Opinions

“I don’t make the rules – I just clean up after the game is over.” Gelukkig komt deze vijfde film qua niveau weer in de buurt van de eerste twee delen, met een knetterende openingsscène, een paar aardige personages, minstens drie mooie scènes (de turnhal, de massagesalon en het LaserEyeCenter, allemaal situaties waarbij ik als kijker de fysieke ervaring bijna letterlijk mee onderga), sterke muziek en een mooie twist op het einde. Wat mij betreft wordt de show gestolen door geile Isaac die overal hengelt maar nergens scoort (logisch, met grappen als "Two billion people can't be wong. I said wong. You follow me? You get it, you're Chinese."); wat hem in de massagesalon overkomt is natuurlijk geheel zijn eigen schuld, want met een béétje historisch besef had hij nooit een cadeaubon gestolen van iemand die Robert Johnson heet(te).

Tja, bij deze films draaide het natuurlijk nooit echt om multidimensionale karakters, maar als de personages zó oninteressant zijn en de acteurs zó saai blijft er wel èrg weinig over. Een fraai begin bij de racebaan, een paar mooie scènes in een zwembad en een ziekenhuis, en daar blijft het dan wel bij. En wat een bizar shot: Nick, George en Lori naast elkaar op bed gezeten – en George nog met die strop om zijn hals! Het minste deel uit de reeks.

Elementaire maar effectieve remake van Die hard met een lekker intense Bautista, een leuke sidekick (Amit Shah als Faisal), goede fysiek aanvoelende gevechten en een aardige twist op het einde (Bautista die doorheeft dat Stevensons video al eerder was opgenomen doordat de stadionklok achter hem een andere tijd aangeeft). Valt verder niet zoveel over te zeggen – de actie met het spandoek had niet gehoeven, maar aan de andere kant zoek ik ook niet naar realisme in dat soort dingen, en zolang het tempo goed hoog blijft heb ik niets te klagen. En Dave Bautista heeft toch onderhand een aardige serieuze carrière: Guardians of the galaxy, Dune, Spectre, Hotel Artemis, Blade runner 2049...

Vriendelijke en bijna lieve komedie vol vermommingen, vermissingen en verwarringen van een regisseur die toch voornamelijk bekend staat om somber & duister. In Anthony Hope's vaak verfilmde The prisoner of Zenda (1894) is Ruritania het fictieve Middeneuropese land waar heroïsche avonturen omtrent een troonopvolging plaatsvinden (vergelijk het maar met Kuifje's De scepter van Ottokar), en als er ooit een Ruritanisch eiland is geweest dan moet het wel Abacco zijn, het groothertogdom waarvan we precies één minister en nul inwoners zien. Grootste verrassing van deze film voor mij is de rol van Alfred Abel, die ik kortgeleden nog zag als passieve aspirant-dichter met weeë glimlach in Murnau's Phantom, maar hier signaleert diezelfde glimlach (en, eerlijk is eerlijk, een andere coupe) juist de gewiekste schavuit. Als groothertog Ramon XII vertoont Harry Liedtke dezelfde achteloze luchthartigheid, en tezamen trekken deze twee personages het verhaal in vlot tempo naar de ontknoping (hoewel die vlotheid wellicht ook wel veroorzaakt wordt door het feit dat de film zoals hij nu bestaat volgens filmhistoricus David Kalat misschien wel drie kwartier korter is dan de oorspronkelijke versie). Verder mooie buitenopnames (veelal bij het –toen nog Joegoslavische– Split) van Karl Freund, een grappige hondenrace binnenskamers en een klein rolletje voor Max Schreck. Niets bijzonders, wel een zeer onderhoudende komedie.

Knappe film die als het ware verder gaat waar The right stuff ophoudt. Ik zie dat de beslissing om dicht bij Armstrong en zijn persoonlijke leven te blijven niet bij iedereen hier in goede aarde valt, maar de film is nou eenmaal gebaseerd op een biografie, en het is Chazelle's keuze om hier meer een film over één specifieke (beroemde) astronaut van te maken dan een feitelijke ruimtevaartfilm, ook al komt dat laatste onderwerp dan ook ruimschoots ter sprake. Moeilijker vind ik de kwestie van Goslings vertolking: het traumatische verlies van zijn kleine dochtertje maakt de toch al vrij eenzelvige Armstrong nóg geslotener, en de tragedie van Ed White c.s. in de Apollo 1 zal het er niet beter op hebben gemaakt, maar Goslings toch al vrij onderkoelde stijl van acteren houdt Armstrong zódanig op afstand dat ik het moeilijk vond om echt "in" de film te komen. De technische perfectie, de fraaie visuals en de indrukwekkende maanlanding maakten dat wel gedeeltelijk goed, maar als geheel was de film niet de overdonderende ervaring waar ik eigenlijk op gerekend had. Geweldige rol van Claire Foy overigens – haar Janet laat Armstrong wel scherper uitkomen.

Onderhoudende Disney-achtige Victoriaanse familie-avonturenfilm in de traditie van Mary Poppins en Chitty Chitty bang bang, met een slim modern raamwerk. Visueel geweldig: art & set direction, settings, camerawerk, kleuren, belichting, alles een lust voor het oog, vooral goed te zien op de fraaie transfer in de Widescreen Ray Harryhausen Signature Collection. Jammer dat Edward Judd en Martha Hyer weinig uitstralen en samen geen chemie hebben; gelukkig heeft de briljante Lionel Jeffries energie voor drie: “Geese I adore. Chickens I hate!” Klein bijrolletje (minder dan een minuut) van een schmierende Peter Finch als de man die Kate een dagvaarding overhandigt.

Het deel op de maan begint helaas slecht, met fantasieloze maansoldaten, maar de latere wetenschappers (of zijn het gewoon maanmannetjes zonder pak?) zien er weer fraai uit, en die “maankoe” heeft wel wat. Uiteraard dient alles met de nodige sympathie bekeken te worden, want hoewel sommige scènes er nog wel goed uitzien zijn veel FX tamelijk knullig (om nog maar te zwijgen van de evidente modellen die in plaats van eerst Cavors huis en later zijn schuur de lucht in vliegen).

Dat de maanmannetjes, pardon, de Selenieten in 1964 blijken te zijn uitgeroeid door (vermoedelijk) een aardse bacterie waar ze geen weerstand tegen hadden komt natuurlijk rechtstreeks uit The war of the worlds, maar omdat dat eveneens uit de pen van H.G. Wells kwam vonden de makers ongetwijfeld dat ze hier niet echt plagiaat pleegden. Wel een merkwaardige verspreking: het zou zo vermoeiend zijn om de aardbewoners op de maan de hele tijd in van die onhandige duikerspakken te laten rondlopen, dus mag Mr Cavor opmerken dat er in de maangrotten een “subterranean atmosphere” heerst, maar eigenlijk moet natuurlijk “sublunar” zijn.

Alle lof voor de intenties, maar het probleem ligt voor mij in de tweedeling van de film : de scènes over de gewetensbezwaren die de kop opsteken bij de drie soldaten en hun daaropvolgende plotlijnen zijn zeer interessant (en op zich al voldoende om een boeiende film van te maken), maar bij de invasie moet ik steeds denken aan Saving Private Ryan die een vergelijkbare landing al eerder (en "definitief") liet zien. Dus in z'n totaliteit is dit (FOOF) een ambitieuze en krachtige film die met name overzees enorme weerklank zal hebben, maar voor mij persoonlijk niet zo pakkend als gehoopt (en verwacht).

        Overigens is een andere overeenkomst met Saving Private Ryan de enorme hoeveelheid bekende koppen in bijrollen, hetgeen toch een beetje afleidt van de mogelijkheid om door deze film meegesleept te worden ("o kijk, daar gaat Barry Pepper, ik bedoel de sergeant!"). En onder hen David Patrick Kelly die een eind is gekomen sinds zijn dagen als supercreep in The warriors, Commando en The crow : hier speelt hij president Truman!

Grote troef van deze film is voor mij de vertolking van Ezra Miller die in beide rollen een grote veelzijdigheid en een zeer soepele mimiek aan de dag legt. Verder komt deze film op mij echter vooral over als een herhalingsoefening met die Marvel-kunstgreep van alternatieve tijdlijnen en die cameo's van in die parallelle werkelijkheden voorkomende superhelden (hoewel die soms best grappig zijn: George Clooney had ik toch ècht niet verwacht), en het eindigt allemaal weer met een buitensporig CGI-fest waar ik onderhand wel genoeg van heb, zeker wanneer er gevochten wordt tegen een schurk die even uit een heel andere franchise is komen buurten. Barry versus Barry blijft erg grappig, maar de film als geheel is een teleurstelling; aan de Flits-Classics-strips van uit mijn jeugd heb ik eigenlijk meer plezier beleefd.

Het speurwerk (hoewel zeker niet oninteressant) is niet veel spectaculairder dan een doorsnee-CSI-aflevering, maar de personages zijn goed neergezet en de seriemoordenaar heeft een tamelijk huiveringwekkend motief. Niet gehinderd door voorkennis van de boeken (of eerdere delen uit de filmreeks) heb ik hier dan ook de hele film lang geboeid naar gekeken. Tamelijk creepy rol van Pål Sverre Hagen als de getroebleerde Johannes.

Een intrigerend uitgangspunt verzuipt in (voor de personages) goedkope horroreffecten en (voor mij) irritatie dat ze een cast met alleen maar mooie mensen bij elkaar hebben gezocht. Aan met name de gelikte James Norton (Jamie) had ik dan ook meteen al een bloedhekel, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat hij het niet slecht deed, mede omdat hij in ieder geval nog iets aparts had, terwijl de personages van Nina Dobrev (Marlo) en Kiersey Clemons (Sophia) nogal grijze muizen waren. De versie uit 1990 heb ik té lang geleden gezien, maar daar herinner ik me van dat hij in ieder geval nog wel redelijk onderhoudend was; dat kan ik van deze remake niet zeggen, en ik betwijfel ook of de acteurs –afgezien van Ellen Page–zulke carrières als Julia Roberts, Kiefer Sutherland, Kevin Bacon, William Baldwin en Oliver Platt zullen krijgen.

Moeilijk hier een oordeel over te geven... De openingsscène was briljant, de sfeer gedurende de hele film perfect en de acteerprestaties uitstekend, en gedurende al die 95 minuten heb ik me echt geen seconde verveeld. Maar over de twee belangrijkste personages komen we eigenlijk zó weinig te weten dat sommige bijrollen (de travestiet, de vrouw van de "werkloze" man) interessanter lijken te zijn, en als ik dan automatisch terugdenk aan de klassieke heist movies uit de jaren 50 (The asphalt jungle, The killing, Rififi) komt Un flic er in dat opzicht toch wel een beetje bekaaid af. En ik heb zelf nooit zoveel moeite met matige of knullige special effects, maar die door mistflarden gecamoufleerde helicopter en dat treintje haalden me echt totaal uit de film (om nog maar te zwijgen van die flits van het stadje waar de "trein" doorheen snelt), hoewel Richard Crenna de daaropvolgende beroving wel èrg goed speelt (gelukkig heeft hij dan zijn gympies ook al verruild voor sexy sloffen). Dus al met al een extreem sfeervolle en boeiende film waarbij ik toch de hele tijd op íéts meer diepte en íéts meer uitwerking van de personages heb zitten wachten... maar dat ligt misschien aan mij.

Fraaie film met een zeer indrukwekkend eerste uur, en daarna voldoende diepte en scherpte om ook nog boeiend te blijven, met als enige minpuntje die niet bij de toon van de film passende rol van John Goodman. Sommige mensen hier vinden het einde wat te zoetsappig, maar dat zou voor mij pas ècht het geval zijn geweest wanneer Whip de (gevangenis)dans was ontsprongen en daarna op eigen kracht alsnog zijn leven was gaan beteren (om dan op een goede morgen de deur open te doen en Nicole op de drempel te zien staan). Nee, ik vond het wel een mooi slot, met de treffende uitspraak "It was as if I had reached my lifelong limit of lies", daar kan ik me wel wat bij voorstellen. En Denzel Washington was weer perfect.

Tjonge, wat had ik deze film graag geweldig gevonden. Op papier heeft hij alles: een lekker verhaal, een geweldige locatie, een uitstekende cast met een leuke acteur in de hoofdrol en een charismatische in de sleutelrol (om nog maar te zwijgen van de oogverblindende Tyrese Gibson), dus dan zit ik toch te wachten op intense confrontaties tussen nerveuze personages onder hoogspanning met allemaal intrigerende plotontwikkelingen en interessante persoonlijke verhalen… Maar in de praktijk ontbeert deze film het énige waar hij niet zónder kan, en dat is spanning. Er zit best een redelijk tempo in de film, we beginnen bijna meteen middenin de storm (die heel knap zónder muziek wordt gemonteerd) en iedereen speelt naar behoren, maar uiteindelijk kabbelt de film als geheel maar zo'n beetje voort, en zelfs het in principe spannendste gedeelte (de ontmoeting met de bandieten) genereert nauwelijks echte opwinding. Ik heb deze film nu vijf keer gezien, elke keer vol hoop èn verwachting dat ik er door ga worden meegesleept, maar eigenlijk zijn zowel de rol als de afgemeten vertolking van Giovanni Ribisi het enige waar ik echt warm voor loop. Bij wie ik de schuld moet leggen weet ik niet – de scriptschrijvers, de editor, de regisseur… ik denk toch de laatste, ook al omdat ik bij geen van de andere drie titels die ik van hem heb gezien de indruk kreeg dat hij een echt sterke film kan afleveren. (Het origineel heb ik lang geleden ooit gezien, maar daar weet ik niets meer van, dus daarmee vergelijken kan ik deze remake niet.)

Een lieve kleine film van een regisseur die hiermee terugkeert naar een onschuldiger tijdperk toen pubers nog rebelleerden via de Everly Brothers en sex nog ver in de toekomst lag – voor mijzelf waren de associaties met Stand by me in ieder geval onontkoombaar. Leuk idee ook om regelmatig het perspectief te "flippen", en de jonge acteurs doen het naar behoren, maar de thematiek is wel èrg dun, hoezeer ik ook de kalverliefde wel degelijk serieus kan nemen (het lijkt de dag van gisteren). En van die wijze opa kreeg ik op een gegeven moment ook wel genoeg. Nee, het spoorde gewoon niet zo goed tussen mij en de film, ik had niet het gevoel dat deze gebruikelijke perikelen nou een avondvullende film verdienden – in ieder geval niet déze film.

Een lieve film waarin Meryl Streep op prachtige wijze wel de zangcapaciteiten van haar personage en haar onvermogen om de beperktheden daarvan in te zien lachwekkend maakt, maar niet het personage en haar karakter zèlf. Hugh Grant biedt op sublieme wijze tegenspel (merkwaardig dat Streep wèl maar hij níét voor een Oscar werd genomineerd), Simon Helberg haalt het maximale uit zijn rol, en David Haig heeft een smakelijk bijrolletje als gewiekste zangpedagoog. Een heerlijke feel-good-film van oudgediende Stephen Frears, die inmiddels ook al weer 76 is maar met films als The Queen, Philomena en déze nog wel een tijdje meekan (en zijn volgende film A very English scandal –eveneens met Hugh Grant– zit volgens IMDb ook al weer in de post-production-fase).

Zeer voorspelbaar en weinig opzienbarend, maar sympathiek opgezet, goed geacteerd en soms toch wel intrigerend (zoals de manier waarop Colin het toevallig opgevangen nieuwtje over het bouwbedrijf inzet om zijn doel te bereiken). Mooi grapje wanneer Colin aan de huishoudster om "decaf" vraagt en zij niet weet wat dat is: "Dat is koffie zonder cafeïne." "Wij zijn éérlijke mensen, meneer!" Volgens online-criticus Roger Walker-Dack was deze film "a smash hit when it opened in Belgium"; zijn er hier Vlaamse kijkers die mij kunnen vertellen of dat inderdaad zo is?

Altijd leuk om te kijken naar twee sexy oplichters die het misschien ook wel op elkáár hebben voorzien. Maar op de psychologie waarmee ze de Aziatische miljonair willen inpakken zou ik zelf nog geen twee tientjes verwedden, de tweede helft van de film is echt een stuk minder boeiend, en die slotmonoloog in de auto laat de film uitgaan als de spreekwoordelijke nachtkaars. Bovendien ben ik de laatste jaren zóveel twists & turns in films tegengekomen dat ik me in een oplichtersfilm over geen enkele dubbele of drievoudige of viervoudige bodem nog verbaas: wanneer alles doorgestoken kaart kan zijn geldt tegelijkertijd dat all bets are off en kan er dus eigenlijk niets meer als een echte verrassing overkomen, hetgeen voor een film als dit een beetje de doodsteek is.

Prachtige fotografie en kleuren gedurende de eerste helft, helaas met acteurs die (met uitzondering van Selma Blair) totaal charismaloos zijn, en omdat de tweede helft saai, sfeerloos en zeer oneng is blijft er eigenlijk niets van over. Lang leve het origineel.

Een redelijk benauwende situatie (wie zou er uit vrije wil om welke reden dan ook naar Moskou willen gaan? nou ja, in dit geval cast en crew dus) met een groepje vrienden waarvan er nou eens niet minstens één een onverdraaglijke eikel is (hoewel de ijdele hoofdpersoon daar wel gevaarlijk dicht tegenaan schurkt), daarna een rustige opbouw met een paar zenuwachtige scènes (de bagageband, de nachtclub, het restaurant), en dan de scènes in de escape-room zelf. Het acteren is niet slecht, maar de horror komt nooit echt aan omdat de personages helaas vrij vlak blijven, en bovendien had ik net als veel andere gebruikers hier de hele tijd David Finchers The game in mijn hoofd, want bij díé film dacht ik steeds "ja, allemaal heel rot voor Michael Douglas, maar is dit nou niet allemaal onderdeel van Sean Penns cadeau?", dus de gruwelen van Follow me bleven voor mij redelijk op afstand. De allerlaatste twist met Alexei was dan wel weer aardig, maar uiteindelijk is dit wat mij betreft toch een beetje schrale horror zonder de impact van Saw of Hostel (hoewel dan wel weer een fractie beter dan het eerdere Escape room (2017) van deze regisseur).

Garland en Kelly samen, dat staat al garantie voor een verplichte kijkbeurt, hoewel de inderdaad afschuwelijke vocale capriolen van Marta Eggerth en de nietzeggendheid van George Murphy nog een behoorlijke poging ondernemen om de film te torpederen, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de (naar het schijnt later ingevoegde maar daarom nog niet minder absurde) heldhaftigheid die Kelly in het laatste kwartier tentoonspreidt. Ach, wat maakt het ook uit, ik geniet van de sterren en de prachtige beeldkwaliteit, ik laat de mindere stukken voor wat ze zijn, en ik word anderhalf uur dik vermaakt.

Ik moet deze film al twee keer eerder hebben gezien, maar daarvan herinnerde ik me alleen nog maar de uitstekende openingsscène ("I'll buy you a delicatessen!" ) en de hilarische slotscène (waarvan ik me uit de bioscoop kan herinneren dat het publiek als één man in de lach schoot). En dat is wel tekenend: de film is niet slecht, maar brengt ook niets dat in de (mijn) herinnering voortleeft. Wéér schurken op ski's in sneeuw, matige boeven (helaas zien we Charles Dance in zijn filmdebuut slechts in een bijrol – dát zou een briljante Bond-villain zijn geweest!), een weliswaar mooie maar niet erg sprankelende Bondgirl, en een leuke aanval door ijshockeyers die jammer genoeg alweer voorbij is voordat je het weet (inclusief die flauwe "score!"-punchlines). Roger Moore doet het prima, maar als geheel is de film het tegenovergestelde van onvergetelijk.

Indertijd in de bioscoop gezien, en bitter tegengevallen. Nu voor de grap eens opnieuw bekeken, en met laaggespannen verwachtingen viel hij eigenlijk best mee, vooral vanwege het kijken naar sterren die soms warempel wat moeite deden voor hun cheque. Lang leve Edward Fox! Maar al met al zal ik deze toch ook spoedig wel weer vergeten zijn, in tegenstelling tot die beroemde voorganger (Gregory Peck, Anthony Quinn, David Niven, Anthony Quayle, Irene Papas, Stanley Baker, Gia Scala, en in [veel] kleinere rolletjes James Robertson Justice, Richard Harris en Bryan Forbes -- likkebaardend schrijf ik deze namen op) waar ik hem eigenlijk niet mee vergelijken mag.

Ik heb helemaal niets met racen in welke vorm of wagen dan ook, maar door de mooie klassieke opbouw en de uitstekende vertolkingen vond ik dit toch een uitermate onderhoudende en soms ook wel spannende film, met van de twee sterren Bale die er het meest uitspringt omdat hij nou eenmaal de "lekkere" rol heeft gekregen (maar die speelt hij dan ook wel èrg goed). In tegenstelling tot de meeste gebruikers hier had ik echter toch wel wat moeite met de lengte, want gedurende het laatste uur raakte ik mijn aandacht een beetje kwijt – ik zou niet weten hoe het korter had gemoeten omdat je als filmmaker de allesbepalende race toch de focus wil geven die zo'n climax nodig heeft, maar ik zat op het einde toch wel vaak op m'n horloge te kijken, reden waarom ik niet hoger dan 3½* kom terwijl ik de eerste 90 minuten toch Hollywood-cinema van de bovenste plank vond.

Bizar genoeg is dit Ealing-produkt in feite een voorloper van oorlogsfilms als The guns of Navarone en Where eagles dare, met teams van commando's die diep in vijandelijk gebied doordringen, alleen is déze film dan gebaseerd op een waargebeurd verhaal en zit er humor en romantiek in. Die humor wordt verzorgd door de komiek en zanger Tommy Trinder van wie ik eigenlijk bang was dat zijn ironische one-liners teveel de toon van dit toch vrij serieuze verhaal zouden gaan bepalen (of liever gezegd bij de serieuze insteek uit de toon zouden vallen), maar dat valt gelukkig wel mee, en hij is er ook niet vies van om van tijd tot tijd met een stiff upper lip achter een machinepistool of luchtafweergeschut plaats te nemen om wat "Jerries" over de kling te jagen. Eigenlijk heb ik met het titelpersonage meer moeite, want Clifford Evans heeft zowel letterlijk als figuurlijk een iets te vierkante kaak, maar hij doet het verder prima, en zijn drive om de drie voor de Engelse oorlogsindustrie zo belangrijke machines veilig over het Kanaal te brengen maakt hij goed invoelbaar.

        Belangrijkste troef is echter de opmerkelijk realistische setting, want hoewel de film schijnt te zijn opgenomen in Cornwall, Kent en Berkshire (een uitstapje naar Frankrijk voor wat lokatiewerk zal in 1942 wel niet haalbaar zijn geweest) oogt alles authentiek Frans, wanneer de Fransen Frans praten is dat ook echt Frans (en onvertaald), en de scènes met wegen vol vluchtelingen doen tachtig jaar later nog altijd pijnlijk aan. Opmerkelijk weinig gebruik van heroïsche dan wel achtergrondmuziek ook, waardoor de film nog extra aan impact wint. Het blijft natuurlijk een film van z'n tijd waarin de typisch Engelse onderkoeldheid misschien niet helemaal reëel is gezien de hachelijke omstandigheden, maar binnen dat klassieke patroon is dit een onderhoudende en redelijk meeslepende getuigenis van individuele moed.

        Momenteel trouwens verkrijgbaar samen met een andere Ealing-film op één DVD, in een vrij goede transfer maar zonder ondertiteling en verdere extra's. Voor die andere film, de melige tijdreis-komedie Fiddlers three (een paar klunzen –waaronder ook weer Tommy Trinder– worden vanaf Stonehenge getransporteerd naar het hof van keizer Nero), hoef je de DVD in ieder geval niet aan te schaffen.

Fraaie Ford, met de nadruk bijna meer op het fort als een sociaal verschijnsel dan op z'n militaire betekenis. Bij de boertige humor moet ik soms ook wel even op m'n tanden bijten, maar die hoort voor mij nu eenmaal bij Fords wereld, en de rollen van Wayne en vooral Fonda zijn ijzersterk en maken van deze film voor mij een enerverende ervaring. (En drogere humor is er ook – Fonda tot McLaglen: "Sergeant, pour me some scripture." )

        Overigens, yeyo (17 april 2011 en 12 december 2013), prima stukken.

Ik kan me voorstellen dat de concurrenten voor de beste bijrol-Oscar niet eens naar de uitreiking kwamen, ook al speelden ze dan in zulke prestigieuze films als A man for all seasons en Who's afraid of Virginia Woolf (samen 11 Oscars), zo perfect is de vertolking van Walter Matthau hier. Tja, dat gebeurt er wanneer een acteur gecast wordt voor een rol die hem op het lijf is geschreven, met een goed geschreven en hecht geconstrueerd script, onder een regie van een vakman die alles weet van tempo en timing, en met een tegenspeler op het toppunt van zijn kunnen in een eveneens uitermate geschikte rol.

        Mooie anekdote: "Matthau asked Lemmon why he took the costarring role when all he'd be doing was feeding him straight lines, and Lemmon said, 'It was about time somebody fed you some decent lines.' " (Vijf later zou Lemmon Matthau regisseren in Kotch, waarvoor Matthau eveneens een Oscarnominatie zou krijgen.)

Michael Keaton geweldig op dreef als (denk ik) het titelpersonage, gedreven door een grenzeloze ambitie, sympathiek in het begin, iets minder sympathiek op het einde, maar steeds met die gedrevenheid waardoor hij geen pas op de plaats kan maken, noch in zaken noch privé. Zo zie ik hem het liefst, met die morele ambiguïteit waardoor je nooit precies weet wat je aan hem hebt (wat dat betreft was zijn ultieme rol die van de huurder in Pacific Heights). De beide broers M. geven prima tegengas, en mijn hart brak toen het na verloop van tijd steeds duidelijker werd dat... enfin. Uitstekende biopic annex kijkje achter de coulissen van de American Dream, en geen seconde verveeld.

De tweede verfilming van de roman uit 1905 van Edgar Wallace over vier nobele Engelsen die als geheim genootschap tot actie overgaan wanneer ze stuiten op een plan om het Britse rijk in het verderf te storten door het Suezkanaal te blokkeren en de Britse olievoorraden in het Midden-Oosten te vernietigen. Op de achtergrond schemert de hele tijd een waarschuwing tegen het dreigende gevaar van Nazi-Duitsland; in de slotscènes zien we zelfs archiefbeelden van Hitler, Churchill en oprukkende kolonnes soldaten, maar die beelden werden bij een re-release in 1944 toegevoegd. Desalniettemin komt de boodschap van waakzaamheid en herwapening ook in de film zelf al duidelijk over, en terecht naar spoedig zou blijken.
        De plot van de film was mij bij een eerste kijkbeurt niet altijd even duidelijk doordat ik soms moeite had om door de vele vermommingen van de vier rechtvaardigen heen te kijken, maar de film blijft toch steeds onderhoudend vanwege het hoge tempo, het enthousiaste spel en de verschillende lokaties : een militaire gevangenis in Duitsland, een modehuis, backstage bij een theater, een kranteredactie, het appartement van een spion, een politieke toespraak op straat en de perrons van Victoria Station (waar mijn favoriete moment plaatsvindt : een moordaanslag via een botsing met een vergiftigde koffer – indertijd misschien vergezocht, vandaag-de-dag niet zo bizar meer als we denken aan de polonium vergiftigde thee van Aleksandr Litvinenko, of aan de dood van de Bulgaarse schrijver Georgi Markov die in 1978 door een agent van de Bulgaarse geheime dienst in Londen werd vermoord door een prik met de punt van een paraplu waarvan de punt het gif ricine bevatte).
        Voor de moderne kijker overigens geen bekende namen of gezichten, hoewel Hugh Sinclair in de jaren 40 nog een aardige Simon Templar in twee Engelse Saint-films zou spelen, terwijl Edward Chapman in de jaren 50 en 60 vaak een autoriteitsfiguur in de films van Norman Wisdom was. In 1959-60 ook nog bewerkt tot een succesvolle Engelse televisieserie met Jack Hawkins, Dan Dailey, Richard Conte en Vittorio de Sica, en met Honor Blackman als één van hun assistenten, vier jaar vóór Goldfinger. (Als DVD is déze filmversie van The four just men te vinden op de Ealing Studios Rarities Collection volume 2.)

Nu drie keer gezien, en het is wel genoeg zo. Ik ben altijd bereid geweest om een eind met deze film mee te gaan, maar ditmaal ervoer ik het einde toch wel als een behoorlijke anticlimax. Wel altijd leuk om Will Patton te zien en vooral te horen (zeer karakteristieke stem), dat vind ik sinds No way out al een interessante acteur.
        Voor mij de duidelijkste indicatie dat dit een hoax of in ieder geval nep is: Charlotte Milchard (de "echte" Abigail Tyler) ziet er overtuigend lijkbleek uit, maar ze doet haar verslag in fraaie en constant uitgesproken volzinnen zonder ergens te aarzelen of naar de juiste formulering te zoeken of zelfs maar "eh…" te zeggen, hetgeen je bij een spontaan gesprek toch wel zou mogen verwachten (ook al zal haar personage al talloze malen hebben geprobeerd om in haar hoofd dit scenario in woorden te vangen).

Vooraf was ik een beetje bang dat de rol van Carell teveel zou doen denken aan "de clown die zo graag Hamlet wil spelen", bijna een karikaturaal voorbeeld van een acteur die wil laten zien meer dan alleen maar een komiek te zijn door heel zelfbewust een zware dramatische rol aan te pakken (met het levensgrote risico vooral gekunsteld en pretentieus over te komen), maar al spoedig zat ik zó in de film en was ik zó gegrepen door Du Ponts al vanaf de eerste seconde benauwende personage dat ik die achterdocht van me af moest zetten. Eveneens prachtig spel van Tatum als enigszins onnozele binnenvetter (hoewel dat loopje met die nadrukkelijke X-benen wel enigszins gemaniëreerd aandoet) en Ruffalo als de slimmere en vastberaden broer die tenslotte toch overstag gaat. Du Ponts uiteindelijke actie komt voor sommigen hier als een verrassing, hetgeen schijnbaar conform de werkelijkheid is volgens de IMDb-trivia, want ook daar blijkt dat in het echt "nobody believed Du Pont was capable of doing what he did", en ook ik had niet verwacht dat hij na het spannen van de hamer ook nog eens de trekker zou overhalen, maar tegelijkertijd paste dat ook wel weer bij zijn toegenomen paranoia en zijn excentrieke trekjes (een sportevenement organiseren waar de deelnemers jou laten winnen, zelf koste wat kost de absolute baas willen spelen, een tank in huis halen...). Knappe, broeierige, beklemmende film.