Opinions

Bjizondere film. Ik ken niet héél veel Aziatische films, en de meeste zijn meer van het martial arts-genre, zoals The House of the Flying Daggers (van dezelfde regisseur, blijkt nu), maar deze is anders dan alle andere.

Raise the Lantern speelt zich, op de eerste vijf minuten na, volledig af achter de gesloten deuren van de woning van de Meester. Die woning (een beter woord ken ik niet) is bijna een wereld op zich, met al die trappen, gangen en daken die alles met elkaar verbinden. Die wereld wordt bewoond door de Meester, zijn vier vrouwen en een handjevol bedienden. De vierde vrouw, onze hoofdpersoon, stapt deze wereld binnen, en het lijkt alsof alles wat er buiten is, niet meer bestaat. Je kunt ook praktisch nergens uit opmaken in welke tijd deze film zich afspeelt - alleen de grammofoon geeft een vage indicatie.

In een zo beperkte wereld, waar er ongeveer niets te doen is, is het niet vreemd dat tradities onredelijk belangrijk worden en er felle competities ontstaan om bijna niks. Goed voorbeeld hiervan is de voetmassage - de eerste avond voor Songlian vooral heel raar, daarna toenemend een gewilde trofee. De voetmassage, de rode lantaarn, het bepalen van het menu: het draait niet eens om de Meester zelf. Hij is in de hele film het meest blanco personage, we zien zelfs zijn gezicht nooit. Zijn vrouwen houden niet van hem, ze willen enkel door hem verkozen worden boven de anderen. Stop vier vrouwen met niets te doen in zo'n situatie, en ik denk dat je zelfs vandaag een soortgelijke strijd zult krijgen.

Uiteindelijk moet de situatie uit de hand lopen. Songlian voegt zich niet zo gemakkelijk naar de regels en tradities (waar een half jaar aan de universiteit al niet goed voor is) en daarmee begint er in het huis van alles te broeien. Allianties verschuiven, geheimen komen naar boven, de competitie neemt toe en alles ontspoort. Ik weet nog niet helemaal wat ik van het einde vind, maar de weg ernaar toe is in elk geval erg boeiend.

Enig minpuntje: ik vind dat er erg weinig is gedaan met het personage van de oudste zoon. Er lijkt iets van aantrekkingskracht tussen hem en Songlian te worden gesuggereerd maar daar wordt vervolgens niets mee gedaan, waardoor zijn rol wat onduidelijk blijft.

Qua sfeer, locatie, kostuums, acteerwerk (wat ik op een of andere manier toch wat moeilijker te beoordelen vind in Aziatische films) en thematiek scoort Raise the Red Lantern goede punten. De muziek klinkt me een beetje vreemd in de westerse oren (ik hoorde het verschil niet zo tussen de operazangeres en de dronken Songlian) maar dat mag de pret niet drukken. Al met al een geslaagd Aziatisch drama.

Inderdaad een degelijke thriller. Angela Schijf speelt goed en ook Fedja van Huêt verdient lof. Het plot is goed in de basis, hoewel de details soms wat onwaarschijnlijk zijn. Waarom een metersgrote tekening in puzzelstukjes maken? Het ziet er spannend uit, maar er zat niet echt een meerwaarde aan. Ook de aanslag op Iris vind ik niet erg overtuigend. Daar staat tegenover dat de ontknoping niet plots en onverwacht is, maar dat de stukjes langzaam op hun plek vallen. Dat vind ik dan wel weer goed gedaan; het zorgt ervoor dat de spanning erin blijft.

Wat ik niet snap... Hoezo weet ongeveer niemand van Iris' broer af, maar de man die komt voor het aquarium wel? Ik snap dat hij Ray kent, maar hoe legt hij de link met Iris? Verder had ik, zoals wel vaker met Nederlandse films, moeite met het verstaan van de dialogen. Erg jammer.
Leuk een keer gezien te hebben, niet meer en niet minder.

Tegenvaller. Het concept trok mijn aandacht, het begin was veelbelovend maar het eindresultaat valt toch echt tegen.

Goede punten:

- het begin met de hysterische Sabina Spielrein, en dr. Jung aan het werk

- het acteren van Mortensen, Fassbender en Knightley

- de kostuums, de setting, de cinematografie, de muziek

- interessante kijk op de psychoanalyse.

Maar als geheel klopt het niet. Er mist iets, een doel, een ziel als je het zo wilt noemen. De scènes volgen elkaar op zonder dat het ergens toe leidt. Soms maken we ineens onverklaarbare sprongen in de tijd, waarna er dan scène wordt getoond waarvan je je afvraagt waarom deze juist wél getoond werd. We krijgen nauwelijks iets te zien van Spielreins genezingsproces, en er wordt wel gehint naar huwelijksproblemen bij de familie Jung maar dit wordt verre van uitgewerkt. Wel krijgen we Vincent Cassel als de totaal oninteressante Otto Gross. Het conflict tussen Freud en Jung wordt nergens echt duidelijk.

Deze film liet mij met het sterke gevoel achter dat hier heel wat meer in had gezeten. Jammer van al die goede punten.

Degelijk kostuumdrama zoals men dat mag verwachten van de BBC.
Heel veel bijzonders is er dan ook niet te melden: de kostuums zien er goed uit, de landhuizen zijn schitterend, het acteerwerk is netjes en de muziek passend. Niets verrassends in dat opzicht. Het joodse element maakt het net weer wat interessanter. Antisemitisme heb ik nooit begrepen - waarom is het eeuwenlang normaal geweest (en vinden sommige mensen het nog steeds normaal) om anderen als inferieur te beschouwen omdat ze joods zijn? Ik kan er niet bij.

Even over het acteren nog: met name Hugh Bonneville verdient een compliment. Nu ik meer gewend ben om hem als de zeer aimabele lord Grantham te zien is het des te opvallender hoe goed hij hier de gevaarlijk aantrekkelijke gentleman neerzet die natuurlijk een onverdraaglijk persoon blijkt te zijn - er zijn maar weinig mensen die me zo de kriebels geven. Hugh Dancy heeft dan weer precies het soort hoofd dat bij zijn personage past, het is niet moeilijk om je voor te stellen waarom vrouwen zo graag hun hart bij hem uitstorten. Daar hoeft hij niet eens een acteerkanon voor te zijn.

Het verhaal is degelijk, maar niet bovengemiddeld voor een drama. Behalve het joodse element gaat het vooral om driehoeksverhoudingen en een identiteitscrisis. Overigens vind ik dat die beide nogal gemakkelijk opgelost worden op het eind. Als Daniel ontdekt dat hij joods is, weet hij meteen wat hij moet met zijn leven. Hij wil trouwen met Mirah en zij gelukkig ook met hem. Hans en Gwendolen zijn aanvankelijk niet zo blij daarmee, maar ze komen er snel genoeg overheen. Een iets minder soepel verlopend verhaal had ik beter gevonden. Het hoeft geen feel good te worden wat mij betreft. Er had meer in kunnen zitten als het verhaal wat grimmiger geweest was, bijvoorbeeld door Grandcourts slechtheid of Hans' vlucht in de opium wat meer uit te werken.

Er valt dus wel het een en ander op te merken aan Daniel Deronda, maar het blijft, zoals ik al zei, een degelijk BBC-kostuumdrama, en dat zie ik graag.

Eindelijk maar toch gezien in de bioscoop, maar ik weet nog niet zo goed wat ik ervan moet zeggen. Ik ga sowieso deze film nog een keer kijken en dan een uitgebreidere mening geven, nu zal ik het bij een paar losse opmerkingen moeten laten.

* De eerste helft was ik lichtelijk teleurgesteld, de tweede helft maakt veel goed. De scènes met Bruce in de gevangenis vind ik erg goed. Bruce, en daarmee Batman, wordt als het ware herboren in een aantal indrukwekkende scènes. Desalniettemin had Bruce van mij meer aandacht mogen krijgen.

* Bane is geen geniale schurk zoals The Joker, maar verder had ik weinig op hem aan te merken (behalve dat ik nogal moest wennen aan zijn stem). Ik herkende Tom Hardy nauwelijks terug.

* Anne Hathaway is niet mijn favoriet, en ik had liever iemand anders in de rol van Selina Kyle gezien. Marion Cotillard (zonder duidelijke reden ook niet geliefd bij mij) viel me juist mee.

* Ik ben een gróót voorstander van de feminisering van superschurken. Talia al Ghul is niet de opvallendste/grootste schurk in dit verhaal, natuurlijk, maar ze is wel het brein achter alles. Goede zaak! Alleen jammer dat een vrouw nog steeds nauwelijks iets voorstelt voordat ze met iemand het bed deelt. Jammer, ik vond het net zo mooi dat Rachel zoiets nooit deed. Ik mis haar wel een beetje.

* Mooiste scène - niet de meest epische, maar toch - is de 'confrontatie' tussen Alfred en Bruce. Zeer goed geacteerd, en geeft bovendien diepte aan het verhaal.

* En dan het einde, tja. Eerst dacht ik dat het zonneklaar was dat Bruce het overleeft en alles toch nog goed afloopt , maar door de discussie op internet ben ik toch aan het twijfelen gebracht. Ik weet nog niet wat ik ervan vind, eigenlijk.

* Muziek, actie, sfeer: zoals verwacht, episch. Niets op aan te merken.

Ik kan niet wachten om The Dark Knight Rises nog eens te zien. Dan heb ik hopelijk een wat samenhangender en duidelijkere mening dan nu, en kan ik ook stemmen (nu weet ik het echt nog niet). Een extended edition lijkt me trouwens ook helemaal geen slecht idee...

Zo, na Batman Begins ook deze maar eens herkeken, en ik ben zeker niet teleurgesteld! Deze film sluit goed aan bij het eerste deel, maar toch zijn er wat dingen anders. Om maar meteen te beginnen met wat voor mij het grootste minpunt was: Batman/Bruce zelf komt veel minder aan bod. Hij heeft zich in het eerste deel al ontwikkeld, en in dit deel veranderd daar niet zo veel in. Jammer, want sinds ik Batman Begins heb herkeken ben ik juist in Bruce meer geïnteresseerd. Een beetje jammer dus; hopelijk krijgen we in het laatste deel weer meer van Bruce te zien.

Aan de andere kant, er is een goede reden dat Batman minder de ruimte krijgt, en dat is natuurlijk The Joker. Heath Ledger is hier geniaal, dat spreekt voor zich. Aaron Eckhart doet het ook prima en ik vind zijn personage en de veranderingen die hij ondergaat heel geloofwaardig. Maggie Gyllenhaal vind ik een betere Rachel dan Katie Holmes, en het feit dat ze sterft - wat je niet zou verwachten - draagt toch wel bij aan het belang van Rachel voor het verhaal. In feite gaat Harvey Dent door hetzelfde als Bruce Wayne toen zijn ouders stierven, en waar Bruce natuurlijk nu opnieuw doorheen gaat, maar Bruce kiest de goede weg, terwijl Dent ten onder gaat. Mooi is dat gedaan.

Sowieso vind ik het verhaal sterk gedaan, zowel de krankzinnige anarchie die The Joker probeert te veroorzaken in Gotham, als de verandering die Harvey Dent ondergaat, maar ook bijvoorbeeld het sociale experiment op de boten en de kleinere verhaallijnen. Alle acteurs zijn hier gewoon goed. Het spektakel is nooit ver te zoeken en de film kent een aantal schrikmomenten die na een derde keer kijken mij nog steeds de stuipen op het lijf joegen. De sfeer is duister en grimmig, zoals het hoort, mede door de uitstekende muziek.

Weinig over deze film te klagen, behalve dan het eerste punt dat ik genoemd heb. Daarnaast vind ik de film iet te vol, waardoor het overzicht soms iets verdwijnt. Desalniettemin verhoog ik mijn stem tot 4,5 sterren, en kijk ik nog meer uit naar The Dark Knight Rises.

Leuk idee, maar naar mijn mening niet zo goed uitgewerkt. Misschien dat het voor liefhebbers van de serie een groot feest van herkenning is, en ook zonder enige voorkennis is het verhaal wel te volgen. Toch kreeg ik het gevoel dat het plot te vol zat, alsof er jarenlang aan verhaallijnen zijn ingekookt. Dit heeft tot gevolg dat sommige personages (de broer Collins, weet z'n naam niet eens meer, gespeeld door Jonny Lee Miller) totaal niet uit de verf komen, plotwendingen er abrupt worden ingegooid (o ja, de dochter des huizes is een weerwolf) en verhaallijnen onvoldoende worden uitgewerkt (de dood van de moeder van David bijvoorbeeld). Als je al die dingen in een film wilt stoppen heb je meer dan twee uur nodig. Nu volgt de ene wending na de ander zonder dat je al te betrokken raakt bij de personages. Het einde slaat vervolgens helemaal nergens op. Daarnaast wordt het gothic horror/romance-verhaal afgewisseld met slapstick-achtige humor, wat had kunnen werken maar dat helaas meestal niet doet. Erg jammer, want ik vind het idee van een vampier die na 200 jaar gevangenschap rustig bij zijn familie gaat wonen an sich erg vermakelijk. Jammer.
Nog een ander minpunt... Burton-films zijn doorgaans nogal raar, maar dan wel op een leuke manier. Deze film was alleen maar raar-raar. Angie die op Barnabas braakt? Dat is toch alleen maar raar, niet grappig?
Overigens wel complimenten voor de uitstekende sfeer, de mooie lokaties en kostuums en het acteerwerk. Johnny Depp is weer eens helemaal in zijn element en is bij vlagen toch nog een genot om naar te kijken. Als alleen het verhaal niet zo hard had gerammeld, had dit een prima film kunnen zijn.

Een goede film? Niet bepaald, maar wel vermakelijk.
Waar ik me aanvankelijk ergerde aan het feit dat zelfs in een Russische apocalyps Amerikanen de hoofdrollen moeten spelen, kon ik er later wel om lachen. Uiteindelijk zijn het namelijk toch de Russen die de boel nog gaande houden. De echte helden zijn een Russische puber, een onverzorgde, zingende Russische kattenliefhebber en een troepje Russische soort-van-militairen, en zeker niet de dramatische Amerikanen. Gelukkig spreken ze in Rusland allemaal vloeiend Engels dus dat is ook geen probleem, en er is altijd wel een Amerikaan bij die per ongeluk een natuurkundig genie blijkt te zijn. En als heel Moskou in puin ligt en je niet weet wat er aan de hand is, ga je natuurlijk naar de Amerikaanse ambassade. Amerika biedt immers altijd een oplossing?

Ach, de rest is al even clichématig (je kunt in het begin al voorspellen wie er dood gaat en in welke volgorde) en dan nog niet eens goed uitgevoerd. De aliens waren nogal lachwekkend en het sloeg nergens op dat ze in het begin iedereen met één klap doodden, en later steeds heel langzaam mensen meesleepten en heel lang wachtten om ze te vermoorden. De acteurs zijn ook niet in staat om het geheel naar een hoger niveau te helpen. Het verhaal helpt daar ook niet echt mee. Daar kun je je aan ergeren, of je kunt er om lachen.

Al met al wel grappig, deze film, als je 'm maar helemaal niet serieus neemt.

Het idee is leuk, maar het had beter uitgewerkt kunnen worden. Dit is niet echt mijn genre (weinig vergelijkingsmateriaal dus) maar het is me helemaal niet tegengevallen. Het principe 'we willen eeuwig leven en iedereen die dat niet wil moet ons maar tot voedsel dienen' (kannibalisme!) vond ik wel interessant; het idee van mensen die proberen iets van hun menselijkheid te behouden terwijl hen dat door de wereld om hen heen bijna onmogelijk wordt gemaakt. Vooral tegen het eind zag ik duidelijk een diepere laag (moeilijk te verwoorden, wel duidelijk aan te voelen op een gegeven moment. Er is inderdaad een soort patstelling op het eind; als de soldaten beginnen met elkaars bloed drinken - iedereen die drinkt wordt genezen en vervolgens zelf leeggedronken - wordt duidelijk dat het genezen van de wereldbevolking nog behoorlijk lastig gaat worden. Jammer dat daar verder niet op in wordt gegaan) hoewel die er misschien niet eens bedoeld was. Bij het lezen van sommige commentaren merk ik al snel dat ik blijkbaar heel anders naar deze film kijk dan anderen. De doorgewinterde horror-fan knapt misschien wel af op de vampieren of zo, ik ben eerlijk gezegd eerder op zoek naar een dramatische ondertoon (jaha, zelfs in een horrorfilm).

Het idee had dus iets beter uitgewerkt mogen worden op sommige punten, vooral het einde schoot te kort (het kwam zo plotseling!). Pluspunten waren echter de beginscène, waarin heel al heel snel duidelijk wordt gemaakt wat er aan de hand is (ik vond de zelfmoord van dat meisje best indrukwekkend), de sfeer die door de hele film goed was en af en toe van die grappige scènes ("ik wil méér bloed in mijn koffie!". "Maar meneer, we mogen maar vijf procent schenken..."). En dan die scène met die ontploffende soldaat aan het begin. Ik moest er nogal om lachen (denk niet dat het de bedoeling was, maar ik vond het serieus grappig...).
Ook werd de hele film door gehint hoe moeilijk het is om tegen je eigen natuur te vechten, om het zo maar te noemen. Bijvoorbeeld als Ed achter in de auto zit en ineens haast gehypnotiseerd naar de hals van die Audrey zit te staren, zodat je bij jezelf denkt: 'Hij gaat haar toch niet ineens bespringen? Of wel...?' Dat maakt het ook wel weer spannend, natuurlijk.

Ethan Hawke deed het best aardig; is er iemand het met mij eens dat hij wel wat weg heeft van Christian Bale? Misschien is het daardoor dat ik hierbij af en toe moest denken aan Equilibrium, hoewel ik zowel die acteur als die film beter vind.

Al met al zaten er dus best wel goede dingen in deze film, ik vind alleen het eind echt een enorme afknapper. Het hadden 3,5 sterren kunnen zijn, nu zijn het er 3,0.

PS: Heeft iemand op de DVD (bij de extra's) de korte film The big picture gezien? Ik wel, en ik snapte er serieus niks van.

Toch aardig verrassend, zeker voor een Nederlandse film. Ik kon er behalve de Nederlandse namen in de credits (en Mimoun Oaissa) weinig Nederlands aan ontdekken.

Ik vind het zelf een boeiend gegeven dat het verhaal ergens wel op de waarheid is gebaseerd, al zal er vermoedelijk weinig precies van kloppen. Saddam zelf had in ieder geval dubbelgangers, waarom zijn zoon dan niet? Hoe weinig er historisch ook van moge kloppen, volgens mij was Uday niet bepaald een zachtmoedig en evenwichtig persoon en dat komt in de film duidelijk naar voren. Zijn gedrag is ronduit schokkend, bijvoorbeeld op het feest waar hij het aan de stok krijgt met de beste vriend van zijn vader, en later op een bruiloft. Verrassend is het dan ook niet dat zijn dubbelganger voor dilemma's komt te staan als zijn geweten gaat knagen, en vanzelfsprekend laat Uday hem niet zomaar gaan.

Dit plotgegeven levert genoeg op om een film interessant te maken. Dominic Cooper acteert erg goed in beide rollen. Ook over setting en sfeer kan ik weinig klagen. Het grootste minpunt vond ik Ludivine Sagnier: haar personage vond ik overbodig en haar invulling van de rol ondermaats. Ze heeft een mond waardoor het lijkt alsof ze een beroerte heeft doorgemaakt, maar dat terzijde. Ik had graag wat minder van haar gezien en wat meer van Saddam (die vergeleken met zijn zoon aardig redelijk lijkt).

Al met al een prima film om een keer gezien te hebben.

Pretentieus en natuurlijk meer dan een beetje afgekeken van The Hunger Games. Zelfs als ik die vergelijking nog niet had gemaakt doet de DVD dat wel voor mij door te beginnen met een trailer van Mockingjay. Maar goed, beter goed gejat dan slecht bedacht, dus ik wilde Divergent wel een kans geven. Om daarbij niet te vergelijken is echter haast niet te doen.

En helaas, Divergent haalt het bij lange na niet bij The Hunger Games.

Allereerst is Tris lang niet zo'n interessante hoofdpersoon. We krijgen nauwelijks iets van haar te zien voordat ze tot divergent wordt gebombadeerd - en dus tot heldin, want ze is 'anders'. Nu vind ik het hele idee van mensen indelen op één enkele eigenschap al behoorlijk belachelijk. Zelfs als een maatschappij dat accepteert, kan ik me niet voorstellen dat divergents 'extremely rare' zijn. Maar goed, Tris is dus bijzonder. Dat moeten we maar aannemen, want we zien het niet echt. Tris is ook niet vervelend, ze is eigenlijk vooral een blanco personage.

Het klassenidee is gewoon raar, hoe meer je erover nadenkt hoe raarder. Welke gemiddelde puber kiest nu voor Abnegation als Dauntless veel stoerder is (alleen qua kledingkeuze al zal niemand ooit voor Abnegation kiezen)? En kun je echt van 16-jarigen verwachten dat ze een verstandige keuze voor de rest van hun leven maken? Maar nee, gelukkig heb je daar De Test voor, die ongeveer anderhalf minuut duurt en waarin je keuzes moet maken met betrekking tot een hond. Nee, daar zie je natuurlijk meteen aan af dat iemand bij Candor thuishoort.

Maar goed, zelfs als we dat accepteren is Divergent nog geen bijzonder goede film. De verhaallijn ontwikkelt zich nogal voorspelbaar, inclusief de verplichte romance, en ondanks het voortdurende betekenisloze vechten wordt het nooit echt spannend. Een groot deel van de film zit je te kijken naar Tris' belevenissen te midden van mensen die door hun testosteron geleid worden in plaats van hun hersenen, en dat houdt in dit geval vooral in dat je een boel mensen in elkaar geslagen ziet worden. Maar er moet toch een soort climax komen, dus wordt een groepje mensen tot slechterik uitgeroepen en is er een vergezocht complot nodig om te zorgen dat er een soort van eindgevecht komt. Dat eindgevecht maakt ondanks het geweld weinig indruk, aangezien je met ongeveer niemand enige emotionele betrokkenheid toont, behalve met Tris misschien, en dat zij het overleeft hoeft niet eens tussen spoiler tags.

Ik kan nog wel een boel dingen opnoemen die mij niet aanstonden aan deze film. De afschuwelijke gewoonte van Tris en Four, bijvoorbeeld, om, wanneer ze iemand 'indringend' aankijken, hun blik steeds afwisselend op het ene en op het andere oog richten. Ik weet niet of er een term voor is, maar het is typisch iets voor soaps en werkt me altijd enorm op de zenuwen. Maar ik wou eigenlijk zeggen dat de film ook weer geen enorme mislukking is (ik zou nog altijd veel liever willen dat beïnvloedbare 12-jarige meisjes dit kijken dan Twilight). De heldin mag dan niet bijzonder interessant zijn als personage, ze heeft wel ruggengraat en komt in actie. Die actie ziet er best netjes uit, en de makers hebben wel hun best gedaan op post-apocalyptisch Chicago. Ik heb me zeker niet verveeld, maar vergelijkbare films als (daar is 'ie weer) The Hunger Games en The Maze Runner laten zien dat young adult films ook beter kunnen. Divergent is toch vooral voor de doelgroep, die vermoedelijk minder last heeft van de door mij genoemde bezwaren. Zo zij het.

Ik heb met gemengde gevoelens naar deze serie gekeken. Er waren niet eens zoveel slechte dingen aan te wijzen, maar toch miste er iets. Normaal kan ik bij een miniserie niet wachten om de volgende aflevering te zien, maar bij deze stelde ik dat juist steeds uit. En ik zat steeds op mijn horloge te kijken of hij al een keer was afgelopen. Daar moet ik trouwens wel bij zeggen dat ik dat bij het boek ook wel een beetje had (het ging maar door...).
De belangrijkste reden hiervoor is denk ik het feit dat dokter Zhivago helemaal niet sympathiek is (vind ik). Hij heeft een lieve vrouw (die misschien niet echt geweldig werd neergezet door Alexandra Maria Lara, maar toch) die veel van 'm houd, maar toch gaat hij er met een ander vandoor (die ook nog altijd verliefd is op haar man). En dan hebben ze nog wel het laatste stuk van het boek weggelaten waarin Zhivago zowaar aan z'n derde vrouw toe is, waarschijnlijk uit angst om de sympathie van het publiek helemaal te verliezen. Het is niet zo dat ik een hekel heb aan Zhivago, maar het kon me eigenlijk niet zo heel veel schelen wat er met 'm gebeurde.

Keira Knightley deed het niet slecht, maar ik vond haar er wel een beetje te jong uitzien (ze was dan ook pas 17!) voor iemand met twee kinderen (op het eind dan), waarvan de oudste toch al minstens een jaar of zes moet zijn. Bovendien stond dat kapsel haar vreemd. Detail, maar toch.
Sam Neill is mijns inziens wel degelijk erg goed bezig! Hij was heel geloofwaardig als Lara's voortdurende kwelgeest. Als het op acteren aankomt, springt hij er duidelijk bovenuit.
Dat jochie dat de kleine Yuri speelde, was echt lief. Hij had van die enorme ogen... Maar helaas speelt hij niet echt een rol van betekenis.

Verdere pluspunten zijn de indrukwekkende beelden die je af en toe te zien krijgt, uit de oorlog en/of revolutie. De geschiedenis zelf is mij geheel onduidelijk, maar soms zijn er wel heel erg trieste momenten. Er zijn wel heel veel mensen die zichzelf neerschieten of worden neergeschoten.
Het allergrootste pluspunt is de muziek van Ludovicio Einaudi. Een beetje anders dan anders soms, maar toch heel mooi.

Desondanks is dit niet de meest boeiende miniserie die ik ooit gezien heb, en ik weet niet precies hoe dat komt.

Zo, de tweede film van Lars von Trier die ik heb gezien en opnieuw ben ik onder de indruk. Aanvankelijk had ik wat moeite om te wennen aan de theaterachtige setting en de prominente voice-over, maar toen ik daar eenmaal aan gewend was vond ik beide aspecten juist zeer sterk bijdragen aan dit verhaal.

Aan het begin was het mij nog volstrekt onduidelijk welke kant het verhaal zou opgaan, maar op een gegeven moment lijkt er een soort omslagpunt te zijn waardoor het hele verhaal onvermijdelijk richting het einde raast. Als de bewoners vijandig beginnen te worden dendert het verhaal als een lawine voort naar de ontknoping, zodat de ontwikkelingen, hoe absurd ook (Grace als het sloofje en de seksslaaf van de stad, letterlijk geketend), vreemd genoeg toch geloofwaardig zijn. Alsof het niet anders had gekund.

En dan het einde zelf... Niet iets om vrolijk van te worden, maar toch denk ik dat dit een rechtvaardige ontknoping is - en een mooie plottwist natuurlijk. Ik vermoedde al dat er iets was met Graces vader maar dit had ik niet verwacht, en toch lijkt het alsof het uitmoorden van het complete dorp de enige manier was waarop het had kunnen eindigen. Geen idee hoe ik dat voor mezelf kan verklaren of hoe Von Trier dit voor elkaar heeft gekregen, maar mijn bewondering is groot.

Verder heb ik alleen maar bewondering voor de fantastisch uitgewerkte en geacteerde personages. Ik ben eigenlijk bijzonder benieuwd wat ik ga vinden als ik Dogville opnieuw - en dus met voorkennis - ga kijken. Voor nu vier sterren.

Vreemde film, op een vreemde manier indrukwekkend, vooral door het verhaal zelf. Het verhaal komt nogal moeizaam op gang en ik kon het in het begin maar moeilijk volgen (mede omdat ik keek zonder ondertiteling en Colin Firth zo'n lage stem heeft dat hij niet altijd goed te verstaan is).

Het verhaal is niet helemaal hetzelfde als Oscar Wildes origineel (dat ik nog niet gelezen heb, hoewel ik nu vast van plan ben dat te gaan doen), maar de meeste wijzigingen lijken mij niet misplaatst. Zo schijnt de hele romance met Harry's dochter Emily niet voor te komen in het boek. Jammer, dat brengt nog wat echte romantiek in het verhaal. Ook de dramatische laatste scène waarin Dorian zijn eigen portret en daarmee zichzelf vermoordt, is in het boek iets anders. Persoonlijk vind ik het wel een mooie gedachte dat Dorian dit doet omdat hij tot inkeer is gekomen (in plaats van alleen maar omdat hij bang is dat iedereen ziet hoe verrot hij eigenlijk is); hij beseft dat hij altijd alleen voor zichzelf geleefd heeft, ten koste van anderen, maar dat het te laat is om er nog wat aan te veranderen. De achterliggende gedachte die ik eruit gehaald heb, is dat je uiteindelijk toch altijd ingehaald wordt door je geweten.


Het was een beetje vreemd om Ben Barnes als Dorian Gray te zien, omdat ik aan hem gewend ben als Caspian in 'The Chronicles of Narnia'. Hij doet het echter helemaal niet slecht, hij weet zowel je sympathie als je antipathie op te wekken, naargelang de situatie. Bovendien heeft hij precies het soort uiterlijk dat past bij deze rol: zowel gedistingeerd als een beetje schurkachtig.
Colin Firth is bijzonder overtuigend als Harry, hij slaagt er vanaf het begin in om mij een hekel aan hem te doen hebben. Ik hoopte de hele film dat er iemand zou komen om hem neer te schieten, omdat hij Dorian zo duidelijk op het slechte pad bracht.
Rachel Hurd-Wood kende ik als Laura uit 'Perfume: The Story of a Murderer'. De beide rollen komen wel een beetje overeen, beiden onschuldige meisjes die ten prooi vallen aan een bepaald soort jongemannen.

Ik vond de muziek precies bij de film passen, mysterieus en een beetje beklemmend. Ook de manier van filmen versterkt mijns inziens het verhaal.

Nadeel vond ik de overdaad aan seks in de film. Dorian Gray leidt inderdaad een hedonistisch leven en het is logisch dat dat ook in beeld wordt gebracht, maar zo'n overvloed was nergens voor nodig geweest. Het zou beter zijn geweest als er wat meer aan de verbeelding was overgelaten.
Ook hadden de verschillende personages wel wat beter geïntroduceerd mogen worden. Toen aan het eind Colin Firth aan de telefoon was met een zekere Agatha, vroeg ik mij plotseling af wie deze Agatha wel moge wezen. Toch moet ze er al die tijd bij geweest zijn en ik heb haar ongetwijfeld gezien, maar het viel me (bij meerdere personages) nogal zwaar om de juiste naam bij het juiste gezicht te plaatsen.

Al met al vond ik deze film de moeite waard, hoewel ik wel degelijk de minpuntjes kan zien. De beklemmende, drukkende sfeer, het goed in beeld gebrachte Londen van de negentiende eeuw, de interessante personages en voornamelijk de boeiende psychologische kant van het verhaal, hebben op mij toch wel een goede indruk nagelaten.

Deze film slaat volgens mij de plank volledig mis.
Allereerst was ik niet echt gecharmeerd van de acteurs en actrices. Wat echter het grote probleem is, is dat de filmmakers er blijkbaar niet in geslaagd zijn om te besluiten wat voor genre film ze willen maken. In het begin had het inderdaad nog wel wat weg van een thriller, met 'dode' patiënten die plotseling tot leven komen en die scène 's nachts waarin de hele keuken overhoop wordt gegooid. Daarna wordt het wat rustiger en lijkt het meer richting een drama over rouwverwerking te gaan. Echter, dan komt er een stuk met actie in de jungle die me doet denken aan een Rambo-film (maar dan mislukt) en op het einde wordt het uiteindelijk toch nog een dramafilm, maar dan wel een suikerzoete.
Daarnaast vind ik dat het de film nogal ontbreekt aan geloofwaardigheid. En dan bedoel ik nog niet eens het bovennatuurlijke, ik ben best bereid om dat voor waar aan te nemen in een film. Maar allerlei andere dingen schenen mij gewoon totaal niet geloofwaardig toe, zoals die piloot die in het water springt om de hoofdpersoon uit de bus te redden. Dat is sowieso al niet erg waarschijnlijk, maar het wordt nog gekker wanneer de piloot de hoofdpersoon zonder moeite los kan krijgen terwijl de hoofdpersoon zelf dat geruime tijd tevergeefs geprobeerd heeft.
Ik heb geen probleem met films die meerdere genres beslaan, maar dat moeten ze dan wel goed doen. Deze film probeert er meerdere maar slaagt in geen enkele. Ik vond het jammer van mijn tijd.

Toch een beetje teleurgesteld in deze film. Het verhaal had helemaal geen afbreuk aan het geheel hoeven te doen als het niet zo slordig was geweest. Anna en Robert worden blijkbaar verliefd op elkaar, maar dat zien wij niet gebeuren. Dat wil zeggen, op het ene moment hebben ze nog nooit een woord gewisseld en niet veel later krijg je allerlei Romeo-en-Julia-achtige toestanden, zo vanuit het niks. En het eind vind ik al helemaal vreemd. Robert had al weet ik niet hoeveel keer dood kunnen gaan maar overleeft het steeds op wonderbaarlijke wijze. Om vervolgens vier maanden na de oorlog neer te storten met z'n vliegtuig. Waarom? Wat is daar nou de dramatische meerwaarde van?

Bovendien worden allerlei verhaallijntjes niet mooi afgesloten. Wat gebeurt er eigenlijk met Anna's verloofde? En met Anna zelf, eigenlijk? Ergens aan het eind zie je haar moeder en zus door de stad lopen en die zus krijgt op een gegeven moment een baby in de armen gedrukt, een baby van wie de vader om voor mij volstrekt onduidelijke reden zojuist is doodgeschoten. En dan? Ik had graag willen zien hoe het toen verder ging. De beelden van de herbouwde kerk zijn natuurlijk hoopvol maar ik denk dat er wel meer 'wederopbouw' nodig is dan alleen die van de stad zelf.

Voldoende kritiek op het verhaal dus, hoewel er ook wel korte, indrukwekkende momenten in zaten. Er waren verschillende scènes in de schuilkelders die ik mooi vond, vooral die waarin een soldaat als het ware uit genade de mensen neerschiet die hij moet beschermen. De beelden van de bombardementen en de brandende stad zijn ook niet niks.

Hierboven wordt al gezegd dat het beste van deze film is dat de Duitsers Duits praten en de Engelsen Engels. Daar ben ik het helemaal mee eens.
Al met al 2,5 ster.