Opinions

Een poging ja, niet meer dan dat. Steven Soderbergh doet een poging maar slaagt niet. Het hele filmen in zwart-wit met de slechte belichting en ouderwetse muziek is leuk geprobeerd maar voelt onoprecht aan. Op de één of andere manier ziet het er echt uit als een film die er oud uit moet zien, in plaats van dat de film er echt oud uit ziet.

De 'veroudering' voegt dus niets toe, maar doet wel afbreuk aan de film. Ik had hier en daar moeite om sommige minder belangrijke personages uit elkaar te houden, omdat ze allemaal in uniform waren, in slecht licht en in zwart-wit gefilmd. Ook kon ik soms gewoon niet zien wat er gebeurde. Ik heb in principe niets tegen oude films maar deze film heeft alleen de nadelen ervan overgenomen.

Het plot is al niet veel beter. Het is vaag en hoewel niet bijzonder ingewikkeld was het me op het eind nog steeds niet duidelijk waar de hele film nou eigenlijk over ging. De personages deden me helemaal niks. Cate Blanchett acteert goed (zelfs haar Duits klinkt heel aannemelijk) als prostituee met een dubieus verleden, maar het kon me maar nauwelijks schelen wat er met haar gebeurde. Als je op het eind erachter komt wat ze precies heeft gedaan, maakt ook dat nauwelijks indruk. Het personage van George Clooney is zo karakterloos als maar kan en maakte dus geen enkele indruk. Toby Maguire is onverwachts snel uit beeld verdwenen, wat ik overigens helemaal niet erg vond.

Ik denk dat de film bepaalde thema's probeert aan te snijden, zoals wat nu goed en fout is in een oorlog, en of je mensen kunt aanrekenen wat ze hebben gedaan om in leven te blijven. De Amerikanen, Russen en Duitsers zijn allemaal geïnteresseerd in hun eigen hachje, maar ook de grootste onthullingen hierover maken geen indruk.

Ik heb me verveeld met The Good German. Omwille van Cate Blanchett nog twee sterren.

Zat aanmerkingen op deze film, maar toch is mijn indruk gematigd positief. De flashbacks zijn pijnlijk clichématig, het grootste euvel van deze film. Ook vind ik dat er veel meer psychologie in had kunnen zitten (of beter uitgevoerd). Waarom besluiten mensen te vechten, te vluchten of gewoon te wachten op de dood? Daar had meer uitgehaald kunnen worden, en in dat opzicht was ik wat teleurgesteld in de film. Mijn verwachtingen waren wat te hooggespannen, denk ik.

Aan de andere kant is dit wel weer een echt goede rol van Liam Neeson, die perfect past in dit verhaal. Daarnaast zit de film er mooi uit (ik heb niks aan te merken op de wolven) en is hij behoorlijk spannend, naar mijn bescheiden mening. Het einde is wat frustrerend, maar toch mooi. Er bleek trouwens nog een stukje ná de aftiteling te komen, heel kort, maar toch wel aanleiding tot nog meer discussie.

Al met al was dit niet de film die ik verwacht had, maar desondanks is The Grey nog wel 3 sterren waard.

Edit: na op het internet theorieën gelezen te hebben dat alles misschien niet eens 'echt' is, maar dat Ottway in feite dood is en zich in een soort vagevuur bevindt hoog ik mijn stem toch met een halve ster op. Ik houd van dit soort onverwachte diepere lagen in een film. Het zijn maar theorieën, maar toch, ik vind ze interessant en ze zouden best eens kunnen kloppen.

Mwah. Mijn goede voornemen voor 2019 was om de films van MCU 'op volgorde' te kijken. In mijn volgorde is Guardians of the Galaxy] nummer 9, dus dat geeft al aan hoe snel dat gaat. Tijdens het kijken van deze film begon ik te twijfelen of ik het rijtje wel wilde afmaken, want toch wel een flink deel van de lijst bestaat uit verplichte nummers. Zo ook dit deel.

Guardians of the Galaxy is een beetje van alles wat en van niets voldoende. Deels is de film bloedserieus van toon (men probeert een genocide te voorkomen, er zijn wat gecompliceerde familierelaties en persoonlijke wraakmissies), maar nooit voluit Shakespeariaans à la Thor. Aan de andere kant proberen de makers heel hard iets van de luchtigheid Iron Man in de film te brengen, maar ook daarin slagen ze niet in. Anachronistische muziek en flauwe grappen zijn niet voldoende, en hoewel Chris Pratt niet onsympathiek is, heeft hij gewoon verreweg niet het charisma van een Robert Downey Jr.. Nu waren Thor en Iron Man ook geen meesterwerken in mijn ogen, maar ze waren in ieder geval vermakelijk, terwijl ik me bij deze film op een gegeven moment begon te vervelen.

Eén van de grootste raadsels voor mij is waarom Peter Quill de hoofdpersoon is, terwijl zo ongeveer elk ander personage meer achtergrond en kleur krijgt dan hij. Met name Gamora is best interessant en maakt ook zowaar ontwikkelingen door tijdens de film. Rocket, die ik afschuwelijk irritant vind overigens, heeft een schimmige oorsprong waar ik best meer van zou willen weten, hetzelfde geldt voor Groot met als verschil dat ik Groot het beste personage vond (het feit dat de pratende boom mijn favoriet is zegt an sich ook al iets over hoe de film zijn personages neerzet). Tegenover hen steekt Peter Quill toch een beetje af als een soort Dik Trom, wat ondeugend maar verder totaal niet boeiend.

Over niet boeiend gesproken: de schurken van dienst stelden weinig voor, evenals de grote afrekening op het eind. Die op de achtergrond aanwezige Thanos vind ik weinig indrukwekkend, maar als ik de berichten moet geloven wordt dat nog wel anders. Ronan is een wat wazige schurk die om wazige redenen een planeet wil vernietigen of zo. Waarom is me niet duidelijk geworden, hoewel ik toch echt geprobeerd heb om erop te letten.

Er waren wel wat aardige vondsten in de film. De ontsnapping uit de gevangenis vond ik nog wel aardig om te zien, hoewel ik het veel leuker had gevonden als het kunstbeen alsnog ergens goed voor zou zijn geweest. Er suddert ook wat drama tussen Gamora, Nebula en Thanos wat mijn interesse wekte, hoewel daar vervolgens weinig mee werd gedaan. De poging van het Nova Corps om te voorkomen dat het schip van Ronan de grond raakt leverde een fraaie scène op. Dat maakt dat ik Guardians of the Galaxy toch niet als laagste beoordeel in de reeks. Maar ik hoop toch alsjeblieft dat het volgende deel beter is.

Eindelijk maar toch heb ik me gewaagd aan de volgende stap in mijn moeizame queeste om alle Marvelfilms op 'volgorde' te kijken. In de volgorde die ik aanhoud komt deze direct na Guardians of the Galaxy, waar ik geen liefhebber van was. Het enige voordeel van dit tweede deel is dat het de eerste film in mijn volgorde is die ik nog niet eerder gezien heb. Ik ben er daarom redelijk blanco ingegaan.

Halverwege de film kwam ineens de gedachte bij me op dat deze film gemaakt lijkt te zijn door een groepje 11-jarige jongens. Er zit een zeker enthousiasme in dat voorkomt dat het echt doodsaai wordt. Nadeel is dat de film volledig stuurloos heen en weer zwabbert tussen van alles en nog wat. Twee zusjes met ruzie, een teruggevonden vader om een balletje mee over te gooien, een soort van ontluikende romance (maar vooral niets serieus, ieuw!), iemand die niet meer mag meedoen met de stoerste jongens van de klas omdat hij de spelregels gebroken heeft; het heeft allemaal een hoog schoolpleingehalte. En dan heb ik het nog niet eens over hoe de schurk het universum over wil nemen middels blauw oplichtende blubber.

Net als het vorige deel wil Vol. 2 zowel serieus als grappig zijn, maar de balans daartussen wordt niet gevonden. De serieuze momenten worden zo snel mogelijk afgekapt (Peter komt erachter dat zijn vader verantwoordelijk is voor de dood van zijn moeder waarna een random cameo van David Hasselhoff compleet de scène om zeep helpt) of krijgen een gemakkelijk einde (de verzoening tussen Gamora en Nebula: Nebula mag Gamora een keer goed in elkaar slaan, dan maken ze het netjes weer goed want ze zijn natuurlijk wel zussen.) De grappen worden op de kijker afgevuurd als door een blinde met een mitrailleur: als je vaak genoeg schiet moet het vanzelf een keer raak zijn. En ach, af en toe zit er best een leuke vondst tussen, maar na elke geslaagde grap komt er weer iets onzinnigs als een grap over grote drollen. Zucht.

Het grootste pluspunt van de film is Baby Groot. Ik was er tijdens het kijken ten zeerste van bewust dat het kleine boompje zo werd ingezet omdat de makers maar al te goed weten hoe verrekte schattig hij is, maar goed, ik kan er niets aan doen, ik ben ervoor gevallen. De beste momenten van de film hebben vaak met hem van doen. De eerste actiescène was bijvoorbeeld best aardig om te zien, omdat iedereen zich tijdens het vechten ook om de kleine Groot probeerde te bekommeren. Groot is overigens fantastisch geanimeerd. Sowieso ziet de film er wel netjes uit. Waar ik bij de scriptschrijvers nog mijn twijfels heb, zijn de mensen van de CGI in ieder geval wel professionals.

Ach ja.. Een straf om te kijken was het niet, maar behalve de schattigheid van Groot was er weinig memorabels aan Guardians of the Galaxy Vol. 2. Ik zie overigens ook nog weinig verbinding met de rest van het MCU, maar misschien komt dat nog. We zullen het zien.