Opinions

Meedogenloze film dit. Niet heel expliciet zoals bijvoorbeeld Requiem For A Dream maar subtiel (enkele voorspelbare schrikmomenten (doorzoeken van huis/krant, telefooncelscène) daargelaten) krijg je als kijker telkens vervelende tikjes te verwerken, die uiteindelijk overgaan in die laatste dreun K.O.

Wat een muziek ook, vooral die tijdens de openingsscène en enkele scénes op het eind. Dat ga ik maar eens opsnorren. Badalamenti

Acteerwerk maakt het af. Robbins was geknipt voor deze rol. Die straalt altijd een kalmte uit, terwijl er toch iets van manie doorheen sijpelt.

Het opvallende einde zorgt er wel voor dat het script wat rammelt. Lang zegt zelf nog dat ze niets aan het toeval overlaten maar tegelijkertijd zetten ze wel alles in op een labiele vader die met topsnelheid door de spits scheurt. Hij ramt notabene nog een andere auto, voor hetzelfde geldt rijdt hij hem total loss, en dat zit je daar met al die C4 op een kruispunt: Het aantal slachtoffers is minder, en van het "motief" van Faraday (en het alibi van Lang) blijft ook niets over.

Maar goed, wel bewonderenswaardig dat men het heeft aangedurfd met zo'n einde op de proppen te komen.

4*

Ook leuk om te zien dat Lang en consorten, allemaal in delivery-vans met in het groot "Liberty" er op gekalkt, rondrijden . Gevoel voor humor hebben ze, dat moet je ze nageven.

Het ergste zijn nog wel die afschuwelijk sentimentele gedeeltes. De actie kon er nog mee door, en er zaten toch wel wat leuke oneliners in (vooral van Buscemi), geforceerd of niet. Haal er toch een halfje af en zak naar 2.

Ja, positieve verrassing. De informatie die de kijker krijgt is schaars, en wordt goed gedoseerd. Ook het goede camerawerk viel me op, waardoor sommige scènes best spannend waren. 3,5*

Het begin wisselt van doodeng (die neppe grijns, getver) tot verschrikkelijk sentimenteel en slecht geacteerd van iedereen behalve Osment bovendien. Het middenstuk is het beste, met wat meer avontuur en enkele fantastische sets. Het einde past precies, tenminste, als dat belachelijke kwartier extra er niet achter zat. Welke idioot heeft dit verzonnen en waarom is er nooit een stokje voor gestoken? Werkelijk te stompzinnig voor woorden.

3* dan maar.

Ja, ik vond juist dat die twee geweldige scenes te snel weer werden afgebroken. Het opdoemen van de trein duurde te kort (prachtig shot!) en de moord vond ik ook te snel. Had best nog iets poetischer, of zelfs dramatischer gemogen. Je leeft er tenslotte al 2 en een half uur naar toe.

Ik ergerde me af en toe ook aan de narrator. Die heeft het er dan over dat Jesse James zo paranoia en achterdochtig en onvoorspelbaar was, maar vervolgens legt hij dus wel haarfijn uit wat er allemaal in de man omgaat. Laat de kijker dat dan bepalen, Pitt (en ook Affleck) hebben die hulp niet nodig in deze film.

Tevens vond ik de muziek af en toe wat veel in herhaling vallen. Telkens precies hetzelfde thema.

Maar hell, verder wel een mooie film met krachtig verhaal en dito acteerwerk. Was vooral weer onder de indruk van Rockwell, die leek even zijn veel beoefende lichtelijk domme, redneck en aanwezige typetje te spelen, maar het zijn juist de scènes waarin hij even uit de greep van Jesse James is ontsnapt dat dit typetje de benodigde context krijgt om Rockwell's prestatie echt op waarde te schatten.

3,5*

Naast het feit dat het bewegende beelden zijn heeft dit niets meer met film te maken. Deze "film" doet gewoon niets. Kale registratie van zieke mensen. Niet ook maar een klein beetje boeiend.

De halve ster verdienen ze nog met de effecten, maar daar blijft het ook bij.

Triest en zielig projectje.

Een film met een haast hypnotiserende werking en af en toe met een akelige precisie gemaakt. Ik ben het eens met Onderhond (de wonderen zijn de wereld nog niet uit) over het feit dat deze film een leuke draai geeft aan het zo langzamerhand uitgekauwde realiteitsverhaaltje. Doordat Oshii zelf veel betekend heeft voor dit "genre" kan ik het ook alleen maar meer waarderen dat hij het nog een x via een ietwat ander uitgangspunt laat zien.

Daarnaast ziet het er natuurlijk over het algemeen fascinerend uit met een paar briljante vondsten die ik nog niet eerder zag (bijvoorbeeld die ontploffing aan het begin waar de camera doorheen gaat, en je de ontploffing in 2d ziet zeg maar). Wel jammer dat dit een beetje om zeep wordt geholpen door een paar rare effecten, laag budget of niet.

De muziek draagt perfect mee aan de druilerige/mistige sfeer die wordt neergezet. Daarnaast heb ik nog nooit iemand zo hoog horen zingen . Is ook wat waard.

Avalon krijgt 4*. The Matrix vooralsnog een * meer, deze bezit nog iets meer troeven (vooral de toegankelijkheid speelt een rol). Trouwens, misschien dat juist daardoor de verhouding Avalon:The Matrix voor mij later zal veranderen (als stoere actiescènes niet meer zo belangrijk zijn bijvoorbeeld ).

Ben benieuwd naar meer van Oshii, die het, met een gemiddelde van 4,25 zeker niet slecht doet voor mij .

Grandioos.

Toch vond ik de 3D nog niet geheel vlekkeloos. Met de brilletjes die we kregen, had je alsnog constant het montuur in je gezichtsveld, en het switchen tussen de ondertiteling en de verschillende dieptelagen gaat nog niet zo naturel als het zou moeten.

Maar als je bedenkt dat meer dan de helft van Avatar uit de computer komt, dan is dit toch wel één grote zegetocht. Zoek de verschillen (tussen echt en CGI) was nog nooit zo moeilijk.

Opvallend ook dat ik me nog het minst interesseerde in de grote battles. Ik vond het gedeelte waarin Jake samen met Neyteri die prachtige wereld verkent veel leuker. Het is gewoon pijnlijk om te zien hoe die jungle later met de grond gelijk wordt gemaakt.

Voor een mooi uitgewerkt verhaal lees je verder maar een boek. Ik neem het Cameron totaal niet kwalijk dat hij zijn beeldfestijn ophangt aan dit verhaaltje. 50 jaar geleden was het bittere noodzaak om mensen met gigantische schermen, kleur en surround sound naar de drive-in te lokken, anno 2009 ondervangt Cameron de dreiging van het downloaden. Er is voor de bioscoopfilm in ieder geval nog één weg om met het piraterij (en de almaar toenemende kwaliteit van het aangeboden materiaal) te concurreren.

Tenslotte moet ik nog even zeggen dat ik die Zoe Saldana op de één of andere manier erg te pruimen vind. Het verschil tussen Neyteri en die muts uit Pirates is gigantisch, maar op de een of andere manier heeft zij iets dat me erg aanspreekt. Volgens mij komt het door haar spraak/accent. Ik heb in ieder geval genoten van haar invulling. Ook Sam Worthington heeft iets over zich dat meerwaarde heeft. Juist het feit dat dit niet helemaal te duiden is, spreekt in het voordeel van acteurs, is mijn ervaring ondertussen.

4,5* Nu maar hopen dat de home-cinema een beetje snel evolueert naar 3D. No way dat ik dit in 2D op een beeldbuisje ga kijken. Sterker nog, als ik zin/tijd heb zoek ik deze nog een keer op in een IMAX zaal.

Niets minder dan heerlijk om weer 2,5 uur Whedon schrijfwerk voorgeschoteld te krijgen en dat nog eens in zo'n verpakking. Een gouden greep om Whedon dit Hulkje van een project te laten wassen. Hij is er geknipt voor.

Wat een gevoel voor timing, wat een talent om alle ernst en ellende zo schijnbaar eenvoudig te relativeren. Net op de momenten dat de Hollywood-saus te dik en smakeloos wordt, doet Whedon er een snufje van zijn geheime ingrediënt in en weten we allemaal weer hoe belachelijk het allemaal is. En bovenal straalt het uit hoeveel plezier hij heeft in het spelen met zijn zootje ongeregeld.

Belangrijkste man is natuurlijk die van ijzer. Wat zal Downey Jr. gesmuld hebben van de lines die hij mag opdreunen. Tegelijkertijd blijkt Whedon ook zonder dialoog uit de voeten te kunnen. Hulk kreeg de zaal toch zeker tweemaal plat. Figuurlijk dan.

Eigenlijk liep alleen Thor er een beetje plompverloren bij, met slechts één droge voltreffer. Black Widow had natuurlijk maar één functie. Dang...

Als het op superheldenfilms aankomt niet de beste, met de wat serieuzere, meer uitgedachte en zwartgalligere neo-Batmans en Watchmen voor zich, maar als no-nonsense spektakel voorlopig ongeëvenaard in het genre.

Doth mother know you weareth her drapes?

Grappig trouwens dat Whedon weer een gigantische krater maakt.

Waarom kon de beste milieu-expert ter wereld op Antarctica een half uur rond huppelen in alleen een strak topje?

2* voor de aardig uitgewerkte clash tussen deze 2 iconen uit de filmgeschiedenis.

Tsja, dit zijn toch films waar ik een zwak voor heb. Ergens wel raar, want doorgaans zit ik meer op het betere audiovisuele geweld te wachten.

Maar deze The Wild meets Garden State zoals zo veel van zijn soortgenoten weer de goede snaar. Vage bijrollen (eerste twee van Away We Go helaas iets té weird) en een koppel dat dwars door de VS toert, begeleid door gezapig gitaargetokkel. Een beproefd recept inderdaad, maar wel iets waar ik nog altijd van geniet. Het zijn toch altijd weer andere, unieke mensen en taferelen die worden opgevoerd.

Vooral het stuk in Montréal vond ik geweldig, met de paaldansscène als absoluut hoogtepunt. Die kerel levert echt een fenomenale prestatie af. Het stuk met de siroop was al goed, maar hier deed hij er nog een schepje bovenop.

4*