Opinions

Lekker grimmig zonder het verwachte happy end, en zo'n verrassing is altijd welkom. Ondanks de low-budget-insteek ziet het er allemaal toch behoorlijk realistisch uit, en er zit een soort onafwendbaarheid in die mij gedurende het kijken van tijd tot tijd de koude rillingen bezorgde. En voor wie niet genoeg aan de kale plot heeft is er nog altijd het perspectief van Roger Ebert: "The movie is about what a slender thread supports our conviction that our lives have importance and make sense. We need that conviction in order to live at all, and when it is irreversibly taken away from us, what a terrible fate to be left alive to know it."

Sterke oorlogsfilm die de heikele dreiging van de V2's op een mooi onderkoelde wijze brengt. Erg goed geacteerd door de hele cast inclusief Loren (hoe kort haar rol ook is) en Peppard (van wie ik me na een rol als deze afvraag waarom hij geen grotere ster is geworden), maar uiteindelijk is dit toch meer een bijna documentaire-achtige ensemble-film over een gemeenschappelijke onderneming, hetgeen ironisch genoeg helaas ook een zekere afstandelijkheid met zich meebrengt. Speciale vermelding voor Anthony Quayle die altijd goed werk aflevert maar hier wel héél onaangenaam is. Een sobere en sombere film die op het einde terecht aandacht vraagt voor alle naamloze helden die zich in die jaren hebben opgeofferd for the greater good.

Bedoel je misschien de filmThe man who never was ?
        Los van het feit of Operation Mincemeat nou gebaseerd is op de authentieke gebeurtenissen of op een verslag ervan of op een film erover, wat mij betreft is dit een boeiende en bij tijden ook wel spannende film met een plot waarvan ik me nog steeds afvraag hoe het heeft kunnen werken – je zou toch zeggen dat de Duitse spionagedienst deze truc onmiddellijk zou hebben doorzien, maar kennelijk waren zij te goedgelovig en/of de Engelsen te handig. Goed spel van de hele cast, waarbij het hielp dat de spanningen tussen beide initiatiefnemers steeds hoger begonnen op te lopen, hoewel het dan weer jammer is dat dat werd veroorzaakt door zoiets prozaïsch als rivaliteit om een vrouw – zelfs als dat op de werkelijkheid is gebaseerd komt het een beetje goedkoop over.

De bioscoopzaal verlatend was ik eerst en vooral verbijsterd dat een zo'n lange en complexe film met zoveel verschillende personages zo succesvol kan zijn. Práchtig dat dat kan, daar niet van, maar ik kan er met mijn pet niet bij: geen romantiek, geen actie, veel gepraat, veel heen-en-weer-gespring in de tijd, veel politiek gekonkel, en tóch zo'n hit. Of zijn mensen afgekomen op de diverse grote namen in de cast? Dan zijn ze op hun wenken bediend, want bijna elk rolletje wordt gevuld door een ster (inclusief drie Oscarwinnaars die samen misschien 15 minuten schermtijd hebben), en dat leidt wel eens af ("hee kijk, Casey Affleck, kent Nolan die óók al? o ja, die zat natuurlijk ook al in Interstellar"), maar dat is dan ook het enige minpuntje dat ik kan verzinnen, want verder is dit een meeslepende film die erin slaagt om van het karakter van Oppenheimer èn de ontwikkeling van de atoombom èn de Amerikaanse politiek geladen nasleep van de Tweede Wereldoorlog een fascinerend beeld te schetsen. Ik vraag me af of het niet ook in 30 of 60 minuten minder had gekund, maar tijdens de film zelf heb ik me in ieder geval geen moment verveeld, en een tweede kijkbeurt zal mijn score misschien nog wel omhoog tillen. Hulde voor Nolan en Murphy.

Een strak begin met indrukwekkend veel aandacht voor het onderzoek op de plek van de botsing, met mooie shots van de geruïneerde treinen en de naweeën van de treinramp, alles in een rustig maar nergens traag verteltempo. Verrassend dat de hoofdpersoon hier nog vóórdat hij een misdaad heeft gepleegd al te weten komt dat hij de handen van een moordenaar heeft gekregen (terwijl je in een moderne variant zou verwachten dat hij wakker wordt met bloed aan zijn handen zonder te weten hoe dat daar is gekomen), en met een prachtig moment wanneer Orlacs oude trouwring niet meer om zijn nieuwe ringvinger past. Ook indrukwekkend hoe hij reageert wanneer hij voor het eerst zijn nieuwe handen ziet – de lange dunne vingers doen je echt geloven dat je daar niet zijn oorspronkelijke eigen handen ziet (terwijl het natuurlijk wel die van Veidt zelf zijn). Maar op dat moment zijn we al geconfronteerd met het volgens mij zelfs voor die tijd al vrij extreme overacteren van Alexandra Sorina als Orlacs vrouw Yvonne wanneer zij het nieuws over zijn handen verneemt (terwijl de dokter er juist zo onderkoeld bijstaat), en wanneer Orlac doorkrijgt wiens handen hij nu heeft gaat ook Veidt steeds meer over de schreef. Jammer, normaal heb ik niet zo'n problemen met het in zwijgende film zo gangbare overacteren, en ik kan er wel inkomen dat dat in die tijd noodzakelijk werd geacht om de kijker bij gebrek aan dialoog uit te leggen wat er in een personage omgaat, maar het spel van de beide echtelieden in deze film gaat voor mij een beetje te ver. En dat is jammer, want het gegeven is en blijft fascinerend, Conrad Veidt is in de loop der jaren (en films) wel een beetje een held van mij geworden, en de belichting en de cameravoering zijn sfeervol.

Prachtige verfilming die steeds de juiste snaar raakt. Kleine momentjes met humor (Orlando die met haar 18de-eeuwse hoepelrok zijwaarts moet lopen om tussen de meubels door te kunnen), grote momentjes met de perfect gecaste Tilda Swinton, en een geweldige combinatie van set design, kostumering, camerawerk en muziek maken hier een feest voor oog en oor van.

In zekere zin heeft Schmitt ook wel wat van de op de loer liggende zoetsappigheid vermeden door Rose aanzienlijk minder lief en vriendelijk te maken dan in zijn novelle (het daarop gebaseerde toneelstuk heb ik nooit gezien of gelezen), net zoals de lezer die op basis van (de titel van) de Nederlandse vertaling (Oscar en oma Rozerood) aan een aaibaar omaatje dacht hier eveneens bedrogen uit zal komen. Hulde voor Michèle Laroque.

 

Toen ik deze film indertijd in de bioscoop zag vond ik hem ijzersterk en bijzonder spannend. En wat wil je ook, met zo'n cast, zo'n auteur en vooral zo'n regisseur, dat kón bijna niet misgaan. Tot mijn verrassing bleek deze film echter in de loop der jaren een heel matige reputatie te hebben gekregen, en nu ik hem terugzie kan ik eigenlijk niet begrijpen wat ik er ooit in heb gezien. De basiselementen zijn allemaal wel aanwezig, maar de mannelijke personages blijven vlak en komen niet uit de verf, de vrouwelijke personages zijn oninteressant en irritant, de montage is ongeïnspireerd (waardoor de dialogen ook allemaal dood neerslaan) en de sfeermuziek lijkt afwezig. Of ligt het toch grotendeels aan de abominable DFW-transfer (in 4:3!) waardoor de kleuren mat worden, de geluidsband dof en het beeld amateuristisch? En dat bij Sam Peckinpah. . . De enige die zich aan de algehele malaise onttrekken zijn John Hurt (solide als altijd en met een geweldig scène wanneer hij zich plotseling als Piet Paulusma moet voordoen) en de stoere Craig T. Nelson, maar voor de rest blijft er niet veel van over. Misschien toch zo'n film die ik nóg eens moet bekijken om te zien of mijn oordeel wel klopt, want ik kan me gewoon niet voorstellen dat een film met zulke credits zo saai is.

 

Een leuk basisidee geschreven rondom een star comic maar dat moeite heeft om de scriptschrijvers anderhalf uur lang te inspireren, resulterend in hilarische grappen afgewisseld met voorspelbare scènes, dat is wel zo'n beetje hoe ik de laatste jaren een standaard-Hollywood-komedie ervaar, en The other guys is geen uitzondering. Ik ben niet helemaal overtuigd van de chemie tussen Ferrell en Wahlberg (zeker niet als je ziet hoe Samuel L. Jackson en Dwayne Johnson samen overkomen), maar de film houdt verder een redelijk tempo aan, Ferrell vind ik altijd leuker wanneer hij enigszins onderkoeld en menselijk probeert te zijn (zoals hier), en Steve Coogan (die onder alle omstandigheden hetzelfde lijkt te blijven) is geweldig. Hoogtepunten zijn de slow-motion-collage van Ferrell en Wahlberg in de bar (in plaats van de afgezaagde methode van korte flitsen van scènes op de tonen van een meezinger, zoals bijvoorbeeld Sandra Bullock en Melissa McCarthy in The heat) en de grap van de cursus van Eva Mendes waarvoor Will Ferrell niet wil betalen. Al met al toch best mee vermaakt.

Ontroerende en ook wel spannende film, dat laatste niet in thriller-achtige zin maar meer vanwege de broeierige intensiteit van de manier waarop Neeson Banderas observeert en probeert te begrijpen. Uitstekend gespeeld door Neeson (en dat zeg ik terwijl ik absoluut niet dol op hem ben), maar Banderas (waar ik evenmin veel mee heb) is nog een graadje beter, soms arrogant, soms begripvol, soms het bloed onder je nagels vandaan halend, maar toch altijd een personage met een geloofwaardige en ook wel innemende psychologie (zijn streven om het/zijn leven mooier te maken). Ook een prima rol van Linney, maar dat spreekt eigenlijk bijna vanzelf. Al met al dus een mooie en meeslepende film; de vele negatieve reacties hierop kan ik niet goed invoelen, terwijl er juist niemand iets zegt over de muziek van Stephen Warbeck, op zich fraai maar af en toe èrg overheersend en daardoor voor mij wel een minpunt.

Vermakelijk zolang het duurde vanwege de grappen en de eye candy (of moet ik zeggen candies), daarna weer geheel vergeten. Diaz is uitstekend zoals gewoonlijk in dit werk, en de verdere hoogtepunten zijn de mimiek en de slapstick van Leslie Mann (die hier nu eens niet de stem van het gezonde verstand hoeft te spelen, zoals in Knocked up en The change-up, de films waarvan ik me haar vooral herinner) en de reactie van Nikolaj Coster-Waldau op het toegediende laxeermiddel (hetgeen op zich natuurlijk een uiterst flauwe grap was). Nu niet meer teveel over nadenken, want dan gaat m'n score weer naar beneden.

Een mooie, elegante, sfeervolle horrorfilm met prachtig spel van alle betrokkenen (inclusief oudgediende Eric Sykes, mij vooral bekend uit The plank (1967) maar hier in een totaal andere rol), maar de speelduur gaat uiteindelijk tegen de effectiviteit werken : de film bevat voor mij gewoon te weinig spanning en te weinig plot om 100 minuten lang boeiend te blijven. Het einde is een mooie variatie op The sixth sense, ook bij herziening nog uiterst bevredigend, en hoewel ik niet speciaal een fan van Nicole Kidman ben is ze hier wel een uitstekend middelpunt van dit aparte huishouden.

Best een sterk begin, met een sfeervol portret van het uitzichtloze bestaan van twee broers in een mistroostig Amerikaans gehucht waar niet veel anders is dan drank en de fabriek. Maar dan komt er een punt waarop het script er vooral voor lijkt te zorgen dat alle banden van het personage van Christian Bale met de personen die hem na staan (vriendin, vader, broer) worden doorgesneden zodat hij zijn handen vrij heeft om de schurk van het verhaal op bijna rituele wijze te executeren, en zo wordt een extreem indrukwekkende cast geofferd op het altaar van een doodlopend script. Bale's werk in de staalfabriek doet mij overigens meteen denken aan The deer hunter, en dan is het des te merkwaardiger dat een andere en bijna symbolische scène in het bos eveneens aan die film lijkt te refereren.

Extra leuk vanwege de bijrol van John Billingsley als Chae. Mooie dialoog: Chae: "I can quote you. You said: Those assholes from the DEA are at 8400, Southeast 63rd street." Whitlock: "No I did not. I'm very sorry. What I said, was: Those assholes from the DEA are at 8400, Southeast 53rd, Chae."

Het basisgegeven van de plot deed me nogal denken aan No way out (1987), maar misschien ben ik niet de eerste die dat opmerkt. Bovendien heb ik van beide films genoten, dus maakt me die overeenkomst niet zo veel uit.

 

Deel 1 heb ik nooit gezien, maar ik neem het oordeel van mijn voorganger daarover voetstoots aan, want plot en strekking daarvan zullen net zo eenvoudig uit te tekenen zijn als van deze opvolger. Het binnenhalen van Fred Astaire is natuurlijk wel een stunt, en voor de rest van de cast tekenden opnieuw al die gezichten die in talloze westerns uit de jaren 30 tot en met 60 de saloons en de huifkarren bevolkten. Gelukkig doen de oude mannen goed hun best en zijn ze hun kunstjes nog niet verleerd, de brommerige Walter Brennan voorop -- wie herinnert zich (of beter gezegd wéét) nog dat hij in 1936 de allereerste Oscar voor beste mannelijke bijrol won, en in 1938 de derde, en in 1940 de vijfde? Ach, leuk voor wie al die Familiar Faces nog een keer wil zien, en Astaire's charme is betrouwbaar als altijd. (Het barmeisje wordt trouwens gespeeld door Lana Wood, het jongere zusje van Natalie, een jaar later Plenty O' Toole in Diamonds are forever.)

Absoluut totaal helemaal niets nieuws, maar vlot geregisseerd en met twee hoofdrolspelers die (uiteraard) perfect op elkaar zijn ingespeeld. Dat sommige scènes ruimschoots de grens van de geloofwaardigheid passeren (de vier jongens die opeens allemaal braaf hun huiswerk zitten te maken?!), ach, dat hoort er een beetje bij. Ik herinnerde me van een jaar of 15/20 geleden dat ik me bij deze van-dik-hout-film uitstekend vermaakt had (ook al behoort Russell noch Hawn tot mijn favorieten), en de herziening heeft mij niet teleurgesteld.

Ik vond deze film eigenlijk visueel helemaal niet zo aantrekkelijk : noch de landschappen noch de architectuur noch de kleuren noch de CGI maakten hier een wereld van waar ik graag zou willen vertoeven. En in combinatie met de saaie personages, de voorspelbare plot, de vertolkingen die maar niet wilden spetteren en de climax die bepaald "underwhelming" overkwam leverde dat een film op waar ik maar heel weinig goeds over kan zeggen. Alleen James Franco met zijn half serieuze, half ironische insteek hield deze prequel nog overeind, hoewel mijn plezier in zijn rol dan nog bijna teniet werd gedaan doordat zijn "love interest" door Michelle Williams gespeeld werd op een werkelijk onuitstaanbare bête en stompzinnige wijze, alsof ze vergeten zijn om achter haar Tjitske Reidinga-achtige blanco uiterlijk een setje hersens te monteren. Judy Garlands The wizard of Oz heb ik meerdere malen met heel veel plezier gezien, maar deze voorloper mag daar nog niet de rode schoentjes van poetsen.