Opinions

De film waarin ik Ryan Gosling voor het eerst zag, en als ik heel eerlijk ben heeft hij daarna nooit meer zoveel indruk gemaakt, noch in romantische zwijmelaars als The notebook noch in serieuze drama's als Half Nelson noch in de pretentieuze zwijgfilms van Nicolas Winding Refn. Naast Gosling (en uiteraard Hopkins) bevat Fracture als voornaamste pluspunten een tot en met de laatste seconde ijzersterk en dwingend plot, spannende psychologische spelletjes en uitstekende bijrolspelers zoals David Strathairn, altijd betrouwbaar en een favoriet sinds Sneakers, Good night and good luck en The firm. In die laatste film speelde hij de broer van Tom Cruise, en dat doet me eraan denken dat Gosling in Fracture in feite een soort Cruise-rol speelt: in het begin arrogant en met te veel zelfvertrouwen, daardoor onvermijdelijk op z'n gezicht gaand, daarna opkrabbelend en uiteindelijk toch... Alleen speelt Gosling hier zó goed dat ik geen moment naar Cruise heb verlangd, het is echt helemaal de film van de twee charismatische hoofdrolspelers. Uitstekend en spannend vermaak.

Een paar aardige momentjes en een best interessante horrorverschijning (waar eigenlijk wel wat meer mee gedaan had mogen worden), maar verder vond ik dit vooral uiterst voorspelbaar (kindertjes die iets hebben gezien, niemand gelooft de hoofdpersoon, een onverwerkte gebeurtenis uit het verleden enz.), en die Calista Flockheart heeft een uiterst irritant mondje (hoewel die hier nog niet half zo erg is als ná haar facelift).

Een af en toe enigszins ongemakkelijke mix van science-fiction (de maanvlucht), krimi (het misdaadconsortium dat het op het veronderstelde maangoud heeft voorzien) en romantiek (o, die eeuwige driehoek). Na een vrij trage eerste helft volgt een nog altijd boeiende derde kwart met de lancering en de ruimtereis zelf, maar eenmaal op de maan aangekomen laten Lang en Von Harbou het realisme (en de dreiging van het consortium) enigszins varen ten faveure van de actie en de romantiek. Dat ze de astronauten daarbij op de maan gewoon laten ademen kan ik wel billijken: hoe je acteurs in ruimtepakken en luchtdichte helmen de grote emoties van de zwijgende film kunt laten uitbeelden lijkt me in 1929 nog een brug te ver. Het wetenschappelijk belang van een wichelroede zal ook een eeuw geleden al wel omstreden zijn geweest. Extra halve ster voor Fritz Rasp als de geweldig onaangename engerd met pre-Hitleriaanse spuuglok (hij was ook al zo effectief als "Der Schmale", de creep die in Metropolis de taak had om de held te schaduwen).
        De transfer van de gerestaureerde Eureka-Masters of Cinema-Blu-ray is van een uitzonderlijke helderheid en gedetailleerdheid. Jammer van de weinige extra's: enkel een weinig belangwekkende documentaire van 15 minuten en een boekje waarin alle beelden in deze film aan alle beelden in Langs andere films worden verbonden, geen commentaartrack.

Een aardig plot, verbluffende visuals met een heleboel kleine grapjes op de achtergrond, een hoofdrolspeler die geknipt is voor zijn rol (zonder overigens een nieuwe kant van zijn gebruikelijke filmpersona aan te boren), grappige cameo's (vooral van Channing Tatum) en een verhaallijn die tot het einde toe leuk blijft in plaats van halverwege in te kakken wanneer de expositie erop zit maar de makers er niet in geslaagd zijn om met een inventieve afwikkeling op de proppen te komen. What's not to like? Ja, misschien Taika Waititi wiens drukke persoonlijkheid en irritante maniertjes (om nog maar te zwijgen van dat lelijke Nieuwzeelandse accent) sneller dan verwacht een uiterste houdbaarheidsdatum bij mij hebben bereikt. Maar goed, al met al een erg grappige film.

Veelbelovend maar matig. Het historische verhaal is enigszins melig, het moderne verhaal heeft weinig om het lijf, en de psychologische schets van Sarah (dus Streep anno 1867) laat mij met zoveel vragen achter dat de oorspronkelijke bewondering voor de vele mogelijke interpretaties van haar personage omslaat in ergernis om de onduidelijkheid van haar motieven: voor mij is ze niet zozeer fascinerend-mysterieus alswel gemaakt-troebel (Charles: "Maar waarom zei je dan dat je je aan hem [de Franse luitenant uit de titel] had gegeven?" Sarah: "Ik weet het niet..." en dan vooral niet doorvragen hè!). Jammer, want setting en spel zijn dik in orde. Klein rolletje voor David Warner die 15 jaar eerder zijn grote doorbraak had in Morgan: a suitable case for treatment van dezelfde regisseur, maar die nu vooral bekend zal zijn als Spicer Lovejoy, de ruige bediende van Hockley die Jack aan een pijp vastklinkt in Titanic.
        Merkwaardig dat hier zo weinig berichten bij staan: dit is toch een film met een behoorlijke reputatie waar indertijd veel over gepraat werd, en bovendien zijn dit de eerste echte filmhoofdrollen van Streep en Irons, maar op de één of andere manier heb ik deze film nooit meer (kunnen) herzien totdat ik hem laatst bij de kringloop tegenkwam.

Een fijne mix van de onbevattelijke paradoxen rondom tijdreizen en de daaruit voortvloeiende plottwists, spanning, en (in het hart van de film) de emotionele lading van de band tussen de vader en de zoon die worden gespeeld door twee sympathieke acteurs. What's not to like? Al meerdere malen gezien, maar verveelt nooit en laat me altijd voldaan achter.

De soundtrack lekker fout? Zeg maar gerust subliem fout, want dat verschrikkelijke Total eclipse of the heart levert hier wel een zeer grappig scène op. Ook de rest van de film is amusant, hoewel de aandacht de laatste twintig minuten toch een beetje wegzakte. Van The I.T. crowd had ik persoonlijk nog nooit gehoord, maar Chris O'Dowd deed mij vooral denken aan Maarten Hennis van de cabaretgroep Niet Schieten!; pas bij het bekijken van zijn filmografie na afloop besefte ik dat hij mij zo bekend voorkwam vanwege zijn rol in The boat that rocked. En van het allerlaatste frame (een titelkaartje met de tekst "Dedicated to the memory of Gareth Carrivick, 1957-2010") dacht ik even dat dat nog een laatste grap zou zijn, alsof de regisseur zogenaamd dankzij tijdreizen zijn eigen dood had zien aankomen en daar op deze manier vast op vooruitliep, maar helaas blijkt de goede man in 2010 inderdaad (aan leukemie) te zijn overleden.

Leuk om weer eens te kijken naar een origineel dat kennelijk zó tot de verbeelding sprak dat er een stuk of tien vervolgen op werden gemaakt. Maar veertig jaar geleden was ik er al niet van onder de indruk, en het historische belang maakt hier helaas nog geen goede film van. Nul plot, gewoon een reeks van gruwelijke moorden op personages die alleen maar worden geïntroduceerd om vermoord te worden, en tot overmaat van ramp leent filmcomponist Harry Manfredini ook nog eens vrijelijk van Bernard Herrmanns werk voor die ultieme slasher-voorloper Psycho. Maar de film ziet er uitstekend uit (althans op de Warner Brothers-DVD uit 2003 die ik heb gezien), de acteurs spelen niet slecht (ook al is wàt ze zeggen over het algemeen nauwelijks interessant), de scène waarin Adrienne King in de keuken met oploskoffie in de weer is is mooi suggestief, en de laatste twintig minuten (met niet een psychotische of bovennatuurlijke maar juist heel gewone en aanvankelijk vertrouwenwekkende moordenaar) zijn sterk.

Een uiterst vermakelijke eerste helft (met dank aan Colin Farrell) gevolgd door wat clichématiger en voorspelbaarder tweede helft die gelukkig nog altijd draaglijk blijft (nu met dank aan David Tennant). Meer grote namen in de cast dan een horrorfilm als deze eigenlijk verdient (Toni Collette?!); vandaar ook het enorme budget van $30 miljoen, dat de producers helaas in geen velden of wegen hebben teruggezien. Mooiste moment is wanneer de buurman z'n mond opendoet om voor het eerst iemand te bijten en je een "ijzeren" geluid hoort, alsof er een zwaard uit een schede wordt getrokken... Ja, die Colin Farrell maakt toch wel leuke en verrassende carrière-keuzes. (Van het origineel weet ik trouwens helemaal niets meer, dus het onvermogen om een vergelijking te trekken zal wellicht hebben meegespeeld bij mijn vrij positieve waardering...)

Twintig jaar geleden vond ik dit een grote teleurstelling, en bij herziening vind ik er nu nog steeds niet veel aan. Het verhaal is niet dwingend en te losjes verteld, de FBI-agent doet me teveel denken aan de Nazi-ondervrager uit Raiders of the lost ark (ook al mag Jeffrey Combs er dan ook net zoveel gekte in stoppen als hij wil), de FX zijn op zich niet beter dan in Ghostbusters met al die doorzichtige verschijningen, en alleen de energie van Michael J. Fox en de genadeloze parodie van R. Lee Ermey op zijn eigen rol in Full metal jacket maken dit nog een beetje de moeite waard. Het is ook niet slècht allemaal, maar gewoon ontzettend flauw. Het leukste was eigenlijk nog de aanprijzing op de videodoos toen ik deze film indertijd op VHS huurde: "een thriller die de haren doet reizen!"

Buiten Reservoir dogs en Inglourious basterds heeft het tussen Tarantino en mij nooit zo geboterd, en deze film heeft in die situatie geen verbetering gebracht. Het eerste deel was twintig jaar geleden al bijna een pastiche van zijn stijl, maar is nu nog wel vermakelijk. De tweede helft echter is bijzonder flauw, en wat de film wint aan punten door het lef om zo plotseling van genre te veranderen verliest hij weer door het totale gebrek aan spanning. Voornaamste pluspunt wat mij betreft is de overtuiging die de op groot scherm debuterende Clooney in zijn rol legt: zeer geloofwaardig als welbespraakte en serieus enge schurk.

Sfeervol en lekker naargeestig, met Depp die het hier gelukkig naast z'n bizarre trekjes (opiumgebruik en visioenen) redelijk straight speelt en een supporting-cast propvol notabelen. Minpuntjes zijn dat Heather Graham voor iemand met zo'n veeleisend beroep in zulke armoedige omstandigheden wel èrg frisse appelwangetjes heeft en dat ik aan zijn stem al kon horen wie Jack the Ripper was / speelde, maar als geheel is dit toch een fraai en rijk historisch moordmysterie inclusief zwarte Victoriaanse onderbuik.

Leuke Bond, met Connery in topvorm, een mooie Bondgirl die zowel sexy als onschuldig is, een geweldig gevecht met een ijzersterke schurk, en een sterk plot met Grant als Bonds beschermengel zonder dat die laatste dat weet. Toch zitten er ook een paar elementen in de film waardoor ik hier niet de maximale score voor kan geven: dat gevecht tussen die twee vrouwen in het zigeunerkamp was tamelijk belachelijk, de roof van de Lektor ging wel èrg vlotjes (één bommetje en meteen valt in het hele Russische consulaat de beveiliging weg!), het gevecht met Grant in de trein was eigenlijk veel opwindender dan de twee lange actiescènes die daar nog op volgen, en het beeld van Klebb die met haar korte beentjes naar Bond schopt doet me eerder denken aan ruziënde kinderen die niet echt weten hoe ze moeten vechten dan aan een serieuze moordpoging. Dat alles maakt hier een goede en sfeervolle maar nèt geen klassieke Bondfilm van.

Het verhaal is inderdaad minimaal, maar het historische belang is bijna maximaal, en de cast doet daar volledig recht aan, niet alleen de acteurs van de titelpersonages maar ook de vele grote (en grootse) acteurs in bijrollen (met als hoogtepunt Oliver Platts imitatie van Nixon). Een praatfilm en dus praterig, maar tegelijkertijd zeer spannend en tot het einde toe boeiend.

Een duistere film, zowel qua sfeer (de gewone gezinsvader die misschien wel een sadistisch monster is) als qua camerawerk – bij sommige scènes kon ik werkelijk niet onderscheiden wie wie was, wie met wie in de clinch lag en wat er nou precies gebeurde, en dat schiep een afstand die vermoedelijk niet de bedoeling van de regisseur en de cameraman was. Los daarvan speelt Cage gelukkig sober en zonder maniertjes (en dus eindelijk ook weer eens krachtig) en is Hudgens ook overtuigend, maar uiteindelijk behelst de film niet zoveel méér dan wéér een verbeten politieman op jacht naar een seriemoordenaar. Niet slecht maar ook niet memorabel.

De goudkoorts in Yukon aan het einde van de negentiende eeuw was een mooie inspiratiebron voor Amerikaanse filmkomedies : in 1925 bracht Chaplin zijn The gold rush uit, en twintig jaar later werd The road to Utopia het hoogtepunt in de Road-cyclus van Bob Hope, Bing Crosby en Dorothy Lamour. In 1939 pikte de Engelse Gainsborough-studio ook een graantje mee van dat succes door de drie comedy-duo's Bud Flanagan & Chesney Allen, Jimmy Nervo & Teddy Knox en Charlie Naughton & Jimmy Gold als The Crazy Gang naar de Klondike te sturen. Zoals valt te verwachten in een film met een vrij korte speelduur en een druk plot komen niet alle komieken even goed uit de verf, maar ter compensatie valt er veel te genieten: regisseur Marcel Varnel houdt het tempo hoog, er zijn weinig muzikale interludes (wel een kluchtig mislukkend toneelstuk) en geen sentimentaliteiten, de mogelijkheden van de settings (het spookstadje en de nederzetting van de mijnwerkers) worden goed gebruikt, en hoewel de Crazy Gang hun naam eer aandoen met al hun fysieke malheur, hun stupiditeit en hun woordspelingen ("If a bomb fell in a field and a bull ate it, what would it be?" – "Abominable!") wordt hun vuur toch regelmatig gestolen door Moore Marriott, die als de tandeloze Jeremiah Harbottle in de films van Will Hay al regelmatig alle plannen ondermijnde en die ook de Gang af en toe tot wanhoop drijft. En als schurk zien we nog een dankzij zijn jeugd en zijn baardje praktisch onherkenbare Bernard Lee, tien jaar vóór zijn memorabele rol als Sgt. Paine in The third man en 22 jaar vóór zijn eerste van elf optredens als M in Dr. No. Al met al een leuke komedie met performers die in Engeland een instituut vorm(d)en maar die in deze film ook buiten hun landsgrenzen goed zijn voor "een gulle lach".

Eigenlijk niets meer dan een degelijke thriller, maar dankzij de strakke regie en montage, de perfecte casting en het geweldige gebruik van de lokaties (zowel op het platteland als bij de dam als in Chicago) ontstijgt de film bijna z'n genre, en dat allemaal zonder veel flashy CGI, ADHD-montage of gigantische schietpartijen en explosies. (Helemáál zonder de computer is deze film niet gemaakt : volgens Andrew Davis op zijn audiocommentaar is het eerste shot van de dam er ingeplakt, en ik zie het water onderaan de waterval daarbij niet bewegen.) Jammer van de voorspelbare en clichématige laatste akte (de held vecht met en overwint de schurk tijdens een uitgebreide en gecompliceerde knokpartij), maar los daarvan is dit een heel bijzondere onbijzondere film. Jones is geweldig

Groot Hepburn-fan, redelijk Astaire-fan, altijd klaar om meegesleept te worden door jaren-vijftig-Hollywood-moonshine, maar in deze film wilde het maar niet gebeuren, met uitzondering van de dans van Astaire en Kay Thompson tegen het einde. Bovendien zat ik me ook af en toe wel te ergeren aan de wat al te makkelijke satire/parodie op de Rive Gauche; ik weet het, dat moet je niet doen bij films als deze, maar af en schiet zoiets me net even in het verkeerde keelgat.

Maar o o o, die freeze-frames van Hepburn... 

Ongelooflijke over-the-top-actiefilm waarin de adrenaline niet ophoudt met pompen en de 150 minuten in een oogwenk voorbijvliegen. Camerawerk, muziek en vooral stunts zijn van het hoogste niveau, zelfs zodanig dat het me niet eens stoorde wanneer ik bij een enkele scène even niet wist wie nou de good guys waren en wie de bad guys (of misschien beter gezegd wie wie nou aanviel, want me dunkt dat een pre-apocalyptisch mens als ik zich zelfs bij de zogenaamde good guys niet helemaal senang zou voelen). Het enige dat enigszins uit de toon viel was de acteerprestatie van Chris Hemsworth (noch erg charismatisch noch erg dreigend noch erg goed in het plaatsen van zijn one-liners), hoewel hij in zijn laatste scène wel weer veel indruk maakte (en dan bedoel ik zijn confrontatie met Furiosa in de woestijn, niet zijn àllerlaatste verschijning als voedingsbodem voor de boomwortels). Al met al echter een zeer indrukwekkend actie-spektakel.

Grimmig en indrukwekkend gedurende de eerste helft, beklemmend wanneer de actie zich beperkt tot twee mannen en twee vrouwen – en dan plotseling nóg drie mannen, maar op het einde uit de bocht vliegend, eerst met plotse religieuze bevlogenheid en daarna met een climactische slachtpartij die ik niet langer serieus kan nemen. Jammer, want het ziet er allemaal geweldig uit, en het eerste uur geeft een mooi rauw portret van de ontmenselijking die oorlog teweeg kan brengen.