Opinions

Verrassend goede detective. Nu zijn Britse detectives vrijwel per definitie degelijk, maar af en toe steekt er eentje met kop en schouders erboven uit. Broadchurch valt op doordat het hele seizoen zich rond één zaak afspeelt. Ik had dan ook verwacht dat het een miniserie was, maar niet dus.

De makers maken volop gebruik van de acht afleveringen tijd om de enorme impact te laten zien die de moord op Danny heeft op de hele stad. Hierin slagen ze meesterlijk. Een combinatie van goed schrijven en uitstekend acteerwerk van de hele cast. Jodie Whitaker is volledig geloofwaardig als rouwende moeder en vliegt ondanks de heftige emoties nooit uit de bocht. David Bradley slaagt er niet alleen in om mij te laten vergeten dat hij Walder Frey in Game of Thrones speelt (behalve de kleding ziet hij er precies hetzelfde uit!), maar ook om een heel ambigu personage haarscherp neer te zetten. En dit zijn nog maar twee voorbeelden; de hele cast is uitzonderlijk goed.

Het verhaal is uitstekend geschreven. De moord maakt een heleboel dingen los in de stad, en dramatische gebeurtenissen volgen, maar nooit ongeloofwaardig of té Hollywood. De balans tussen het speurwerk van de politie en het rouwproces van de familie is perfect. De twee rechercheurs zorgen zelf voor nog wat extra drama, zonder dat het ooit te veel wordt. Olivia Colman en David Tennant vormen een mooi duo met een natuurlijke chemie. Hardy's botheid of Ellies emotionele betrokkenheid komen allebei volledig natuurlijk over.

Ik had me er gaandeweg het seizoen op ingesteld dat dit het soort detective was dat volledig op de emotionele impact gericht was, met de daadwerkelijke whodunnit op de tweede plaats. Ik had voor mezelf bedacht dat Nigel wel de dader zou zijn en daar had ik ook wel vrede mee. Mijn verbijstering was dan ook groot toen de dader aan het licht kwam. Dit is de schokkendste plottwist die ik in tijden heb gezien. Toch gooien de makers niet alle geloofwaardigheid overboord, en je kunt niet anders dan concluderen dat het waar moet zijn. De waarheid is er echter zo eentje waar je nog lang niet klaar mee bent, en ik ben dan ook heel erg benieuwd wat er in het tweede seizoen gebeurt.

Als ik één minpunt zou moeten noemen, dan was het de paranormaal begaafde elektricien. Voor mij paste dat niet in het verder zo realistische verhaal. Verder alleen maar pluspunten; de locaties zijn prachtig, de muziek is goed en het acteerwerk is echt van de bovenste plank. Broadchurch is echt een aanrader, niet alleen voor liefhebbers van detectives maar ook voor iedereen die van een goed drama houdt.

Na een verrassend goed eerste seizoen waren de verwachtingen voor dit tweede seizoen bij mij erg hoog gespannen. En gelukkig ben ik niet teleurgesteld. Hoewel minder dan seizoen 1, is seizoen 2 nog steeds erg goed.

Je zou denken dat het na het oplossen van de moord op Danny wel klaar was in Broadchurch. Niets blijkt minder waar. De dader pleit onschuldig in de rechtbank, wat betekent dat er een rechtszaak komt waarbij alles opnieuw naar boven gehaald wordt. Het is echter allesbehalve een herhaling van zetten; door de perspectiefwisseling lijkt het ineens een heel nieuw verhaal te zijn. De uitkomst van de rechtszaak is bijna net zo spannend als het vinden van de dader was.

De makers weten de rechtszaak heel slim te combineren met een nieuwe whodunnit - of eigenlijk een oude. Uit seizoen 1 hebben we al het een en ander meegekregen over de mysterieuze zaak Sandbrook, en nu wordt het dan eens tijd om deze op te lossen. Centraal staan de hoofdverdachte Lee, en hoofdgetuige Claire - zijn vrouw. Ze hebben een complexe, pathologische relatie, en hun precieze betrokkenheid blijft tot het eind onduidelijk. Net zoals in seizoen 1, blijkt ook nu de waarheid veel ingewikkelder en vreselijker dan gedacht.

De emotionele impact ligt echter vooral nog bij de 'oude' cast. Er zijn een paar sterke nieuwkomers, waaronder Charlotte Rampling, maar hun verhalen boeien mij net iets minder dan vorig seizoen, en lijken soms net iets te geforceerd. Gelukkig blijft de serie focussen op de Latimers enerzijds, en het detectiveduo anderzijds. De oude cast doet het uitstekend, waarbij mij deze keer Andrew Buchan erg positief is opgevallen, als vader die probeert te lijmen wat er te lijmen valt. Olivia Colman en David Tennant zijn ook onveranderd goed en hebben een chemie die weliswaar iets veranderd is ten opzichte van het eerste seizoen, maar die onveranderd sterk is.

Broadchurch scoort opnieuw veel punten met de locaties en cinematografie. De vele flashbacks, dromen, en vooral Hardy's 'visioen' tijdens zijn hartoperatie (als hij in het gras ligt en het water uit zijn kleren loopt) zien er gewoonweg schitterend uit. De muziek is eveneens weer erg goed. Dit alles in combinatie met het geslaagde emotionele drama, de spanning en het uitstekende acteerwerk maakt van Broadchurch seizoen 2 opnieuw heel sterke televisie. Ik ben heel erg benieuwd wat ze van seizoen 3 gaan maken.

Indrukwekkend laatste seizoen van een bovengemiddeld goede serie. De makers zijn erin geslaagd om drie seizoenen lang precies de juiste balans te vinden tussen drama en misdaad, waarbij de ontknoping van de misdaad elke keer weer een schok is en toch niet ongeloofwaardig.

Het verhaal is zeker een van de sterkste punten. Aanvankelijk zien we met name de impact van de verkrachting op het slachtoffer, maar die impact breidt zich langzaam maar zeker uit. Dan komen allerlei andere duistere zaken en onverwerkte trauma's naar boven. Broadchurch slaagt er wonderwel in om het niet te veel, té dramatisch te maken. Dat is deels te danken aan de twee fantastische hoofdrolspelers die al het drama in perspectief zetten. Olivia Colman en David Tennant zijn vanaf het begin uitstekend samen en hoewel de aard van hun relatie iets anders is dan in seizoen 1, is de chemie nog onveranderd sterk.

Behalve de twee detectives zijn er natuurlijk meer oude bekenden. Sommigen hebben nauwelijks meer dan een cameo (ik had graag meer van de dominee gezien) maar de Latimers zijn in ieder geval nog altijd prominent aanwezig. Ik vind het bewonderenswaardig hoe de schrijvers ook deze verhaallijn in het geheel weten te plaatsen zonder dat het topzwaar wordt. Jodie Whittakers Beth richt zich met al haar wilskracht op het dóórgaan met het leven, terwijl Mark Latimer (zeer indrukwekkende Andrew Buchan) compleet vastloopt in zijn rouwverwerking.

Naast het sterke verhaal en acteren, zijn ook de muziek en de setting weer van uitstekende kwaliteit. Er zijn eigenlijk maar een paar kleine kanttekeningen die ik kan maken. Ik noemde de dominee al (betrek hem goed in het verhaal of laat hem er helemaal uit), maar ik vond het ook wel bijzonder dat we ineens niets meer hoorden van de bekende verkrachter die halverwege het seizoen een verdachte was. Het zijn wat kleine onafgeronde dingen die dit seizoen net niet perfect maken.

Dat doet echter weinig afbreuk aan een seizoen dat alle verwachtingen waar maakte. Jammer dat dit het laatste seizoen is, maar het is een mooie manier om te stoppen. 4,5 welverdiende sterren.

Ach, Koning Arthur, Camelot, de Ronde Tafel... Ik heb er een zwak voor. Mijns inziens kunnen al die verhalen prima verfilmd worden, maar dat lijkt tot nu toe weinig te gebeuren. King Arthur was een poging die weliswaar heel vermakelijk was, maar niet echt op de legende leek. Nu dacht ik met Camelot een miniserie in handen te hebben, maar het bleek een 'gewone' serie die na een seizoen gestopt is. Ik weet nog niet helemaal of ik dat jammer vind.

Allereerst de goede punten:

- kosten nog moeiten zijn gespaard in deze productie. De locatie, de kostuums, de muziek, ze zijn alle schitterend. HBO-kwaliteit, van een Canadees-Ierse productie. Echt verrassend goed.

- alleen de opening credits al zijn een lust voor het oog.

- gefilmd in het prachtige Ierland zit de serie stikvol met adembenemend mooie shots.

- Camelot moet vanaf het begin worden opgebouwd. Het land is in verval, Arthur is een volslagen onbekende, de eenheid is ver te zoeken. Door gemeenschappelijke inspanning begint het legendarische Camelot te ontstaan. De pracht en praal zijn geen vanzelfsprekendheid.

- gelukkig, gelukkig, is de magie niet uit het verhaal geschreven. Morgan heeft allerlei duistere krachten, en niemand weet waartoe Merlijn in staat is.

- Merlijn is misschien wel het sterkste punt in deze serie. Mysterieus, hard, ondoorgrondelijk, ijzersterk neergezet door Joseph Fiennes.

Dan de mindere punten:

- ik ben geen liefhebber van deze Arthur. Deels omdat hij wordt neergezet als hormonale puber, echt een jochie nog. Ik weet dat Arthur jong hoort te zijn, maar zoals ik hem me voorstelde gedroeg hij zich wel iets volwassener dan dit. Deels mag ik hem niet omdat Jamie Campbell Bower verre van indrukwekkend is. Ik zou bijna elke andere ridder (Leontes, Gawain, zelfs Kay) eerder volgen dan deze Arthur. Weliswaar werd het beter tegen het einde, maar nog steeds niet goed.

- Guinevere is niet veel beter. Mooi is ze wel ja, maar verder vooral heel dom. En ik kan er nog niet bij dat ze de hele Arthur-Guinevere-Lancelot-driehoeksrelatie een draai hebben gegeven.

- hee, waar is Lancelot eigenlijk? Misschien hadden ze hem voor seizoen twee willen bewaren, maar dat zullen we wel nooit weten.

- de magie is weliswaar gebleven, maar waar is de ridderlijkheid? Uitrijden op queesten, jonkvrouwen redden van betoveringen, tegen geheimzinnige ridders vechten? In plaats daarvan krijgen we bij vlagen meer een middeleeuwse soap te zien (jouw schuld, Guinevere!).

Al met al een lichte teleurstelling. Niet omdat Camelot slecht is, maar er zat zoveel meer potentie in. Met een beter gecaste Arthur en Guinevere en een minder soapachtig verhaal had dit een heel stuk beter kunnen wezen. Desalniettemin zou ik zeker een tweede seizoen hebben willen zien. Helaas...

Misschien moest ik Merlin maar eens proberen.

Sherlock Holmes in de 21e eeuw - dat hebben we eerder gezien. Maar wat maakt het uit, het personage is heel geschikt voor een reboot, dat mag best twee keer. Misdaden oplossen middels deductie in plaats van fancy moderne methoden, het blijft leuk. Maar aan vergelijkingen met Sherlock ontkom je niet. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat de Britse versie beter is. Dat is deels te wijten aan het feit dat de afleveringen van Sherlock langer zijn en de mysteries ingewikkelder (en misschien deels aan het feit dat Elementary Amerikaans is en Sherlock Brits...).

Desalniettemin is Elementary ook prettig om naar te kijken. De mysteries zijn wel aardig, maar het zijn vooral de personages die interessant zijn. Sherlock is wat anders dan ik 'm ken uit andere versies, maar op een goede manier. Kwetsbaarder, menselijker. Hij is verre van een normaal persoon, en meer dan eens een hork, maar hij is wat sympathieker dan Cumberbatch' versie. Jonny Lee Miller doet het wat mij betreft uitstekend. Ik had aanvankelijk wat twijfels bij het idee om van Watson een vrouw te maken, maar gelukkig is er tot nu geen sprake van een romantisch subplot. Holmes en Watson hebben, zoals dat hoort, een gecompliceerde relatie, en dat maakt de serie sterk. Wel vind ik dat Watson nog iets meer ontwikkeling mag ondergaan als personage. Sherlock hebben we al zien veranderen.

De beste afleveringen zijn, naar mijn inzicht, die waarin Sherlock bijna een band aangaat met de crimineel in kwestie. Voorbeelden daarvan zijn 'Child Predator' en 'The Deductionist'. Dat zijn ook precies de afleveringen met een mooie, onverwachte twist. Over twist gesproken: Irene Adler is Moriarty! Dat is voor het eerst. Natalie Dormer doet haar werk goed, ik hoop dat we haar nog meer gaan zien. Vinnie Jones had ook een mooie bijrol. Overigens zit het met de casting als geheel ook wel goed. Evenals met de muziek, de sfeer en de locaties. Ik hoop dat de serie nog iets meer gaat investeren in Watson en in het verhaal (misschien dubbele afleveringen doen?). Ik ga sowieso het volgende seizoen kijken.

Holmes en Watson gaan na vorig seizoen vrolijk samen verder als partners. Na een seizoen lang waarin ze hebben leren omgaan met elkaar, moeten ze nu leren samen te werken en te leven - permanent. Dat brengt natuurlijk de nodige strubbelingen met zich mee. Holmes is zeker veranderd ten opzichte van aflevering 1 seizoen 1, maar makkelijk is hij nog altijd niet. Gelukkig maar.

Een groot deel van de opzet blijft hetzelfde, en dat is prima. Gelukkig is er ook nieuwe input, met name door personages uit Holmes' verleden. Lestrade en Mycroft zien we verschillende keren langskomen dit seizoen, en zelfs Irene Adler mag nog een keer komen opdraven. Ik hoop dat we haar volgend seizoen nog een keer te zien krijgen! In 'Poison Pen' komt een tot nu toe onbekend persoon uit Sherlocks leven opdraven, waarmee hij een interessante band aangaat. Het levert een mooie aflevering op.

Mycroft en Sherlock hebben, zoals dat hoort, een nogal gecompliceerde band als broers, en dat is erg plezierig om naar te kijken. Je weet nooit helemaal waar je aan toe bent met Mycroft. De relatie tussen Mycroft en Watson vond ik zelf dan weer wat minder, maar goed, Watson moet ook wat dramatische ontwikkeling krijgen en Sherlocks mysterieuze broer is daar een goede aanleiding toe.

Verder nieuw in dit seizoen: de introductie van Everyone, het hackerscollectief dat Holmes en Watson regelmatig uit de brand helpt, in ruil voor merkwaardige gunsten. Leuk bedacht! Verder is er de aflevering 'Tremors' die retrospectief, vanuit de rechtszaal verteld wordt, en het werkt: het is een van de betere afleveringen van het seizoen. 'An Unnatural Arrangement' is ook een klein hoogtepunt, waarin Captain Gregson ineens ongewild in het middelpunt komt te staan.

Tussendoor zijn er af en toe wat minder memorabele afleveringen. Het verhaal klopt altijd wel, en het is leuk om te zien hoe ingenieus het in elkaar zit, maar soms ontbreekt het drama. De afleveringen zijn eigenlijk te kort om echt mee te leven met de personages buiten de vaste cast, en sommige voegen ook weinig toe aan het grote verhaal. Gelukkig wordt dat op het eind anders. In 'The Man With the Twisted Lip' krijgen we eindelijk eens een goede cliffhanger. De laatste vier afleveringen maken het soms wat zwakkere midden weer goed.

Aan het eind van het seizoen lijkt de rust min of meer wedergekeerd, maar toch niet helemaal. Het gedoe met Mycroft heeft zijn sporen nagelaten, Sherlock is bang om Watson kwijt te raken, en er lijkt een kans te bestaan dat hij zijn oude verslaving weer gaat oppakken. Genoeg aanknopingspunten voor dramatische plotlijnen volgend seizoen. Ik heb er zin in.

Een jaar lang wachten, en voor je het weet zit het seizoen er alweer op. Tijd om de balans op te maken.

Zoals al eerder opgemerkt is vooral het eind van het seizoen sterk. Mijns inziens was er geen enkele aflevering zwak, hoewel er met name in het midden wat afleveringen met zwakke punten zaten. De tegenvallers van dit seizoen:
- Mereen. De meeste scènes zijn een beetje ongemakkelijk, en het talent van Peter Dinklage wordt hier verspild. Gelukkig volgen in de laatste twee episodes toch nog sterke scènes.
- Ik was erg gelukkig met de terugkeer van Blackfish Tully. Hij wordt ijzersterk neergezet en heeft een aantal korte maar mooie scènes. Ik kan het echter niet verkroppen dat hij zo aan zijn eind moest komen.
- De gebeurtenissen in King’s Landing schieten niet echt op. Weliswaar wordt er een heleboel goed gemaakt in de laatste aflevering, maar ik had het echt wel gehad met die High Sparrow.
- De Iron Islands… An sich geen slechte scènes, maar ze vallen in het niet bij de rest van het verhaal. Het is bijna alsof de makers uit schuldgevoel alsnog Euron Greyjoy hebben doen opdagen.

Sterke punten:
- Dit seizoen is de definitieve comeback van de Starks. Na vijf seizoenen is Sansa eindelijk een sterke vrouw, Brans verhaallijn is oprecht interessant, Arya maakt een eind aan haar identiteitscrisis en komt terug naar Westeros. Daarnaast hebben we nog de letterlijke comeback van Benjen, toch nog niet dood, en Jon Snow. Die was weliswaar dood, maar heeft het uiteindelijk toch tot King in the North geschopt. Lang niet slecht voor een familie die uitgestorven leek.
- Ik heb de term al eerder genoemd: wish fulfilment. Dit is voor Game of Thrones-begrippen een behoorlijk happy seizoen. Maar ik geef toe: misschien zal ik Ramsay toch een beetje missen.
- Een epische veldslag in episode 9, zoals we verwachtten. Niet héél schokkend misschien, maar desondanks bloedstollend.
- Een aantal sterke dramatische scènes. Jaime was erg goed in episode 8, Sansa en Jon hebben een uitstekende chemie, en de flashbacks van Bran waren ook sterk. En dan de hold the door-scène…
- Eervolle vermelding voor Lyanna Mormont. Hoeveel koningen hebben hun koningschap te danken aan een 10(?)-jarig meisje?

Meest memorabele scènes:
- Het weerzien te Castle Black. Geen enorme scène, maar toch ontroerend. En, naar het lijkt, het begin van betere tijden voor de Starks.
- De (aanloop naar de) ontploffing van de Sept. Uitzonderlijk goed uitgevoerd, met schitterende muziek.
- De dood van Hodor. Nooit gedacht dat dat me zo zou raken.
- De dood van Ramsay Bolton. Wraak! En de perfecte afronding van een fantastische aflevering.

Wat ik hoop voor seizoen 7:
- Drama tussen Jaime en Cersei. Cerseis heeft al wat haar menselijk maakte verloren; voor Jaime hoop ik juist dat hij, na zijn belevenissen in Riverrun, verder gaat met zijn redemption arc. En dat gaat ongetwijfeld botsen.
- Over botsingen gesproken… Littlefinger keek erg onheilspellend in zijn laatste scène. Er gaat nog wel wat gebeuren tussen hem, Sansa en Jon. Hopelijk blijven Sansa en Jon een eenheid vormen.
- Hopelijk meer flashbacks! Met Rhaegar Targaryen misschien?
- Ik weet niet wat ik hoop voor Arya. Engel der Wrake spelen is goed en aardig, maar omwille van haar geestelijke gezondheid moeten we misschien maar hopen dat ze herenigd wordt met haar familie?

Al met al een prima seizoen. Ik kijk nu al reikhalzend uit naar het volgende. Winter Has Come…

Oké, ik heb hier echt veel te veel over te zeggen. Voor de leesbaarheid (hoop ik…) zal ik het puntsgewijs doen.

Mindere punten van dit seizoen:

- het tempo en het gemak en de snelheid waarmee personages van de ene naar de andere kant van het continent reizen. Vooral omdat het contrast met eerdere seizoenen zo groot is.

- ik verwachtte in de een-na-laatste aflevering actie van episch kaliber. En het was spannend hoor, maar het was geen Hardhome. Ik ben ook meer dan een beetje verontwaardigd over hoe ze met Benjen/Coldhands zijn omgegaan.

- in aanvulling daarop: de actie viel wel vaker tegen en grote schokken bleven uit. En er vallen opvallend weinig doden…

- waar is Ghost?

Gemengde gevoelens:

- de hereniging van de Starks. De aanvankelijke ongemakkelijkheid tussen Arya en Sansa voelde natuurlijk aan, maar het conflict erna was te geforceerd. En Bran doet raar.

- Jon en Daenerys. Ik heb al schoorvoetend toegegeven dat Jon haar beter maakt – uiteindelijk. Of het nu per se een goed idee is dat ze samen kindertjes gaan maken is een andere vraag. En dan heb ik het niet eens over de incest, er zijn genoeg andere redenen. Vraag maar aan Tyrion/Peter Dinklage: ”there’s a long history of romance not ending well” in deze serie...

- Tyrions plannen werken niet zo goed. Nu vind ik het geen probleem dat ze Daenerys niet verder helpen, maar het doet toch een beetje afbreuk aan het personage van Tyrion.

Goede punten:

- de hereniging van onder meer Jaime en Brienne, Tyrion en Bronn, het opdagen van Gendry, Jorah en Jon die elkaar ontmoeten… Noem het wish fulfilment of fan service, maar van de meeste van deze ontmoetingen heb ik wel genoten.

- de drie Lannisters en ongeveer al hun onderlinge scènes. Wat je ook op dit seizoen aan te merken hebt, ik vind dat Heady, Coster-Waldau en Dinklage met z’n drieën een heleboel goed maken.

- sowieso Jaime’s verhaallijn. Ik word elke aflevering een groter fan van het personage en de acteur.

- Tyrion heeft zijn twijfels over Daenerys. Fijn, dat er eens iemand is die haar niet vergoddelijkt. Dat hij aan haar kant staat zij hem vergeven.

Hoogtepunten:

- Winter came for House Frey

- Jaime vs. Daenerys en Bronn vs. draak! Zowel qua actie als qua drama geslaagd.

- Jaime maakt zich los van Cersei en vertrekt richting het Noorden.

- de flashback. Kort maar krachtig, niet heel erg schokkend maar dramatisch precies goed. En mooie timing ook…

- het proces tegen Littlefinger. Omdat het 1: eindelijk the wolfpack in actie is, en 2: gerechtigheid voor een héleboel oud zeer.

Eindoordeel: niet het beste seizoen, duidelijke minpunten, maar voor mij als primair liefhebber van het drama sterk genoeg om overeind te blijven. Vier sterren.

Verwachtingen voor het laatste seizoen:

- Cleganebowl is onvermijdelijk.

- Cersei krijgt een miskraam, wordt de ultieme Mad Queen, Jaime doodt haar en sterft daarna zelf.

- Als Daenerys’ zwangerschap betekent dat we het over Tsjechov gaan hebben, wil ik niet achterblijven (@jasper).

- Geziens Jons opofferende aard zie ik hem nog wel eens het loodje leggen in de allerlaatste strijd. Mijn voorkeur heeft natuurlijk dat Daenerys sterft en Jon op de troon terecht komt. Sansa wordt Warden of the North.

- Inderdaad: Tyrion moet blijven leven omdat er nou eenmaal iemand met gezond verstand moet overblijven om de zooi weer op te bouwen. Hopelijk zijn er nog wat andere goede zielen om hem te helpen. Ik gok dat Missandei, Brienne, Samwell en Davos het overleven.

- Arya, Jorah, Bronn, Theon, Grey Worm, Tormund, Berric, Melisandre, Varys en Ghost gaan allemaal dood.

Nou, dit was de korte versie van wat ik wilde zeggen. Excuus, maar het duurt nog ongeveer een eeuwigheid voordat er weer iets te melden valt over Game of Thrones…

’If you think this has a happy ending, you haven't been paying attention.’

Het laatste seizoen van Game of Thrones was er een van hoge verwachtingen. Daaraan voldoen was vanaf het begin al een schier onmogelijke taak, vanwege de vele samenkomende verhaallijnen, de fantheorieën, het opgedroogde bronmateriaal en de verdeelde meningen over wie er nou eigenlijk op die Iron Throne hoort. Voor velen is het laatste seizoen helaas een teleurstelling gebleken. Een deel van de kritiek vind ik heel begrijpelijk en ik ben het met iedereen eens dat de makers er beter aan hadden gedaan meer afleveringen of zelfs een extra seizoen te maken. Maar om even advocaat van de duivel te spelen: is er een manier te bedenken waarop de serie wel een happy ending had kunnen krijgen, die iedereen tevreden had gesteld? Ik heb met het plot zelf (los van hoe de verhaallijnen al dan niet ontwikkeld werden) weinig problemen, maar dat geldt lang niet voor iedereen. Wat wel voor iedereen geldt is dat we graag hadden gewild dat er meer tijd was geweest voor de ontwikkeling van de verhaallijnen. Hoe zwaar dat telt in je beoordeling zal per persoon verschillen. Omdat ik sterk de neiging heb gaten in plot of ontwikkeling zelf in te vullen, op basis van eerdere seizoenen of eigen fantasie, reken ik dit de serie niet zo zwaar aan. Met name omdat de grote lijnen voor mij allemaal acceptabel dan wel uitstekend zijn. Wat mij uiteindelijk het meest bedroeft aan het eind van dit seizoen, is toch dat Game of Thrones nu voorbij is.

Oké, dit was mijn globale oordeel. Nu volgt mijn gedetailleerde oordeel, en omdat dit het laatste seizoen is, heb ik niet eens geprobeerd het kort te houden.

Wat ik jammer vind:

- de al uitgebreid besproken pacing issues. Het is niet eens dat álles te snel gaat; de eerste twee afleveringen hebben eigenlijk een heel prettig tempo waarin de tijd wordt genomen voor herenigingen van allerlei personages (en zelfs voor joyriden per draak, wat wat mij betreft niet had gehoeven) en de derde aflevering weet bewonderenswaardig goed de spanning gedurende bijna anderhalf uur vast te houden. Maar in andere afleveringen is de tijdsbesteding veel onevenwichtiger. Aflevering 4 en 6 met name beginnen mooi rustig en gaan dan ineens veel te snel, alsof de makers halverwege de teugels hebben verloren. Over dit punt zou ik nog veel langer kunnen doorgaan, maar volgens mij hoeft niemand hier meer verder van overtuigd te worden.

- een punt waar ik eerder over gesproken heb, maar verder eigenlijk nog niemand over gehoord heb: waarom wordt er helemaal geen aandacht meer besteed aan Rhaegar en Lyanna? Zoals ik voorafgaand aan het seizoen schreef:

Blijkbaar was het inderdaad een domme beslissing à la Romeo en Julia: we kunnen niet trouwen want dan ontstaat er oorlog, maar hé, we houden van elkaar dus laten we het toch maar doen. Dit valt mij oprecht tegen.

Waar ik mee kan leven:

- Bran als koning. Ik had het niet verwacht en sta er niet om te juichen, maar het heeft een zekere logica die het acceptabel maakt. Zoals jasper hierboven duidelijk maakt zijn er ook wel mitsen en maren te bedenken, maar ik denk dat dit de minst slechte oplossing is. Daenerys op de troon, zoals aan het begin van het seizoen nog waarschijnlijk leek, zou mij zeer hebben teleurgesteld, zelfs al zou ze niet King’s Landing in de as hebben gelegd (daarover later meer); Jon op de troon had op zich gekund, hoewel daar ook wel nadelen aan zouden hebben gekleefd.

- het lot van Jaime en Cersei. Ik had verwacht dat Jaime degene zou zijn die Cersei zou doden, en ik had dat aanvankelijk ook gehoopt. Nu ik dit einde gezien heb, betwijfel ik echter of ik daar wel zo blij mee zou zijn geweest. Na Theons redemption arc zou het misschien te makkelijk, te sprookjesachtig zijn geweest om ook Jaime al het kwade in zichzelf te laten overwinnen. Dit einde voor Jaime heeft iets van een Griekse tragedie en ik begin het hoe langer ik er over nadenk meer te waarderen. Het personage Jaime heeft altijd twee kanten gehad: de man die nobel en eervol wilde zijn, en de man die vanaf de geboorte onlosmakelijk verbonden is geweest met zijn zus. Door zijn belofte te houden om in het Noorden te vechten, en door te sterven in de armen van zijn zus, zijn die twee kanten van hem volledig tot hun recht gekomen zonder elkaar uit te vlakken. Ook Cersei heeft twee kanten; de ambitieuze koningin die over lijken gaat en het kleine meisje dat nooit gewaardeerd werd (door haar vader, door Robert, door zo ongeveer iedereen in King’s Landing). Sinds Cersei op de troon terechtkwam hebben we helaas wat minder van haar menselijke, kwetsbare kant gezien, maar dit komt in de vijfde aflevering terug. Nadat de ambitieuze koningin is gestraft door aan te hebben moeten zien hoe haar rijk letterlijk ineenstort, vindt het kwetsbare meisje troost in de armen van haar broer. En is het niet perfect symbolisch dat ze sterft doordat de muren van haar paleis op haar vallen – verpletterd onder het gewicht van haar ambities?

Waar ik (redelijk tot zeer) tevreden mee ben:

- de opening credits. Detail, maar wat mooi!

- de muziek. Hier zou ik eigenlijk een heel verhaal over moeten schrijven om er recht aan te doen, maar je kunt er beter naar gaan luisteren.

- het acteren van vrijwel de gehele cast. Wat mij betreft steken Lena Headey en Emilia Clarke er bovenuit, wat des te meer opvalt omdat hun personages een soort gespiegelde ontwikkeling doormaken: Cersei verliest de controle en krijgt iets van haar menselijkheid terug, Daenerys verkrijgt steeds meer controle en raakt steeds meer van haar menselijkheid kwijt.

- hoe de personages Theon, Jorah, The Hound, Lyanna en Melisandre aan hun einde komen. Sommige op een manier die ik had verwacht, anderen juist niet, maar allemaal op een manier die past bij hun personage en hun karakterontwikkeling.

- mijn voorspellingen over de rol van Varys zijn uitgekomen, waar ik erg blij mee ben. Niet alleen omdat het een mooi einde is van een wat ondergewaardeerd personage, maar ook omdat het zo mooi past binnen het plot.

- de karakterontwikkeling van Tyrion. Hier heb ik reeds heel veel over geschreven en dat zal ik nu niet allemaal herhalen, laat het volstaan dat ik blij ben dat de ontwikkeling van zijn personage tot dit resultaat heeft geleid.

- Sansa als Queen in the North. Ik vind dat ze één van de beste transformaties van iedereen heeft doorgemaakt. Van een (nogal irritant) naïef meisje, tot willoos slachtoffer, tot pion die het niet lukt om zich te onttrekken aan iedereen die haar manipuleert, tot iemand die met de moed der wanhoop van de muren van Winterfell springt, tot iemand die het Noorden verenigt en haar tirannieke echtgenoot verdrijft, tot verrassend bekwaam regent die afrekent met haar verleden, tot koningin van een koninkrijk waarvoor zij de onafhankelijkheid heeft weten te verkrijgen. Ze is de enige van de belangrijkste vrouwelijke personages die haar macht niet baseert op geld, draken of vechtkunst, maar op talent.

- de keuze om niet The Night King of Cersei maar Daenerys de eindbaas te laten zijn. Nog helemaal los van de kwaliteit van het script en de pacing issues zou dit altijd een controversiële keuze zijn geweest en het getuigt van een zekere moed dat men (de schrijvers, producers, Martin zelf?) hier toch voor gekozen heeft. The Night King was angstaanjagend maar dramatisch weinig interessant (zijn motief voor de wereldheerschappij is uitermate saai). Cersei als ultieme schurk zou voor de hand liggen, maar eigenlijk is zij sinds de dood van haar kinderen ook niet meer zo heel boeiend (tot op het laatst, zoals ik hierboven schreef), omdat zij al haar keuzes al gemaakt heeft en ze sinds het opblazen van de Sept niets meer zou kunnen doen wat ons echt nog zou verbazen. Daenerys daarentegen draagt al sinds het begin van de serie (’I will take what is mine by fire and blood!’ ) een kiem in zich die zou kunnen uitgroeien tot iets heel interessants en gevaarlijks: de rechtvaardige tiran. Had dit beter uitgewerkt kunnen worden? Jazeker. Desondanks zou ik veel meer teleurgesteld zijn geweest als de laatste vijand The Night King of Cersei zou zijn geweest. En dat Jon op een gecompliceerde manier toch nog Azor Ahai geworden is, is een mooie afsluiting voor zijn personage.

Hoogtepunten:

- alle scènes tussen Jaime en Tyrion, maar met name die in aflevering 5. Hun afscheid behoort wat mij betreft tot de meest hartverscheurende scènes in de hele serie.

- Tyrion en Sansa in de crypten. Plottechnisch niet zo belangrijk, maar zo mooi gedaan.

- Daenerys’ speech in de laatste aflevering, inclusief dit shot en Tyrions reactie.

- Jenny of Oldstones. Sentimenteel op precies de goede manier. En het refrein wordt nu, aan het einde van de serie, heel invoelbaar: I never wanted to leave either.

Outlander stond al langer op mijn watchlist, en toen ik er eenmaal mee begonnen was kon ik er niet meer mee ophouden. Gelukkig heeft het seizoen 16 afleveringen! Het eerste dat mij aantrok was de setting: Schotland, 18e eeuw. Die setting wordt fantastisch doorgevoerd. De kastelen, de gedetailleerde inrichting, de landschappen, de kostuums (met natuurlijk kilts in overvloed) en bovenal de taal. Frasen als wee bairn en I dinna ken vliegen je om de oren. Tevens wordt er regelmatig Gaelic gesproken – en niet ondertiteld, zoals je je net zo’n Outlander voelt als Claire – waardoor de setting nog geloofwaardiger wordt. Persoonlijk vind ik het Schotse accent en ook het Gaelic heel aantrekkelijk, ook al is het moeilijk te verstaan. Het enige dat opvallend (vrijwel) ontbreekt zijn de doedelzakken…

Het gegeven waar de hele serie om draait, is dat een vrouw uit de twintigste eeuw in deze setting wordt geplaatst. Nu is dit wel een vrouw die getrouwd is met een historicus en daarom behept met meer kennis over het Schotland van de 18e eeuw dan gemiddeld, en die jarenlange ervaring als hospik heeft, dus ze heeft wel een flinke voorsprong. Desondanks is het voor Claire natuurlijk een hele schok, wat zowel komische als dramatische momenten oplevert. Soms zelfs allebei tegelijk: ik vond de scène waarin Jamie haar probeert te straffen en Claire vol met hem in gevecht gaat, schokkend en grappig tegelijkertijd. Natuurlijk komt Claire ook niet op een rustig boerderijtje terecht, maar op een kasteel waar van alles aan het broeien is. Haar lot wordt al snel verbonden aan dat van Jamie, die een prijs op z’n hoofd heeft staan, wat het leven er niet gemakkelijker op maakt. Drama genoeg dus.

Claire en Jamie dragen als hoofdpersonages de hele show. Gelukkig is de chemie tussen de beide acteurs uitstekend. Caitriona Balfe zet een Claire neer met goede bedoelingen en een grote mond, die haar regelmatig in problemen brengen, maar waardoor het ook gemakkelijk is om je met haar te identificeren. Sam Heughan blinkt uit als hij ergens met z’n zwaard in de hand schuimbekkend mag binnenstormen, maar ook in de scènes waarin hij meer gevoel mag tonen is hij absoluut geloofwaardig. Tobias Menzies maakt de cirkel rond als echtgenoot in 1945/aartsvijand in 1743. Probleem is dat hij die laatste rol zo overtuigend speelt dat het moeilijk wordt om sympathie op te brengen voor de wanhopige echtgenoot. Zo wordt het wel makkelijk om partij te kiezen voor Jamie.

Ik moet toegeven dat er in de 16 afleveringen van dit seizoen soms iets te veel herhaling zit. Er gaat bijna geen aflevering voorbij of er wordt een jurk/shirt opengereten waarna er iemand (bijna) gegeseld/verkracht wordt. Claire is misschien niet de typische damsell in distress maar moet wel erg vaak door Jamie gered worden. Gelukkig worden op het eind van het seizoen de rollen even omgedraaid. Niet alle afleveringen zijn verhaaltechnisch even sterk en sommige scènes lijken overbodig. Wat mij betreft zijn de makers zeker wat hard van stapel gelopen met de seksscènes. Die dragen over het algemeen weinig bij aan het verhaal. Daar staat tegenover dat er alle tijd wordt genomen om de verhaallijnen uit te werken en komen ook de bijfiguren goed tot hun recht, waarbij vooral Geilis Duncan en Jenny Fraser opvallen.

Beste afleveringen:
- Sassenach: mooie rustige introductie, vol maar toch in balans.
- The Garrison Commander: uitstekende prestatie van Caitriona Balfe, maar vooral van Tobias Menzies. Hij had niet alleen Claire, maar ook mij overtuigd van zijn verborgen goede kant. Ik was net zo geschokt als zij.
- The Reckoning: Jamies kant van het verhaal! En een flinke echtelijke ruzie, altijd fijn.
- The Devil’s Mark: het geheim van Geilis Duncan komt aan het licht – en hoe… En de romanticus in mij vond de scène bij Craigh na Dun fantastisch.

Het einde vond ik niet optimaal. De echte spanning zit in de een na laatste aflevering, waar de finale eigenlijk alleen een uitdieping van is. Op zich is die laatste aflevering goed drama (al vond ik het lastig om ernaar te kijken), maar niet iets om het seizoen mee af te sluiten. Aan de andere kant is het ook wel fijn dat het niet met een cliffhanger eindigt – ik denk dat het nog wel even duurt voor ik mijn handen kan leggen op seizoen 2. Dat gaat een heel andere setting krijgen; ik ben erg benieuwd hoe dat gaat bevallen.

Al met al een geslaagd drama met een uitstekend uitgewerkte setting en historische achtergrond en goede acteerprestaties. Als je er geen problemen mee hebt dat het avontuur wordt afgewisseld met wat meer huis- tuin-en-keukendrama, moet Outlander haast wel in de smaak vallen. Ik heb in ieder geval al zin in seizoen 2, en ik denk dat ik de boeken ook maar op mijn leeslijst moet zetten…

Vooral de eerste helft viel wat tegen inderdaad. De eerste aflevering vond ik nog wel sterk; door Claires onverwachte terugkeer naar haar eigen tijd ga je je de rest van het seizoen afvragen hoe dat in vredesnaam gebeurd is. Voor we daar een antwoord op krijgen komen we echter eerst in Frankrijk terecht, en daar ben ik niet onverdeeld tevreden mee.

Het politieke gekonkel vond ik op zich best aardig. De locaties zagen er erg goed uit, de kostuums waren absurd en vast niet altijd historisch correct maar in ieder geval vermakelijk. Ik vond gewoon de setting niet zo bij Outlander passen. Vorig seizoen waren we nog in schimmig Schotland waar Jaime zeker niet tot de hoogste adel leek te behoren, maar nu loopt hij op Versailles rond alsof hij nooit anders heeft gedaan. Ook de nieuwe Franse personages konden mij niet zo veel schelen. Mary Hawkins vond ik dan wel leuk (maar die was dan weer niet Frans). En die prins Charles, wat een ergerlijke eigenwijze vent met z'n eeuwige 'mark me'. Opvallend wordt er zowel in Frans als in Engels gesproken. Waarom niet consequent Frans? Neem gewoon Franse acteurs voor de Franse rollen en laat Claire en Jaime maar moeizaam Frans praten.

Halverwege het seizoen zit er een kantelpunt. Faith is niet in alle opzichten een sterke aflevering, maar markeert wel het begin van de betere helft van het seizoen. Claire en Jaime horen gewoon in Schotland. We zien wat oude bekenden terug en horen weer alom dat mooie accent. Het verhaal maakt ook meer indruk dan in Frankrijk; het wordt weer zichtbaar wat er op het spel staat. Wel vind ik dat de dingen soms wat te snel gaan. Je merkt duidelijk dat dit seizoen korter is dan het vorige. De laatste aflevering neemt dan weer duidelijk de tijd voor de climax.

Caitriona Balfe, Sam Heughan en Tobias Menzies doen het onveranderd goed, al krijgen ze in dit seizoen minder kansen om te laten zien hoe goed ze zijn in hun werk. De chemie tussen de drie karakters is echter duidelijk. Van mij had er echter wel wat meer onderlinge wrijving mogen wezen. De ziekte van Alex Randall had zeker wat meer drama kunnen opleveren.

Favoriete afleveringen:

- Vengeance is Mine. De schrijfster van de boeken regisseert voor het eerst een aflevering en doet dat uitstekend, met een goede spanningsboog en een fantastisch schokkend einde.

- Dragonfly in Amber. Een behoorlijk volle aflevering, die desondanks goed in balans is. De afwisseling tussen 18e en 20e eeuw werkt prima, de nieuwe personages waren onmiddellijk interessant, we zien onverwacht een oude bekende en we eindigen behoorlijk open.

Ik moet nu echt heel erg mijn best gaan doen om niet op internet te kijken hoe de boeken verdergaan. Dat belooft wat voor seizoen 3.

Het vierde seizoen van Outlander laat mij met wat gemengde gevoelens achter.

Misschien de belangrijkste reden daarvoor: Claire en Jamie lijken definitief weg te zijn uit Schotland. En Schotland is voor mij één van de grootste charmes van deze serie. In Amerika zijn er ook wel mooie plaatjes te zien, en er zijn wat geïmporteerde Schotten zodat we nog steeds het mooie accent mogen aanhoren, maar het is niet hetzelfde. Een nieuwe locatie biedt nieuwe mogelijkheden, en sommige daarvan pakken goed uit, maar ik blijf Schotland missen.

In vergelijking met vorige seizoenen ligt de focus minder op Claire en Jamie, en meer op de jongere generatie. Ook dat met wisselend succes. Brianna en Roger zijn aan elkaar gewaagd, maar hebben niet de chemie die Claire en Jamie vanaf het begin hadden. Young Ian kan op mijn sympathie rekenen (nog voor zijn zelfopoffering in de finale) maar een karakter als Liz komt totaal niet uit de verf. In vergelijking met de drama's waarin de jongeren in verwikkeld raken hebben onze 'oude' hoofdpersonen een relatief bezadigd leventje. Natuurlijk moeten er weer mensen gered worden uit de handen van slechterikken, maar Claire is niet meer het favoriete slachtoffer.

Om de band met de vorige seizoenen toch nog iets aan te halen, komen er af en toe wat oude personages opdraven. Nu weet ik dat de serie gebaseerd is op boeken, dus ik kan de makers niet alles verwijten. In dat geval moet het de oorspronkelijke schrijfster zijn geweest die een setje met kaartjes had met namen erop van personages, waar ze op willekeurige momenten blindelings twee van uitkoos. Zo logisch voelt het soms dat bepaalde mensen elkaar tegenkomen. Hoe groot is de kans dat Murtagh net terechtgekomen is in hetzelfde stadje waar Jamie rondloopt, en dat Ian net zijn smid binnenkomt? Of dat Brianna in héél Schotland juist vlakbij Laoghaire collabeert? Mijn niet onaanzienlijke suspension of disbelief wordt hier wel heel erg op de proef gesteld.

Nu de strijd om de Schotse onafhankelijkheid (eind 2019 actueler dan die in lange tijd geweest is) definitief opgegeven lijkt, moeten de makers op zoek naar nieuwe conflicten. En wat is er te vinden in het Amerika van de 18e eeuw? Slavernij en onderdrukking van de natives, wat anders... Daarnaast nog iets met belastingen wat ik niet helemaal kon (of wilde) volgen. Bij vlagen pakken deze nieuwe conflicten fantastisch goed uit: de 'euthanasie' van de opstandige slaaf door Claire in de tweede aflevering en de dood van de geestelijke (in een bepaalde vorm ook een soort genadedood door Rogers hand) in de twaalfde aflevering maakten erg veel indruk. Het gedoe met de Regulators of het verhaal van Otter Tooth kon mij echter totaal niet boeien. Ik zou niet willen zeggen dat ik me heb verveeld dit seizoen, maar in vergelijking met het eerste seizoen zat ik nauwelijks aan het beeldscherm gekluisterd.

Vrij schokkend af en toe: hoe slecht de effecten soms waren. Met name als personages tegen een weidse achtergrond staan afgebeeld ziet het er pijnlijk nep uit.

Maar er waren zeker ook goede dingen dit seizoen. De nieuwe schurk van dienst, Stephen Bonnett, is een waardige opvolger van Black Jack Randall. Waar ik Sophie Skelton soms iets wazig vind acteren, is het in haar scènes met hem dat ze een ijzersterke Brianna neerzet. Roger is een aangenaam genuanceerd personage, die zichzelf af en toe heel erg ongeliefd weet te maken maar tegelijkertijd een veel geloofwaardiger persoon is dan Jamie ooit was. Aunt Jocasta vind ik eveneens een mooi gebalanceerd personage. Verder krijgt met name Brianna na haar komst naar de 18e eeuw echt schitterende kostuums te dragen.

Al met al is Outlander niet meer van het niveau van het eerste seizoen. Of dat komt omdat we nu uit Schotland weg zijn of omdat de oorspronkelijke personages nu allemaal ouder zijn, ik weet het niet. Het volgende seizoen zal ik hoogstwaarschijnlijk wel gaan kijken, maar dan wel met wat minder hoge verwachtingen. Qua sterren zou ik eigenlijk op 3 uitkomen, omwille van de tweede en twaalfde aflevering een halve ster erbij.

Och, Outlander. Elke keer als er een nieuw seizoen beschikbaar wordt, ben ik minder enthousiast om te gaan kijken. En elke keer geef ik de serie aan het eind van het seizoen weer het voordeel van de twijfel. De eerste twee seizoenen vind ik beduidend beter dan de laatste drie. Dat komt omdat het na het tweede seizoen ontbreekt aan een aantal zaken.

Allereerst is dat Schotland. Daar kan ik kort over zijn: ik mis het Schotse landschap en de Schotse cultuur, zelfs het onverstaanbare Gaelic. Daaraan gerelateerd mis ik in de laatste seizoenen het gevoel van urgentie. Seizoen 1 had Claires keuze voor Frank en haar oude leven, of Jamie in het niet ongevaarlijke Schotland waar van alles broeit (niet in het minst Black Jack Randall). Seizoen 2 denderde af op de desastreuze slag om Culloden. Sindsdien lijkt er niet meer iets van dat formaat op het spel te staan, en dat is jammer. In seizoen 5 wordt er hier en daar gehint naar de Onafhankelijkheidsoorlog, maar dat levert nog niet zo veel spanning op (ik vond de plotlijn met die Regulators in ieder geval niet heel spannend). Een laatste gemis is het ontbreken van een goede schurk. Black Jack Randall was een geduchte tegenstander die helaas niet geëvenaard is de afgelopen seizoenen. Stephen Bonnet komt in de buurt, maar komt mijns inziens te snel aan zijn einde.

Helemaal losstaand van bovenstaande kritiekpunten: de makers doen echt totaal geen moeite om het geloofwaardig te maken dat Jamie en Claire inmiddels van middelbare leeftijd zijn. Jamie heeft een leesbril en Claire wat grijze haren, maar daar blijft het bij. Je zou kunnen denken dat de makers hopen hier stiekem mee weg te komen, maar dan moeten ze niet expliciet in een aflevering noemen dat Jamie vijftig jaar is!

Waarom blijf ik dan toch kijken? Er is dat bekende fenomeen dat je ergens zoveel geïnvesteerd hebt dat je het niet meer los wil laten, ook al is het al lang niet meer van de kwaliteit van het begin. Maar ik zou Outlander geen recht doen als ik dat als de enige reden zou opwerpen. Een aantal zaken blijven gewoon uitstekend. De chemie tussen Jamie en Claire is en blijft ijzersterk; misschien is dat wel het sterkste punt van de serie. Daarnaast zuigt de serie je nog steeds moeiteloos het verleden in, en zijn de worstelingen van de 'moderne' personages (in dit seizoen vooral Roger) met dat verleden goed uitgewerkt. En hoewel Outlander soms net iets te veel overhelt naar melodrama, zijn sommige dramatische momenten nog steeds een schot in de roos. Soms kort (Roger die een ernstig verbrand meisje euthaniseert, of Marsali die Claires verkrachter vermoordt), soms in een aantal scènes (alle momenten tussen Brianna en Stephen Bonnet. Het deed me denken aan het gesprek tussen Claire en Black Jack Randall in het eerste seizoen, toen hij zich even kwetsbaar opstelde om vervolgens wreed toe te slaan. Dit is het drama waar ik voor kijk!). Ook de derde aflevering vond ik goed, door de toch wat creepy sfeer in combinatie met onverwachte ethische dilemma's.

Al met al had ik liever gewild dat iedereen terugging naar Schotland. En aangezien dat waarschijnlijk niet gaat gebeuren, kunnen ze dan even opschieten met de Onafhankelijkheidsoorlog? Inclusief een interessante schurk graag. Mezelf kennende ga ik hoe dan ook kijken.

Wederom een fantastische BBC-detective. Dit keer met het Victoriaanse Londen als setting, een fascinerende achtergrond. De kloof tussen arm en rijk is groter dan ooit, net zoals het verschil tussen de mooi opgepoetste buitenkant van de mensen en de misdaden die ze beramen. Er worden tramlijnen aangelegd en primitieve videocamera's ontwikkelt, terwijl het volk in middeleeuwse omstandigheden leeft. Men gaat van top tot teen bedekt gekleed terwijl de prostitutie bloeit. Een heel levendige achtergrond voor wat voor serie dan ook - en dan hebben we het nog niet eens over Jack the Ripper. Zijn misdaden zijn al achter de rug als de serie begint, maar zijn invloed is heel erg voelbaar. In de eerste aflevering krijgen we daar meteen een heel goed voorbeeld van te zien. Gelukkig valt Ripper Street niet in de valkuil om elke misdaad meteen aan the Ripper te linken. Dat zou je al snel zat worden, en het is ook helemaal niet nodig. In de donkere straatjes van Whitechapel gebeurt wel meer dat het daglicht niet kan verdragen.

Behalve de sfeer en setting ben ik ook erg te spreken over de acteurs. Ik heb sowieso al een zwak voor Matthew Mcfadyen en net als in Little Dorrit staat de Victoriaanse kledij (inclusief hoed) hem erg goed. Zijn personage is sympathiek en gelaagd, en kan wat mij betreft nog wel wat seizoenen mee. De andere rollen worden trouwens ook stuk voor stuk uitstekend ingevuld. Hierbij kun je er trouwens een sport van maken om in elke aflevering een acteur uit Game of Thrones te spotten. Behalve de alom aanwezige Jerome Flynn aka Bronn, zien we ook Roose Bolton en Blackfish Tully regelmatig terugkeren, en duiken Hodor, Barristan Selmy, Qyburn en Jorah Mormont op (misschien nog wel meer ook). Maar dat terzijde.

Behalve de altijd weer opduikende potentiële Ripper-moorden, krijgt Mr. Reid ook te maken met biologische oorlogsvoering, spionage, corruptie en andere vrolijke zaken. Gelukkig is daar de voorloper van de forensisch arts, Dr. Jackson, om licht te schijnen in de duisternis. En als arrestanten niet meewerken is er altijd nog sgt. Drake, die ze wel aan het praten krijgt. De methodes die door de H-divisie gebruikt worden kunnen er heden ten dage misschien niet meer mee door, maar ze leveren wel mooie televisie op.

De Britten slagen er altijd zo goed in om de misdaad te verweven met de persoonlijke levens van de personages. Dit doen ze heel gedoseerd, waardoor elke aflevering smaakt naar meer. In de eerste aflevering krijgen we al te zien dat sgt. Drake een gewelddadig verleden heeft, Mr. Reid een indrukwekkend litteken en Dr. Jackson een onduidelijke relatie met madam Susan. Later volgt nog de dood van de jonge agent Hobbs waar ik oprecht verdrietig over was, en wordt langzaam de toedracht duidelijk van de verdwijning dan wel dood van ene Mathilda. Andere verhaallijnen zijn nog maar nauwelijks aangeboord. Voer genoeg voor een boel dramatische ontwikkelingen in de komende seizoenen, verwacht ik zo. Ik heb er zin in.

Ripper Street seizoen 2 is een heel erg aangename voortzetting van het eerste seizoen. De makers hebben de verstandige keuze gemaakt om niet te veel voort te borduren op de oude verhaallijnen, terwijl ze er toch in slagen om dit tweede seizoen te laten aansluiten.

Er is wel het een en ander gebeurd in de tussentijd. Ik vind het wel erg jammer dat Amanda Hale niet meer terug komt als Emily Reid, hoewel ik moet toegeven dat de makers hun best hebben gedaan om een originele reden te verzinnen waarom ze wegblijft. Zoals te verwachten heeft de arme inspector Reid het er maar moeilijk mee. Ondertussen lijkt sgt. Drake zowaar gesetteld en gelukkig te zijn, terwijl ook Jackson redelijk wat huiselijk geluk kent.

Maar natuurlijk blijft dat allemaal niet zo. En in Whitechapel is het nooit lang rustig. Dit keer weinig Ripper-gerelateerd, maar er zijn genoeg andere schimmige zaken waar het trio zich op mag storten. Drugs, eugenetica, rare sektes; er valt weer genoeg te beleven. Als rode draad door dit seizoen loopt de diepgewortelde corruptie bij de politie. De personificatie hiervan is - alweer een Game of Thrones-acteur - Joseph Mawle, die een fantastische schurk neerzet. Een uitstekende aartsvijand voor inspector Reid, en, in de laatste aflevering, tegenstander voor de emotioneel geruïneerde sgt. Drake. Ik heb niks met boksen, maar mensen, wat was dat spannend...

Qua misdaad-plotlijnen zit het wel goed dit seizoen. Ook de combinatie Reid-Drake-Jackson werkt onveranderd goed. Er is een nieuwe agent die Hobbs moet vervangen - ik had zelf helemaal niet zien aankomen dat hij een spion was! De smiecht! Daarnaast zijn er meer dan genoeg dramatische ontwikkelingen voor de personages zelf - vaak goed verweven met de misdaad. Die arme Drake moet zijn vrouw wel op een heel dramatische manier verliezen, wat Jerome Flynn de kans geeft om te laten zien dat hij meer kan spelen dan rouwdouwer-met-een-hart-van-goud. Het paar Jackson & Long Susan ga ik steeds interessanter vinden naarmate we meer van hun heftige haat-liefdeverhouding te zien krijgen. Jane Cobden, de eerste vrouw in de gemeenteraad van Londen, zorgt ervoor dat er ook in het privéleven van Reid wat schot komt. Voldoende drama om mij tevreden te stellen. Bij dit alles moet ik zeggen dat ik de dood van Joseph Merrick - een historisch figuur -nog het meest aangrijpend vond. In de finale wordt daar gelukkig nog op teruggekomen. De tweedelige finale is bijna een film op zich, en één van uitstekende kwaliteit. Aan het eind ervan bevinden alle hoofdpersonen zich in een minder ideale situatie. Ik ben erg benieuwd hoe zij zich hier uit gaan redden...

Zoals gezegd een uitstekende voortzetting van het eerste seizoen. De acteurs, setting en script zijn allemaal onveranderd goed. Ik begreep dat de serie na dit tweede seizoen bijna was stopgezet, maar na een petitie toch is verlengd. Gelukkig voor mij, want ik heb nog lang niet genoeg van Ripper Street!

Wat ben ik blij dat er na uitgebreide acties van fans een derde seizoen van Ripper Street is gekomen! Ik was nog lang niet uitgekeken op het schimmige Whitechapel en de politie die al vechtend tegen de bierkaai het recht probeert te doen zegevieren.

Er is enige tijd verstreken sinds het vorige seizoen. Dat eindigde met de drie hoofdpersonen in een geruïneerd persoonlijk leven. Vier jaar later hebben ze zich herpakt, maar onafhankelijk van elkaar en met wisselend succes. Er is letterlijk een treinramp voor nodig om ze weer bij elkaar te krijgen. Dat gaat niet helemaal zonder slag of stoot, wat voor de kijker fijn drama oplevert. Natuurlijk is Susan Hart ook weer van de partij, evenals een hele rits andere bekende gezichten. Daarnaast komen er interessante personages bij. Louise Brealey speelt een sterke rol als een Engelse Aletta Jacobs, er is een nieuw vriendinnetje voor Jackson en natuurlijk een nieuwe Constable.

Meer dan in vorige seizoenen loopt er een rode draad door dit seizoen - of eigenlijk meerdere, met elkaar verweven. Susan Hart probeert zich te handhaven als zakenvrouw en gaat daarbij over lijken, haar gewetenloze vader speelt ondertussen zijn eigen spelletje, en dan blijkt ineens Mathilda nog te leven! Al die lijnen zijn gerelateerd aan de treinramp in de eerste aflevering en komen in de laatste aflevering samen, zo een mooi geheel vormend.

Wat ik zelf jammer vond, is dat dit seizoen qua misdaad vooral financieel gericht is. Niet dat het oninteressant is, maar het interessante van de setting was juist dat er in Whitechapel allerlei schimmige zaakjes plaatsvinden die heel wat duisterder zijn dan sjoemelen met obligaties. In The Incontrovertible Truth krijgen we weer de duistere, smerige kant van Whitechapel te zien, inclusief een passend niet helemaal bevredigend einde. Dat smaakt naar meer. Live Free, Live True is juist dramatisch heel sterk.

Dit seizoen verschuift de dramatische focus langzaam naar Susan. Niet zozeer in haar relatie met Jackson, maar haar bijzondere verhouding met Edmund Reid. Beide personages krijgen een donkerder randje en lijken elkaar op een vreemde manier te begrijpen. Misschien omdat ze allebei tegen beter weten vechten om Whitechapel een betere plek te maken, daarbij een deel van zichzelf verliezend..?

Met de finale lijkt een deel van de verhaallijnen definitief afgesloten. De grootste cliffhanger is wat er gaat gebeuren nu Susan, zwanger en wel, in de gevangenis zit. Ik vrees dat het nog even duurt voordat ik seizoen 4 te zien krijg. De trailer ziet het er alvast fantastisch uit. Ik heb er zin in.

Wat moet de BBC spijt hebben dat ze Ripper Street na twee seizoenen gecanceld hebben. Amazon heeft er namelijk nu al twee fantastische seizoenen bijgemaakt. Dit seizoen is zelfs nog beter dan het vorige. Wederom is er een hoop tijd verstreken tussen het huidige seizoen en het vorige. Seizoen 3 eindigde voor de meeste personages relatief vredig, maar in Whitechapel blijft het nooit lang rustig.

Edmund Reid is een tijd lang weggeweest, maar blijkbaar kun je de man wel uit Whitechapel halen, maar Whitechapel niet uit de man. Reid heeft maar een klein zetje nodig om terug te keren bij de H-Division, waar inmiddels Drake de scepter zwaait. Reid kan het natuurlijk niet laten om zich ermee te bemoeien, hartstochtelijk politieman als hij is, terwijl Drake nog altijd met een minderwaardigheidscomplex worstelt. Dat levert vanzelfsprekend enige wrijving op.

Groter drama in het leven van captain Jackson. Seizoen 3 eindigde met zijn zwangere vrouw in de gevangenis, en ik was heel erg benieuwd hoe Jackson daarmee om zou gaan. Het echtpaar is het hele spectrum van de haat-liefdeverhouding wel langs geweest inmiddels, maar gelukkig blijkt de liefde het sterkst. Het koppel blijft mij interesseren.

Na het verdwijnen van een aantal personages uit vorige seizoenen, moesten er wat nieuwe bijkomen. Zo is daar de lieve agent Drummond (zowaar niet uit Game of Thrones maar uit Harry Potter) en een nieuwe journaliste in plaats van Fred Best. Augustus Dove is het nieuwe opperhoofd van de H-Division; een interessant personage dat ik eerst wel sympathiek vond, maar die ik nu natuurlijk wel moet haten. Maar wat een fantastische nieuwe aartsvijand voor Reid en co! Traditiegetrouw duikt er ook een Game of Thrones-personage op, dit keer de gehate Alliser Thorne.

Waar in seizoen drie de criminaliteit nog redelijk 'netjes' was, met vooral financiële misdaden, keren we nu terug naar de diepe duisternis en smerigheid van Whitechapel. Rode draad is de zogenaamde Golem, een figuur die nauwelijks minder angstaanjagend is dan de Ripper. Deze doorlopende verhaallijn, met nieuwe misdaden tussendoor en ondertussen allerlei verwijzingen naar eerdere zaken, maakt dit seizoen verhaaltechnisch heel sterk. De wrijving en awkwardness (bij gebrek aan een beter woord) tussen Reid en Drake vond ik iets te veel van het goede, maar voor de rest vond ik het drama in het persoonlijke leven van de personages ook weer uitstekend uitgevoerd en goed in balans met het misdaadverhaal.

De laatste aflevering verdient een eigen alinea. Jackson komt serieus diep in de problemen, Rose Drake verliest het laatste restje sympathie dat ik nog voor haar had, Edmund Reid zet opnieuw alles op het spel in zijn wanhopige pogingen om toch nog iets van recht te doen in een verziekte plek als Whitechapel, en die arme Drake krijgt er wel heel erg zwaar van langs. Uiteindelijk wordt het hem te veel en geeft hij het gevecht op, waar ik behoorlijk van schrok. Hij is misschien nog wel meer dan Reid de Grote Tragische Figuur in de serie en ik had hem graag een lang en gelukkig leven gegund. Aan het eind van de aflevering zitten de hoofdpersonages meer in de problemen dan ze ooit gezeten hebben, en dan... is het seizoen afgelopen. Wat een cliffhanger!

Wachten op seizoen vijf (wraak!) gaat behoorlijk moeilijk worden. Des te meer nu ik de trailer gezien heb, waarin een zeker personage uit een eerder seizoen terugkeert - en we hebben nog een appeltje met hem te schillen. De schrijvers weten het niveau bewonderenswaardig hoog te houden. Ook het acteren, de locaties, kostuums, muziek, cinematografie zijn goed als altijd. Ripper Street is na vier seizoenen nog steeds een van de betere series die ik ken. Absoluut een aanrader.

Helaas, helaas, aan alle goede dingen komt een eind. Zo ook aan Ripper Street. Het vorige seizoen leek er al op te wijzen dat het verhaal aan zijn einde zou komen, en dit laatste seizoen wordt gebruikt om dat op waardige wijze te doen. Gelukkig is dat goed gelukt.

Seizoen vijf begint vrij kort na het schokkende einde van seizoen vier. Drake is dood; Reid, Jackson en Susan zijn ondergedoken; en de échte schurk en de seriemoordenaar (twee verschillende personen!) lopen nog vrij rond. Alsof dat nog niet genoeg is, komt er een oude bekende terug in de vorm van Jedediah Shine. Zet al die mensen samen in het verdorven Whitechapel en drama is gegarandeerd.

De serie richt zich met name op de drie ondergedoken personages die vechten voor de waarheid en/of hun vrijheid. Dat gevecht speelt zich op verschillende niveaus af, zowel heel openbaar (de publieke opinie in Whitechapel) als persoonlijk (de loyaliteit van Mathilda en het politiebureau). Steeds meer mensen raken er al dan niet vrijwillig bij betrokken en dat leidt tot een aantal schokkende gebeurtenissen. Alleen al die moordende gouvernante! En de moord op Thatcher!

Wat echter misschien nog wel schokkender is, is All the Glittering Blades. De aflevering focust vrijwel alleen op Nathaniel, die heel overtuigend wordt neergezet als een eenzame, kwetsbare jongeman. Zo overtuigend dat je begint te hopen dat het hem lukt om een normaal leven op te bouwen zonder dat hij ooit voor zijn daden hoeft te boeten. (Het lijkt wel wat op het verhaal rond the Red Dragon uit Hannibal - Seizoen 3) Maar dit is Whitechapel, waar happy endings uitzonderlijk zijn.

Mede daarom was ik ook zeer benieuwd naar de laatste aflevering. A Last Good Act was uitstekend en eindigt op een dramatisch hoogtepunt. Over Occurence Reports heb ik echter wat gemengde gevoelens. Augustus Dove wordt uiteindelijk toch redelijk gemakkelijk schuldig bevonden en dan is de belangrijkste plotlijn van het seizoen afgerond. De aflevering is dan nog niet eens halverwege, maar de rest van de tijd wordt gelukkig goed gebruikt. De band tussen Susan en Nathaniel, Susan en Jackson die voorgoed afscheid nemen, Reid die zich eenzaam probeert te handhaven; de individuele ontknopingen voor deze personages vond ik eigenlijk interessanter dan het eindigen van de plotlijn.

Voor mij onverwacht maakt de laatste aflevering de cirkel weer rond. We keren namelijk terug naar waar het allemaal mee begonnen is: Jack the Ripper. Behalve een welkome rentree voor Jerome Flynn als Drake is the Ripper ook symbolisch voor wat Whitechapel is en wat het betekent voor Edmund Reid. Hij verafschuwt het, maar kan zich er niet van losmaken. Vrijwel elk ander personage sterft of gaat weg (of allebei…), maar Edmund Reid en Whitechapel zijn voor eeuwig tot elkaar veroordeeld. Een ontroerend eind van een serie die mij vijf seizoenen lang heeft geboeid.

Waarom heeft Sherlock toch altijd maar drie afleveringen per seizoen? Dat allereerst.

Ik vond het weer een solide seizoen, en ik ben het dan ook niet eens met de vele negatieve commentaren (hoewel me dat hier nog wel meevalt). Wel zie ik dat er langzamerhand een shift in de serie zit. Het gaat steeds minder om het trucje van het deduceren en het overdonderende intellect van Sherlock; in plaats daarvan gaat het steeds meer om de vermenselijking van Sherlock.

Ik had zelf niet zoveel problemen met The Six Thatchers, hoewel het niet de meest memorabele aflevering ooit was. Met uitzondering natuurlijk van de dood van Mary, die had ik niet zien aankomen. The Lying Detective gaat om de verwerking hiervan. Sherlocks 'plan' hierin was niet eens zo'n grote verrassing, maar de uitwerking hiervan is wel geslaagd. Ook vond ik het leuk om de dode Mary nog even commentaar te zien leveren. Ik ben niet altijd voorstander van dode mensen die door hun achtergelaten dierbaren nog gezien worden, maar hier werkt het prima. Toby Jones zet hier trouwens ook een sterke rol neer - jammer dat het maar voor één aflevering is. Hij kon best nog wel een poosje mee als superschurk.

En dan als laatste The Final Problem. Hoewel de aflevering wat mindere puntjes heeft, vind ik het geheel toch zeker geslaagd. Het begon al met die oprecht enge scène in het huis van Mycroft. Zo creepy zien we het niet vaak in Sherlock (de scène waarin Sherlock Euros voor het eerst (weer) ziet, met dat glas dat er niet bleek te zijn, vond ik ook behoorlijk angstaanjagend, ik weet niet waarom). Sowieso was deze aflevering anders van toon dan normaal. Weinig speurwerk, meer dramatische ontwikkeling. Misschien dat de makers daarin net iets te ver gegaan zijn, maar mijn suspension of disbelief reikt best ver en ik vond het drama geslaagd. Euros als Hannibal-achtige psychopaat, Mycroft die een hart blijkt te hebben, Sherlocks inzinking na het telefoontje met Molly, en Redbeard die een jongentje bleek te zijn (waar ik behoorlijk van schrok)... Al het drama werkt mijns inziens mee in de vermenselijking van Sherlock, die ik eerder al noemde. De uitkomst van het hele verhaal is dat Euros dan wel de slimste mag zijn, Sherlock is juist door zijn menselijkheid de sterkere. Ik las ergens dat Euros is wie Sherlock zou zijn als hij helemaal geen menselijke 'zwakheden' meer had. Aan de andere kant, als dit dramatische gedoe je niet ligt, dan snap ik dat je niet zo blij bent met deze afsluiting...

Ik vond de 'aanwezigheid' van Moriarty erg goed gedaan - het brengt je constant in de war. Het maakt eigenlijk helemaal niet uit of hij dood is, hij is briljant genoeg om ons tijden nadien nog de stuipen op het lijf te jagen. En die helikopter-entree was natuurlijk geniaal... Verder was opnieuw het acteerwerk over de hele linie heel sterk, en de muziek was ook goed, met name het duet op het eind.

De laatste aflevering voelt een beetje als een einde voor altijd. Wat mij betreft mag men nog wel een aantal seizoenen meer maken, maar als het hierbij blijft, vind ik dit een mooie afsluiting. Voor nu vier sterren.

Dit was een flinke tegenvaller. Ik begreep dat deze serie een behoorlijk goede reputatie had, maar ik begrijp niet waarom. Ik vind de serie vooral raar. En dan niet intrigerend of mysterieus raar, maar gewoon raar raar.

Om te beginnen is de gemeenschap raar. De vrouwen zijn sneu en raar, de mannen zijn slecht en raar. Er zijn maar weinig personages met wie je je nog een beetje kunt identificeren. Holly Hunter als GJ is natuurlijk het toppunt van raarheid, en het is mij een volstrekt raadsel waarom iedereen zo achter haar aanloopt. Sowieso snap ik vaak de acties van de personages niet - en vaak genoeg hebben ze ook niets te maken met het grote verhaal.

Het plot gaat alle kanten op en neemt zoveel rare wendingen dat het me op een gegeven moment ook nauwelijks meer kon schelen hoe het af ging lopen. Natuurlijk is Matt slecht, en Al is natuurlijk ook niet helemaal zuiver. Door in de laatste aflevering er nog wat wendingen in te gooien - Matt is Robins vader. Matt is niet Johnno's vader. Matt is de vader van Tui's kind. O wacht, misschien is hij wel niet de vader van Tui's kind - proberen de makers het spannend te houden, maar het enige effect dat het heeft op mij, is dat ik op een gegeven moment denk van 'het zal allemaal wel'. En als je zo gaat denken, betekent dat dat de serie faalt.

Behalve het hobbelige plot zijn er ook een heleboel zijpaadjes die halfhartig worden ingeslagen. Robin lijkt iets te hebben tegen de nieuwe vriend van haar moeder - gaan we niet over door. Robin is verloofd - en toen ineens niet meer - gaan we niet over door. In het begin wordt een moord gepleegd waar verder ongeveer niks mee gedaan wordt. Robin heeft een duister geheim dat al snel aan het licht komt, maar wat praktisch geen consequenties heeft voor de rest van het verhaal. En na een laatste plotwending ineens stoppen vind ik ook raar.

De serie heeft ook een paar goede punten. Het acteren is echt niet slecht, ook van de kinderen niet. En de landschappen zijn erg mooi. Maar dat is het eigenlijk ook wel. Het kan me allemaal niet zoveel schelen wat die rare lui doen. Tegenvaller.

Man, waarom vergeet ik toch altijd weer hoe deprimerend dit verhaal afloopt?

Nou ja, 'vergeten' is niet het goede woord. Ik heb al jaren een milde fascinatie voor de Trojaanse oorlog en heb verschillende bewerkingen ervan gelezen en gezien. Mede daarom ben ik zo verbaasd over de uiterst lage score op IMDb. Ik heb zelf ook wel het een en ander aan te merken, maar dat deze serie nou zo'n lage onvoldoende scoort vind ik echt niet terecht. Ik vind de serie beter dan de film (die ik toch al heel vriendelijk beoordeeld heb).

Mijn algehele indruk is duidelijk positief. Wat me tegenviel:

- zoals ongeveer elke bewerking probeert ook Troy: Fall of a City Paris en Helena centraal te stellen als tragisch liefdeskoppel. Dat werkt niet voor mij, ik blijf ze dom en egoïstisch vinden.

- Achilles mag ik ook niet. Hoewel dat misschien meer ligt aan zijn personage dan aan hoe deze serie daar vorm aan geeft.

- ik had wel wat meer Grieken willen zien. Een belangrijker rol voor Nestor, bijvoorbeeld, of Diomedes.

- ik was blij dat de Griekse goden een rol kregen, maar vond het tegenvallen hoe slecht die rol was uitgewerkt. ik had graag Athena aan de zijde van de Grieken zien strijden, om maar een voorbeeld te noemen.

- sowieso wordt er relatief weinig gevochten, voor een film die over oorlog gaat.

- het tijdsbeloop is een beetje vaag. Het ziet er niet uit alsof de strijd om Troje tien jaar heeft geduurd in deze film.

Deze punten zijn mijns inziens zeker geen rechtvaardiging voor de dramatisch lage score. Ik vermoed dat een deel van de kritiek hetzelfde is als voor de laatste Star Wars-film (overdreven politieke correctheid, het casten van vrouwen/gekleurde acteurs in belangrijke rollen) maar daar kan ik me eerlijk gezegd totaal niet aan storen.

Wat mij enorm meeviel, was dat de verhaallijn vrij dicht bij het origineel blijft. Zeker als je vergelijkt met eerder genoemde film kan dit alleen maar meevallen. De serie neemt ook de tijd voor Cassandra's voorspellingen bijvoorbeeld, of de dood van Iphigenia en het ontwikkelen van de personages. Deze zijn in vergelijking met de film veel genuanceerder. Menelaos is een boze, verongelijkte man maar niet een hersenloze bruut. Hecuba en Priamos, toch sympathieke personages, hebben hun pasgeboren zoon ter dood veroordeeld en hun helderziende dochter opgesloten. Het meest ambigue personage is ongetwijfeld Odysseus. Hij vecht in een oorlog die hij nooit gewild heeft, en doet daarin dingen die duidelijk tegen zijn geweten ingaan. Zijn daden zijn regelmatig verwerpelijk, terwijl ik zijn personage nog steeds sympathiek vind. Joseph Mawle heeft hier uitstekend werk verricht. Over de gehele linie is het acteerwerk overigens redelijk tot goed. Ik vind alleen Bella Dayne als Helena er niet uitzien als de mooiste vrouw van de wereld, maar goed, smaken verschillen. De chemie tussen haar en Paris spat er niet echt van af. Wat dat betreft komen de relaties tussen Priamos en Hecuba en tussen Hector en Andromache veel beter uit de verf.

Een van de belangrijkste punten die ervoor zorgt dat ik de serie als positief beoordeel, is dat de serie geen duidelijke partij kiest. Aan beide zijden zijn er meer en minder sympathieke personages. Odysseus en Patrocles mag ik wel, Achilles niet (om over Agamemnon nog maar niet te beginnen). Paris moet ik niet, Hector vind ik daarentegen fantastisch. Hector versus Achilles is dan ook een van hoogtepunten én dieptepunten van de serie. Het gevecht zelf is goed gechoreografeerd, maar ook de aanloop ernaartoe en de afloop ervan maken grote indruk.

Op het eind moet de stad toch vallen - de titel zegt het al - en dan kom je dus op dat deprimerende einde. Want voor wie loopt het wel goed af? De gevangengenomen Trojanen staat een leven in slavernij te wachten. Voor de Grieken weegt de val van Troje nauwelijks op tegen de kosten, en we krijgen al een voorteken te zien van hoe moeilijk de terugreis gaat verlopen. En alsof alles nog niet ellendig genoeg is, wordt Astyanax, na aanvankelijk te zijn gespaard door Odysseus, door dezelfde man van de muren gegooid als dit van hogerhand bevolen wordt. Dat is misschien wel de wreedste scène van de film, een heel pijnlijke trap na. Er is gelukkig een heel klein sprankje hoop in de vorm van Aeneas, maar eigenlijk is het vanaf de dood van Hector voornamelijk ellende.

Maar naar mijn mening dus wel ellende die de moeite van het kijken waard is, en de slechte kritieken niet verdient. Als je van een goed historisch epos houdt en niet een letterlijke versie van de Ilias verwacht (met andere woorden, als je de film kon verdragen) snap ik niet hoe Troy: Fall of a City kan tegenvallen.

When you play the Game of Thrones, you win or you die. Deze quote mag dan afkomstig zijn uit Game of Thrones, hij is net zo goed van toepassing op The White Queen. Niet verwonderlijk ook, gezien het feit dat George R.R. Martin zich voor zijn boeken heeft laten inspireren door de Rozenoorlogen – dezelfde oorlogen die in deze miniserie volop woeden.

In The White Queen zien we hoe de spelers winnen of sterven – vooral dat laatste gebeurt uitzonderlijk veel in deze miniserie. Sommigen bezwijken aan een ziekte (oftewel vergif/hekserij), sommigen sterven op het slagveld, verdacht veel sterven door de bijl. Om de macht te verkrijgen wordt er dusdanig veel geplot, van loyaliteit gewisseld en gemoord dat het bijna niet te geloven is dat een aanzienlijk deel van het verhaal nog waar gebeurd is ook. De koning trad inderdaad heimelijk in het huwelijk met een weduwe die ouder was dan hij, zonder geld of titel. Elizabeth is inderdaad van haar oudste zoon bevallen in de Westminster Abbey. En dan heb ik het nog niet eens over alle plottwisten die gebaseerd zijn op historische geruchten: dat George zou zijn verdronken in een vat wijn bijvoorbeeld, en natuurlijk wat er gebeurd is met de princes in the Tower.

Omdat The White Queen op drie boeken is gebaseerd, kent het drie uitvalshoeken. Elizabeth moet als vreemdeling aan het hof vechten voor haar plaats als koningin, een strijd waarbij de nodige slachtoffers vallen. Margaret gelooft heilig dat haar zoon ooit koning zal worden en gaat heel erg ver om dat te bereiken. Anne vecht als underdog haar weg omhoog naar de macht, wat haar misschien meer kost dan het haar oplevert. Een strijd met zoveel partijen kent natuurlijk vooral verliezers. Als je na aflevering 7 stopt, kun je doen alsof iedereen nog lang en gelukkig leeft, maar na de dood van Edward blijkt niets minder waar. Anne lijkt er uiteindelijk het slechtst van af te komen. Dit vind ik wat hard te verkroppen, omdat ze zo gelukkig en tevreden leek met haar man, weg van het hof. Later gaat ze over lijken, vervreemdt ze van haar man en sterft verbitterd. Ik snap niet goed hoe ze uiteindelijk zo wordt; de serie voert die verandering in haar karakter te snel door.

Dit is een van de weinige minpunten van deze serie. Over het algemeen zit het verhaal sterk in elkaar, al was de hekserij wat mij betreft niet nodig geweest en zitten er wel een heleboel affaires in die voor het verhaal niet relevant zijn. Ik knapte vooral af op de affaire tussen Richard en prinses Elizabeth. Het gerucht is historisch, maar ik had het veel passender gevonden als het niet waar was geweest, maar alleen opzettelijk in de wereld was gebracht – zoals aanvankelijk ook het geval leek te zijn. Verder zijn er slechts kleine hobbeltjes in het script.

The White Queen slaagt erin om je sympathie te laten voelen voor personages die lijnrecht tegenover elkaar staan. Ook als deze personages verschrikkelijke dingen doen. Zo heb ik, ondanks zijn fouten, een zwak voor de koning, omwille van zijn oprechte liefde voor zijn vrouw (overigens dragen Max Irons’ niet onaanzienlijke charmes hier ook aan bij). Richard wordt erg sympathiek neergezet (door de eveneens charmante Aneurin Barnard), al zou hij volgens eeuwenoude geruchten vreselijke dingen op zijn geweten hebben. Het acteerwerk is overigens over de hele linie onberispelijk. Rebecca Ferguson trekt moeiteloos de kar als de strijdlustige koningin, Amanda Hale weet zowel de sterke Margaret als de geestelijk niet helemaal gezonde Margaret uitstekend weer te geven, en Faye Marsay groeit echt mee met haar personage Anne. Ook de talloze andere personages worden uitstekend gespeeld. Daarnaast zijn de locaties schitterend, evenals de kostuums (en de opening credits!).

The White Queen is volledig geslaagd als historisch drama, bomvol intriges en goed ontwikkelde personages. Een absolute aanrader voor liefhebbers van het genre. Ik ben erg benieuwd naar het komende vervolg. Ik denk niet dat het spel om de troon voorlopig is uitgespeeld.