Opinions

De tweede geluidsfilm van de regisseur, de eerste van de ster, en dan ook nog een verfilmd toneelstuk – het is eigenlijk een klein wonder dat deze versie van het stuk van Eugene O'Neill (Pulitzer Prize 1922) überhaupt nog genietbaar is vandaag-de-dag. Lange takes, theatraal acteren (vooral van George F. Marion als de vader, maar ook Garbo zelf slaat wat àl te vaak haar eigen armen troostend om zich heen) en weinig tot geen muziek (zoals gangbaar in films uit deze periode) om de vertelling wat "vloeiender" te maken, het is hier allemaal aanwezig, maar vanwege diezelfde ouderdom kan de film zo gelukkig ook expliciet zijn over de verkrachting en de prostitutie van het titelpersonage. Vanaf het opmerkelijk sfeervolle begin in het mistige Newyorkse havenkwartier compleet met desolate misthoorn blijft de film aangenaam onderkoeld, Charles Bickford is een geloofwaardige heetgebakerde Ierse stijfkop, en Brown en Garbo houden de glamour knap buiten de deur. Een oude en bijna zwijgende film (als er althans niet zoveel dialogen in zouden zitten – in het begin van het geluidstijdperk waren talking pictures helaas nog lang niet altijd ook moving pictures), maar dankzij de vertolkingen en de gelukkig niet opgeleuke troosteloosheid van de setting blijft deze film nog altijd redelijk overeind – en vanwege Garbo natuurlijk.

Degelijke verfilming van de éne helft van een klassieker, de romantische helft, en die is helemaal niet slecht : Garbo was nooit mooier (de rookwalm op het station!) en droeg haar lijden nooit met meer waardigheid, en de sociale druk en de publieke afkeuring worden mooi voelbaar gemaakt. Fredric March's deugdzame gezicht doet ons bijna vergeten dat hij bezig is een huwelijk te ruïneren en een leven te verwoesten, maar helaas projecteert hij te weinig passie om dat laatste te kunnen rechtvaardigen (hetgeen ook aan Garbo kan hebben gelegen, want regisseur Clarence Brown vertelde dat, wanneer zij zag dat March "showed signs of wanting to get romantic, before each love scene Garbo put a small piece of garlic in her mouth."). Zo krijgt zelfs Hollywoods favoriete ploert Basil Rathbone iets sympathieks, terwijl Hollywoods favoriete zoontje Freddie Bartholomew op het onverdraaglijke af klef is. Een fraai begin met die prachtige "rider" van de met talloze schotels gevulde tafel voor de officieren, een mooie rol van Reginald Owen als de vrolijke Yashvin wiens enige eigenschap oppervlakkigheid lijkt te zijn maar die uiteindelijk zijn vriend Vronsky niet verloochent, en ik ben blij dat Tolstoj's einde niet "verdund" is zoals in Love (1927), Garbo's eerdere verfilming van deze roman waarbij de distributeur een alternatief happy-end aangeleverd kreeg voor het geval het publiek daarom zou vragen...
        Nu nog Levins helft.

Ook ik heb mij wel eens aan Robbe-Grillet gewaagd, want dat was toch een Grote Literaire Naam. Ik heb zelfs een áántal titels van hem in vertaling op de kop getikt, allemaal gelezen, interessánt, en vervolgens gingen ze linea recta de kast in. Een paar jaar geleden heb ik ze er weer eens herlezen en meteen stuk voor stuk naar De Slegte gebracht, want inmiddels kon ik mezelf wel toegeven dat "interessant" geen valide substituut is voor een boeiend plot met goed uitgewerkte personages en degelijke psychologie. Zelfs La jalousie, dat ik vanwege z'n historische belang (volgens mij was dat Robbe-Grillets doorbraak) nog wat langer bewaard had, moest er uiteindelijk toch ook aan geloven.

        Zijn script voor L'année dernière à Marienbad had ik echter wel bewaard, want de verfilming had ik helaas nog nooit gezien. Vorig jaar is dat laatste dan eindelijk gebeurd, en hoewel het me wel even moeite kostte om er "in" te komen werd ik gaandeweg toch geheel en al voor deze film gewonnen. zeker toen de film na ongeveer een uur in intensiteit toenam door de steeds verbetener pogingen van X om A mee te krijgen.

        Wie op internet gaat zoeken kan na de eerste paar recensies al gauw een half dozijn verschillende mogelijke interpretaties hebben gelezen, alsof er ergens ónder de oppervlakte van deze film een plotlaag ligt die één-op-één te vertalen is in een éénduidige betekenis, maar het merkwaardige is nu dat ik bij deze film in staat ben om al die "betekenissen" totaal te negeren en me over te geven aan de ongrijpbare voortgang van de scènes, de eindeloze vergezichten van de gangen van het hotel en de paden van het park, de doodse hotelgasten die tesamen een soort levend tableau vormen, en bovenal de droomachtige sfeer.

        In theorie zou ik gillend moeten weglopen van deze pretentieuze nieuwe kleren van de keizer, maar in de praktijk vind ik dit een sublieme film die mij als weinig anderen verleidt en bedwelmt.

        Een mooi eerbetoon: zie op YouTube Blurs video bij To the end.

Altijd opmerkelijk, zo'n film die zulke verschillende reacties oproept : saai versus uitdagend, goede versus slechte CGI, mooie versus lelijke visuals... Ik weet wel dat meningen kunnen verschillen, maar soms lijkt het wel alsof twee groepen kijkers naar twee verschillende Annihilations hebben gekeken. Ik behoor zelf in ieder geval tot het kamp dat ervan genoten heeft (inclusief de slotscène van de vuurtoren-sekwens met Portman in de klauwen van haar "kloon" – half gespiegelde beweging, half paardans), hoewel de film bij mij ook weer niet zo lang resoneert als ik vlak na afloop voorzag, misschien omdat de urgentie van de dreiging van wat er zou kunnen gebeuren wanneer de hele aarde onder de "prisma-bel" terecht zou komen niet voldoende tot me doordrong en bij me aankwam. Spijt dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien.

Ik ben nooit echt een fan van dit superhelden-universum geworden, maar deze film is toch een leuke uitzondering op die regel. Voor Paul Rudd heb ik altijd snel sympathie, zijn vriendengroepje is bij tijd en wijle behoorlijk grappig, de bijrolspelers krijgen meer ruimte dan normaal, de schurk is mooi onaangenaam en de FX zien er zoals verwacht weer uitstekend uit (we zijn een eind gekomen sinds The incredible shrinking man 60 jaar geleden). Minpuntje is dat ik al die steeds door het beeld kruipende mieren niet erg interessant vind, qua vormgeving en motoriek spreken ze me gewoon niet aan, en aangezien onze held ze bij (te) veel van zijn avonturen toch wel nodig heeft weet ik niet of ik deze franchise in de toekomst nog ga volgen. Vooralsnog is dit eerste deel echter een leuk en kleurig spektakel, en dat treinongeluk is geniaal.

Meer van hetzelfde als deel 1, maar opnieuw met een hoog tempo, veel grappen en sympathieke acteurs die alles goedmaken. Waar veel andere Marvel-films proberen om hun superheld-personages diepte, ontwikkeling en psychologische conflicten mee te geven, gaat het déze franchise vooralsnog vooral om de lol, en ik heb daar geen enkel probleem mee. Leuke vertolkingen, een ijzersterke achtervolging met grote en kleine auto's, en zelfs de eindcredits-sekwens is vermakelijk. "Sorry, I had to come up with a name for my ant. I'm thinking Ulysses S. Gr-Ant. [...] Yes! I'm gonna call you Ant-onio Banderas!"

Sympathieke acteurs (de vijf hoofdrolspelers), een uitstekende schurk die wel raad weet met een dreigementje of twee (Jonathan Majors) en inventieve CGI (waarvan overigens de ontwerpers volgens mij goed naar de talloze buitenaardse rassen in de vroege Ravian-boeken van J.C. Mézières hebben gekeken), dat is het beste wat ik hier van kan zeggen. Verder is dit een uitermate flauw plot waarin onze helden een revolutie tegen een wrede tiran ontketenen (met een voorspelbare uitkomst) en op het einde op het nippertje nog thuis kunnen komen, whew! Er zit wel héél weinig urgentie in deze film.

Aardig plot, prachtige rol van Tim Robbins, goed spel van Ryan Philippe, sterke muziek, fraaie visuals. Veel kritiek hier op het feit dat de geeks er te mooi en te goedverzorgd uitzien: als ze er echter te sjofel en te ongewassen uitzagen zou de kritiek juist weer luiden dat ze er teveel als clichématige nerds uitzien. De twist dat niet alleen de vriendin maar ook nog eens de collega van onze held door Bill Gates, ik bedoel natuurlijk Gary Winston zijn ingehuurd zag ik niet aankomen. Spijtig van het slot: er zit weinig spanning in omdat we toch wel begrijpen dat het Milo wel zal lukken om zijn boodschap wereldkundig te maken, en het filmpje waarin hij zijn baas ontmaskert is ongelooflijk belazerd en vol onnozele herhalingen. Maar al met al toch zeer onderhoudend.

Ik ben zo iemand die bij zulke zó dicht op de huid gefilmde scènes (in de auto, of bij de zwervende Krister) geen gevoel van grote betrokkenheid krijgt, maar die juist gaat denken : tjonge, wat zit de regisseur mij weer te manipuleren om een gevoel van grote betrokkenheid uit te lokken. Kortom, ik ben er wel vóór als een cameraman net als een scheidsrechter enigszins onzichtbaar blijft, net als een editor trouwens, want elk stijlelement dat aandacht voor zichzelf vraagt haalt mij persoonlijk uit de film, en ik betwijfel of dat de bedoeling is. Mij verpletterd heeft de film dus zeker niet; het centrale gegeven is uitermate dramatisch en extreem krachtig, en Olle Sarri weet de suggestie van onheil goed vorm te geven, maar de minimalistische opzet staat bij mij een hoge waardering in de weg.

        Overigens bevat de Filmfreak-DVD ook een korte "teaser" waarin het gezin van Krister bij een fotograaf mooie individuele en gezinsportretten laat maken. Dat fragment is niet ondertiteld, maar wanneer je het ná de film zelf kijkt lijkt het toch boekdelen te spreken – met name in de laatste lang aangehouden blik van Krister lees ik meer dan er misschien in is gelegd.

Opmerkelijk dat zoveel mensen dit als een romantische komedie beschouwen, alsof het een soort Notting Hill is, terwijl de film voor mij juist draait om een man die promotie najaagt door zijn appartement voor het overspel van zijn bazen beschikbaar te stellen. De filmcriticus Steven H. Scheuer beschreef de personages die William Holden in Sunset Boulevard en Stalag 17 speelt als de perfecte voorbeelden van Billy Wilders "weak, struggling individuals of notably threadbare morality", en Buds ranzige handeltje maakt hem een directe nazaat van Joe Gillis en J.J. Sefton.

Maar ja, het is natuurlijk ook één van Wilders kwaliteiten dat hij een bittere kern zo appetijtelijk kan maken met een mooi fondantlaagje. Dit is één van zijn meesterwerken, met schrijnende scènes, scherpe dialogen en uitstekende vertolkingen. Ik ben nooit een fan van Jack Lemmon geweest, maar hier is hij werkelijk geweldig, en Wilder heeft dan ook een prachtige rol voor hem gecreëerd. Van de scène waarin hij het gebroken spiegeltje terugziet en opeens beseft hoe de vork in de steel zit krijg ik een brok in mijn keel. Een meesterlijke film.
 

Een zeer sterke en ondanks de sensationele gebeurtenissen toch redelijk sobere eerste helft, waarna een bizar Kuifje en de Zonnetempel-moment mij enigszins uit het verhaal haalt. Daarna wordt de film meer fantasy-actie met diverse onwaarschijnlijkheden (Jaguar Paw's urenlange rennen met een enorme pijlwond in zijn zij, zijn geslaagde poging om uit de klauwen van de achtervolgende jaguar te blijven, de bizarre geboorte onder water waarbij de vrouw erin slaagt om haar hoofd èn dat van haar baby boven water te houden), zodat ik na afloop een beetje het idee heb dat ik naar twee verschillende films heb gekeken. De energie van de film en het feit dat ik nog nooit iets vergelijkbaars heb gezien (met de twee Zuidamerikaanse films van Werner Herzog als enig vergelijkingsmateriaal voor mij) doen mij echter toch een hoge waardering geven.

Indertijd viel deze een beetje tegen, misschien omdat ik te hoge verwachtingen had vanwege het onderwerp en de aanwezigheid van leuke acteurs als Hanks en Bacon. Een herziening jaren later bracht niet veel verandering, maar inmiddels kan ik hem toch beter smaken, misschien omdat mijn verwachtingen nu lager waren. Ja, dat is niet fraai, maar het is niet anders, en zeker als sluitstuk van een "trilogie" met The right stuff en First man is dit best een boeiende film, ook al is het dan de minste van de drie. Het Amerikaanse patriottisme van de sentimenten en de muziek stoort me niet zo, maar wel ga ik me onwillekeurig afvragen waarom er hier zoveel mensen op de been zijn om voor de drie astronauten te bidden terwijl er ondertussen duizenden (anonieme) mensen in gewone of burgeroorlogen, onder communistische regimes of tijdens hongernoden of epidemieën evenveel gevaar lopen. Maar ja, als je je dát eenmaal af gaat vragen, that way madness lies. Laat ik zeggen dat dit een degelijke en meeslepende ruimtevaartfilm is waarvan de kwaliteiten de minpunten ruimschoots in de schaduw zetten. En wat is Hanks hier nog dun!

Wat ik wel vaker heb met recente westerns: het ziet er allemaal té mooi uit, té perfect – de sets, de outfits en vooral de beeldkwaliteit zijn gewoon zó goed dat ik gewoon niet meer kan zien en vooral voelen hoe "gritty" het dagelijkse leven indertijd moet zijn geweest, waarbij het niet helpt dat Cole en Hitch er altijd zorg voor dragen er piekfijn uit te zien. De eerste helft vind ik sowieso niet het sterkst, met de iets te soepele arrestatie van Bragg en het te voorspelbare gegeven dat Cole zichzelf kwetsbaar maakt door zijn relatie met Allie, maar de scène in de rivier waar Cole en Hitch later getuige van zijn is dan wel weer verrassend, en de tweede helft is een stuk spannender (inclusief de vrij bevredigende climax). De geweldige cast doet het uitstekend, en wanneer de film eenmaal meeslepend wordt helpt die fraaie beeldkwaliteit juist mee om mij het verhaal in te zuigen, zodat ik uiteindelijk toch dik tevreden achterbleef.

Deze film heb ik in de loop der jaren drie keer gezien, en elke keer heb ik dezelfde ervaring : indrukwekkend maar me tegelijkertijd achterlatend met een licht gevoel van teleurstelling, alsof ik eigenlijk had gehoopt dat hij nóg beter (en ècht beklemmend) zou zijn. Aan Ian McKellen ligt het niet, en Brad Renfro doet het ook prima (zeker met zijn laatste scène nog in het vat) – misschien komt het wel doordat het serieuze psychologische deel helaas ook het minst spannend is en de film pas echt op stoom komt wanneer Ian McKellen de bordjes verhangt en de film meer een traditionele thriller met kat-en-muis-elementen wordt, inclusief boe-momenten en bloederige pogingen tot moord met een spade, op zich gewoon minder interessante ontwikkelingen. Kortom, het in potentie boeiendste deel van de film wil mij maar niet echt bij de strot grijpen. Een goede maar geen grootse film.

Ik zal mij deze film vooral herinneren vanwege de diverse prachtige werelden die door de superbe CGI worden gecreëerd: de onderwaterfauna, de tsunami, de ondergang van het oude Atlantis, de onderzeese vuurzee, de chaos op SIcilië en de bewoners van de Trench. Ook de fotografie is dik in orde, hetgeen met zulke landschappen ook bijna niet anders kan. Maar het verhaal is verder een beetje simpel, de knokpartijen met de praktisch onkwetsbare Aquaman zijn niet erg interessant, en de overdadige lengte werkt ook niet mee. Mijn grootste bezwaar betreft echter Jason Momoa, want hoewel die het niet eens zo héél slecht doet, moet ik met al die gezichtsbeharing en die karikaturale extensions steeds denken aan Steven Seagal die denkt dat hij na een ingrijpende make-over nu onweerstaanbaar sexy is. Ik kan deze verschijning gewoon niet serieus nemen, en ik kan zéker niet met hem meeleven of voor hem juichen.

Tja, je moet ervan houden, die Fake Found Footage, maar voor deze plot is die verteltrant zeer geschikt, en de goede montage doet de rest. Aardig spel, zowel bij het zorgeloze begin als bij de spannende scènes op het terrein, en de spanning omtrent wat ze gaan aantreffen doet de rest. Spijtig dat de laatste scènes een beetje als een anticlimax aanvoelen, wéér mensen die (net als in The war of the worlds en Skyline) een UFO worden ingezogen – dat is voor een film als dit toch wel een doodzonde en haalt ook wel een hap uit mijn waardering qua sterren.

Toch in ieder geval twee verrassingen. Ten eerste zien we Laurence Fishburne nu eens niet als koele hautaine leider zoals in Event horizon, The matrix en Assault on Precinct 13, maar als "loose cannon", en dat deed hij met evenveel overtuiging. Ten tweede vond ik het verfrissend om nu eens een actiefilm zónder up-tempo-Pirates OTC- dan wel Bourne-muziekgolven te zien. Ik vond de muziek zeker in het begin heel spannend, hij deed me steeds denken aan Angel van Massive Attack. Weet iemand of dat nummer op een gegeven moment ook ècht wordt gebruikt? Op internet kan ik er in ieder geval niets over vinden.

Ouderwets in zowel de slechte als de goede betekenis van het woord: traag, oubollig en suf voor de één, aandachtig, vriendelijk en charmant voor de ander. Pierce Brosnan zit de rol als gegoten, Eric Idle en Peter Ustinov stelen de show door hun voorspelbare komische rollen gelukkig redelijk klein te houden, en de talloze grote en kleine sterren in bijrolletjes doen hun ding en verdwijnen dan weer zonder al te veel af te leiden. Een lekker breed uitgesponnen klassiek filmavontuur met een zeer bevredigende climax (die grijns van Brosnan!).

Duidelijk wat hier de pluspunten zijn: het intelligente en niet op sensatie gerichte script, het bedachtzame tempo, de weloverwogen regie, het uitstekende spel van Amy Adams, het niet-opzichtige gebruik van CGI voor het ruimteschip en de aliens, en de sfeer van verdriet en verlies die door de beginscènes over de hele film wordt gelegd. Enige minpunt : de staande octopussen, die niet erg boeiend of visueel interessant of "fanciful" zijn en daarnaast teveel doen denken aan de aliens uit Edge of tomorrow. Het blijft toch een lastige klus om buitenaardse bezoekers op een zowel nieuwe als intrigerende wijze vorm te geven.
        Uiteraard is de tweede keer dat je de film bekijkt (zoals ik binnen korte tijd heb gedaan) betekenisvoller, en de voice-over van Louise bij de openingsscènes met haar dochter ga je dan ook anders interpreteren. Wanneer zij zich een scène “herinnert” van haar dochtertje die haar een tekening van haar ex-man en haarzelf laat zien denk je de eerste keer dat ze ontroerd is door de herinnering, maar de tweede keer begrijp je dat Louise feitelijk geschokt is door het onverklaarbare (want flash-forward-)beeld, en tegen Ian zegt ze dan ook: “I’m not sure it’s something I can explain”; dat geeft de film een emotionele laag die je pas bij een herkijkbeurt kan onderkennen en waarderen, met een impact vergelijkbaar met die van The sixth sense maar met dit verschil dat dáár het personage van Bruce Willis dezelfde schok krijgt als de kijker, terwijl in deze film Louise weet (maar de kijker niet) dat de beelden van haar moederschap niet in het verleden kunnen hebben plaatsgevonden. (Een duidelijke hint krijgen we wanneer Louise zich bij haar dochtertje de term “non-zero sum” herinnert van haar uitleg met Ian bij kolonel Weber en de zijnen.)
        Een algemener bezwaar betreft de "twist". Ten eerste weet ik niet precies wat het gegeven dat je door de taal der buitenaardsen de toekomst kunt "overzien" precies aan de betekenis van de film bijdraagt, ten tweede zou je de schrijvers van het verhaal en/of de film ervan kunnen verdenken dat ze dat gegeven alleen maar aan de plot hebben toegevoegd om de lezer en/of de kijker een mindfuck te kunnen bezorgen, en ten derde ben ik er gewoon nog niet uit in hoeverre dat mijn zeer grote enthousiasme voor deze film zou verminderen. Want onder de indruk van deze merkwaardige vermenging van SF en psychologisch drama ben ik zéker.
        (Erg grappig : het moment waarop wordt gevraagd waarom de aliens juist op díé twaalf plekken op aarde zijn geland. Omdat daar de bliksem het minst vaak inslaat? “The next most plausible theory is that Sheena Easton had a hit song in each of these sites in 1980. So, we just don’t know.”)

"Grant himself came to hate the movie and to consider his performance in it the single worst of his career. Years later, he would say: 'I told Frank Capra. I said, 'Frank, I simply cannot do this kind of comedy.' And Frank said, 'Of course you can, old boy.' And I went ahead and did it and I overplayed it terribly. Terribly. Jimmy Stewart could have done a much better job than I did. He would have been wonderful in the part. I told Frank Capra that at the time. He just wouldn't listen.' " (Uit Cary Grant van Chuck Ashman en Pamela Trescott)

        Grappig dat er na al die jaren ook op MovieMeter nog zulke verschillende reacties op Grants spel verschijnen: sommige mensen vinden zijn over-the-top-spel verschrikkelijk, anderen juist geweldig. Zelf had/heb ik beide reacties: eerst verpestte zijn mugging voor mij de hele film, nú vind ik het wel passen en heb ik eigenlijk alleen maar bewondering voor zijn tomeloze energie. Met het spel van een andere favoriet heb ik eigenlijk meer moeite: Peter Lorre is een geweldige acteur, maar van zijn in deze periode gebruikelijke beteuterde schooljongetje heb ik wel een beetje genoeg (maar dat is misschien ook wel een beetje de schuld van Hollywood dat hem steeds rollen als bizarre en ietwat verwrongen crimineel aanbood).

        Hoe dan ook, los van het spel van voornoemde acteurs is dit mijns inziens een voorbeeldig uitgewerkte ambachtelijke (zwarte) klucht, met de twee tantes die perfect dead-pan de show stelen, Edward Everett Horton die weer een geweldige Edward Everett Horton neerzet, een echt enge Raymond Massey, de overige standaardrollen (dokter, politie-agent, journalist etc.) opgevuld met de getypecaste en zeer adekwate acteurs waarvan elke grote Hollywood-studio wel een blik (of twee) kon opentrekken, een zeer hoog tempo en een regie die de gebruikelijke Capraeske sentimentaliteit geheel achterwege laat. Geen wonder dat dit stuk zo populair was; volgens mij heb ik mijn ouders ook wel herinneringen horen ophalen aan een heerlijke avondje uit in de schouwburg met Arsenicum en oude kant, dat ook nu nog vrij regelmatig hier en daar op het programma van de Nederlandse toneelzalen staat – en lang niet altijd bij goedwillende amateurgezelschappen. Ik heb het idee dat dit stuk in z'n soort een meesterwerk is waarvan de publieksvriendelijke kwaliteiten niet mogen worden onderschat.

        (Spijtig dat mijn voorganger Duke Nukem al doet wat ik juist óók wilde doen – zijn recensie besluiten met Mortimers prachtige one-liner...)

Will Hay (1888-1949), Engelse komiek, begon als variété-artiest in de music-hall-traditie, met als personage de eigenwijze maar incompetente schoolmeester die constant door zijn betweterige leerlingen op de kop wordt gezeten. Maakte in 1934 succesvol de overstap naar de cinema, en speelde tot 1943 in negentien speelfilms.

Zie Oh, Mr. Porter! : dezelfde regisseur, (gedeeltelijk) dezelfde schrijvers, hetzelfde team van drie hoofdrolspelers in dezelfde rolverdeling, grofweg dezelfde plot met dezelfde clou, dezelfde sfeervolle fotografie, maar een andere setting. Kortom, de formule herhaald, hetgeen de kijker aan wie Will Hay niet is besteed slechts een gaap zal ontlokken. De fan zal echter genieten van het snelle tempo, de grote grappendichtheid en de gedateerde maar springlevende personages. Kortom, onmisbaar voor de liefhebber. (Maar hoeveel zijn dat er in Nederland?)
 

Deze film had ik al jaren willen zien, als klassieker èn als één van de hoogtepunten uit het werk van John Huston, maar toen dat dan eindelijk gebeurde (ik denk een jaar of tien geleden) was ik eigenlijk meer verrast door de overeenkomsten met Kubricks The killing (een film die ik wèl heel goed kende, met hetzelfde verhaal van een roof die verkeerd loopt, dezelfde invalshoek van de privélevens van de bendeleden, en dezelfde hoofdrolspeler) dan dat ik op de kwaliteit ervan kon letten. Pas nu ik hem herzie valt me op wat een absoluut briljante film dit is, en wat een blauwdruk dit is voor alle heist-films die hierna zijn gekomen. Als je het taalgebruik een beetje moderniseert en het geweld een beetje harder maakt (nergens voor nodig, maar een 21ste-eeuwse producer zou dat ongetwijfeld willen) zou je het script zonder veel wijzigingen nú opnieuw kunnen verfilmen. Onvoorstelbaar. Ook geweldig ensemblespel, echt alle acteurs zijn geweldig gecast, maar twee mensen springen er voor mij uit: Louis Calhern als charmante schurk (vooral leuk omdat ik hem nog niet zo lang geleden al even charmant zag zijn in High society) en natuurlijk Sam Jaffe als Doc Riedenschneider

Die Sterling Hayden moet trouwens ook een mooi tiep zijn geweest, hij schijnt zó'n minachting voor z'n filmcarrière te hebben gehad dat hij ooit heeft gezegd: "Als ik het geld had, dan zou ik het negatief opkopen van elke film die ik ooit had gemaakt… en er een enorm vreugdevuur mee maken." En dat terwijl hij heeft gewerkt met Huston, Kubrick (The killing en Dr Strangelove), Altman (The long goodbye), Coppola (The Godfather) en Bertolucci (1900), toch niet iets om je voor te schamen.

Grappig feitje : als de middelste man in de line-up van verdachten aan het begin van de film zien we Strother Martin (later bekend van Cool Hand Luke en The wild bunch) in zijn eerste filmrolletje.

 

Zeker twintig jaar geleden gezien, daarna de remake diverse malen bekeken, en nu het origineel weer eens in de speler gestopt. En eigenlijk was ik totaal overdonderd: zijn reputatie is deze film natuurlijk vooruit gesneld en het verhaal is overbekend, maar toch heb ik anderhalf uur lang aan mijn stoel genageld gezeten. Waar de remake me al verraste doordat de twee ontsnapte vrouwen alsnog worden gepakt en zelfs vermoord, kwam de moord op het meisje me hier rauw op m'n dak vallen, en vanaf dat moment weet je ook dat anything goes en dat Carpenter geen ruimte voor sentimentaliteit laat – iedereen zou in deze film het loodje kunnen gaan leggen. Fraaie en sombere sfeer, mede door de anonimiteit van de aanvallers, de tegelijk ruimtelijke en verpauperde wijk en het spaarzame gebruik van de muziek, en hoewel veel mensen hier klagen over het slechte acteerwerk vond ik Austin Stoker als Ethan Bishop een uitstekende presence hebben, waarbij Darwin Joston als Napoleon Wilson uitstekend tegenspel gaf, mede dankzij zijn sterke en overtuigend gebrachte one-liners.
        Ik kwam deze film tegen op een rommelmarkt voor €1, geen geld natuurlijk, maar de DVD is zo te zien gewoon een gedigitaliseerde VHS-videoband, dus met smoezelig beeld in 4:3 en compleet met trailers vooraf en erna en een ondertiteling die op het beeld "vaststaat". Niet de beste manier om een film te zien natuurlijk, maar in zekere zin droeg die presentatie zelfs nog bij aan de sfeer, alsof ik weer op mijn kamertje van vroeger naar een spannende huurvideo op een oude TV zat te kijken. Desalniettemin: mijd de merkloze DVD met op de rug de code IHV32.

Deze film heb ik misschien wel vijftien jaar geleden op de BBC gezien, maar daarna nooit meer ergens kunnen vinden. En dat is jammer, want hoewel ik er toen niet veel van verwachtte (ik ben er vermoedelijk alleen maar naar gaan kijken vanwege het grillige oeuvre van de regisseur) vond ik het een behoorlijk sterke film. Diverse malen heb ik er ook op YouTube vergeefs naar gezocht, maar dankzij het bericht van mijn gewaardeerde voorganger mr rumson zie ik nu dat hij eindelijk online staat, zelfs in een heel behoorlijke print.
        De vergelijking met High noon is onvermijdelijk, maar werkt niet per se in het nadeel van At gunpoint, want hoewel High noon een betere film is met veel intenser gefilmde spanning, is het sterke punt van At gunpoint dat Jack Wright niet een ervaren en vastberaden sheriff is maar een doodgewone middenstander die zelfs nog nooit in zijn leven een vuurwapen heeft afgevuurd, en wiens doodsangst daardoor in feite des te navoelbaarder en beklemmender is. Gelukkig maar dat hij niet als "twist" op het einde in een vorig leven een revolverheld blijkt te zijn geweest, want dat zou van deze serieuze film meteen een simpel aktiespektakel hebben gemaakt en bovendien alle spanning hebben weggenomen.
        Zo is dit uiteindelijk misschien meer een sociaal-psychologisch drama in een westernsetting dan een western pur sang, maar de film doet verder alles goed: Skip Homeier (Hollywoods ultieme "juvenile delinquent") is weer uiterst onaangenaam, Walter Brennan speelt zijn gebruikelijke rol van norse koppige old-timer die als het er op aankomt het hart op de juiste plaats heeft, de rest van de bijrollen wordt ingevuld door diverse bekende westernkoppen die het allemaal eveneens naar behoren doen, de sfeer in het stadje wordt summier maar efficiënt geschetst tijdens de overgang van genoeglijk naar angstig, en hoewel Fred MacMurray een acteur is naar wie ik vanwege zijn uitstraling van de vleesgeworden spaarzaamheid niet graag kijk speelt hij in deze film toch geweldig – zijn afgemeten beleefdheid tegenover de onwillige drinkers in de saloon, zijn daaropvolgende monoloog tegenover Doc over Plainview en zijn toespraak over “making murder legal” in de saloon op het einde zijn echt superbe.
        Conclusie : een kleine maar fijne nazaat van High noon die uitstekend op eigen benen kan staan. (O, en op de IMDb-trivia-pagina vind ik slechts één –saillant– item: "Joel McCrea was originally cast as Jack Wright.")

Lekker complex en gecompliceerd, en door al die groenige straten en dat duistere camerawerk en die verklarende debriefing-flashbacks moest ik steeds aan een soort moderne film-noir denken, alleen was er nu niet één femme fatale maar diverse hommes fatals die het zo'n beetje allemaal op Charlize Theron hadden voorzien. Redelijk goede vechtscènes, een soundtrack die mij persoonlijk onmiddellijk naar het tijdperk in kwestie terugvoerde (ook al kwamen veel nummers dan ook uit het begin van de jaren 80 of zelfs nog eerder) en een plot en een actrice die de aandacht prima vasthielden. (Maar wát een belachelijk klein rolletje voor Barbara Sukowa!)

Inventieve film met een leuk concept, maar de flauwe FX en de deprimerende setting halen de angel voor mij uit de film. Eru Iluvatar heeft op 4 september 2011 (zie de eerste pagina van de berichten hierbij) een goed stuk geschreven over de (mogelijke) maatschappijkritische laag in deze film, maar ik kan zelf maar moeilijk voorbij de onaangename personages kijken, ik vind de "metamorfose" van Moses niet erg geloofwaardig en ik betwijfel of de "les" van de film in een lichtgewicht-verpakking als deze wel aankomt. Bij mij in ieder geval niet.

Een geweldig leuk uitgangspunt plus de intrigerende verwarring omtrent wat echt is en wat niet staan allebei helaas langdurig in de schaduw van de kluchtige en ongelooflijk vervelende humor van de Amerikaanse toerist die probeert zo Engels mogelijk over te komen. Pas wanneer de focus definitief terechtkomt bij Jane en haar dilemma (moet ze kiezen voor de sexy Martin of voor de Darcy-achtige Nobley?) krijgt het verhaal wat meer vleugels, en het einde lijkt zelfs uit te draaien op een grote verrassing wanneer ze voor geen beiden lijkt te kiezen, maar zo ver durft de film helaas niet te gaan. Keri Russell is geknipt voor deze rol met haar tegelijkertijd ondeugende en uitzonderlijk mooie gezicht, en Jane Seymour is hilarisch als de uitbaatster van het park uit de titel, maar de aanwezigheid van Jennifer Coolidge verhinderde mij zoals gezegd lange tijd om hier echt met plezier naar te kijken. En dat is jammer, want er valt soms best veel te genieten, bijvoorbeeld van het detail van de naakte standbeelden in de tuin met toevallige blaadjes over hun tepels. Zo wordt deze film in mijn herinnering eigenlijk leuker dan tijdens het kijken zelf.

Romantiek, actie, humor, opoffering, wonderbaarlijke landschappen, een vleugje bovennatuurlijkheid, zwierig camerawerk, een epische speelduur, een PC subplot, warmbloedige vertolkingen van een blik bekende Down Under-acteurs, twee doortrapte schurken en twee gedreven leads, en verdomd als het niet werkt, hoe voorspelbaar het ook is. Aan dat lelijke accent zal ik wel nooit kunnen wennen, en uit het feit dat ik vind dat de speelduur wel wat korter had gekund blijkt meteen al dat ik hier ook weer niet óvermatig door ben meegesleept, maar boeiend was de film zéker.

Het verhaal doet me te veel aan (de film) I robot denken om mij over de hele linie geïntrigeerd te kunnen houden, maar vanwege de visuals van de indrukwekkende post-apocalyptische samenleving (de desolate stad, de radioactieve woestijn, de verlaten fabriek) en de geweldige rol van Antonio Banderas (normaliter geen acteur waar ik graag naar kijk maar hier hélemaal en heel overtuigend opgaand in zijn rol) scoort deze sfeervolle film bij mij toch goed. Grappig dat ik de voornaamste beul Conway herkende zonder hem precies thuis te kunnen brengen: na bestudering van zijn credits op IMDb bleek hij de sympathieke echtgenoot van de verlamde vrouw in Notting Hill te hebben gespeeld.

Doorsnee dertien-in-een-dozijn-actiefilm over een huurmoordenaar die apart is, zoals elke huurmoordenaar in een film waarvan hij of zij de hoofdpersoon is. Het sociaal-psychologische achtergrondverhaal is niet erg boeiend, het gezinsgedoe met zus en ex-vriend is ronduit vervelend, en de muziek en de montage proberen de film interessanter te maken dan hij eigenlijk is. Jessica Chastain is de voornaamste reden om deze film te kijken, en er zijn een paar kleine goedmakertjes (het gevecht tussen Farrell en Malkovich, de sterke monoloog van Davis en het ambigue einde), maar uiteindelijk had ik mijn tijd toch veel beter kunnen besteden.