Opinions

Daar ben ik het helemaal mee eens. Waar het boek soms haast té diepgaand was, is deze film niet diepgaand genoeg.

Deze film is me een beetje tegengevallen. Ik heb 'm op dezelfde dag gezien als ik het boek heb uitgelezen (daar zal het wel wat mee te maken hebben). De film moet het vooral hebben van het plot, dat heus wel spannend is, maar dat beter uitgewerkt had moeten worden. Sean Connery is natuurlijk leuk, maar de Adson die door Christian Slater wordt neergezet is nogal irritant en behoorlijk onnozel. Muziek is wel aardig, het labyrint zag er ook goed uit, al was het dan heel anders dan ik me had voorgesteld. Waar ik me het meest aan geërgerd heb is aan het uiterlijk van de monniken. Het lag er vaak wel heel dik bovenop (vooral die vreselijk witte, vette monnik met z'n lange nagels, is er iemand die het gek vindt dat die kerel niet helemaal een schoon geweten heeft?), het zijn haast karikaturen in plaats van mensen. Jammer, dat was helemaal niet nodig geweest. Al met al, inderdaad een aardige film, meer niet.

Een film met een verhaal dat potentie heeft: de eeuwige 'zus van', dochter van een tirannieke vader, vrouw met 'onvrouwelijke' talenten, Versailles, identiteitscrises...
En toch slaagt Nannerl erin om niets minder dan saai te zijn. Wat duurt deze film lang, en wat was ik blij toen het uiteindelijk was afgelopen. De film komt zeer traag op gang en gaat nergens heen. De weinige dingen die er gebeuren komen volstrekt uit de lucht vallen. Meestal gebeurt er echter niets. Nannerl wordt gevraagd een geheim boek te verbranden, een poosje later zien we hoe ze een boek verbrandt (net toen ik dacht dat het spannend ging worden). Nannerl zegt dat ze de tafel zal opruimen, de volgende scène zien we haar de tafel opruimen. Wolfgang wordt ziek, hij wordt weer beter. Nannerl wordt ziek, ze wordt weer beter. Een groot deel van de scènes en plotwendingen (wat wel een érg groot woord is) voegt helemaal niets toe aan de film. Lang bleef ik kijken om te zien waar de film nu eigenlijk heen zou gaan - nergens, zo bleek. Uiteindelijk heb ik gewoon gewacht tot de film was afgelopen.

Nu ben ik altijd een voorstander van vrouwen die zich niet neerleggen bij de rol die hun door de maatschappij wordt opgelegd. Nannerl lijkt ook even in opstand te komen, maar lijkt het dan toch niet de moeite waard te vinden. Dan maar nooit meer componeren of vioolspelen. Dan maar je zelfstandigheid opgeven, ook al red je het prima zonder je vader die je verbiedt om te doen waar je goed in bent. Waarom? Vanwege haar erg onwaarschijnlijke romance met de Dauphin? Als dat laatste ook maar een klein beetje beter was uitgewerkt zou ik het aannemelijk hebben gevonden, een leuk verhaalelement zelfs. De Dauphin echter is een vreemd personage en Nannerl is volstrekt blanco, zodat het me weinig uitmaakte wat er met hen zou gebeuren. Nannerl lijkt aan het eind van de film weer terug te zijn aan het begin, zonder zelf ook maar iets veranderd te zijn door wat ze heeft gedaan en gezien.

Het acteerwerk vind ik ook erg matig. De regisseur denkt misschien dat het een goed idee is om zelf het script te schrijven en zijn eigen dochters te laten acteren, maar beide dingen vallen sterk tegen. Prinses Louise kraamt absurd pompeuze zinnen uit met een volledig emotieloos gezicht, en ook Nannerl staart nogal wezenloos uit haar ogen. De ouders doen het nog wel aardig, maar voor de rest vind ik de acteurs echt matig presteren.

De film was echter geen totale ramp. De kostuums zijn aardig genoeg - er zijn in ieder geval genoeg pruiken en absurde kledingstukken om je over te verwonderen - en de muziek is, gelukkig, ook fijn om naar te luisteren. Maar verder vind ik het haast knap om een verhaal met zoveel potentie zo ontzettend slap te maken - saai zelfs. Ik heb me verveeld.

Een erg interessant idee, een iets tegenvallende uitwerking. Vooral in het laatste half uur of zo worden de lijntjes behoorlijk slordig aan elkaar vastgeknoopt. Haast van het één op andere moment komt Zach in het reine met zijn verleden, en plotseling is het goed dat Gabriel in zijn kasteel blijft wonen. Het lijkt wel alsof ze niet meer genoeg tijd hadden op het eind. Daarnaast had de sfeer wel wat grimmiger gemogen en de beelden minder warm, inderdaad.

Aaron Eckhart en Brittany Murphey konden er zeker mee door. Het is echter Ian McKellen die de show steelt hier, wat ik overigens al verwacht had, maar toch. Hij slaagde er zelfs in om het grootste deel van de tijd mij Gandalf te doen vergeten, tot tegen het einde in het kasteel, als hij een zwaard vasthoudt en zijn stem verheft. Dankzij hem krijgt deze film alsnog 3,5 ster.

Gemengde gevoelens over deze film, ook na een tweede kijkbeurt.

Allereerst wat me ergerde:
- voice over... Ik ben daar sowieso geen fan van, maar soms kan ik het goed verdragen en soms minder. In dit geval vond ik het vaak toch wel richting geneuzel gaan. Het is ongetwijfeld poëtisch bedoeld, maar voor mij komt het zo niet over
- natuurlijk spreekt Pocahontas probleemloos en accentloos Engels...?
- weinig tot geen aandacht voor de overige kolonisten en hun onderlinge verhoudingen. Geen idee wie wie is en wie er blijft leven
- sowieso: wat is er mis mee om mensen af en toe bij hun naam te noemen?
- het verhaal ontbeert af en toe een duidelijke lijn (of samenhang)
- het wel erg ongenuanceerde prijzen van de leefstijl van de Native Americans. De hemel op aarde blijkbaar, voordat de Engelsen alles kapot kwamen maken. Alsof zonde iets is dat Europeanen in Amerika hebben geïntroduceerd

Wat ik wel kon waarderen:
- The New World is een mooie film, op de letterlijke manier. Soms is de camera iets te veel bezig met dingen die niets aan het verhaal toevoegen, maar mooie beelden zijn er genoeg
- Q'orianka Kilcher. Ik las dat ze nog maar 14 was tijdens deze film, maar ze lijkt ervaren. Ze ziet er lief uit en acteert natuurlijk. Ik snap wel dat ze de aandacht trekt van zowel Smith als Rolfe. Farrell en Bale doen het trouwens ook helemaal niet slecht
- de goeddeels woordeloze communicatie tussen met name Pocahontas en Smith en de chemie tussen hen beiden
- het einde. Rolfe regelt een ontmoeting tussen Pocahontas en Smith omdat hij ziet dat ze nog niet over hem heen is. Pocahontas en Smith lijken beiden verdrietig te zijn om het leven dat ze hadden kunnen hebben, maar gaan vervolgens min of meer tevreden hun eigen weg. Pocahontas komt terug bij Rolfe. Op zich had het daar mogen stoppen van mij. Pocahontas heeft haar plek gevonden, het verhaal is voor mij voltooid. Had haar dood anders bewaard voor de title cards op het eind, en had er dan meteen één geschreven over hoe het afliep met Smith.

Ik vind dit geen gemiddelde film, maar ik kom door de sterke sterke punten en de ergerlijke zwakke punten toch op een gemiddeld aantal sterren uit. Misschien is Terrence Malick niet iets voor mij.

Eigenlijk precies wat ik ervan verwachtte. Het verhaal is een mooie mix tussen drama en spanning. Het blijft bijna tot aan het eind niet helemaal duidelijk of Lara de schuldige is en of het John zal lukken haar te bevrijden. Russell Crowe zet een heel goede rol neer als huisvader die noodgedwongen het criminele pad opgaat, waarbij hij alles op zijn eigen soms wat knullige manier moet uitvinden. Juist omdat het lang niet altijd in één keer goed gaat, blijft het geloofwaardig en blijft John een sympathiek personage. Je wilt dat het hem gaat lukken, ook al doet hij daar dingen voor die je afkeurt.

Elizabeth Banks speelt als Lara ook een zeer goede rol. Haar wanhoop en uiteindelijke bekentenis, haar pogingen John te overtuigen dat hij in een andere wereld leeft, haar zelfmoordpogingen, en stemmingswisselingen zijn allemaal zeer goed gespeeld. Ik had tot het eind van de film mijn twijfels over haar schuld. Als we daar eindelijk zekerheid over krijgen is het wel zuur dat de politie er net niet achter komt dat ze onschuldig is omdat ze net het gezochte knoopje missen.

De film is op sommige momenten razend spannend, bijvoorbeeld de scènes in het ziekenhuis waar de politie John en Lara op de hielen zit. Hoewel we veel van John voorbereidingen gezien hebben, weten we niet altijd waar hij wel en niet aan gedacht heeft, wat de spanning ten zeerste ten goed komt. De film is ook niet zoetsappig (althans lang niet zo erg als verwacht) en John is geen perfecte crimineel - of vader, het moment dat hij erachter komt dat zijn zoontje eigenlijk in de dierentuin is, is zowel frustrerend als pijnlijk.

Ik vind de film net iets te lang, of beter gezegd, iets uit balans. De voorbereidingen nemen een heel groot deel van de tijd beslag, mijns inziens had dat mooi afgewisseld kunnen worden met een indruk van het leven van John en Lara gedurende die drie (!) jaar. Maar goed, dat is mijn persoonlijke voorkeur. Daarnaast is Liam Neeson heel leuk hoor, maar hij is maar een paar minuten aanwezig terwijl je toch de indruk krijgt dat hij een belangrijke rol gaat spelen. Lara's actie om zichzelf uit de auto te werpen is invoelbaar, maar ziet er niet erg geloofwaardig uit. De auto maakt de vreemdste toeren maar iedereen komt er ongehavend uit.

Dat zijn wat mindere punten, maar er blijft genoeg over om The Next Three Days een boeiende, spannende film te maken. Precies wat ik ervan verwacht had dus.

North & South is een van mijn favoriete kostuumdrama's, de eerste die ik ooit in bezit had en waarschijnlijk ook de meest bekeken van mijn inmiddels nog altijd uitdijende collectie. En dan blijk ik er tot mijn milde schok nog niets over geschreven te hebben. Aan het aantal stemmen en berichten te zien is deze miniserie sowieso lang niet bekend genoeg, en dat is enorm zonde.

North & South is namelijk niet het meest standaard kostuumdrama met bals en naïeve meisjes op zoek naar een good match. Nu vind ik dat bij tijden ook prima om naar te kijken, maar ik waardeer deze serie toch hoger. North & South heeft namelijk weinig frivools; de setting en het verhaal zijn wat serieuzer dan gemiddeld en dat pakt mijns inziens heel goed uit.

Elizabeth Gaskell was zelf heel begaan met de sociaal minder begunstigden van de samenleving en schreef daar onder andere het boek North and South over, wat ik tot mijn schaamte ook al niet gerecenseerd heb. Deze insteek heeft de miniserie heel goed behouden. De ellende, maar ook de waardigheid en trots van de werkende klasse worden goed in beeld gebracht. Nicholas Higgins mag niet bijster geschoold zijn, hij is een scherpzinnig man en zijn personage wordt met evenveel aandacht uitgewerkt als dat van meer bedeelde personen - en steekt daarbij soms schitterend af (Fanny Thornton...).

Margaret lijkt weinig op de gemiddelde kostuumdramaheldin. Ze worstelt zich vol goede moed door haar moeilijkheden heen - niet iemand die op de prins op het witte paard gaat zitten wachten. Toch heeft ze het niet gemakkelijk. Je ziet haar als het ware over de sociale ladder op en neer bewegen. Bij de arbeiders wordt ze aanvankelijk uitgelachen om haar goede bedoelingen en bij de bazen wordt er smalend gedaan over haar idealistische standpunten. Alleen het feit dat zij als vrouw in de victoriaanse samenleving eigen standpunten heeft vind ik al iets om toe te juichen, nog mooier is het dat zij die standpunten ook vurig verdedigt op een chique diner waar niemand het met haar eens is. Dat betekent overigens niet dat Margaret zonder fouten is, ze kan bijvoorbeeld ook erg hautain zijn en sommige dingen die ze naar Mr. Thorntons hoofd slingert zijn ronduit schokkend. Dat maakt haar dan weer wel meer tot een geloofwaardig personage, moreel superieure personages zijn ook weer zo moeilijk uit te staan.

Over Mr. Thornton is al aardig wat gezegd geloof ik, en ik kan het er alleen maar mee eens zijn. De stuurse, norse mannen in kostuumdrama's zijn op een of andere manier toch altijd aantrekkelijker en interessanter dan hun beleefdere soortgenoten (wie is er nu oprecht geïnteresseerd in Henry Lennox?) en Mr. Thornton zet een fraai exemplaar neer. Vanaf het begin hebben Richard Armitage en Daniela Denby-Ashe een enorme chemie, wat gelukkig niet betekent dat ze vanaf het begin vriendelijk met elkaar omgaan. Juist in de scènes waarin ze ruzie maken, of het in ieder geval hartgrondig met elkaar oneens zijn, vliegen de vonken ervan af.

Over chemie gesproken: die is fantastisch tussen Mr. Thornton en zijn moeder, gespeeld door Sinead Cusack. Wat een actrice... Haar Mrs. Thornton is een vreeswekkend personage dat ontegenzeggelijk zeer veel van haar zoon houdt. Sinead Cusack slaagt erin om Mrs. Thornton zowel hardvochtig als hartstochtelijk te maken, en beide even geloofwaardig. Eén van de beste scènes in de serie is die waarin Thornton zijn moeder vertelt dat Margaret hem heeft afgewezen. Overigens is de scène waarin hij haar vertelt dat hij een aanzoek gaat doen al even goed.

Nu heb ik al een boel positieve dingen gezegd, en ik kan er nog wel wat aan toevoegen (zo ziet de 'sneeuwscène' in de fabriek aan het einde van de eerste aflevering er heel mooi uit), maar er zijn ook wat kleine minpuntjes. Ik vond de ouders van Margaret, gespeeld door Tim Pigott-Smith en Lesley Manville, niet bijzonder overtuigend. Ook vond ik het eind net iets te snel gaan. Ik vind het nog nét niet aannemelijk genoeg dat Thornton naar Hellstone gaat om aan bloemetjes te ruiken, terwijl hij net failliet is gegaan. De scène op het station, waar Margaret eindelijk eens niet weet wat ze moet zeggen, maakt gelukkig een boel goed.
Margaret: I need Henry to help me explain.
Thornton: You don't need Henry to explain.
Margaret: ...

Mooi...

Na het kijken van North by Northwest voel ik me bijna schuldig dat ik deze film niet zo kan waarderen als het merendeel van de anderen. Ik had, mede door de mening van vele anderen, behoorlijk hoge verwachtingen van de film die voor een groot deel niet waargemaakt werden.

De enige film van Hitchcock die ik tot nu toe heb gezien is Rebecca, een heel ander soort film, die ik erg kan waarderen. North by Northwest lijkt meer op de oude Bondfilms die ik lang geleden zag en waar ik weinig van heb onthouden. Cary Grant heeft wel eenzelfde soort charisma als bijvoorbeeld Sean Connery, en Roger Thornhill lijkt in meer dingen op James Bond. En waar de oude Bondfilms vermakelijk genoeg waren, vond ik ze nooit erg spannend. Hetzelfde geldt hier ook, terwijl ik toch wel meer verwacht op basis van Hitchcocks reputatie. Sterker nog, ik vond Rebecca spannender.

Aan het begin leek de film nog vrij veelbelovend. Thornhills nachtelijke autorit was nog wel enigszins spannend. Ik vond het feit dat Thornhill samen met zijn moeder(!) op onderzoek uitgaat erg leuk en de mysterieuze Kaplan is op dat moment nog interessant.Ergens halverwege neemt mijn interesse af. Moeder verdwijnt uit beeld, Kaplan blijkt überhaupt niet te bestaan (ik vraag me nog wel af hoe het dan kan dat Thornhill voor hem wordt aangezien...?) en de inlichtingendienst heeft alles in de gaten. Daarnaast komt Thornhill in de trein Kendall tegen, die wat mij betreft net zo inwisselbaar is als menige Bondgirl, en daarom ook volstrekt niet interessant. De schurken zijn trouwens al net zo gezichtsloos. Hierna volgt er af en toe nog een aardige scène, zoals die met het vliegtuig (hoewel ik me afvraag waarom iemand in vredesnaam zo'n omslachtige manier kiest om een vijand om zeep te helpen. Hoezo geloofwaardig) en die in het warenhuis. Daarna duurt de film echter nog behoorlijk lang. Ik vond hem zelfs te lang - en dat heb ik zelden. Het hele soapachtige gedoe tussen Thornhill en Kendall kon me helemaal niets schelen en tegen de tijd dat de hoofdpersonen achtervolgd worden op Mount Rushmore (alweer een beetje overdreven naar mijn zin, lijkt wat op goedkoop effectbejag) ben ik interesse volledig kwijt. De film is dan gelukkig ook snel - maar wel behoorlijk abrupt - afgelopen.

Ik had deze film graag beter willen vinden, en heb zelfs tijdens het kijken mijn best gedaan om het oprecht spannend te vinden, maar ben hier niet in geslaagd. Jammer.

Het is lang geleden dat ik een film heb gezien die me zo volledig koud liet. Ik kan zien dat er veel mensen hun best voor hebben gedaan en qua kostuums en locaties komt dat ook wel goed, maar verder is dit een gemiste kans van jewelste.

Allereerst stelt het script niets voor. Iedereen weet al dat de bemanning vast komt te zitten op Nova Zembla. Er wordt geprobeerd een conflict tussen Barentsz en Van Heemskerck te creëren, maar dat loopt langzaam dood. Waar is het verhaal? Nu komt het neer op heen varen, vastzitten, en weer terug varen. Poging mislukt. Doutzen Kroes heeft overduidelijk als enig doel om de ogen te strelen, een talent waar wel heel schaamteloos gebruik van wordt gemaakt. Het 'liefdesverhaal' deed me niets. Ook is Gerrit een compleet oninteressant personage in mijn ogen. Natuurlijk wordt hij als landrot flink gepest door de echte zeelui, maar vervolgens verricht hij de ene na de andere dappere daad en groeit hij uit tot steun, toeverlaat, held, vertrouwenspersoon en leider. Werkelijk waar, als er iets heroïsch gedaan moet worden in de film, wordt het door Gerrit gedaan. Dat maakt een personage niet bepaald boeiender.

Ten tweede: op een paar uitzonderingen na (met name Victor Reinier en Derek de Lint) is het niveau van de acteurs ver onder de maat. De acteurs die wel hun best doen krijgen vervolgens compleet kleurloze personages te spelen. De bemanning kon ik met geen mogelijkheid uit elkaar houden. Bovendien kon ik een groot deel van de dialogen gewoonweg niet horen.

Ten derde: er was welgeteld één moment in de film waarin ik echt betrokken was bij de personages: op het moment dat de ijsbeer het Behouden Huis binnenkomt. Ik schrok net zo hard als de rest. De rest van al hun ontberingen deed me niets, of het nu de kou, de dood of de onmogelijke liefde was. Ik ben bang dat ik me zelfs verveeld heb - een grote zeldzaamheid bij mij.

Al met al zeker niet een film die ik weer zou willen zien en ook niet één die ik niet had willen missen. Omwille van de mooie beelden en de aardige kostuums twee sterren - en dan ben ik mild.

Zo, een boel 1 en 1,5 sterren hierboven mij, met toch een redelijk gemiddelde...?

Hoe dan ook, ik vind Now You See Me ook een redelijke film. Geen topper, maar erg vermakelijk. Zoals één van de personages al zegt, moet je bij sommige dingen niet alles willen verklaren. Zo heb ik deze film ook gekeken. Ik heb me laten vermaken en me over een boel dingen verwonderd, en voor een dergelijke film is dat het belangrijkste.

Er waren een aantal aardige plotwendingen die je net genoeg verwarden om het spannend te houden, zonder dat je compleet de weg kwijt raakt (à la The Prestige, hoewel dat een erg goede film is). De allerlaatste plotwending ging wat mij betreft net over de grens van het geloofwaardige heen, en dat is dan weer jammer. Ook de obligate romance, zoals otherfool dat zo mooi uitdrukt, had voor mij echt niet gehoeven.

Qua personages vond ik Alma als enige echt sympathiek, goed gespeeld door de lieflijke Mélanie Laurent. Voor Mark Ruffalo heb ik wel een beetje een zwak, maar zijn personage bleef nogal clichématig en daardoor weinig boeiend. De Four Horsemen waren wat kleurloos, hoewel niet slecht geacteerd. Met Morgan Freeman en Michael Caine krijg je al snel nog meer Nolan-associaties, maar helaas, vooral voor Caine was er weinig te beleven. Zijn personage verdwijnt zo moeiteloos uit het verhaal dat je hem er bijna helemaal uit had kunnen laten. Ook het stukje tijdens de aftiteling (ik vind het altijd leuk als dat komt) voegde wat mij betreft helemaal niets toe.

Helaas, wel het één en ander op aan te merken dus. Now You See Me kan prima meedoen met andere goochelfilms qua verbluffende trucs, maar in andere opzichten kan deze niet tippen aan The Prestige of The Illusionist. Desalniettemin heb ik mij hiermee goed vermaakt en dat is wel drie sterren waard.