Opinions

Ik had nog nooit eerder zo'n oude film gezien, zelfs niet van Hitchcock. Het was dan ook wel even wennen, een film uit dit tijdperk is op bijna elk gebied totaal anders dan moderne films. Desalniettemin heb ik hiervan genoten; het verhaal kende ik al van het boek (mooi boek trouwens) en het was prachtig, alleen vind ik het jammer dat Maxim in deze film zijn vrouw niet echt heeft vermoord (dat mocht niet van de filmmaatschappij of zo...). Het verhaal zou nog sterker zijn geweest als hij Rebecca wél had vermoord. Als je er dan als filmmaker in slaagt Maxim alsnog sympathiek neer te zetten (zoals de schrijfster van het boek wel doet) dan heb je echt een topprestatie geleverd.
De manier van acteren was een beetje wennen, maar toen ik er eenmaal aan gewend was kon ik het best waarderen. Vooral de actrice die Mrs. Danvers speelt... Ze haalt je inderdaad het bloed onder je nagels vandaan.

En tussen twee haakjes... Aangezien het alweer 70 jaar geleden is dat het boek fatsoenlijk is verfilmd... Wordt het niet eens tijd voor een nieuwe verfilming? Met Cate Blanchett als Mrs. Danvers en Ralph Fiennes als Maxim de Winter of zo...

La Reine Margot is met recht een operateske film te noemen. De subtiliteit is ver te zoeken, er zijn enorm veel personages en de dramatische ontwikkelingen volgen elkaar in hoog tempo op. Dat heeft zo z'n voordelen én nadelen.

Wat een ijzersterk begin heeft deze film. De extreem stijve en formele bruiloft (en de manier waarop Margot tot haar antwoord wordt gedwongen, geweldig) en het al even stijve gesprek tussen de beide echtelieden, onderhuids is er duidelijk van alles aan de hand. Van de bruiloft komen we terecht in een losbandig feest, het contrast had niet groter kunnen zijn. Voor je het weet is daar ineens de Bartholomeüsnacht, fantastisch in beeld gebracht. Niets wordt verhuld, zelfs niet het flirten dat tijdens het moorden gewoon doorgaat. Het wordt al snel duidelijk dat dit moorden wel erg weinig met geloof te maken heeft. Absurd dat zulke dingen gebeuren.

Na het eerste uur zakt de film een beetje in. Voor mij was het hoogtepunt reeds geweest. De hele romance tussen Margot en La Mole kon me erg weinig schelen, en de liefdesscènes (toch al te expliciet voor mijn smaak) begonnen me al erg snel te ergeren. Gelukkig zijn Margots andere relaties een stuk boeiender. Tussen haar en haar man ontstaat een ongewoon soort bondgenootschap dat ik erg interessant vond. Nog boeiender zelfs waren de zéér complexe familiebanden. Margots verhouding met haar broers is verre van normaal (of gezond) en is allesbehalve eenzijdig. Margots oudste broer lijkt aan de ene kant gestoord te zijn, en aan de andere kant de meest normale. De tweede broer lijkt op het eerste gezicht normaal, maar ontwikkelt een machtswellust die ook niet bepaald gezond is. Zijn relatie met moeder Catharina de'Medici is verre van normaal. Moeder plot er lustig en boosaardig op los, wat weer een aantal mooie dramatische ontwikkelingen oplevert.

Margot kon ik aan het begin niet uitstaan. Dat mensen haar een wispelturige hoer noemen is niet geheel uit de lucht gegrepen. Naarmate de film vordert lijkt Margot zich echter als één van de weinigen nog enigszins redelijk te gedragen, en ook krijg je steeds meer begrip voor haar. Met zo'n verknipte familie en zo'n positie is het niet gek dat ze zich zo ontwikkeld heeft. Aan het eind van de film voelde ik oprecht medelijden met haar, maar ze was ook duidelijk gegroeid en ik kreeg het gevoel dat het wel zou goed komen met haar.

Behalve de weinig interessante liefdesgeschiedenis die te veel in beeld kwam, vond ik ook de hoeveelheid personages en zijplotjes een nadeel van deze film. Ik kreeg moeite om namen en gezichten uit elkaar te houden. Ik had de film liever wat korter en anders gemonteerd te zien. Gelukkig zijn daar nog de boeiende familiegeschiedenis, de vele mooi vormgegeven scènes, de passende muziek, de schitterende kostuums en het goede acteerwerk. Al met al had La Reine Margot met wat aanpassingen een stuk beter gekund (in mijn ogen dan), maar ook zo is de film verre van saai.

Aardige Disney-film die ik na jaren herzien heb en die verbazingwekkend weinig verouderd lijkt sindsdien. Het verhaal is niet bepaald complex en karakterontwikkeling is er ongeveer niet, maar in dit geval heb ik daar minder moeite mee dan gewoonlijk.

Robin Hood is een held, Koning Jan is een slechterik en Marian is een mooie vrouwe. Dus strijdt Robin tegen Jan en óm Marion, en dat was zo ongeveer het plot. Gelukkig gaat die strijd met een hoop vrolijkheid gepaard, terwijl er ook aandacht is voor de armoede van de bevolking van Nottingham en voor de wreedheid van Jan zonder Land. Ik vond de scène met het lied in de kerker best treurig voor een kinderfilm, en ook de dreiging van de galg best spannend. Dit wordt echter nooit te veel omdat Robin Hood een volstrekt betrouwbare held is die alles goed zal maken. Wat ik een beetje jammer vond is dat de film een beetje met een anticlimax eindigt als koning Richard op precies het juiste moment terugkomt en dan ook onmiddellijk alles weer goed is. Maar goed, dat mag in een kinderfilm. (Net als de volledig passieve vrouwelijke hoofdpersoon... Daar staat gelukkig wel de hofdame met ballen tegenover.)

Verder is de film kleurrijk en grappig, met aardige muziek die nergens overheerst. Niet de beste Disney misschien, maar alleraardigst.

Ach, Romeo en Julia...
Ik heb hun liefdesverhaal nooit zo heel aantrekkelijk gevonden. Juist het tragische deel - de familievete, de sterfgevallen, de misverstanden - staat mij wel aan, maar de liefde niet. Het hele verhaal speelt zich af binnen een paar dagen. Die tijd is genoeg voor de hoofdpersonen om elkaar te ontmoeten, te trouwen en zelfmoord te plegen. Dat doet mij vermoeden dat hier misschien vooral de hormonen aan het werk waren - het feit dat er constant zonder duidelijke reden duels worden aangegaan sterkt mij in die mening. Ach, de puberteit... Maar goed, dit bezwaar is niet te wijten aan deze film, en ik wist dat ik me hieraan zou ergeren vóórdat ik zou gaan kijken, dus zal ik proberen het niet al te zwaar te laten doorwegen in mijn oordeel.

Het eerste dat me opvalt is dat ze voor Romeo en Julia écht jonge acteurs hebben aangenomen. Dit vind ik eigenlijk wel een goede zet, het zijn immers nog kinderen. Douglas Booth lijkt vooral gekozen te zijn om zijn mooie buitenkant, maar ik vind Hailee Steinfeld echt goed. De quasi-elizabethaanse tekst die over haar lippen rolt lijkt heel natuurlijk, en ook haar gevoelens lijken oprecht. Niet alle acteurs konden de tekst even goed over hun lippen krijgen, helaas. Daar de tekst van zichzelf af en toe al lichtelijk belachelijk is (deels te wijten aan Shakespeare, deels aan de makers die blijkbaar zelf er van alles bij hebben verzonnen) maakt dat de film bij vlagen tenenkrommend. Daarentegen doet bijvoorbeeld Paul Giamatti het uitstekend.

Ik moet zeggen dat de makers erg hun best hebben gedaan met de locaties en kostuums, en dat is in een film als deze ook veel waard. De muziek was tevens prima. Doordat het verhaal me deels wel aanstond en een deel van de acteurs prima werk levert, wordt de andere helft van het verhaal en de andere helft van de acteurs gecompenseerd. Met een halfje erbij voor de geslaagde setting kom ik op 3 sterren.