wat mijn favoriete stukje merchandising betreft twijfel ik voor het zilver tussen de aanprijzing “Who will fill James Bond’s shoulder holster?” en de droogkloterigheid van de Duitse vertaling van de titel (Im Geheimdienst Ihrer Majestät !), maar voor het goud ga ik uiteindelijk toch voor het moment in de trailer waarop over Diana Rigg wordt gezegd: “This one’s got class and style!” terwijl ze zich aan de baccarattafel voorover buigt en haar niet onaanzienlijke décolleté aan de camera prijsgeeft – welke van de twee is nou de klasse en welke de stijl?

Toegegeven, musicals uit de gouden jaren van Hollywood moesten het nooit hebben van hun complexe plot, maar dít verhaal is zó dun, als je de stof ervan een beetje uitrekt zou je er dwars doorheen kunnen kijken. De energie, de lokaties, de kleuren en de humor houden de balletjes echter knap in de lucht, en de enthousiaste en zeer capabele dansroutines verhullen handig dat van de zes hoofdrolspelers eigenlijk alleen Kelly en Sinatra iets van een uitstraling hebben. Verwacht van mij bovendien geen onvoldoende voor een film (welke dan ook) waarin Gene Kelly zijn danskunsten vertoont. Extra half sterretje voor het feit dat het lelijke eendje (Alice Pearce als Lucy Shmeeler, de flatgenote die Kelly de afwezigheid van zijn Miss Turnstiles moet doen vergeten – vergeefse moeite) uiteindelijk toch haar eigen aandoenlijke moment krijgt en niet als een grap (met dus als het ware nog een trap ná) de film wordt uitgeschopt.

Deze regisseur heeft altijd mijn sympathie gehad omdat hij samen met Andrew V. McLaglen in de jaren 60 de lichtere (en soms ook de zwaardere) Western in leven hield. Twee decennia later propt hij ongeveer elke revolverheld, elke character-actor en elke filmschurk uit de gouden jaren die nog in leven is in één film en laat ze allemaal hun ding doen, uiteraard met de nadruk op hun ouderdom zodat hij de comedy kan melken voor alles wat die waard is. Op voorhand klinkt dit misschien rampzalig, maar ik zit hier toch steeds met een grote glimlach naar te kijken: het verhaal heeft een behoorlijke vaart, het soms onverwachte komische talent van de acteurs wordt maximaal benut (nooit geweten dat Chuck Connors zo grappig kon zijn), en Willie Nelson is verrassend sterk in de hoofdrol – de laatste scène tussen hem en Angie Dickinson is warempel ontroerend. Alleen de melkmuilen hadden wat sterker gemogen, hoewel Shaun Cassidy een aardige imitatie van Keith Carradine ten beste geeft.

Herzien naar aanleiding van Tarantino's essaybundel. Ik las ergens dat hij, toen hij een bepaalde film van Brian de Palma de eerste keer had gezien, zei: "Zo, dat hebben we tenminste gehad. Nu kunnen we op de belangrijke dingen gaan letten en ècht genieten." Zo van: de plot is eigenlijk niet zo belangrijk, wat telt is stijl, acteren, details, structuur, de dingen waardoor je een film kunt herzien ook al kan je de plot wel drómen. Eigenlijk geldt dat wat mij betreft voor elke film die de moeite waard is. Zo vind ik Once upon a time in Hollywood bij de tweede keer kijken veel beter en leuker dan de eerste keer, nu ik me niet meer hoef af te vragen waar het allemaal heen moet gaan. En dat laatste is maar goed ook, want sommige scènes gaan ook nergens heen, of lijken dat althans niet te doen, of gaan veel te lang door, en toch zou ik na een tweede keer kijken hier niets van hebben willen missen. Net zo'n fraai tijdsbeeld als Damien Chazelle's Babylon, geweldige rol van DiCaprio, Pitt is nog iets beter (had eigenlijk wel gewoon de Oscar voor beste hoofdrolspeler verdiend in plaats van Joaquin Phoenix), en de climax is briljant. Op de één of andere manier geldt voor Tarantino's films: ofwel ze doen me niet veel (Kill Bill, Django unchained, zelfs Pulp fiction) ofwel ze krijgen van mij 5* (Reservoir dogs, Inglourious basterds, The hateful eight en nu dus déze). Hij blijft toch een unieke filmmaker.

Een aardig idee : een rom-com die van de gebaande paden afwijkt doordat het lang onduidelijk blijft hoe het verhaal verder moet en hoe de twee hoofdpersonen ooit samen zouden kunnen komen, en als dat uiteindelijk tóch gebeurt krijgt de film daarna ook nog een apart slot. Alles prijzenswaardig en uitstekend gebracht, maar Jim Sturgess speelt hier wel zó'n onvoorstelbaar oppervlakkig, oninteressant en feitelijk totaal onsympathiek personage dat ik me niet kan voorstellen dat, waarom en hoe die lieve Anne Hathaway op hem zou kunnen vallen, en dat geeft mijn waardering van de film als geheel helaas toch wel een beetje een doodssteek. Natuurlijk, er staat nergens Dit is een rom-com, en dus hoeven de personages ook niet per se aantrekkelijk èn innemend te zijn, maar Sturgess is hier wel een héél erge lapzwans.

Ik ben oud genoeg om deze film bij de oorspronkelijke release in de bioscoop te hebben gezien, en ik herinner me nog hoe verontwaardigd ik de bioscoop uitliep: dat zo'n behandeling mogelijk was en dan ook nog eens op een totaal gezond iemand uitgevoerd kon worden! Een jaar of tien geleden zag ik de dubbel-DVD hiervan goedkoop bij de Blokker staan, en geloof het of niet, ik heb hem al die tijd niet durven bekijken uit angst dat hij zou gaan tegenvallen – vooral voor het mogelijke overacteren van Jack Nicholson (indertijd dankzij deze film wel een soort idool geworden) was ik beducht. De uiteindelijke herziening heeft mijn twijfels gelukkig geheel weggenomen, want Nicholson is perfect, maar nú werd de show vooral gestolen door de hele supporting cast, want wat waren al die patiënten eveneens perfect – van vele mensen die later bekende gezichten zijn geworden (Danny DeVito, Christopher Lloyd, Vincent Schiavelli) kon ik me indertijd niet voorstellen dat het geen patiënten maar gewone acteurs waren, en van Sidney Lassick als de labiele Cheswick kan ik dat eigenlijk nog stééds niet.
        Naast Nicholson werd Brad Dourif eveneens een kleine held voor mij; voor het grote publiek zal hij wel altijd Gríma Wormtongue en de stem van Chucky blijven, maar voor mij is hij naast Billy Bibbitt ook Hazel Motes, de hoofdpersoon van de verfilming van Flannery O'Connors Wise blood uit 1979 door John Huston (ga die film zien!). Maar om op Cuckoo's nest terug te komen, het blijft toch een zeldzaam intense film, en bij de close-up van het gezicht van Nurse Ratched wanneer McMurphy zijn vingers om haar keel heeft voel ik nog altijd de sterke aandrang om weg te kijken.

Norman Wisdom in een weeshuis, dan weet je dat het sentimenteel gaat worden, zeker met een onbeantwoorde liefde, Chaplineske liedjes, twee minuscule poesjes en een bitterzoet einde. Toch ook veel humor, waarbij ik met name moest lachen om de scène waarin Norman plaatsneemt in een treincoupé eerste klas zonder te begrijpen dat niemand hem daar eigenlijk wil hebben – zijn enthousiasme, energie en kinderlijke lach kunnen zéér aanstekelijk werken voor wie ervoor in de stemming is. Assistent-regisseur Bob Asher zou later als "hoofdregisseur" (en met zijn volledige voornaam Robert) ook nog zes komedies met Wisdom maken (met soms zijn jongere broer Jack achter de camera!).

Al die prachtige hits van de Platters zijn via mijn ouderlijk huis in mijn geheugen gegrift, dus des te leuker om deze beerput te openen: er touren maar liefst 200 versies van de Platters rond de wereld! En geen enkele van de vertolkingen die in deze documentaire te horen zijn komt ook maar in de búúrt van de originele opnames. Tragikomisch, soms hilarisch, soms tenenkrommend wat we hier te zien krijgen, heen en weer springend tussen Las Vegas en –ook nog eens mijn geboortestad!– Den Haag. Overigens wordt hierboven 117 minuten als de speelduur genoemd, terwijl de televisieuitzending nog geen uur besloeg – bestaat hier een langere versie van, wanneer zou die uitgezonden worden, en is er wel genoeg materiaal om twee uur mee te vullen? Want hoe onderhoudend het ook was, na een uurtje had ik het toch wel gezien. Nu de originele Platters weer eens draaien...

Blij dat ik eerst de berichten hier had gelezen, want door de daaruit voortvloeiende lage verwachtingen heb ik hier toch met best veel plezier naar gekeken. Gregory Peck mag dan wel een hekel aan deze film hebben gehad maar ik vind hem hier toch helemaal op z'n plaats als de iets te regelvaste dienstklopper die de zaken op z'n eigen manier oplost, en daarnaast zit de cast vol voor Western-liefhebbers familiar faces inclusief Neville Brand en Stevie Brodie die elkaars bloed wel kunnen drinken plus Lon Chaney die over-the-top mag gaan, en Ward Bond krijgt warempel de kans om iets meer te laten zien dan wanneer hij achter John Wayne tweede viool in de films van John Ford mag spelen. Het fort waar de tweede helft van de film zich afspeelt wordt bijna een apart personage met al die onheilspellende schaduwen en grimmige stenen muren, de duistere muziek van Franz Waxman geeft de spanning een extra impuls, er zitten diverse aardige cliffhangers in (wat gaat Kebussyan doen, overleven de twee vastgebonden soldaten in de brandende zon het, is de neergeschoten boodschapper nog in leven, hoe groot is de reddende troep ècht?) en het zwart-wit ziet er prachtig uit (hoewel af en toe enigszins studiomatig). Dat dit een vergeten meesterwerk is ga je mij niet horen zeggen, maar een lekker vet aangezette en zeer smakelijke actie-western vind ik dit zéker.

Ook verkrijgbaar als bonus op de Blu-ray van Porcelijns Plan C. Leuke kleine film waarin Ruben van der Meer bewijst ook "straight" uitstekend te kunnen acteren – van zijn gelaatsuitdrukking wanneer het personage van Ton Kas hem de waarheid zegt is de ontgoocheling van de titel werkelijk af te schrápen. Ook mooi dat Porcelijn hem op het einde niet blind laat doormodderen maar hem juist de "genade" van zelfinzicht biedt. Zo krijgt deze film ondanks z'n beperkte lengte toch een behoorlijke reikwijdte.