Opinions

Alleraardigst, deze Statham-film. Af en toe heb ik daar gewoon zin in. Safe is wel één van de betere, denk ik. Jason Statham krijgt als personage net iets meer diepgang dan normaal en moet dus ook net iets meer acteren, wat hem best afgaat. Na de helft is het weer gewoon ouderwets knokken, waar ook niets mis mee is, maar ik vond de eerste helft best verfrissend. De scène waarin Luke Wright spontaan de slappe lach krijgt in de winkel was eens een keer wat anders - best leuk, vind ik eigenlijk.

Wat valt er verder nog over zo'n film te zeggen... Het Chinese meisje acteerde niet fantastisch, dat is dan weer jammer, maar ze is nog jong natuurlijk. Wel een goede zaak dat de Chinezen onderling Chinees spreken en de Russen Russisch (en zelfs Jason Statham weet mee te praten...?).

Al met al: Safe is niet echt iets bijzonders, maar voldoet prima aan de verwachtingen. Drie sterren.

Lang geleden heb ik de eerste helft van de film gezien, en de scène op het strand had dusdanig veel indruk op me gemaakt dat ik sindsdien altijd de rest van de film heb willen zien. Onlangs was het dan eindelijk zover en ik ben niet teleurgesteld.
Aan mijn verwachtingen werd voldaan, maar ze zijn niet overtroffen. Er zijn een aantal bijzonder confronterende scènes (zoals die op het strand dus, gruwelijk, maar wel een enorm goede scène) en zelfs een klein aantal mooi dramatische momenten (ik vond het vreselijk dat de hospik doodging...). De muziek is niet overduidelijk aanwezig maar draagt wel bij aan de sfeer; het acteerwerk is voldoende. Of het enigszins realistisch is dat acht mannen erop uit moeten om er één te redden zal ik maar niet beoordelen, de manier waarop de mannen daar vervolgens mee omgingen, vind ik dan weer heel aannemelijk en dat redt de film.

Wat ik echter ook gevreesd had, zijn de net iets té sentimentele scènes, met name de allerlaatste (volgens mij is het laatste beeld dat je ziet een wapperende Amerikaanse vlag. Als ze die hadden weggelaten had de film een halve ster meer gekregen). Het is en blijft een Amerikaanse film, en of het nou een happy of niet zo happy end is, het end is sowieso te sentimenteel voor mij als nuchtere Nederlandse kijker. Toen Tom Hanks aan het eind doodging had dat op mij nauwelijks impact, omdat het typisch zo'n manier is waarop Amerikaanse helden op tragische manier aan hun einde komen. Als híj nou plotseling door een granaat uiteengeblazen werd, zou dat zeker impact gehad hebben...

Bovendien vind ik de film iets te lang. Een lange speelduur hoeft voor mij geen probleem te zijn (en de actie was goed, dat zeker), maar dan moet er wel iets meer ontwikkeling in het verhaal zitten. Maar goed, de actie is goed, de spanning is op sommige momenten te snijden en sommige scènes zijn zo tragisch en heel af en toe komt er nog een mooi staaltje zwarte humor tussen (de soldaat op het strand die zijn helm af doet nadat die hem gered heeft, waarna hij alsnog door het hoofd geschoten wordt... Hard, maar toch), dus ik vind dat deze film zijn status als klassieker toch wel verdiend heeft.

Zo, hier had ik een heleboel meer van verwacht. Allereerst moet ik toegeven dat ik, hoewel ik de film nog niet eerder heb gezien, wel wist hoe hij afliep (een euvel waar ik wel vaker last van heb...) en misschien niet de beste persoon ben om te oordelen over het einde. Maar over de rest heb ik ook genoeg te zeggen.

Ik had verwacht dat deze film stukken enger zou zijn. In het begin lijkt het nog wel eng te worden, maar als het verhaal eenmaal op gang is gekomen volgen de lijken elkaar in hoog tempo op zonder dat het nog een verrassing vormt. Het eerste lijk in het rijtje van zeven is nog mysterieus, daarna weet je hoe de rest gaat lopen en het lijkt wel alsof de filmmakers dan ook geen moeite meer doen om het nog spannend te maken.

De moordenaar zelf vind ik niet interessant, laat staan eng. Hij is duidelijk geschift, maar niet op een enge manier. Om maar even een voorbeeld uit een heel andere hoek te noemen, The Joker uit The Dark Knight is net zo gestoord maar véle malen interessanter en behoorlijk eng ook. De moordenaar hier is eigenlijk gewoon sneu.

De rest van het verhaal interesseerde me weinig. De belevenissen van Mills' vrouw konden mij weinig schelen. Mills zelf is een uitermate onuitstaanbaar vervelend personage, grofgebekt en met een onevenredig groot ego. Eigenlijk had hij, om de cirkel rond te maken, moeten sterven nadat hij John Doe had vermoord. Nu blijft de laatste hoofdzonde onbestraft - nou ja, het hoofd van je vrouw in een doos vinden is natuurlijk ook een straf. Maar hij krijgt het hoofd niet te zien, en wij ook niet. Ik had gedacht dat deze film veel luguberder zou zijn. Maar goed. Het personage van Morgan Freeman is behoorlijk kleurloos en boeide mij ook al niet.

De personages deden mij niets, het verhaal was lang niet zo eng als gehoopt, de sfeer was nogal eentonig (regen, regen, regen). De film is, na de door mij dus al bekende 'twist', eigenlijk vrij abrupt voorbij, niet mooi afgerond. Maar bovenal vond ik de spanning erg tegenvallen. Zoals hierboven ook wel gezegd is het net alsof je een lange aflevering van CSI of een dergelijk programma ziet - waar ik overigens wel spannender afleveringen van heb gezien dan Se7en.

Erg jammer allemaal dus. Toch denk ik dat ik de 'twist' op het einde vast heel mooi had gevonden als ik het niet van tevoren had geweten. Daarom een mild oordeel.

The Secret Life of Walter Mitty - deze fantastische titel op zich was voor mij de reden om de film te gaan kijken (waar weer een uitgebreide, niet ter zake doende verklaring aan ten grondslag ligt). Ik kende het korte verhaal waar de film op gebaseerd is. Gebaseerd is precies het woord ervoor: behalve het gegeven van een wat sullige man die steeds zichzelf verliest in dagdromen heeft de film de rest van het plot zelf verzonnen. Gelukkig is dat helemaal niet erg.

Ik heb een hekel aan het woord 'hartverwarmend', maar ik kan niet zo snel een beter woord verzinnen voor deze film. De film is duidelijk met liefde en toewijding gemaakt en dat is goed terug te zien in alles: de soundtrack, de schitterende beelden, zelfs de creatieve manier om tekst in de film te verwerken. De acteurs doen met liefde hun werk en dat is terug te zien in hun prestaties. Wel had ik graag nog wat meer dagdromen gezien, hoe absurder hoe beter.

Ben Stiller is serieuzer dan we hem normaal te zien krijgen, een verandering die ik erg kan waarderen. Ik ben zelf geen liefhebber van komedies in het algemeen, alleen al omdat tegenwoordig standaard de fout wordt gemaakt om grof te zien als synoniem van grappig. De humor van The Secret Life of Walter Mitty is van een heel ander soort. Soms een beetje bitterzoet, soms flauw, vaak absurd of met een knipoog. De film lijkt ook niet tot doel te hebben om mensen zo hard mogelijk te laten lachen, maar meer om ze met een grote glimlach de bioscoopzaal te verlaten. En dat is gelukt.

Alleraardigste versie. Met de film was niets mis en je zou je kunnen afvragen waarom ze het verhaal voor de zoveelste keer gaan verfilmen, maar ik vind dat deze serie wel degelijk iets toevoegt. Alleen al door de vorm is er veel meer ruimte voor karakterontwikkeling en komen de bijpersonages beter tot hun recht.

Bovendien is het een BBC-serie, dan weet je dat je kwaliteit kunt verwachten. En inderdaad, de acteurs zijn goed op hun plek, de locaties zijn mooi, de kostuums heerlijk om naar te kijken en de muziek passend. Verder weinig verrassends aan deze versie, behalve dan de nogal uit de toon vallende openingsscène.

Het personage Marianne kan ik niet altijd goed uitstaan, maar dat wil ik niet aan Charity Wakefield wijten - ik ben zelf meer het Elinor-type. Hattie Morahan is erg geslaagd als de beheerste maar allesbehalve gevoelloze oude zus. Het jongste zusje vond ik trouwens ook een leuke toevoeging, ik vond dat ze erg naturel speelde. David Morrissey maakt het in mijn ogen nogal vreemde huwelijk tussen Colonel Brandon en Marianne nog een beetje geloofwaardig. John en Fanny Dashwood waren, zoals dat hoort, afschuwelijk, en hun zoontje ook. Alleen Anne Steele, het domme zusje van Lucy, vond ik wat te overdreven.

Er gebeurt voor mij te weinig in het verhaal om welke versie dan ook tot mijn favorieten te laten behoren. In feite gaat het om liefdesverdriet en luxeproblemen. Dat neemt echter niet weg dat ik inmiddels meerdere keren naar Sense and Sensibility heb gekeken en dat ik er altijd van kan genieten. Je krijgt precies wat je verwacht; ook helemaal niet vervelend.

Gisteravond voor de tweede keer gekeken. De eerste keer bleef ik een beetje met een onbestemd gevoel achter en ik vroeg me af of ik de film na herziening beter zou vinden.
Helaas, het onbestemde gevoel is gebleven, hoewel ik nu wel meer van de film weet te waarderen. Er doen echt onevenredig veel bekende acteurs mee in deze film en ik moet zeggen dat ze het eigenlijk allemaal prima doen. Zowel Viola als Shakespeare worden sterk neergezet en de bijrollen zijn ook van goede kwaliteit, vooral Judi Dench als de koningin. De kostuums zijn ook fantastisch, er is duidelijk te zien dat er veel tijd en geld in is gestoken en het ziet er dan ook fenomenaal uit. Daar moet ik overigens wel bij zeggen dat het mijns inziens een grote vergissing is geweest om Colin Firth een oorbel te laten dragen. Het ziet er niet uit.
Het grootste minpunt is eigenlijk het verhaal. Het is behoorlijk chaotisch, mijns inziens. Tot mijn eigen verbazing begon het voortdurende geciteer uit Shakespeares werk me nogal op de zenuwen te werken. Als je ergens aan het begin Viola Shall I compare thee to a summer's day hoort voorlezen vind ik zo'n vlaag van herkenning nog best amusant, maar vervolgens wordt er haast alleen nog met Shakespeare gesproken en dat irriteert. Wat er verder precies mis is aan het verhaal weet ik niet, er mist gewoon iets. Het beklijft niet. Positief vind ik dan weer wel dat het niet op een Hollywood-manier eindigt met Viola en Will die op één of andere manier toch lang en gelukkig samen kunnen blijven. Die scène met Viola op dat strand is ook een goede zet, het roept meer vragen op dan het antwoorden geeft, maar het is wel intrigerend.
Het is 'm dus net niet, deze film, maar ook na twee keer kijken kan er niet mijn vinger opleggen waarom.

Nou, dat was een teleurstelling. Van Guillermo del Toro (wiens El Laberinto del Fauno en Crimson Peak ik erg kan waarderen) had ik meer verwacht, zeker aangezien hij met deze film een Oscar heeft binnengesleept. Del Toro is van de moderne sprookjes en daar loop ik meestal wel warm voor, en het concept van een eenzame vrouw die vriendschap sluit met een 'monster' klinkt ook helemaal prima. Het gebruik van gebarentaal zie je lang niet zo vaak in films al ik wel zou willen. Genoeg redenen voor mij om hoge verwachtingen te hebben van The Shape of Water.

Waar is het dan fout gegaan? De setting is interessant, het acteren laat weinig te wensen over en de plaatjes zijn schitterend (de openingsscène alleen al, met die drijvende meubels). Toch was ik nog niet eens halverwege de film toen ik begon te merken dat ik met meer onverschilligheid dan interesse keek naar wat er gebeurde. Ik denk dat ik met name het script de schuld moet geven (ook al kreeg Del Toro ook daar een Oscarnominatie voor), en wel hierom:
- eigenlijk gebeurt er bar weinig in de film. Elisa maakt langzaam contact met het wezen (dat deel vond ik dan wel weer mooi), maar de slechte mensen willen hem zeer doen, dus moeten ze hem bevrijden, wat eigenlijk heel makkelijk lukt. En dat was het dan wel. Waar ik het conflict?
- de personages zijn behoorlijk tweedimensionaal. Elisa is eerst eenzaam en daarna niet meer, dat is de enige zichtbare karakterontwikkeling. Het wezen is blijkbaar alleen maar goed (even dacht ik dat er nog een conflict in het verhaal zou komen toen hij de kat opat maar dat is onmiddellijk vergeven), Zelda en de buurman zijn trouwe sidekicks en verder heb je nog wat Gemene Mensen. De goeierikken doen alleen maar goede dingen en de slechterikken zijn altijd slecht, en niemand lijkt enig intern conflict te ervaren. De enige die mijn aandacht trok was de Russische wetenschapper, maar zijn verhaallijn liep dood.
- waar in El Laberinto del Fauno realiteit en magie heel mooi in elkaar overvloeiden, zijn ze hier niet in balans. Dan weer is voor een probleem een heel banale oplossing nodig, de volgende keer wordt er magie gebruikt om het haar van de buurman te laten groeien. O ja, en op het einde is hij misschien ook wel een god. Op dat punt kon het me niet meer schelen.
- ik weet niet of de makers een punt wilden maken? Iets over vreemdelingen die niet geaccepteerd worden omdat mensen eigenlijk bang voor ze zijn, zoiets? Ergens wordt er een racistische opmerking gemaakt tegenover de zwarte schoonmaakster, de buurman zit in de kast en Elisa is stom en hoort er dus blijkbaar ook niet bij. Met zo'n thema had zeker wat gedaan kunnen worden, maar dan moet je er wel een beetje meer je best op doen. Nu is het meer halfslachtig proberen punten te scoren.
- de schurk van dienst is volstrekt oninteressant. Hij is meer vervelend dan eng, gewelddadig maar lang niet slim genoeg om echt intimiderend te zijn. Ik weet niet of hij überhaupt een motief heeft voor wat hij doet, maar de gemiddelde schurk uit een Marvel-film heeft een beter achtergrondverhaal. Zijn afstervende vingers waren het enige wat ik misschien van hem zal onthouden.
- de dialoog is van heel wisselvallig niveau. Soms heel goed gevonden, zeker als Elisa 'praat'. Dat zal overigens vooral op het conto komen van Sally Hawkins. Haar opgewonden gebarentaal in de scène dat ze de buurman ervan probeert te overtuigen dat ze het wezen moeten bevrijden is fantastisch om naar te kijken. Daartegenover staat de schurk die regelmatig tenenkrommende onzin vertolkt, met als dieptepunt "You deliver. You deliver, that's what you do, you deliver. Right? RIGHT?" tegen zijn spiegelbeeld.
- er lopen ergens ook nog wat Russen rond, met blijkbaar een plan. Of niet. Het maakt in ieder geval helemaal niets uit voor het plot.
- hoezo in vredesnaam die romance tussen Elisa en het wezen? Als er beter naar was toegewerkt en het op het einde zo was gelopen had ik daarmee kunnen leven, maar Elisa voelt zich al heel snel in de film heel erg aangetrokken door het wezen, blijkbaar. Voor zover ik weet hebben ze op dat punt alleen de woorden 'ei' en 'muziek' met elkaar gecommuniceerd, dat lijkt me een vrij matige basis voor een gelukkige relatie. Het feit dat ze allebei eenzame buitenstaanders zijn is onvoldoende rechtvaardiging.

Met deze kritiekpunten was ik bijna op twee sterren uitgekomen. Omwille van een paar aardige scènes ben ik bereid om over mijn hart te strijken en er 2,5 van te maken. Desalniettemin een grote teleurstelling.

Een 'heel klein beetje actie'? 't Was volgens mij meer actie dan detectivewerk (maar je hoort mij niet klagen). Downey en Law zijn inderdaad echt leuk samen, er was een moment in de trailer waarop dat meisje zei 'Oh, they keep flirting like this for hours...' ik heb het alleen niet teruggevonden in de film. Wat wel jammer is, want het is zó op hen van toepassing.

Rachel McAdams vind ik eerlijk gezegd de minste in deze film, het is me niet helemaal duidelijk geworden wat Holmes nou in haar ziet. Verder heb ik niks aan te merken op het acteerwerk, Downey is er zelfs in geslaagd mij te doen vergeten dat hij een Amerikaan is (en eigenlijk is het zoiets als vloeken in de kerk om een Amerikaan Sherlock Holmes te laten spelen), hij was volstrekt geloofwaardig. Ik begin ondertussen ook een zwak te ontwikkelen voor Jude Law, ik weet niet waarom. Mark Strong is mijns inziens een zeer goede schurk, hij heeft er precies het juiste gezicht voor.

Verder vond ik de manier van filmen heel geslaagd in deze context, soms leidt het een beetje af maar het houdt wel de vaart erin. De manier waarop Londen wordt weergegeven is gewoonweg prachtig. Muziek is ook goed, dat had ik ook niet anders verwacht, het gaat hier wel om Hans Zimmer.

Al met al een zeer vermakelijke film; er is genoeg actie en spanning en als je Engelse humor een beetje kunt waarderen valt er zeker wel een beetje te lachen.

Ik ben ook benieuwd naar deel 2!

Wat een plaatje, deze film. Ik denk dat ik er zelfs zonder ondertiteling van zou hebben genoten. Het verhaal stelt niet heel veel voor, maar ik vind gevechten zonder verhaal toch niet echt iets aan en dit verhaal was voor mij voldoende om de gevechten te rechtvaardigen. Gevechten klinkt in dit verband bijna oneerbiedig, de Chinezen maken volgens mij nauwelijks onderscheid tussen danskunst (de echodans, heel mooi) en vechtkunst (de scène in het bamboewoud, al even mooi). Ze geven geweld een bepaalde schoonheid die men in Hollywood niet lijkt te kunnen begrijpen. De choreografie zit perfect in elkaar en dat sommige gevechtshandelingen vermoedelijk niet eens fysiek mogelijk zijn maakt eigenlijk niets uit. Overigens is het ook verbazingwekkend hoe moeilijk sommige personages dood te krijgen zijn, maar dat terzijde. Het gaat erom dat de gevechten er prachtig uitzien, evenals de omgeving. De bossen en velden zijn van een bijna onnatuurlijke schoonheid. Een lust voor het oog dus, deze film. Hoewel het verhaal niet het sterkste punt was vond ik het ontbreken van een typisch Hollywood-einde ook wel weer zo prettig. Normaal laat ik het verhaal sterker meetellen in mijn beoordeling, maart voor House of Flying Daggers maak ik graag een uitzondering.Vier sterren van mij.

Signs is een film die ik wellicht niet had gekeken als ik wist waar hij over ging, maar die ik enkel en alleen op heb gezet vanwege de regisseur (die niet bij iedereen even populair is, maar dat terzijde). Niet dat ik achteraf spijt heb dat ik de film gezien heb, maar als ik had geweten dat het begint met graancirkels dan was ik niet eens begonnen. Fan van aliens ben ik al evenmin.

Gelukkig voor mij heb ik de film onvoorbereid en met plezier gekeken. Mel Gibson is oké, maar ik werd pas enthousiast toen ik Joaquin Phoenix zag. Aliens doen me toch al snel denken aan War of the Worlds en vele andere, veelal een stuk slechtere films. Wat een opluchting toen men in deze film niet met luchtafweergeschut en elite-eenheden kwam aanzetten... Helemaal eens met NYSe in dit opzicht. In plaats van instortende monumenten en wolkenkrabbers krijgen we een verhaal over een gezin dat zich staande probeert te houden in hun eigen huis, iets wat veel beter past bij mijn voorkeur. Dat betekent echter niet dat de film niet spannend is; wellicht dat thrillerliefhebbers niet zo onder de indruk waren, maar ik schrik snel en vind films in dat opzicht al snel spannend genoeg.

De soms extreem negatieve reacties begrijp ik niet goed. Met de aliens had ik nauwelijks moeite. Nee, ze zien er niet fantastisch uit, maar kom op, wie bepaald hoe ze er uit zouden moeten zien? En je ziet ze zo weinig mogelijk, wat ik ook het liefst heb. Bovendien vind ik hun 'allergie' voor water helemaal niet zo'n zwakke plotwending, niet meer of minder dan in War of the Worlds. Ik ging er eigenlijk vanuit dat de aliens zelf niet bewust waren van hun 'allergie' omdat ze voor hun komst naar de aarde nooit in aanraking waren geweest met water. Dat leek me zo logisch dat ik me erover verbaasde dat mensen hierover vielen. En wat ik stiekem nog het leukst vond: de oplossing van het probleem, oftewel de ontdekking hoe de aliens verslagen kunnen worden, komt niet uit Amerika! Je hoort maar heel even op de tv dat de oplossing uit het Midden-Oosten komt, het is ook helemaal niet belangrijk, maar goed, ik kon er wel om glimlachen. Zeker als je bedenkt dat men zelfs in een in Rusland gesitueerde alien-film naar de Amerikaanse ambassade vlucht - zucht... Maar dat terzijde.

Het verhaal vond ik goed genoeg, soms wat sentimenteel maar soms ook wel leuk vindingrijk. De kinderen hebben beide hun eigenaardigheden die later goed van pas blijken te komen, eigenlijk typisch voor deze regisseur. Over die kinderen gesproken, Abigail Breslin is hier enorm schattig en acteert verbazingwekkend goed voor een meisje van een jaar of zes. Verder kent de film wel wat schoonheidsfoutjes, maar niet dusdanig veel om mijn plezier teniet te doen.

Al met al vast niet de beste alien-film ooit, en naar mijn mening ook niet de beste van M. Night Shyamalan, maar zeker niet zo slecht als ik zou hebben gevreesd als ik deze pagina had bekeken. 3,5 ster van mij.

The Silence of the Lambs wilde ik al langere tijd zien; toevallig gebeurde dat ook daadwerkelijk de dag nadat het ik het eerste seizoen van de serie Hannibal had afgekeken. Nu ben ik natuurlijk hopeloos bevooroordeeld en behoorlijk verpest door de briljante Mads Mikkelsen.

Ik had nogal hoge verwachtingen van deze film. Jaren geleden, toen ik nog te jong was voor dergelijke films, hoorde ik mensen er al afschrikwekkende verhalen over vertellen. Met de huiveringwekkende seizoensfinale van Hannibal nog in mijn achterhoofd werd de lat nog hoger gelegd. Helaas werd ik dan ook een beetje teleurgesteld. Niet omdat The Silence of the Lambs een slechte film is, maar anders en minder goed dan ik had gedacht.

Waar ligt dat aan? Onder andere aan de hoofdpersonen: Clarice Starling kan me erg weinig schelen en Jack Crawford is volstrekt overbodig. Hannibals Will Graham is een intrigerend, complex personage, Clarice Starling is nogal saai. Haar flashbacks zijn behoorlijk cliché en haar karakter ontwikkelt zich nauwelijks. Jodie Fosters acteerpresentaties vind ik ook niet prijzenswaardig. Anthony Hopkins is absoluut verdienstelijk als Hannibal, maar toch niet zo oprecht eng als Mikkelsens versie. We worden zo uitgebreid gewaarschuwd over hoe gevaarlijk hij is, dat het vervolgens nogal mee-/tegenvalt. Ja, hij lokt Clarice Starling wat uit de tent, maar hij gaat niet compleet in haar hoofd zitten, wat ik wel verwacht en gehoopt had. We weten dat hij kannibaal is en psychiater, maar van beide 'kwaliteiten' wordt weinig gebruik gemaakt. Hannibals ontsnapping was dan wel weer helemaal prima.

Hannibal heeft ook een veel kleinere rol dan ik dacht. Ik had gedacht dat hij de film zou overheersen - misschien niet in lichamelijke aanwezigheid, maar toch, een groot deel van de film is hij zowel letterlijk als figuurlijk afwezig. Buffalo Bill is ook een goede schurk, maar het duurt behoorlijk lang voordat hij een beetje op stoom komt. Als Clarice eenmaal in zijn huis terecht komt wordt het dan wel weer echt flink spannend, ik ken niet veel spannendere scènes eigenlijk. Dat niveau wordt echter het grootste deel van de film niet gehaald. Vooral het begin was bij vlagen zelfs nogal saai. Ook de sfeer vind ik weinig indrukwekkend. Misschien komt het omdat de film inmiddels toch al wat ouder is, maar ik vind het één en ander er nogal oudbollig uitzien. In de serie (ik ontkom er echt niet aan om constant te vergelijken) is de sfeer binnen een minuut om te snijden en hoeft Mads Mikkelsen nauwelijks meer te doen dan in beeld komen om mij de kriebels te geven. In dat opzicht stelt The Silence of the Lambs me teleur.

Even losstaand van de rest van de film: de filmposter behoort mijns inziens zeker tot de mooiste ooit.

Bevooroordeeld als ik ben kan niet zo enthousiast zijn als velen voor mij. Dat neemt niet weg dat The Silence of the Lambs zeker een onderhoudende film is met tegen het eind een fantastische spanningsopbouw, en vermoedelijk een inspiratiebron voor vele volgende films.

Zelden zoveel spijt gehad dat ik zo'n enorme spoilermagneet ben. De twist was mij al bekend, en dat kleurt de hele film. Ik was liever de eerste keer enorm verbaasd geweest om dan een bij tweede keer te bekijken of de film met voorkennis nog steeds zo goed is. Maar goed, niets aan te doen. Gelukkig vond ik The Sixth Sense ook zonder onverwachte plotwending de moeite waard om te kijken.

Haley Joel Osment moet wel één van de meest adorabele kinderen zijn die ooit in film verschenen is. Hij ziet er niet alleen lief uit, maar acteert verbluffend goed. Het I see dead people is niet voor niets zo'n beroemde quote geworden. Bruce Willis is trouwens ook uitstekend, maar voor een elfjarig jongetje is zo'n prestatie neerzetten nog veel indrukwekkender. Overigens hebben de twee een heel natuurlijke chemie. Ik wens elk beschadigd kind zo'n goede band met zo'n goede psychiater toe.

Het mengen van het drama met de mystery is mijns inziens heel geslaagd. Over het geheel genomen zou ik dit een dramafilm noemen, maar er zitten af en toe wat fijne enge momenten in. De scène met Cole in zijn tentje is best wel griezelig - totdat hij zijn moed bijeenraapt om met de geest te praten, om haar te helpen, dan is het plotseling weer een dramafilm. Ik vond het Münchhausen-by-proxy-subplot ook erg goed, trouwens.

Maar weinig dingen vond ik minder aan deze film. Ik had graag meer interactie tussen Cole en de geesten om hem heen gezien. En ik vond het toneelstuk ook een beetje een vreemd moment voor Cole en Malcolm om afscheid te nemen. Daarnaast vond ik dat moeder Cole wel erg snel geloofde. Ik zou me eerder zorgen maken dat mijn zoon volledig de weg kwijt was.

Doordat ik van de twist afwist, vielen mij dingen op, zoals dat Malcolm alleen met Cole woorden wisselt en dat niemand, behalve Cole, Malcolm ooit aankijkt. Ook als het lijkt alsof Malcolm een gesprek heeft, bijvoorbeeld met Coles moeder, zie je niet dat er daadwerkelijk een woord of blik gewisseld wordt. Ik had liever dat dat soort dingen me pas bij een tweede kijkbeurt waren opgevallen. De verbazing op het eind bleef uit, maar toch vond ik de twist geslaagd. Bruce Willis' acteren in die scène is erg goed en compenseert door ontroering het gebrek aan verbazing.

Gelukkig heb ik dus alsnog kunnen genieten van The Sixth Sense. Ik ga alleen wel wat meer moeite doen om spoilers uit de weg te gaan, denk ik...

Ach, wat is het toch moeilijk om een niet al te lovende recensie te schrijven over een film die je in de bioscoop hebt gezien... Bij mij werkt het in ieder geval zo dat ik sterk de neiging heb om een film dan hoger te beoordelen dat als ik een film thuis kijk. Maar ik ben me er nu van bewust, dus ik zal me proberen in te houden.

Desalniettemin heb ik gewoon genoten van Skyfall! Zó vind ik een actiefilm leuk. Ik durf niet te beweren dat ik alles weet van James Bond, dus ik zal dan ook maar geen vergelijking trekken tussen deze aflevering en vorige. Gelukkig valt er genoeg te zeggen over Skyfall in vergelijking met andere actiefilms. Allereerst de actie: een lust voor het oog, beginnend met de absurde openingsscène. Zo zie ik dat graag: de actie is enerzijds spannend en anderzijds heel vermakelijk, soms juist door de volstrekte onmogelijkheid ervan.

Daarnaast is er een fatsoenlijk plot, zeker voor een actiefilm. Heel verfrissend dat er eens geen sprake is van de vernietiging van de wereld of de heerschappij daarover, persoonlijke wraak is ook wel eens een aardig motief. De plot komt ook goed tot zijn recht dankzij het prima acteren van vooral Judi Dench en Javier Bardem (die mij overigens af en toe aan The Joker uit The Dark Knight deed denken). De verplichte Bond-girl Severine vond ik dan weer helemaal niets aan, dat zijplotje had wat mij betreft geskipt kunnen worden. De interactie tussen James Bond en Eve vind ik dan wel weer heel leuk. Sowieso heb ik niets te klagen over Daniel Craig, ook in zijn scènes met M is hij echt goed. De bijrollen van Ben Whishaw als Q en Ralph Fiennes als Mallory maken mij alleen nog maar blijer.

De climax was ook al naar mijn zin. Geen grote aanval op New York of LA (wat tegenwoordig een verplicht nummer lijkt te zijn in elke actiefilm) maar de belegering van een afgelegen landhuis in Schotland. Ook al zo'n prettige afwisseling. Het Schotse landschap is een prachtig decor voor zo'n dramatisch einde.

Wat valt er verder nog te zeggen? De muziek was netjes, en de openingscredits vond ik eigenlijk een kunstwerkje op zich. Wel een beetje gemist: het gentleman-achtige wat James Bond toch altijd een beetje hoort uit te stralen. In de beginscène zag je dat nog heel mooi (met zijn jasje...), daarna niet meer echt. Al met al heb ik echter vrij weinig te klagen over Skyfall. Laat het vervolg maar komen!

Zo, viel dit even tegen! Ik heb in het geheel geen bezwaar tegen sprookjes en prinsessen, maar dit was toch wel echt saai. Doornroosje is een compleet karakter- en ruggegraatloos figuur. Wanneer ze erachter komt dat ze in feite een prinses is lijkt dit haar volledig onverschillig te laten. De prins is al niet veel beter. Hun liefdesverhaal gaat wel héél erg snel, zelfs voor een sprookje is dit overdreven. De drie feeën hebben nog een soort van karaktereigenschappen, maar heel overtuigend zijn ze nu ook weer niet. Ze hebben 16 jaar voor Aurora gezorgd en dan kunnen ze nog geen taart bakken voor haar verjaardag?

Nee, dan de slechterik. Zij had van mij zeker wat meer aandacht mogen krijgen, ze was namelijk het enige interessante en overtuigende personage. Als zij verschijnt aan het wiegje van Doornroosje lijkt het zowaar nog spannend te gaan worden. Helaas is zij al veel te snel verslagen, waarna het einde behoorlijk afgeraffeld wordt.

Wat blijft er dan nog over? Qua muziek is dit zeker niet één van de beste Disneyfilms; hoewel er met de muziek an sich niets mis is past het niet altijd bij het kinderlijke van het sprookje en ook ontbreken de leuke liedjes. De tekenstijl is anders dan anders, soms vond ik het heel mooi en schilderachtig, soms eigenlijk nogal saai. De stijl is in ieder geval niet eenduidig. Al met al blijft er dan weinig positiefs over. Geef mij maar Beauty and the Beast.

Typisch Tim Burton en alleen daarom al leuk. Elke paar minuten zie je wel iets waaraan je de regisseur herkent (en dan bedoel ik niet Johnny Depp). Het sfeertje is heerlijk griezelig met mistige, duistere landschappen. De hoofdpersoon is een aandoenlijk buitenbeentje (wat we Johnny Depp al vele malen vaker hebben zien doen, maar wat maakt dat uit?) in een wereld die niet veel van zijn methoden moet hebben. Daarom wordt hij door Christopher Lee, die we tot mijn grote teleurstelling niet meer terug zien, naar Sleepy Hollow gestuurd zodat ze in het troosteloze New York mooi van hem af zijn.

In Sleepy Hollow krijgen we meteen al het idee dat er een complot gaande is. Ik was eigenlijk best wel verbaasd toen bleek dat de Headless Horseman echt bleek te zijn, en niet een verklede dorpsbewoner. Gelukkig bleek daarna dat de echte schurk alsnog een mens van vlees en bloed te zijn. Zelfs als we dat weten, duurt het nog even voor het duidelijk wordt wie hier de echte boosdoener is en hoe het complot precies in elkaar zit. Zelf vond ik het een beetje jammer dat de stiefmoeder de schurk bleek te zijn, maar misschien ligt dat wel aan Miranda Richardson. Ze is lang niet zo eng als ze zou moeten zijn. De Headless Horseman blijft ondertussen vrolijk koppen afslaan, altijd leuk, terwijl Ichabod Crane steeds meer geplaagd wordt door herinneringen/nachtmerries. Misschien het engste deel van de film was dat hij zijn moeder vindt in dat martelwerktuig. Brrr... Hoewel, die scène waarin dat kleine jochie zijn moeders hoofd op de grond ziet rollen en haar dode ogen tussen de vloerspleten door naar binnen kijken...

Johnny Depp doet zoals gezegd iets wat hij wel vaker doet, maar hij doet het goed; ik vond zijn personage een leuke hoofdpersoon. Het personage van Christina Ricci vond ik nogal overbodig, eigenlijk, evenals haar romance met Ichabod. De jongen die Ichabod op zijn speurtocht bijstaat vind ik dan wel weer een geslaagde toevoeging, ook al krijgt hij niet zo veel te doen. De meeste acteurs doen het trouwens goed, hoewel sommige wel heel kleine rolletjes toebedeeld hebben gekregen (Christopher Lee - dat was bijna een cameo).

Zoals gezegd is de sfeer precies zoals je dat wilt en verwacht in een film van Tim Burton. Daaraan draagt de spookachtige muziek van Danny Elfman zeker bij. Ook is de film opvallend kleurloos, waardoor al het rood des te meer opvalt. Toch had ik een klein beetje meer verwacht van deze film, maar ik weet niet precies waar dat aan ligt. Ik had graag vier sterren willen geven, nu laat ik het bij 3,5.

Oké, niet een film die ik onbevooroordeeld kon kijken. Sinds ik mij ooit met een soort van wetenschappelijke interesse aan Twilight heb gewaagd heb ik niet bepaald een hoge dunk van Kristen Stewart. Gek op sprookjes ben ik dan weer wel, dus ik wilde de film wel even zelf bekijken - maar dan wel met een korreltje zout. Want kom nou, Kristen Stewart mooier dan Charlize Theron?

Misschien wel het grootste plezier dat ik aan deze film beleefd heb is het zoeken naar enige vorm van uitdrukking in het gezicht van Sneeuwwitje - na enige tijd wordt het werkelijk bewonderenswaardig dat iemand zo uitdrukkingsloos kan kijken. Dat iedereen in de film haar zo'n inspirerende persoonlijkheid vindt is dan ook nauwelijks geloofwaardig te noemen, en haar speech tegen het eind was tenenkrommend. Bovendien lijkt het voor juffrouw Stewart een biologische onmogelijkheid om haar mond dicht te doen.

Maar goed, ik zal de film niet alleen op de hoofdrolspeelster beoordelen. Ik houd van sprookjes dus ik vind het verhaal er best mee door kunnen, hoewel er op de dialogen nog wel het één en ander is aan te merken. Ik werd een beetje ongemakkelijk bij het kijken naar de rede van Huntsman Chris Hemsworth bij het dode lichaam van Sneeuwwitje. Die arme Chris Hemsworth (die het overigens niet slecht deed, vind ik) leek zelf ook moeite te hebben om die tekst uit zijn mond te krijgen. Verder waren er nog wel wat dingen in het verhaal die verder uitgewerkt hadden kunnen worden, zoals het verleden van Ravenna en haar relatie met haar broer (incestueus? Als deze film een volwassen versie van het sprookje moet zijn, doe hier dan iets mee!). Het ergerlijkste gemis is echter de half uitgewerkte driehoeksverhouding tussen Sneeuwwitje, de prins en de jager.

Groot nadeel van de film: de pogingen om episch te zijn. Het één en ander zag er best fraai uit, maar het fijne duistere sfeertje wordt helaas teniet gedaan door het beeld van Sneeuwwitje omringd door eekhoorntjes en elfjes. Van Lord of the Rings weten we dat episch en sprookjesachtig prima samen kunnen gaan - iets wat de makers ook geprobeerd hebben, soms door dingen wel heel erg letterlijk over te nemen. Het allerergste voorbeeld hiervan is wel de bloem die aan de dorre boom gaat groeien op het moment dat Sneeuwwitje gekroond wordt. Dit is letterlijk overgenomen van de scène met de witte boom in Minas Tirith! Een schandelijke vorm van plagiaat, naar mijn mening.

Wat was er dan wel goed? Nou, Charlize Theron zag er schitterend uit in haar gewaden en leek er wel plezier in te hebben om eens lekker evil te zijn. De dwergen deden het alleraardigst en Chris Hemsworth is lang niet erg om tegen aan te kijken. Zo bekeken had er best een hoge score in kunnen zitten voor deze film, met een paar aanpassingen in het script en een andere hoofdrolspeelster. Nu blijft de film voor mij steken op een magere 2,5 ster.

Gisteren gezien toen hij op tv was in het kader van 'Movies voor mannen'. Als vrouw hoor ik een film als Solomon Kane blijkbaar niet te kunnen waarderen...? Eigenlijk vind ik dit een heel leuk genre, ook al weet ik pas sinds gisteren dat het blijkbaar 'sword & sorcery' genoemd wordt. Nu zou ik niet willen beweren dat deze film erg goed is, maar er is een verschil tussen een goede en een vermakelijke film, en vermakelijk is Solomon Kane zeker.

De duistere sfeer met hier en daar wat bovennatuurlijk kwaad kan mij zeker wel bekoren. Heksenverbrandingen, kruisigingen, plunderingen, allemaal leuk in een film. Wat ik wel jammer vind is dat die typische pestdokters die je in het begin ziet vervolgens niet meer terugkomen. De pest had het geheel nog wat sfeervoller gemaakt (ook al klinkt dat wat vreemd...). Solomon zelf is een beetje een enigmatisch karakter dat mij meer dan eens aan Aragorn deed denken (dolende edelman ver van huis, thuis in de natuur, goede vechter, lange zwarte jas, zelfde kapsel...). Op zich maakt het feit dat je zo weinig van hem weet zijn personage wel boeiender, maar ik had toch graag iets meer achtergrond gewild (zou dat zijn omdat ik vrouw ben?). Aan de andere kant is het ook geen probleem om hem gewoon te zien vechten. Op de actie heb ik niets aan te merken.

Soms is het verhaal wat voorspelbaar. Zoals het gebeuren met die priester die hem dat luik in gooit. Zelf had ik dat al lang zien aankomen en het past mijns inziens niet echt bij een doorgewinterde avonturier als Solomon Kane om daar in te trappen. Een ander minpunt is dat veel acteurs niet de ruimte krijgen om iets met hun personages te doen, zoals de broer van Solomon of Meredith. Het zijn niet bepaald de meest memorabele personages zo.

Maar desalniettemin heb ik hiervan genoten. Drie sterren, welverdiend.

Dit ging even anders dan verwacht! Van wat ik wist van het verhaal - ongetrouwde vrouw komt op school werken in klein plaatsje en doet met haar wilde ideeën de gemoederen hoog oplopen - had ik een veel knussere miniserie verwacht, meer à la Cranford. Ondanks de kleurrijke hoofdpersoon is de setting opvallend sober. De Eerste Wereldoorlog heeft diepe wonden achtergelaten, ook in dit uithoekje van Engeland, en de Depressie heeft verwoestende effecten op alle lagen van de bevolking. Niks knus en kneuterig, de sloppenwijken zijn vooral akelig en uitzichtloos, en iedereen met invloed lijkt nog in de negentiende eeuw te zijn blijven hangen.

In deze setting komt Sarah Bunting terecht, en het is maar goed dat ze zo'n doorzettingsvermogen heeft. Natuurlijk krijgt ze de nodige tegenwerking, zoals van de stijfkoppige Mr. Carne, maar gelukkig boekt ze ook vooruitgang. Echter gaat het verhaal dan alsnog niet zoals ik verwacht had. Het duistere geheim van Mr. Carne is iets duisterder dan ik dacht: niet zozeer dat hij een krankzinnige vrouw heeft, maar dat hij daar persoonlijk meer verantwoordelijk voor is dan iemand weet. Geen wonder dat hij daar nog steeds meer worstelt, wel verwondert het me dat een soort van catharsis uitblijft. Zo kent het verhaal wel meer onverwachte wendingen, die mij soms wat vreemd aandoen. Mr. Carne is écht dood. Midge kiest er toch echt voor om bij de grootouders te gaan wonen die nooit iets van haar hebben willen weten. Ze zijn niet zozeer ongeloofwaardig als wel onverwacht. Misschien dat het een en ander beter had uitgepakt als er in de derde aflevering iets meer tijd voor was genomen.

South Riding volgt niet de typische paadjes van het kostuumdrama. Dat zal ook wel niet de bedoeling geweest zijn, het weinige dat ik over het boek en de schrijfster weet in aanmerking genomen. Kostuums, locaties en sfeer zijn weliswaar heel belangrijk (en ook goed verzorgd, evenals het acteerwerk trouwens) maar uiteindelijk is South Riding een tamelijk serieus verhaal dat, voor mij althans, niet altijd bevredigend is maar zeker indruk maakt.

Lange tijd geleden dat ik me zo goed vermaakt heb met een Marvelfilm. In het vorige deel dat ik keek was Spider-Man al een van de weinige lichtpuntjes, en ook in zijn solofilm valt Spider-Man niet tegen.

Voor een groot deel is dat te danken aan Tom Holland. De rol lijkt hem op het lijf geschreven. Om zo'n rol goed neer te kunnen zetten heb je toch een bepaalde uitstraling nodig, en Holland komt daarin niets te kort. Hij leeft zich met zichtbaar plezier uit als de charmant-onhandige Peter Parker en heeft een prettige chemie met elke tegenspeler (zelfs met Robert Downey Jr., die ook speelt wat hem op het lijf geschreven is). Sowieso lijkt ongeveer iedereen het in deze film naar zijn zin te hebben, iets wat zeker niet bij alle Marvelfilms aan de hand is.

Daarnaast vond ik de humor geslaagd (wat ook voor een groot deel op het conto van Holland te schrijven is). Peter is een aandoenlijk enthousiaste tiener die in een boel situaties terechtkomt die zowel absurdistisch als ergens ook wel weer realistisch zijn (een fietsendief tegenhouden en vervolgens een briefje bij de fiets achterlaten omdat je niet weet wie de eigenaar is. En een vriendelijk verzoek om genoemde fiets niet te stelen). Ook de interacties met Karen (duidelijk gemodelleerd naar Iron Man en Jarvis) vond ik vermakelijk.

Het verhaal kiest er duidelijk voor om zich te richten op de ontwikkeling van Spider-Man, waardoor er een prettige afwisseling is tussen actiescènes en dialoog. De schurk van dienst wordt niet ingewikkelder gemaakt dan nodig, hoewel het een leuke vondst was dat hij de vader van Peters date bleek te zijn. Het spannendste deel van de film was voor mij vreemd genoeg de autorit naar het schoolfeest. Tijdens het daadwerkelijke eindgevecht begon ik daarentegen een beetje mijn interesse te verliezen. Mijns inziens hadden die scènes wel wat ingekort mogen worden.

Als ik deze film vergelijk met de laatste Captain America valt mij tot mijn verbazing op dat deze film veel volwassener oogt. Homecoming neemt zichzelf precies serieus genoeg, terwijl Civil War een topzware film was met een vrij infantiel plot. Spider-Man wordt geconfronteerd met de gevolgen van zijn daden en komt tot een paar belangrijke inzichten, zonder dat de makers zich vertillen aan drama. Dat resulteert in een gebalanceerde film die plezierig kijken is.

Na een korte onderbreking kan ik mijn herziening van alle delen in logische volgorde voortzetten. Ik heb geen idee wanneer ik dit deel voor de laatste keer heb gezien - ik heb de 'nieuwe' trilogie en The Empire Strikes Back ontelbaar veel vaker gezien - dus het was in veel opzichten een verrassing.

Maar wel een aangename verrassing! Ik was een beetje huiverig dat, na het zien van delen 1-3, het wat moeilijk zou zijn om over te schakelen naar de oudere delen. Ik was vooral bang dat de effecten pijnlijk gedateerd zouden zijn, maar dat is me echt enorm meegevallen. Het voornaamste verschil is natuurlijk het duel tussen Darth Vader en Obi-Wan Kenobi, waarbij het gevecht in deel IV toch wel tegenvalt in vergelijking met The Battle of the Heroes in deel III. Verder is het duidelijk hoe weinig computers ingeburgerd waren in 1977. Tegenwoordig kom je echt niet meer weg met wat knipperende lampjes om aan te geven dat er iets technisch hoogstaands aan de hand is. Wat mij echter enorm is meegevallen, zijn alle rare wezens. Die zien er misschien nog wel beter uit dan in Episode I (hoewel ik denk dat dat straks voor Yoda een ander verhaal is).

Wat je ook erg merkt aan dit deel, is dat het een opzichzelfstaand verhaal is. Er heeft zich weliswaar van alles afgespeeld dat leidde tot de opstand tegen The Empire, maar dat doet er op dit moment niet toe. Begrippen als 'the Force' worden ook rustig uitgelegd. Voor leken zal dit deel veel gemakkelijker te volgen zijn dan delen 1-3. Deze zaten vol verwijzingen naar andere delen, wat aan de ene kant diepgang geeft, maar ook verwarring kan veroorzaken. A New Hope is overzichtelijker, het verhaal rechtlijniger. De toon lijkt ook veel lichter, wat ook wel prettig is na het zwaar dramatische Revenge of the Sith.

Het acteerwerk is redelijk tot goed en de personages zijn interessant. Leia, Luke en Han Solo vormen een prima trio; een goede combinatie waar men in de delen 1-3 geen equivalent voor heeft kunnen vinden. Darth Vader is met recht een van de meest epische schurken ooit - al krijgen we hier veel te weinig van hem te zien. Het enige personage dat er wat bekaaid vanaf komt is Obi-Wan. Zijn rol is wel heel snel uitgespeeld. Verder is de muziek natuurlijk erg goed, hoewel we nog even moeten wachten op het meest badass filmthema ooit: The Imperial March. En ik vond het ook grappig om te zien hoe Leia en Padme alleen al aan elkaar gelinkt worden door hun kapsels!

Vergeleken met andere delen is A New Hope vooral een stuk simpeler. Maar dat is lang niet erg, want de film is volledig in zijn opzet geslaagd. Ik ben erg blij dat het zo'n succes bleek te zijn dat er een trilogie van werd gemaakt. Ik wil graag meer zien van het trio Leia-Luke-Han, meer Force, meer light sabers, maar vooral meer Darth Vader. Kom maar op met The Empire Strikes Back!

Zoals vele anderen was voor mij was The Force Awakens de reden om alle Star Wars-films weer eens te kijken. Het duurde even, maar nu ben ik dan begonnen bij deel 1; ik ga ze voor de verandering maar eens in de volgorde van 1 tot 6 kijken. Nu ben ik me al te zeer bewust van de wat zwakke reputatie van dit deel, dus mijn verwachtingen waren niet al te hoog. Maar is dat me eens even meegevallen!

Waar ik episode II en episode V vaak gezien heb, kon ik me van dit eerste deel niet heel veel meer herinneren. Er was iets onderwater, iets met paarse ballen en een race. Darth Maul kon ik me nog heel goed herinneren, om zijn enge schmink die me vroeger nogal intimideerde, en om het fantastische eindgevecht met het epische Duel of the Fates. Wat verder ook veel indruk maakte waren de kostuums van de koningin, en meer nog, de manier waarop ze haar lippenstift draagt. Dat vond ik als klein meisje fascinerend...

Er zijn vast een boel redenen om op deze film neer te kijken. Het acteerwerk is lang niet altijd goed te noemen, zelfs van Natalie Portman niet! Shmi Skywalker was weinig indrukwekkend, Ewan McGregor maakt ook nog niet echt veel indruk, en de jonge Anakin deed het zo goed als je van de gemiddelde kindacteur mag verwachten. Op Liam Neeson kan ik echter niks aanmerken, ik vind dat hij zijn rol prima neerzet. Jar Jar Binks is voor menigeen het grote struikelblok van de film, en hij ís ook belachelijk, maar om heel eerlijk te zijn kon ik wel om hem lachen. Misschien is het puur jeugdsentiment, misschien is het mijn onwrikbare sympathie voor iedereen die er in slaagt nog onhandiger te zijn dan ik, maar ik kan geen hekel hebben aan Jar Jar.

Qua details is het plot ook niet perfect (midichlorians...) maar in de grote lijnen vond ik het prima. Je moet er soms gewoon in mee gaan (Qui-Gonn is een awesome Jedi, dus hij wist vast wat hij deed toen hij alles op het spel zette toen hij Anakin liet racen.). De Trade Federation heeft natuurlijk liever een quasi-rechtmatige bezetting van Naboo, dan dat ze de hele planeet platgooien. En Anakin is natuurlijk niet voor niets de chosen one, natuurlijk is hij overal goed in. Hoewel, en dat verraste me eigenlijk best wel, er nu al wordt gezegd dat er een gevaar in hem schuilt.Wat ik probeer te zeggen: als je er een beetje gewillig tegenover staat, is het verhaal prima te doen.

Ik snap het grote probleem met de sfx ook niet zo. Natuurlijk is het niet zo geavanceerd als nu, maar je kan van een film uit 1999 ook weer niet verwachten dat er dezelfde technieken gebruikt worden als in 1977. Ik vond de effecten in ieder geval nergens storen.

Daarnaast heeft de film twee heel sterke punten: de epische muziek (natuurlijk) en de prachtige locaties. Tatooine ziet er verschrikkelijk uit, maar wel op een geslaagde manier, en Naboo is adembenemend mooi. De stad, het paleis, de bossen, echt heel erg mooi. Verder ben ik nog steeds onder de indruk van de gewaden van de koningin. Ze zijn lang niet allemaal mooi, maar fascinerend zijn ze wel.

Ik verwachtte eigenlijk dat ik mijn best zou moeten doen om deze film leuk te vinden, maar eigenlijk ging dat vrij moeiteloos. Zwakke punten genoeg, maar niets dat de pret echt kan bederven. Als dit de slechtste film van allemaal is, ga ik nog erg genieten van het herkijken van de volgende vijf delen!

Deze zomer ben ik eindelijk maar toch begonnen met het herkijken van Star Wars, van episode I tot VI. Episode I was mij eigenlijk enorm meegevallen, ondanks z'n slechte reputatie. Voor deel II geldt dat dit waarschijnlijk het deel is dat ik het meest gezien heb (ik had altijd al een voorkeur voor Attack of the Clones en The Empire Strikes Back); maar de laatste keer is alweer een tijd geleden en ik was bang dat het wellicht nu toch tegen zou vallen.

Maar nee hoor, ik heb als vanouds heerlijk genoten van Attack of the Clones. Ja, het heeft z'n mankementen, en mensen die de film een slechte beoordeling geven hebben op veel punten gelijk. Het acteerwerk is veelal matig, de dialogen weinig soepel en de meeste onderlinge relaties zijn ook niet helemaal zoals ze zouden moeten wezen. En iedereen met enig gezond verstand en ogen in z'n hoofd moet toch kunnen bedenken dat het niet heel verstandig is om Anakin en Padmé met z'n tweeën uit picknicken te sturen? Maar the Dark Side clouds everything, blijkbaar...

En toch, en toch... Ik heb hier in het verleden ooit eens vier sterren aan gegeven, en daar ga ik niks van afhalen. Ik vind deze film nog steeds geweldig. Alles wat ik me kon herinneren (de lopende band! De arena! Clones! Count Dooku!) was nog steeds even spannend als de vorige keren. De romance tussen Padmé en Anakin is weliswaar niet helemaal goed uitgevoerd, maar in concept vind ik het eerlijk waar een heel goede verhaallijn. Gescheiden door tijd, positie en verplichtingen, maar toch tot elkaar aangetrokken. Padmé is een heel stuk losgekomen sinds ze geen koningin meer is, en ik denk dat Anakin een zachtere, vrouwelijkere kant in haar naar boven haalt. Ze is verstandig genoeg om de romance in de kiem te smoren, totdat het lijkt dat ze beiden zullen gaan sterven. En als ze eenmaal toegegeven hebben, is er geen weg meer terug. Ik vind het fascinerend hoe relatief kleine gebeurtenissen kunnen leiden tot het grootse drama dat ons nog te wachten staat in komende delen. Nu ik de delen allemaal achter elkaar kijk, valt het me pas op hoe ze samenhangen. In het begin van de film zegt Obi-Wan tegen Anakin: 'Why do I get the feeling you're going to be the death of me?' En ineens daagde het me: hij heeft gelijk. Anakin gaat Obi-Wan doden... Dat wist ik al veel langer, maar pas nu komt de samenhang.

Ik denk dat dat laatste ook een belangrijke reden is dat ik dit deel zo graag zie. Het is een inleiding op het grote drama dat zich in deel III zal voltrekken, om vervolgens de oorspronkelijke trilogie in te luiden. Wat je ook aan te merken hebt op deze film, de samenhang met de andere delen is sterk aanwezig. Dit wordt in de muziek ook nog eens benadrukt, door flarden uit Duel of the Fates uit episode I, en, belangrijker nog, The Imperial March terug te laten komen.

Sowieso is de muziek een van de sterkste punten. John Williams gebruikt de bekende thema's heel goed, en geeft ons ook nog een schitterend nieuw thema, dat tegelijkertijd romantisch én helemaal Star Wars is. Daarnaast zijn de kostuums weer fascinerend, evenals de kapsels van Padmé (hoe krijgt ze dat toch voor elkaar?). Over de choreografie van de gevechten kan ik evenmin klagen, en ik ben altijd erg enthousiast over Yoda in actie.

Ik weet dat ik bevooroordeeld ben en de film door een nostalgische bril zie, maar ondanks de vele mankementen vond ik Attack of the Clones fantastisch. Nu zie ik een beetje op tegen het herkijken van het derde deel, waarin er zoveel mis gaat. Deel 2 is tenminste nog een soort van hoopvol - misschien is dat de reden dat mijn voorkeur naar dit deel uitgaat. Tegelijkertijd weten we dat het niet veel langer meer goed kan gaan. Zoals Yoda al zegt: The shroud of the Dark Side has fallen.

Ach, wat een tragedie... Ik zag een beetje op tegen het herkijken van dit deel, en nu ik het gedaan heb weet ik precies waarom. Episode II zette de stukken klaar op het bord, en we weten wat de uitgangssituatie in episode IV is. Dat maakt Revenge of the Sith dus het deel waarin alles misgaat.

En hoe... Bijna de hele film is een grote val bergafwaarts. Het deed me meermaals aan een Griekse tragedie denken. Helden die door hun hoogmoed ten val worden gebracht, een 'profetie' (Anakins dromen van Padmés dood, in dit geval) die juist waarheid wordt omdat men er onderuit probeert te komen, verzet tegen de natuurlijke loop van het leven (lees: de dood) dat alleen maar meer dood veroorzaakt, en de held die in een vlaag van verstandsverbijstering de dood van zijn geliefde vrouw veroorzaakt.

Het persoonlijke drama van Anakin vind ik zelf al tragisch genoeg. Het acteerwerk is niet al te goed en de chemie tussen hem en Padmé laat te wensen over (maar beter dan in de vorige film), maar met het verhaal an sich is weinig mis. Ik vind het wel jammer dat Padmé dit deel volledig buiten de actie staat. Alleen tegen het einde komt ze heimelijk in actie. Natuurlijk is het dan al te laat.

De relatie tussen Anakin en Palpatine is goed uitgewerkt, al krijg ik het gevoel dat ik wat gemist heb. Stonden die twee altijd al zo op vertrouwelijke voet met elkaar? Hoe dan ook, je voelt hoe Palpatines invloed groter wordt met elke scène die ze samen hebben, en hoe Anakin steeds meer stappen zet op het pad naar The Dark Side. Dan, tegen beter weten in, flakkert de hoop nog even op (als Anakin aan Mace Windu vertelt dat Palpatine een Sith is) om vervolgens volledig in de grond te worden geboord.

Dat laatste gebeurt als Anakin ingrijpt tijdens Palpatines arrestatie en Mace Windu sterft. De hel breekt los. Wat volgt is het hartverscheurende Order 66 en het drama in de Jedi Temple. De film slaagt er perfect in om het drama hard aan te laten komen door in te zoomen op de details: de vallende staf van Yoda, Anakins betraande gezicht... John Williams' aangrijpende soundtrack erbij en je kunt me opdweilen.

Maar het is nog niet voorbij. De overgebleven Jedi (alle twee...?) geven de strijd niet zomaar op, en dus krijgen we twee epische gevechten te zien. Yoda in actie is altijd een plezier om naar te kijken, hoewel de verslagenheid op zijn gezicht als hij beseft dat hij gefaald heeft weer heel triest is om te zien. Overigens vind ik Yoda uitstekend geanimeerd; zijn gezichtsuitdrukkingen zijn levensecht. Het meeste indruk maakt natuurlijk de Battle of the Heroes. Het enige gevecht dat zich qua choreografie kan meten aan Duel of the Fates in deel I, maar dan met een veel grotere emotionele impact.

Dan is de tragedie bijna compleet. Darth Vader wordt geboren terwijl Padmé het leven opgeeft en als trap na krijgen we nog de begrafenis te zien ook. Het enige kleine beetje hoop in deze film is het shot van de twee manen van Tatooine.

Ik weet dat er het een en ander aan te merken valt op deze film. Het acteerwerk en de dialogen hadden beter gekund. Maar de gevechten zijn prima, de special effects zijn nauwelijks gedateerd, Padmés kostuums zijn nog altijd fascinerend, de locaties schitterend, de muziek onveranderd goed. Dat alles, in combinatie met het episch-tragische verhaal, maakt dit tot een uitstekende film. Niet altijd een prettige film om te kijken trouwens, zo deprimerend. Hoog tijd voor A New Hope.

Blijkbaar heb ik in een grijs verleden hier eens 3.5 ster aan gegeven. Waarom was dat? Ik heb dit deel van allemaal het vaakst gezien; kon er geen genoeg van krijgen. Laatste keer was echter alweer een lange tijd geleden. Desalniettemin laaide het enthousiasme al snel op toen ik dit deel weer opzette in mijn (nogal trage) marathon. Wat een feest van herkenning!

Ik ken het verhaal niet meer van begin tot eind, maar er zijn een heleboel scènes die ik heb onthouden. Als we beginnen in de sneeuw, denk ik meteen 'o ja, straks moet Luke zien te overleven in een dode ijskameel!' Dan is de film nog maar net begonnen. Ik kan me Dagobah nog goed herinneren - ik vond Lukes visioen daar altijd heel creepy - evenals het einde. Het bevriezen van Han Solo maakte ook altijd veel indruk. Ik was een beetje huiverig om het een en ander terug te zien; bang dat het tegenviel in vergelijking met mijn herinnering. Gelukkig is dat enorm meegevallen.

Aanvankelijk schrok ik een beetje van Yoda. Nog niet eens zo van de pop zelf, ik vond zelfs dat hij merkwaardig veel expressie heeft voor een pop. Meer van zijn gedrag, alsof er een steekje los zat, heel anders dan de wijze Yoda uit episodes I-III. Gelukkig bleek dat allemaal een test - hoe heb ik dat kunnen vergeten?

Terwijl Yoda en Luke aan het trainen zijn en Han en Leia kibbelen in de ruimte, is het Darth Vader die de show steelt. Is er ooit een meer badass schurk geweest? Het pak, het kenmerkende geluid van zijn ademhaling, de bijna onmenselijke stem waarmee hij constant memorabele oneliners uitspreekt, John Williams' epische The Imperial March... Natuurlijk is de onthulling op het eind geen verrassing meer voor iemand die ooit op het internet geweest is, maar dat doet niets af aan het drama van het moment. Sowieso vind ik de confrontatie tussen Vader en Luke heel sterk. Het gevecht is ook veel beter dan het duel tussen Vader en Obi-Wan in episode IV. Niet alleen veel beter gechoreografeerd, maar ook veel sterker dramatisch geladen.

Hiermee heeft The Empire Strikes Back een veel donkerder toon dan zijn voorganger. Toch blijft de film goed in balans, mede dankzij de goede chemie tussen Han en Leia. De personages worden mij steeds dierbaarder. Ik moet hier ook nog even opmerken dat ik vind dat de makers oprecht hun best hebben gedaan om de link te leggen tussen Leia en Padmé, sterker nog dan de link tussen Leia en Luke. Er zijn heel veel kleine momenten dat ik de overeenkomsten tussen hen beiden zie. Maar goed, Leia was er eerder dus misschien past dit commentaar niet bij deze film, maar het viel me wel op.

Ik kan maar weinig minpunten bedenken. Soms vond ik de effecten wat minder geloofwaardig dan in episode IV, maar over het algemeen zijn ze redelijk. Het verhaal en het drama zijn weinig subtiel, maar dat kan me weinig schelen. Het einde is een halve cliffhanger en daar houd ik niet zo van. Verder heb ik vooral heel erg veel plezier beleefd aan The Empire Strikes Back, ook na heel veel jaar en na heel vaak kijken. Dat verdient wel 4.5 sterren.

Interessant om te zien hoe de meningen verdeeld zijn over episode VI. Dat The Empire Strikes Back goed is, lijkt iets waar iedereen het over eens is, en dan komen we bij dit deel en ontstaan er weer heel uitlopende meningen. Ikzelf vond dit deel zeker niet tegenvallen. Er zit een mooi tempo in, voldoende drama en een goede finale.

Ik kan me niet herinneren hoe oud ik was toen ik deze film voor het eerst zag (sowieso veel jonger dan 12). Ook van het inhoudelijke verhaal kan ik me niet veel herinneren. Daarentegen kan ik me nog heel goed herinneren wat voor indruk de film op mij maakte. En nu ik alle delen jaren later opnieuw kijk, blijkt die indruk nauwelijks veranderd te zijn.

Het eerste deel van de film, de redding van Han Solo, vond ik altijd ontzettend leuk, en nog steeds. Het zijn van die typische jongensboek-scènes, inclusief monster en loopplank waar je van afgeduwd wordt. Ik vraag me af wat precies de motieven waren om Leia zo schaars gekleed te laten gaan, maar het doet me plezier om te zien dat ze zelfs in bikini en geketend nog uitstekend voor zichzelf kan zorgen. Uiteindelijk is zij degene die Jabba the Hutt om zeep helpt. Jabba is trouwens een legendarisch personage in mijn herinnering, het toppunt van vunzigheid en slijmerigheid en smerigheid, een beetje camp maar erg leuk.

De film vertraagd halverwege iets. Persoonlijk heb ik een enorm zwak voor de Ewoks (misschien moeten zij de vrouwelijke helft van het publiek aanspreken?) al moet ik toegeven dat de film er wat te veel tijd aan verspilt. De schijnbare driehoeksverhouding tussen Luke, Leia en Han wordt net niet helemaal uitgewerkt, wat ik jammer vind.

Maar dan komt het eind, en dat maakt alles goed. Natuurlijk hebben we eerder een Death Star gezien (en volgt er nog eentje in episode VII), en zodoende lijkt een deel van de finale verdacht veel op episode IV. The Return of the Jedi heeft echter een heel sterke troef in handen met de uiteindelijke confrontatie tussen Darth Vader en Luke. Nu ben ik sowieso al een groot liefhebber van het personage Darth Vader, en de ontwikkelingen in dit deel versterken dat alleen maar. Knap hoe een personage in een masker en met een weinig menselijke stem toch zo menselijk kan overkomen in zijn worstelingen. Veel mensen vinden episode I-III niet de moeite waard/beschamend slecht, maar ik ben daar niet één van. Ik ben heel erg blij dat we in dit laatste deel iets terug krijgen te zien van de Anakin Skywalker uit de eerste drie delen. Ik wist wel dat er nog iets goeds in hem was! Voor mij is de ontwikkeling van Darth Vader een van de sterkste punten uit de trilogie.

Ik weet nog goed dat ik heel erg ontdaan was dat Darth Vader/Anakin Skywalker stierf na zijn 'bekering', toen ik dit film als klein meisje zag. Ook nu liet het me zeker niet koud. Dan volgt er nog zijn crematie en dan de laatste scènes. De overwinning is behaald, maar duur betaald. John Williams illustreert dat fantastisch in zijn muziek (evenals de worsteling van Darth Vader overigens, moet je eens op letten!) met het prachtige Victory Celebration. Als de kenmerkende tonen klinken, weet ik dat het verhaal uit is. Helaas, na zes delen is het voorbij! Althans, de vorige keer dat ik The Return of the Jedi zag, was dat zo. Ook nu het verhaal nog niet uit blijkt te zijn, heeft het einde van deze film voor mij een bitterzoete klank.

Ik kan wel wat minpunten opnoemen voor dit deel. Zo vind ik niet alle verhaallijnen even goed uitgewerkt en ook laten de acteurs af en toe wat steken vallen. Het avontuurlijke eerste deel van de film en het al evenzeer geslaagde dramatische einde maken dat echter ruimschoots goed. Misschien geldt dat wel voor de hele serie. Star Wars kent zijn gebreken, zeker in vergelijking met andere epische series zoals The Lord of the Rings, om maar een voorbeeld te noemen. Voor mij persoonlijk wordt dat echter ruim gecompenseerd door het plezier, het drama en natuurlijk de nostalgie. De quotes, de setting, de personages (zelfs de robots!) zijn me al zolang ik me kan herinneren heel dierbaar. Wat mij betreft met recht een klassieke filmreeks die ik vast en zeker te zijner tijd opnieuw met heel veel plezier zal bekijken.

Om eerlijk te zijn vond ik het best spannend om The Last Jedi te herzien. In tegenstelling tot alle vorige delen heb ik deze alleen nog maar in de bioscoop gezien en ik was toen behoorlijk enthousiast. Pas daarna kreeg ik goed mee wat voor tweedeling dit deel veroorzaakte onder de fans. Misschien dat ik de film te mild had beoordeeld, vanuit mijn enthousiasme en doordat ik hem in de bioscoop zag? In voorbereiding op The Rise of Skywalker heb ik dit controversiële deel toch maar weer bekeken. En gelukkig voor mij: ik vond het nog steeds/opnieuw een prima film.

De film werkt zelfs nog beter als je hem vlak na The Force Awakens kijkt, zoals ik deze keer gedaan heb. De film begint ongeveer direct na het einde van de vorige en speelt zich in heel weinig tijd af (dag of drie?). Je merkt aan alles dat The Last Jedi een vervolg is. Er is nauwelijks introductie en het tempo ligt hoog. Er gebeurt ongelooflijk veel in de film, waarbij het basisplot eigenlijk vrij eenvoudig is: de rebellen proberen een nieuwe thuishaven te vinden maar worden heel dicht op de hielen gezeten door de op wraak beluste First Order. De vele zijplotjes stammen hiervan af en keren er steeds naar terug.

Rey heeft de missie om Luke terug te brengen bij The Resistance, maar is eigenlijk veel meer op zoek naar zichzelf en wat ze aan moet met haar nieuw gevonden krachten – klinkt wel een beetje als The Empire Strikes Back, toch? Luke blijkt niet zo heel behulpzaam, daarover later meer, waardoor Rey alleen maar meer eenzaam en vertwijfeld raakt. En wie was er ook alweer nog meer eenzaam en vertwijfeld? Inderdaad, Kylo Ren, mijn favoriete getroebleerde schurk van het afgelopen decennium. Die twee zijn twee kanten van dezelfde medaille, en ook nog eens in een vergelijkbare positie: op zoek naar leiding, ’someone to show me my place in all this’ en beide zijn ze zojuist hard afgewezen. Als Kylo Ren en Rey vervolgens samengebracht worden op een manier waar ze allebei niet onderuit kunnen, is het niet zo heel gek dat ze naar elkaar toe bewegen. Ik denk dat dit mijn favoriete aspect is van de film, met als hoogtepunt de scènes in de troonzaal. Uiteindelijk keert Rey terug naar de rebellen in nood, terwijl Kylo Ren nu opper-bad guy lijkt te zijn geworden. Een definitieve confrontatie moet nog volgen.

Onze vriend Luke blijkt helaas niet zo vriendelijk, maar een verbitterde oude man te zijn geworden. Ik weet dat sommige mensen zich verschrikkelijk ergeren aan het weggooien van de lightsaber aan het begin, maar op mij had het een ander effect. Ik begreep dat Luke zich heel erg actief had afgezonderd van de wereld en de Jedi, en dat daar ongetwijfeld meer onder moest liggen. Om gedurende de film erachter te komen wat er precies gebeurd is, wat dat met Luke heeft gedaan en hoe Luke zich nu gaat verhouden tot Rey en de rebellen vond ik eigenlijk alleen maar heel boeiend. Ik denk echter wel dat het iets subtieler had gekund, misschien dat het dan minder mensen afgestoten had.

Zoals gezegd zijn de rebellen ondertussen hard bezig met ontkomen aan de First Order. De film begint bijna onmiddellijk met een actiescène. Ik zat meteen op het puntje van m’n stoel, al wist ik van twee jaar terug nog precies hoe het af ging lopen met die bombardeerschepen. Erg sterke scène. Vervolgens krijgen we een mooi moeder-zoonmoment op afstand en kort daarna de Mary Poppins-scène. Daar sta ik nog steeds wel wat dubbel in. Dat Leia de Force gebruikt hoeft niemand te verbazen, ze is immers een Skywalker en gaf in het vorige deel ook al blijk dat ze er op z’n minst gevoelig voor is. Maar deze uiting van de Force is dan wel weer vrij extreem en ziet er helaas een beetje onbenullig uit. Bij de rebellen ontstaat vervolgens een leiderschapscrisis waarbij de beruchte Holdo naar voren komt. Ik kan begrijpen dat ze niet iedereens favoriete nieuwe personage is (het zou inderdaad best geholpen kunnen hebben om Poe te vertellen dat ze een plan had) maar heel vervelend vind ik haar ook weer niet, en ze verricht wel even in haar eentje één van de stoerste acties van de hele film. En persoonlijk vind ik het ook wel prima dat Poe een keer op z’n dak krijgt. Misschien is het wat te modern voor sommigen, maar alles op willen lossen met rücksichtslos geweld (hop in an X-Wing and blow something up) is echt niet meer van deze tijd. Overigens vind ik Poe een prima personage en vind ik het feit dat Holdo een vrouw is echt totaal niet relevant voor de beschouwing van dit deel van het verhaal. Maar dat ben ik, anderen zullen daar anders over denken.

Iemand anders die onverdiend veel haat over zich heen krijgt is Rose. Ik snapte nooit zo goed waarom, Finn zou echt verloren zijn zonder haar. En dan heb ik het niet alleen over het feit dat ze zijn compleet nutteloze kamikazeactie afbreekt (kom op zeg, als zelfs professionele waaghals Poe Dameron zegt dat het zinloos is, dan heeft het écht geen zin om jezelf in een kanon te rijden). Inmiddels heb ik echter een mooie video gezien van iemand die er meer verstand van heeft dan ik, en zijn uitleg over (verwachtingen van) rolpatronen voor mannen en vrouwen vind ik een zeer plausibele verklaring voor de verdeeldheid onder de fans en met name de haat die sommige vrouwelijke personages krijgen. Echt een aanrader: How The Last Jedi Defies Expectations.

In mijn herinnering leek het hele gedoe op de casinoplaneet best lang te duren en vrijwel los te staan van het verhaal. Bij herziening vind ik eigenlijk dat het best duidelijk is waarom Rose en Finn daar wezen moeten, en dat ze hun missie uiteindelijk niet weten te voltooien maakt hun acties nog niet zinloos. Het personage DJ vond ik echter van weinig toegevoegde waarde.

Wat valt er verder nog te zeggen? Vandaag sprak ik nog met iemand die diep teleurgesteld was in The Last Jedi en behalve veel dingen die ik hierboven al besproken heb had hij klachten over de dood van Snoke en de ouders van Rey. Nu heb ik Snoke nooit heel boeiend gevonden, zoals The Emperor ook nooit half zo interessant was als Darth Vader, en zijn dood vond ik echt geniaal gedaan, dus dat probleem herken ik helemaal niet. En wat betreft de ouders van Rey: is het echt belangrijk dat ze mensen waren die wij kennen? Voor mij ligt hun belang erin dat ze Rey in de steek gelaten hebben waardoor zij in die vertwijfelde, eenzame positie komt waar ik het eerder over had. Maar ik denk niet dat ik heel veel verstokte tegenstanders ga overtuigen met mijn persoonlijke argumenten, dus ik zal niet verder in de verdediging gaan.

Nou, het is een heel essay geworden. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de goede montage (net als het vorige deel echt een uitstekende spanningsboog, ondanks het propvolle plot) en hoe mooi de film eruitziet (die met zout bedekte planeet! Het eiland waar Luke zich heeft teruggetrokken!) en klinkt. Maar het moge duidelijk zijn dat ik tot het kamp van de liefhebbers behoor. Ik vind The Last Jedi zeker niet onderdoen voor The Force Awakens. Er zijn wat kleine minpuntjes (de humor soms net iets te flauw, het gebrek aan subtiliteit af en toe) maar die zijn grotendeels inherent aan Star Wars als geheel. Ik ben opnieuw positief verrast en ben vooral heel erg benieuwd naar hoe deze saga gaat eindigen.

(En, ik kan het niet laten, ik vraag me af of de waardering voor The Last Jedi nog zal veranderen met de tijd. Als ik het goed heb werd The Empire Strikes Back ook allesbehalve unaniem gewaardeerd toen hij net uit was.)

Stoker stond al geruime tijd op mijn lijst met nog te kijken films. De acteurs, de trailers, en het plot, hoe weinig daar ook over verklapt werd, trokken mij aan. Onlangs was het zover en mijn verwachtingen zijn voor een deel uitgekomen.

Het sterkste punt was absoluut de sfeer. Onderhuids is er van alles aan de hand terwijl het er aan de buitenkant onnatuurlijk gepolijst uitziet. Zo ontstaat er al snel een spanning waar de gebeurtenissen slechts gering invloed op hebben. Verder positief vond ik de muziek, de montage en ook zeker het acteerwerk. Goode en Wasikowska hebben zeker chemie en de film kent een paar mooie scènes, waaronder die met het potlood.

Ik vind het moeilijker om de vinger te leggen op wat ik minder goed vind aan deze film. De scène onder de douche stond me erg tegen, en nadat duidelijk werd dat Charlie al die jaren achter slot en grendel heeft gezeten gaat voor mij de kwaliteit van de film naar beneden. De gebeurtenissen worden steeds spectaculairder maar voor mij ook minder geloofwaardig. Charlie is ineens niet meer mysterieus maar alleen nog raar, en ook India wordt minder boeiend. Toch jammer, want tijdens hun gezamenlijke scènes (vooral die achter de piano) was er altijd een fascinerende spanning tussen die twee.

Stoker is al met al dus niet de film die ik verwacht had, hoewel hij zeker een aantal zeer sterke punten kent. Jammer dat mijn verwachtingen te hoog waren, maar ik vind het niet erg deze film een keer gezien te hebben.

Niet bepaald een prettige film om te kijken. Ik ben iemand die zich al erg boos kan maken over de ongelijkheid waar vrouwen tegenwoordig nog steeds tegenaan lopen (en ik word ook een beetje verdrietig van de discussie eerder op deze pagina), maar dat staat in geen verhouding met het onrecht waarmee vrouwen een eeuw geleden geconfronteerd werden.

Tot een bepaalde hoogte ben ik wel bereid om mild te zijn tegenover de mannen in deze film. Zo kon ik wel medelijden opbrengen met echtgenoot Sonny, die vermoedelijk nooit buiten zijn eigen woonwijk is geweest en niet goed snapt wat zijn vrouw allemaal aan het doen is, maar wel wordt belast met de zorg voor zijn zoon en de hoon van de buren. Erger zijn de ontwikkelde mannen die zich in hun ivoren torens blijkbaar dusdanig in hun positie bedreigd voelen door een meute boze vrouwen dat ze die hardhandig laten oppakken voor niets meer dan het roepen van leuzen of het bijwonen van een toespraak. Aanvankelijk vroeg ik me af of zoiets wel kan kloppen (recht van meningsuiting, iemand?) maar in die tijd zat de wet blijkbaar heel anders in elkaar. Ik wist wel dat suffragettes in de gevangenis nog wel eens in hongerstaking gingen en dan soms onder dwang gevoed werden, maar ik vond het oprecht schokkend om te zien hoe dat eraan toe ging - dat dat blijkbaar mocht toen. Geen wonder dat de vrouwen zich op een gegeven moment niet meer door de wet gebonden voelen.

Nu weet ik niet of de radicale werkwijze van de suffragettes nu de meest verstandige is, maar naarmate de film vorderde begon ik wel te begrijpen dat ze het idee kregen geen andere keuze te hebben. Ik was geschokt toen ik in de aftiteling las dat Zwitserland pas in 1971 het algemeen kiesrecht voor vrouwen invoerde. Dit omdat daar per referendum over gestemd werd en er blijkbaar pas in 1971 voldoende mannen (burgermannen dus, geen politici!) waren die vrouwen het stemrecht gunden. In de film wordt enkele keren genoemd dat de Britse suffragettes al enkele decennia streden om stemrecht, en dan zou het nog tot 1918 duren voordat dat recht toegekend werd - en dan moesten vrouwen in Zwitserland nog meer dan een halve eeuw wachten!

Behalve het belangrijke onderwerp moet de film ook beoordeeld worden als film op zich. Daar heb ik eigenlijk niet zo veel bijzonders over te melden. Het script is loodzwaar, maar dat past bij de materie. Het acteerwerk was prima (lang geleden dat ik Helena Bonham Carter in zo'n serieuze rol zag, was een beetje vergeten hoe goed ze ook daarin is) en de setting zeer overtuigend (die afschuwelijke wasserij...). Ik vind dat de film er goed aan doet door zich niet alleen blind te staren op de positie van vrouwen maar om af en toe wat breder te kijken naar de positie van de werkende klasse in het algemeen.

De film eindigt als de goede zaak eindelijk internationale aandacht krijgt door de dood van Emily Davison. Het is niet helemaal een bevredigend eindpunt, want het stemrecht is nog niet in zicht. Ook het persoonlijke verhaal van Maud heeft niet een mooie afronding, dat vind ik wat jammer. De film heeft tot dan toe redelijk netjes gebalanceerd tussen persoonlijk en universeel drama, maar verliest op het eind die balans. Desalniettemin was ik erg onder de indruk van deze film. Niet per se aangenaam om te zien, maar denk ik wel nodig - nog steeds blijkbaar.

Goed concept, iets mindere uitwerking. Mijn voornaamste klacht is dat de film eigenlijk te kort is. Het hele idee van surrogaatmensen die er heel anders uit kunnen zien dan ze echt zijn, biedt veel meer mogelijkheden voor complottheorieën en revoluties, en die zijn helaas nauwelijks uitgebuit. Het acteerwerk was wel netjes, de spanning was ook goed, het verhaal was helaas net iets te simpel en ook te snel voorbij. Wat ik wel heel mooi vond was de scène waarin de surrogaten allemaal tegelijkertijd uitvallen, dat levert een haast apocalyptisch beeld op. Mooi gefilmd.