Opinions

Vermakelijk.

Arnold Schwarzenegger is toch wel iets uniek als het op z'n komische rollen aankomt. De portie dwaze blikken in combo met dat onnavolgbare accent werken steeds weer uitstekend, vooral in luchtige tussendoortjes die zichzelf niet serieus pakken. Jingle All the Way heeft bovendien een hoog tempo waardoor het aantal mislukte typetjes, want er lopen er wel een aantal irritante rond, snel weer vergeten wordt. Door onder andere een rendier neer te meppen blijft ook de slapstick amusant.

3

Redelijk.

Joe Kidd is wat je van een western kan verwachten, maar blinkt nooit uit. Daarvoor ontbreekt simpelweg kwaliteit, op meerdere fronten maar niet in het minst als het op schwung aankomt. De film duurt echt niet lang - 1h20, zoiets -, maar heeft zo'n gezapigheid over zich die ik liever niet gezien had.

Clint Eastwood en Robert Duvall zijn twee acteurs die hun strepen verdiend hebben in westerns, maar ze zijn ook twee totaal verschillende acteurs. En dan gaat mijn voorkeur uit naar Eastwood, die zo'n naturelle cool heeft waar niets tegen te beginnen valt. Daarnaast is Duvall ook wat te druk.

Joe Kidd heeft wel wat te bieden als het aankomt op mooie plaatjes - een westernsetting blijft fenomenaal. Ook locaties zoals dat dorpje voor die berg zijn de moeite maar worden m.i. niet ten volle benut. Enkele muzikale dingetjes hadden beter bij Eastwood's (bovennatuurlijke?) western High Plains Drifter gepast.

3

Slecht.

Qua sfeer krijg je als kijker een mengelmoes voorgeschoteld van Star Wars, World of Warcraft en consoorten. Aan vreemde wezens geen gebrek, evenmin aan verschillende locaties. De film heeft een hoog tempo, mede door deze afwisseling.

Het is alleen erg rommelig allemaal. Verhalend komt het totaal niet uit de verf. Ik zie maar weinig stroomlijn in hetgeen verteld wordt. Met ook nog eens twee schabouwelijke hoofdrolspelers is het dweilen met de kraan open. De toon is bloedserieus, terwijl het toch maar gewoon een hoop avontuurlijke onzin had moeten zijn..

1,5

Uitstekend.

Dikke meevaller, deze John Wick. Actie zoals ik actie wil zien: weinig gedoe, veel actie. Op het eerste kwartiertje na wordt er geen aandacht besteed aan holle zaken zoals “karakteruitdieping” of “verhaalopbouw”. Nee, wapens verzamelen en schieten maar.
Dit gaat de hele film door, waarbij ik enkel het vuistgevecht op het einde nog een misser vind.

Keanu Reeves acteert ook de sterren van de hemel. Hij is zo’n beetje de Liam Neeson van deze film: ook niet bijzonder fysiek maar wel meer dan oké in een actiefilm pur sang.
In de bijrollen zijn Mikael Nyqvist en Alfie Allen leuke tegenstanders, zeker Allen als etterbak doet het goed.

Regisseur Chad Stahelski laat de actie zien zoals ik het graag heb: overzichtelijk, bloederig en vlot. Qua choreo’s is het niet altijd even inventief, maar dat heb ik hier niet gemist. Misschien ook omdat je het met Reeves moet doen i.p.v. één of andere ex-MMA'er of karatewonder. Visueel ook meer dan aardig met een geslaagde donkere onderwereld vol neonkleurtjes. Enkel de soundtrack wil er al eens naast zitten.

Kleine 4

Goed.

Ietsje minder dan deel 1, wat minder doekjes windt om de actie. Chapter 2 wil iets “dieper” gaan, wat natuurlijk te zot voor woorden is aangezien het DNA van deze reeks bestaat uit schieten.

Nu, er wordt nog genoeg afgeschoten en geknokt. De speelduur vliegt wederom voorbij en dat het verhaaltje nu minder persoonlijk is, is dan maar zo. Het einde laat een laatste deel toe, hopelijk wordt dat ook gewoon terug anderhalf uur schieten en knokken. Verhaal moeten ze er toch niet insteken, dat hebben ze hier al gedaan.

Voor Keanu Reeves geldt hetzelfde als het origineel, al gaat hij hier iets meer over-the-top tijdens een oneliner of 2. De slechterik van dienst vind ik weinig overtuigend, maar de aanwezigheid van zo’n Ian McShane is dan weer wél prettig.

Regisseur Chad Stahelski doet een herhalingsoefening van al het goede en al het slechte uit het origineel. De knokpartijtjes zijn iets afwisselender, maar de actie teert wel vaak op headshots. Dikke plus wel de shootout in de tunnel onder het Colosseum. Heerlijk in beeld gebracht, zowel op visueel vlak als qua sounddesign. De soundtrack blijft ondermaats, dat zal in het derde deel ook wel niet meer veranderen, vrees ik. Niettemin vermakelijk actievehikel.

3,5

Degelijk.

Parabellum is een degelijk vervolg op de betere eerste twee delen. Deze haalt het niveau niet van zijn voorgangers.

Grootste probleem is dat de speelduur. Die ligt wat te hoog, er worden iets te veel bijzaken (en herhalingen) getoond en af en toe kakt de boel wat in.

Verder heeft ook dit derde deel alle ingrediënten die deel 1 en 2 succesvol maakten: Keanu Reeves die amper een woord zegt, goed geregisseerde actiescènes, leuk kleurengebruik en enkele charismatische bijrollen.

Deel 4? Graag, maar dan terug iets korter en "simpeler".

3

Redelijk.

Mijn scores zijn wel niet bepaald in stijgende lijn gegaan (4 - 3,5 - 3,5 - 3), maar slecht vind ik dit vierde en afsluitende deel geenszins. Zelfs niet door de lange speelduur. Eerlijk gezegd valt die niet echt op. Ja, de actie is quasi non-stop, en oké, enkele choreo's lijken terug te komen, maar men slaagt erin genoeg afwisseling te creëren. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die cartooneske tussendoor met die dikzak in Berlijn.

John Wick zelf komt behalve zijn actiescènes weinig aan bod. Het zijn de bijrolletjes à la Ian McShane en Bill Skarsgård met kwalijk Frans accent die er wat van mogen maken. Keanu Reeves moet vooral z'n mond houden en knokken.

Inhoudelijk lijkt de hoeveelheid bondgenoten voor Wick nog verrassend goed mee te vallen. Maar er zitten wel meer slordigheden in - zo verdwijnt die Japanse dochter zonder haar wraak uit de film. Ik had verwacht ze ergens in de finale in Parijs terug te zien. Maar oké. Puur als actiespektakel nog best geslaagd. Het is niet elk vierde deel gegeven om nog enigszins in de buurt te komen z'n voorgangers. Laat het nu maar tijd zijn om weer een andere acteur in een andere wraakreeks te bombarderen tot actieheld.

3

Niet altijd even geslaagd.

De moppen gaan op hetzelfde elan door als in Johnny English. Soms heerlijk droog (met dank aan Rowan Atkinson), maar soms ook wat kinderachtig.

Vooral de situaties waarin Johnny English de womanizer uithangt zijn hilarisch.

Rowan Atkinson is perfect in z'n rolletje. Heerlijk droog, en z'n Engels was erg leuk om te horen. Dominic West als de andere man in't pak komt eveneens goed over. En een schoonheid als Rosamund Pike kan sowieso al niet veel verkeerd doen, die stem alleen al. Hemels.

Het James Bond-gehalte ligt erg hoog. Het verhaal is duidelijk een verzameling van stukjes uit de gehele 007-reeks. De Chinese henchvrouw was goed gevonden.

Ook de actiescènes aan het begin zijn strak geschoten.

Niet slecht, maar ik heb geen enkele keer de slappe lach gehad, vandaar 2,5

Serveerster: 'What do you like as dessert?'

Dominic West: 'You.'

Rowan Atkinson: 'And bring two spoons, please.'

Meh.

Ik denk dat ik dan toch te oud geworden ben voor de flauwe humor van Rowan Atkinson, of toch als het in de vorm van een langspeelfilm gegoten is. Dan is het simpelweg te lang. Aktinson's sketches van 20, 30 jaar geleden kon ik indertijd goed hebben - en ik vermoed dat dat nu ook nog wel zo zou zijn. Met Johnny English kan hij amper iets nieuw teweeg brengen. Dat is evenmin weinig verrassend, want dit is alweer het derde deel uit de reeks. Echt slecht is het in zijn genre niet, en heel af en toe moest ik wel eens glimlachen, maar nu heb ik het toch weer voor een tijd gehad.

2

Bevreemdend.

Johnny Suede is anders dan ik verwacht had. Anderhalf uur lang doet het me denken aan een stoffige videoclip uit de jaren 80 incluis een surrealistische laag die regelmatig me de vraag liet stellen: wat stelt dit in godsnaam voor? Het gaat nergens over en is misschien daardoor zo grappig bij momenten.

Brad Pitt is hier ook echt goed; compleet van de pot gerukt en best onsympathiek maar ook grappig. Ondanks enkele goeie rollen in de jaren 90 heb ik het meer voor de Brad Pitt sinds midden jaren 2000 maar zo'n verrassinkje van tijd tot tijd mag altijd wel.

Qua look is het allemaal wel wat gedateerd maar dat helpt de sfeer alleen maar. De soundtrack en kleurrijke maar lelijke decors doen ook hun duit in het zakje. Pitt zingt ook wat - zelf, neem ik aan - en met z'n haardos doet Johnny Suede wat denken aan Cry-Baby, uit hetzelfde jaar.

3,5

Tof.

Leuke satire. Niet bijzonder origineel - kinderen die een oorlog door een bepaalde bril zien, da's al vaker gedaan. Maar het is wel gewoon leuk gedaan. De film is vlot verteld en opvallend gestileerd vormgegeven. De jonge acteurs doen het minstens even goed als de oudere garde. Enkel Taika Waititi valt uit de toon met z'n typische infantiele humor. Ook die Rebel Wilson is niet best.

Maar al bij al dus gewoon goed. Thomasin McKenzie en Roman Griffin Davis zijn een genot om naar te kijken. De film raakt, mede door hen, de juiste snaren. De speelduur vliegt voorbij. En dat is niet eens spijtig, want het is het bewijs dat dit een goeie film is.

3,5

Redelijk.

In zijn uitbarsting, vlak voor hij Murray door de kop schiet, tiert de Joker het eigenlijk: hij is een getergde eenzaat die niet op zijn maatschappij kan steunen en dat is de schuld van de maatschappij. Daarmee is mijn gevoel zowat samen gevat: dit zwaarmoedige, weinig subtiele karakterdrama is wat het is en dat is vooral geen superheldenfilm of iets wat daar eigenlijk ook maar mee te maken heeft. De link met Batman is er belachelijk slecht bij gesleurd.
Joker is m.i. een hedendaagse Taxi Driver. Voor mij geen probleem dat je er een clown van maakt, maar je blijft toch altijd een beetje verwachten dat het een slechterik wordt die op een dag chaos en verderf in een superheldenstad kan zaaien. Niets van dat, Arthur Fleck is op het einde van deze film nog altijd gewoon Arthur Fleck. Mentaal niet meer te redden, maar ook allesbehalve iemand waarvan je het gevoel hebt dat die de misdaad in een stad op z'n kop zal zetten, zoals Heath Ledger's Joker dat wel doet in The Dark Knight.

Dat gezegd zijnde; Joaquin Phoenix zet wel een goede rol neer. Sowieso een gemakkelijke casting: hij ziet er altijd al een beetje ziekelijk uit - zijn kromme houding, die rare bovenlip en donkere kringen om zijn ogen. Zijn magere verschijning zet dat nog eens extra in de verf.

Niet alleen de karakterstudie is een kopie van Taxi Driver; ook Todd Philips' Gotham doet in alles aan die film denken. Het grauwe sfeertje, de kille straten en het lege omhulsel dat veel mensen zijn, lijken recht uit die film te komen. De soundtrack bevat enkele sfeervolle nummers om die zwaarmoedigheid kracht bij te zetten, maar als het strijkorkest voor de duizendste keer met man en macht de tristesse door je strot wilt rammen, is het mij toch ook te veel. Een beetje dosering doet wel eens goed, zeker in een film die tracht gelaagdheid met zich mee te brengen.
Dit en die gefaalde link met Batman waardoor Fleck ook niet helemaal uit de verf komt als Joker, doen toch afbreuk aan de film.

3

Goh ja.

Kolderieke klucht. Niet echt goed, maar de film neemt zich geenszins serieus en dat is maar goed ook. Kate Beckinsale steekt tegenwoordig kennelijk vol botox - het helpt evenwel niet om beter te acteren. Maar goed, de film is cartoonesk en dat kijkt wel goed weg. De vormgeving is kleurrijk. Als het dan gaat over actieregie blijf ik wel op m'n honger zitten - te meer omdat de film ook niet meer dan wat actiespektakel wil zijn. Dan had het gewoon harder, sneller, beter gemoeten.

2,5

Vlotte hap.

Maar vlot betekent uiteraard nog niet goed. Niettemin kijkt Jonah Hex lekker weg. Ik geloof dat de intro niet meer dan een minuut duurt, daarna volgt een heleboel geschiet, gevloek en dergelijke meer.

Hoogstaand wordt het nergens, af en toe dreigt het zelfs in te kakken, maar na afloop blijkt Jonah Hex voldoende te zijn als hap-slik-wegtussendoor.

De cast bevat aardig wat (zogenaamde) sterren. Enkelen daarvan kunnen wel degelijk acteren en dat zie je ook - Michael Fassbender is hilarisch -, anderen komen dan weer tot hun recht op andere vlakken - Megan Fox is de perfecte hoer.

Visueel is Jonah Hex vrij lelijk - de CGI oogt ongelooflijk goedkoop - en ook de muziek is niet om aan te horen. De comic-intro vind ik dan wel weer tof gedaan en ook de speelduur van amper 75 minuten is een bonus.

2,5

Goh ja.

Simpel rechttoe-rechtaan avonturenfilmpje. Alles gebeurt volgens de gekende ingrediënten. De film staat dan ook bol van de clichés, tot de casting aan toe. Maar het heeft ook wel gewoon een goed tempo. Het vlot allemaal aardig en net doordat de film doet wat je verwacht is dit voldoende als tussendoortje.

2,5

Redelijk.

Niet geweldig goed allemaal, net zoals in Silver Linings Playbook bevat ook Joy een aantal karikaturen en 'gekke' personages. Dat is dan vaak hit-or-miss, in vergelijking met de bovenvermelde film is het hier iets te vaak miss.

Maar al bij al gaat de speelduur toch gestaag om, Jennifer Lawrence doet het best oké, al heb ik het gevoel dat ik bij haar nu alles wel gezien heb - ik ben benieuwd of ze in de toekomst nog kan verrassen. Verder enkele bekende gezichten in de bijrollen - Bradley Cooper en Robert De Niro lijken de vaste waarden van regisseur David O. Russell. Beiden hebben wat nietszeggende rolletjes.

Qua toon blijft Russell niet steeds consequent, ik weet eigenlijk nog altijd niet of het nu een feelgoodfilm moet zijn. Daarvoor bevat het toch iets te veel aparte scènes met tegenslagen, het nogal abrupte einde verandert daar m.i. niet veel meer aan.

3

Middelmatig.

Vrij leeg, maar wel vlot thrillertje. Een product van z'n tijd en dat is er aan te zien, maar ik vind dat wel leuk. Tot de actievolle finale vind ik het eigenlijk nog bovengemiddeld. Dat kat-en-muisspel is gewoon goed gedaan, zonder meer, en Rusty Nail is een toffe tegenspeler, zij het zonder gezicht. Erg origineel is het allemaal misschien niet, maar met anderhalf uur aan speeltijd kan je eigenlijk amper sukkelen met deze tussendoor.

2,5

Belachelijk.

Zelfs voor een comicbook-verfilming vind ik dit ding kinderachtig. Judge Dredd is een vervelend ventje, wordt omringd door al even vervelende personages en dan zwijg ik nog over zijn "ommekeer".
Het verhaaltje stelt niks voor en het is dan ook des te pijnlijker dat het hele plot uitgelegd wordt door de vaderfiguur, die dat letterlijk met zijn laatste adem doet.
Ook het einde wordt snel afgehandeld. Voor de climax goed en wel op gang getrokken is, is Dredd alweer een held en is alles vergeven en vergeten.

Sylvester Stallone is belachelijk slecht en net daarom zorgt hij nog voor een komisch momentje hier en daar. Het moet wel gezegd dat hij even vaak de plank volledig misslaat.
Ter compensatie van Sly's scheve smoel komt Diane Lane af en toe eens opdraven. Acteren lukt haar duidelijk niet, maar dat uiterlijk heeft ze toch maar lekker mee: missie geslaagd.
Ook Armand Assante's missie is geslaagd, want hij is de enige die z'n rol met enige schwung neerzet. Rest nog Max von Sydow en Rob Schneider: beiden lachwekkend slecht.

Judge Dredd is een typisch jaren 90-product. Dat is duidelijk te zien aan de manier waarop de actie in beeld gebracht wordt: veel, maar niet indrukwekkend.
Qua decors en aankleding scoort Judge Dredd nog wat puntjes, maar dat wordt dan weer meedogenloos tenietgedaan door gatlelijke special effects.

Onding.
1,5

"I am ... THE LAW!!"

Matige bedoening.

The Judge is een grijs en te lang drama. Enerzijds het rechtbankgedeelte, wat eigenlijk niet veel inhoudt behalve dan de schuldvraag, en anderzijds het familiegezwets. Dat is vrij lijvig, niet enkel tussen vader en zoon, maar ook tussen zoon en z'n vroegere lief, en zoon en z'n broers, en zoon en z'n dochter.

Het is veel hooi op de vork, maar vooral hetzelfde soort hooi. Er had gerust wat achterwege gelaten kunnen worden, het zou de speelduur van dienst zijn geweest. Interessant wordt het hoe dan ook nergens en het is slechts door een fris acterende Robert Downey dat het wat kijkbaar blijft - Vera Farmiga zie ik doorgaans ook graag bezig, maar heeft maar een klein rolletje. Oudgediende Robert Duvall als brompot heeft me niet kunnen overtuigen.

Dan blijft eigenlijk relatief weinig overeind, van een nochtans goedgevulde film - zowel qua 'verhaal' als qua cast. Visueel is de film immers saai.

2,5

Degelijk.

Sympathieke en volwassen tragikomedie met uitstekend spel van (en tussen) Ethan Hawke en Rose Byrne. Ook Chris O'Dowd doet het prima, zij het als absolute stoorzender. De film is perfect in evenwicht en wisselt de chaotische scènes (bv. in het ziekenhuis) tijdig af met meer ingetogen momenten.
Lange tijd ging ik mee in het romantisch lijkende plot, en voor een keertje kon ik het geloven ook, maar dat wordt vlak voor tijd wat abrupt afgebroken en zo laat het einde mij, spijtig genoeg, onverzadigd achter.

3

Matig.

Derde van Pedro Almodóvar en het soapgehalte van z'n films begint me stilletjes aan tegen te steken. Of iets minder negatief: het is niet echt mijn ding. Ook Julieta is doorspekt met drama. En nog geen beetje. Kan iemand nog meer voor het ongeluk geboren zijn?

Dat in combo met soms weinig genuanceerde dialogen - maar dat is misschien eigen aan dit soort cinema - maakt het voor mij niet gemakkelijk om deze film echt goed te vinden. Er zit nergens een greintje humor in - al was het maar cynisch of iets bizar.

Dat gezegd zijnde heb ik wel kunnen genieten van de overwegend sterk acterende cast en ik heb het ook voor de manier hoe Almodóvar z'n films kleur geeft. Warm, frivool en soms zelfs zomers. Het contrast met de tristesse van Julieta kan niet groter zijn.

2,5

Meh.

Ik had er een beetje voor gevreesd. Het eerste deel viel mij indertijd dik mee, maar dan is zo'n sequel als deze bijna onvermijdelijk. Net hetzelfde, maar dan net een beetje anders. Grootste veranderingen zijn de nieuwe castleden, waarbij de mij onbekende Awkwafina de grootste ramp is. De rest is evenmin grappig.

Iets te veel herhaling van zetten zorgen ervoor dat de frisse wind van deel 1 alweer voorbij gewaaid is. Geen idee of deze sequel financieel genoeg opgeleverd heeft om een derde deel te maken, maar voor mij mag het hier althans stoppen.

2

Leuk.

Niet veel nieuws te (her)ontdekken, maar als tussendoor is dit voor mij ideaal. Het concept is leuk, al is het game-gegeven vrij vlak uitgewerkt.

Niet dat dat veel verder had moeten gaan voor mij. Jumanji vermaakt en daarmee doet het perfect wat het moet doen.

De cast is daarbij uitstekend gekozen. Dwayne Johnson is een redelijk komisch actie-acteur geworden. Niet de Arnold Schwarzenegger van zijn generatie, maar toch wel een geslaagd karikatuur zolang de zelfspot ervan af druipt. Een nichterige Jack Black steelt m.i. de show.

3

Pover.

Ik ken de regisseur noch ben ik thuis in 'de' Zuid-Koreaanse cinema. In eerste instantie had ik gehoopt op een vlotte actiefilm en hoewel de film begint met vijf minuten actie, vervalt het al erg snel in een saai en zagerig familiedrama'tje. Er worden nog kinderlijke moraaltjes en ethische dilemma's tegenaan gesmeten, maar het is allemaal koude pap. Het matige acteerwerk maakt het nog net wat erger.

1,5

Gaat nog net.

Toegegeven: de film is best spectaculair, althans gezien z'n leeftijd van bijna 80 jaar. Ik kan mij best inbeelden dat dit een flinke dosis nostalgie opwekt bij diegenen die hem in die periode (of nog ietsje later) als kind gezien hebben. De technicolor zorgt overigens voor warme, volle kleuren die een zekere charme met zich meebrengen. Datzelfde geldt ook voor de vindingrijkheid waarmee men de scènes met de (echte) dieren heeft proberen integreren.

Niettemin krijgen ergens halverwege de dorpelingen een prominentere rol en die vind ik verschrikkelijk irritant. Dan wordt het opeens moeilijk om door de kitsch heen te zien en heb ik het gevoel naar amateurtoneel te kijken. Dat het bruin gespoten Britten zijn die Indiërs spelen doet dat gevoel er niet minder op worden. De charme van de positieve zaken raakt dan snel op de achtergrond gedreven en dan moet ik op de tanden bijten om die scènes uit te zweten.

(Gesproken) films voor 1950/1960 zullen wellicht nooit voor de volle pond aan mij besteed zijn, dus ik had hier ook niet anders verwacht. Deze Jungle Book-versie is niettemin wel een verdienstelijke en ambitieuze poging geweest om een tof avonturenverhaal naar het scherm te vertalen.

2,5

Leuk.

Veel van de tekenfilm wist ik niet meer en da's best goed, want zo is deze versie toch af en toe een heropfrissing.

De bekende figuren doen hun ding - Louie, Baloo, .. het is allemaal zoals verwacht - maar de manier waarop Shere Khan neergezet wordt, maakt m.i. de film.

Het jongetje dat Mowgli speelt is inruilbaar, maar de stemacteurs zijn stuk voor stuk gecast, Scarlett Johansson daargelaten. Idris Elba en Christopher Walken zorgen voor het meeste animo.

De animatie is aanvankelijk nogal wennen. Behalve Mowgli is alles geanimeerd en dat is zichtbaar. Uiteindelijk went het wel en zijn bepaalde dieren echt formidabel op het scherm getoverd. De liedjes die voorbij komen zijn natuurlijk klassiekers maar konden me eerlijk gezegd gestolen worden- het leidt wat af.

3,5

Best leuk.

Jungle Cruise is het logische gevolg van een mengeling van bekende (en succesvolle) avonturenklassiekers à la Indiana Jones, Pirates of the Caribbean en Lara Croft. Het is ook een geslaagde mengeling, want het is zit allemaal logisch en vlot in elkaar. De film gaat in rotvaart van start en blijft eigenlijk de ganse speelduur lang vermakelijk. Het tempo ligt hoog, waardoor eventuele moeilijke momentjes amper tijd krijgen.

Dwayne Johnson kan in dit soort films ook perfect naar zijn kwaliteiten spelen (al is hij niet zo komisch) en vormt een prima tandem met de verrassend frisse Emily Blunt. Mijn voornaamgenoot Jesse Plemons is de "nazi" van dienst - ook dat lijkt niet te mogen mankeren in avonturenfilms.

In ieder geval een uitstekende wegkijker. Niet echt hoogstaand, maar wel goed gemaakt en immer vermakelijk. Enige echte minpunten zijn er voor de CGI. Er zitten toch écht veel scènes in die in een studio vol green screens zijn opgenomen. Ik vermoed dat de budgetten die Disney begroot voor dit soort projecten hoog genoeg moeten zijn om toch net wat beter te presteren op dat vlak.

3

Tegenvaller.

Veel verhaal zit er allemaal niet in (hoewel er toch nog wat overbodig geneuzel inzit) en dan is het maar hopen op leuke personages e.d. maar ook dat valt behoorlijk tegen. Juno is een strontvervelend, betweterig en verwend jong. Eventueel leuke scènes met haar vriend of wat dan ook ontbreken want die vriend komt om de één of andere reden amper in het verhaal voor.

Ellen Page is vreselijk irritant. Komische momenten worden vakkundig de nek omgewrongen, "stoere" oneliners zijn zo geforceerd en enig gevoel voor emotie ontbreekt volledig. Ze lijkt trouwens op een 12-jarig jongetje.
Geef mij dan maar de ondersteunende cast. Niet dat Michael Cera, Jennifer Garner, Olivia Thirlby en co zo geweldig acteren, maar zij zijn welgekomen afwisselingen tussen al dat Page-amateurisme door.

Met Up In The Air en (vooral) Young Adult heeft schrijfster Diablo Cody zich ondertussen ruimschoots bewezen, maar hier vind ik het script bij momenten erg matig (hamburger phone??) - al kan zij er natuurlijk niets aan doen dat zo'n Page het merendeel van de dialogen totaal verkerst.
De korte speelduur duurt uiteindelijk lang genoeg en met iemand als Jason Reitman als regisseur zou dat niet mogen. Misser.

2

Vreselijk.

Proberen te beschrijven waar het net is misgelopen is overbodig. Heel de film is gewoon ontzettend slecht, een miskleun in al z'n aspecten. Twee dingen die me het meest tegen de borst stoten zijn de plot en de toon. Elk twistje, verhaalelementje, .. het slaat op niks. Men probeert er volgens mij wat met te verbergen o.i.d. Het is allemaal zo’n rommeltje, met allerlei personages en wezens en bijhorende complotjes hier en daar, maar het gaat echt nergens over. Met een continu wisselende toon – soms tienerprul, soms een grap – is het allemaal nog erger.

De cast kan er ook niks mee. Eddie Redmayne is best grappig (maar heus niet indrukwekkend) met z’n idioot oudeventenstemmetje en iemand als Sean Bean zie ik altijd graag bezig – nu ja, deze rol stelt natuurlijk niks voor. Hoofdrolspelers Channing Tatum en Mila Kunis zijn echter een ramp. Die kunnen er gewoonlijk al amper iets van, maar in deze film is hun acteerwerk echt een verschrikking. Zeker Kunis – die nog een paar ‘grappige’ oneliners ter beschikking krijgt – maakt zichzelf hopeloos belachelijk.

De Wachowksi’s… Voornamelijk bekend door science fictionfilms, maar nochtans ook verantwoordelijk voor het goede Bound; van hun sci fi moet ik echter niks hebben. Jupiter Ascending is een rommeltje, maar niet alleen verhaaltechnisch. Ook audiovisueel slagen broer en zus erin om een enorme hoeveelheid lelijkheid uit hun hoed te toveren. De CGI trekt op niks. Ontzettend plastic allemaal, alsof ik naar een videospelletje aan het kijken was. Zeker tijdens de actiescènes is het niet om aan te gluren. Peter Jackson bezondigde zich hier ook al aan; CG-body doubles, het zijn net plastic popjes. Bah. Zonde van de CGI die wél waarde toevoegt, zoals hier het geval met die hagedissenkoppen.

Snel vergeten.

1

Redelijk.

Iconisch, zeer zeker. Als kind heb ik de film vaak bekeken (vanaf het moment dat die dikke in de problemen komt - mijn oma was niet zo goed met opnemen, kennelijk). Een ganse herziening drong zich op.
Jurassic Park is verdienstelijk. De film heeft tal van scènes die als klassiekers te boek staan, en vaak ook terecht. Dat wil echter niet zeggen dat het allemaal ook goed is. Als kinderspektakel best oké, maar voor volwassenen - soit, voor mij dan - wat te braaf.

De cast is ook geen onverdeeld succes. Laura Dern, Sam Neill en de kinderen zijn saai. Iemand als Wayne Knight of Samuel L. Jackson zijn ietsjes leuker, maar eigenlijk blinkt niemand uit.

Steven Spielberg zorgt er dan ook voor dat het vooral visueel topcinema is. Hoewel hier en daar wat gedateerd - de animatronics zijn echt niet zo geloofwaardig meer - is dit een mijlpaal in de filmgeschiedenis. John Williams' soundtrack is voor een keertje ook eens draaglijk - in die zin dat het gewoon goed past bij een film die sowieso bombastisch is.
De suspense en de "horror" die sommigen hierin zien, zie ik niet.

3