Opinions

Na de overdonderende 3D-ervaring in de bioscoop in 2009 had ik deze film niet meer herzien, maar ik heb er nu toch weer 2½ uur van genoten. Een flinterdun verhaal, personages die buiten de te voorspellen bewustwording van de hoofdpersoon geen noemenswaardige ontwikkeling doormaken en een onderliggende back to nature-filosofie waar je levensgrote vraagtekens bij kunt zetten, maar Camerons gebruikelijke gelikte vertelstijl en de professionaliteit van de technische uitvoering slepen mij mee als in een achtbaan. Twee minuten lang ben ik me bewust van de blauwe CGI, daarna zie ik het met slechts héél kleine uitzonderingen niet meer – een prestatie van formaat.

Ik denk dat ik oud aan het worden ben: al die CGI-knokpartijen onderbroken door onderkoelde one-liners laten me inmiddels echt totaal koud (hoewel het gevecht tussen Iron Man en de Hulk natuurlijk wel spectaculair is), maar wanneer de mannen (en vrouwen) minder dan tienduizend kilometer per uur bewegen en warempel echte gesprekken voeren is de film opeens uiterst onderhoudend en soms zelfs interessant, alsof Joss Whedon die testosteronconfrontaties er alleen maar even tussendoor gooit om het popcornpubliek tevreden te stellen en daarna weer verder gaat met het ensemblespel dat hij in Firefly ook al zo goed beheerste. En dan blijken er toch wel een paar prima acteurs tussen te lopen, zoals Johansson en Ruffalo bewijzen met hun ontroerende dialoog over hun kansen (en hun gebreken...). En wat een hoeveelheid bekende namen – zijn er ooit zoveel acteurs van naam in één actiefilm verenigd? De film kostte dan ook een schamele 250 miljoen dollar, maar aan de box-office-results te zien konden de producers zich die paychecks wel veroorloven. Trouwens, het belangrijkste pluspunt van de film wat mij betreft: de briljante stem van James Spader.

Eerlijk is eerlijk, toen het "plan de campagne" eenmaal duidelijk werd bekroop mij een lichte teleurstelling omdat de truc van het terugdraaien van de tijd al eerder was gebruikt door Doctor Strange om de plot van zijn eigen film uit het moeras te trekken. Maar toen ik me daar eenmaal mee verzoend had bleef er ongelooflijk veel leuks en moois over: de enorme twists en verrassingen (de dood van Thanos al na 20 minuten, en natuurlijk de dood van zowel Natasha als Tony), de grootschaligheid (de ruimte en de apocalyptische landschappen), de meesterlijke FX op macro- èn microniveau (de Smart Hulk die er echt perfect uitziet), de warme humor, en misschien bovenal het esthetische genoegen van hoe de scriptschrijvers de verschillende personages en plotlijnen en dilemma's met elkaar verweven en laten botsen en karakterontwikkelingen laten genereren met de juiste mix van actie, humor en pathos. Wie niet of te weinig is ingevoerd in het MCU zal wellicht zijn aandacht voelen bezwijken onder het gewicht van alle onbegrijpelijke details betreffende de startpunten van de vele personages in hun eigen voorafgaande plotlijnen, maar van Marvel-fans kan ik me maar moeilijk voorstellen dat ze hier níét van smullen (hoewel ik nu aan de voorgaande berichten zie dat dat toch wel degelijk het geval is – of de liefhebbers zijn hier niet zo dik gezaaid, dat kan natuurlijk ook). Ambitieus op zelden vertoonde schaal.

Niet na te vertellen, nauwelijks te behapstukken, 150 minuten lang maar geen seconde saai, met een uitstekende schurk en een gewaagd open einde.Ik ben absoluut niet genoeg Marvel-fan op om details te letten of erover te vallen, dus voor mij telde de grote verhaalboog, en die was indrukwekkend.

Tja, hij viel mij toch een beetje tegen, twintig jaar geleden al toen ik hem voor het eerst zag, en nu weer. Met Cary Grant (die met deze film een ster werd) is niets mis, en ook Asta speelt naar behoren, maar Irene Dunne vind ik echt helemaal niks, een actrice zonder enig cachet of charisma (ondanks die vijf Oscarnominaties), dus als ik zelfs Joyce Compton als die leuke Dixie Belle Lee (Grant: "How long have you talked like Amos and Andy?" Zij: "For quite some time – I got wise to the fact that it helps me in my work") leuker vind dan Irene Dunne heb ik duidelijk een probleem. Ook de hele opbouw van de film met alleen maar geklets in zitkamers of restaurants stoort me een beetje, en áls we dan eindelijk naar buiten gaan eindigen we op het stuur van de motoren van twee klunzige politie-agenten... Och, er is niets mis met deze film, maar hij komt me gewoon een beetje te gekunsteld over, en dat is niet goed voor een komedie die het juist van z'n spontaniteit en z'n wit moet hebben.

        Trouwens, misschien een merkwaardige afwijking voor iemand die toch bereid is om bij oude films zoveel door de vingers te zien, maar het stoort me altijd wanneer personages alleen maar worden opgevoerd om een contrast te vormen met de "held" zodat zo snel mogelijk kunnen worden afgevoerd zodra ze niet meer nodig zijn. Het is bijvoorbeeld het enige minpunt van het verder zo perfecte The Philadelphia story (waarin bruidegom John Howard een té smetteloze opvolger van Cary Grant is en dus de ceremonie op het einde niet haalt), maar ook in het veel modernere Something's gotta give (2003) moet de aardige èn sexy èn intelligente èn belezen Keanu Reeves het afleggen tegen Jack Nicholson, enkel en alleen omdat het nou eenmaal de bedoeling is dat Diane Keaton er met de laatste vandoor gaat. En Ralph Bellamy was in His girl Friday (1940) geen partij voor de gewiekste Cary Grant wanneer het om het terugwinnen van diens ex Rosalind Russell ging, net zoals hij drie jaar eerder in The awful truth eveneens door Grant met een kluitje in het riet werd gestuurd, wederom in een rivaliteit om diens ex. En alles wat Bellamy verkeerd doet (praten met een accent over de olie in Oklahoma en/of zijn "maw") wordt hem gewoon door het script opgedragen, dus daar kan hij verder niet zo veel aan doen. Arme Bellamy – gelukkig hield hij er een (niet verzilverde) Oscarnominatie als beste bijrolacteur aan over (ook al zoiets onbegrijpelijks, maar goed).