Opinions

Twee jaar geleden zag ik V For Vendetta voor het eerst en wist toen al dat ik nog een tweede keer wilde kijken. Dat is er nu van gekomen, en ik ben er nog evenzeer van onder de indruk als eerst. De dystopie is fantastisch uitgewerkt en geeft de hele film een duister, grimmig sfeertje mee dat ik erg kan waarderen. De film speelt zich weliswaar af in de toekomst, maar we worden niet afgeleid door allerhande futuristische speeltjes, ook wel eens fijn.

De samenleving in V for Vendetta lijkt aanvankelijk best op die van ons, de mensen lijken op het eerste gezicht niet erg onderdrukt te worden (of dat in ieder geval niet zo te ervaren) en er is geen sprake van grootschalig verzet. Als Evey wordt gered door V ziet ze hem eerst aan voor een krankzinnige en zijn beweegredenen begrijpt ze niet. Met Evey en Finch krijgen ook wij als kijkers steeds meer het inzicht dat de regering fout zit. Zo wordt er al vroeg gesproken over St. Mary's maar komen we er pas achter wat daar is gebeurd als Finch erachter komt. Sowieso weten we nooit meer veel meer dan Evey of Finch. Ik weet nog dat toen ik de eerste keer keek, ik stomverbaasd was dat Eveys gevangenschap volledig in scène was gezet door V, en hoewel ik het wel had onthouden was ik de tweede keer nauwelijks minder verbaasd.

Evey en Finch ontwikkelen zich beide in het verhaal. Evey sluit aanvankelijk bewust haar ogen voor het onrecht om haar heen en wordt beheerst door angst, maar V leert haar om haar angst te overwinnen en zich in te zetten voor het groter goed. Finch krijgen we aanvankelijk te zien als schurk (hij zit in ieder geval tussen de schurken), maar hij kijkt te ongelukkig en vertwijfeld om een hekel aan hem te kunnen hebben, en ondanks zijn positie opent ook hij zijn ogen als het verhaal zich ontwikkelt. V blijft echter een beetje een mysterie. Af en toe krijgen we een hint over wie hij was, maar hij houdt zijn masker op en het mysterie blijft grotendeels intact. De aard van zijn relatie met Evey blijft ook voor het grootste deel schimmig (en had van mij ook wel helemaal zo mogen blijven, trouwens). Waar Natalie Portman en Stephen Rea beiden netjes werk leveren, ben ik het meest onder de indruk van Hugo Weaving. Verbazingwekkend hoeveel hij weet uit te drukken zonder dat we ook maar zijn gezicht te zien krijgen! Overigens vind ik dat de bijrollen (onder andere Stephen Fry en Sinéad Cusack) ook meer dan goed zijn gespeeld.

Verder ziet V for Vendetta er ook gewoon mooi uit. De actiescènes zijn mooi en de climax fantastisch, met het opblazen van het parlement als één van de mooiste ontploffingen ooit, begeleid door bombastische muziek. Ook de scène met de dominostenen was mooi (hoewel ik me onwillekeurig afvroeg of een revolutionair als V niet iets beters te doen heeft dan al die steentjes klaarzetten, maar het ziet er mooi uit) en heel goed gemixt met het 'visioen' van Finch. Ik zag overigens pas nadat ik die scène meerdere keren had bekeken dat we Evey in betere tijden met een grote bos rozen zien lopen in een kamer waar je Finch in de spiegel ziet. Leuk gevonden.

Weinig te klagen dus, over V for Vendetta, behalve dat de zogenaamd religieuze regering (Strength Through Unity, Unity Through Faith) wel erg grofgebekt is. De door de regering gepredikte religie is natuurlijk zo verziekt als wat (de scène met de bisschop...) maar met wat beschaafder taalgebruik had ik dat ook wel begrepen. Verder vind ik in het begin soms het tempo wat te hoog of het script te verwarrend, waar je het maar aan wijten wil. Het einde maakt veel goed, hoewel ik het toch een beetje jammer vind dat V voor zijn dood verklaart verliefd te zijn op Evey. Dat doet toch een beetje afbraak aan zijn mythische status en voelt plichtmatig aan. Tegenover deze minpunten staat gelukkig een heleboel goeds ter compensatie. Vier welverdiende sterren.

Matig. De actie is best aardig en er zitten een paar leuke schrikmomenten in, maar verder rammelt deze film aan alle kanten. Het acteren van de hoofdpersonen kan er nog net mee door, maar de bijrollen zijn vaak wel heel pover (de bruiden van Dracula...). Het verhaal is een bijeengeraapt zootje en de personages zijn vlak. Jackman doet z'n best, maar Van Helsing is nooit echt intrigerend, en Dracula angstaanjagend noch interessant. Nog een half puntje eraf voor de tenenkrommende scène aan het eind waarin we de familie Valerious de hemel zien betreden. En ik was net zo blij dat Anna een niet-melodramatische dood was gestorven. Zucht... Vermakelijk als je niet te veel verwacht, maar meer zeker niet.

Als drama vind ik The Village best geslaagd. Ik weet niet meer hoe, maar ik wist al voordat ik de film ging kijken dat de monsters stiekem de ouderlingen waren en dat haalt toch een beetje de verrassing van de film af. Jammer, maar daar kan niemand iets aan doen.

Wat ik desondanks vind, is dat het eerste deel wel een stuk spannender had gekund. Horror had van mij niet gehoeven, maar de 'inval' aan het begin was lang niet spannend genoeg en veel te snel voorbij. Toen uiteindelijk de aard van de monsters bekend werd was dat niet schokkend genoeg omdat er mijns inziens nog niet voldoende spanning was opgebouwd. Geen idee waarom dat zo gedaan is, de film duurt helemaal niet lang dus ze hadden daarvoor best wat meer tijd kunnen nemen. Opvallend vind ik dat er na de onthulling juist meer spanning is. Die spanning ontstaat vooral vanwege de blindheid van Ivy, waardoor het er niet meer toe doet hoe eng het bos eruit ziet, en de verwarring als er alsnog een monster verschijnt.

Het drama in deze film is beter geslaagd dan de spanning. Het verhaal vind ik geloofwaardig genoeg en wordt nu eens een keer wél netjes afgerond, terwijl de film toch niet te lang doorgaat. Daarnaast zijn er nog wat aardige kleine plottwists, zoals het feit dat Lucius, de vermeende held, ineens gered moet worden door een blind meisje. Fijn anti-clichématig. Het personage van Lucius is ook niet bepaald standaard en wordt uitstekend neergezet door Joaquin Phoenix. De rol is hem op het lijf geschreven. Zijn interactie met Ivy komt goed uit de verf, en ook Bryce Dallas Howard doet het als Ivy uitstekend. Adrien Brody doet hier ineens iets heel anders dan verwacht, maar hij doet het wonderbaarlijk goed.

Het drama, de goede acteurs, en niet te vergeten de uitstekende soundtrack van James Newton Howard, maken het gebrek aan spanning grotendeels goed. Vier sterren.