Opinions

Mijn goede voornemen voor 2019 was alle MCU-films op een min of meer logische volgorde te bekijken en recenseren. Inmiddels zijn we twee jaar verder en ben ik met Civil War aan de veertiende film toe. Het feit dat ik er zo lang over doe toont misschien al aan dat ik niet een enorm fan van het genre ben. En Civil War is helaas typisch het soort film waar ik al snel genoeg van heb.

Eerst maar eens met de sterke punten beginnen. De openingsscènes in Lagos waren uitstekend, met goed gechoreografeerde actie en een onverwachte slechte afloop. Dit is een mooi opstapje voor het centrale conflict (wat uiteindelijk volledig los komt te staan van de oorspronkelijke gebeurtenissen, maar daarover later meer). Zoals je van een Marvelfilm mag verwachten ziet het er allemaal erg gelikt uit. Een aantal acteurs deden het uitstekend, met Robert Downey Jr. voorop. Het personage van T’Challa boeide me niet meteen maar wist uiteindelijk wel mijn interesse te wekken. En mijn vermoeden dat Tom Holland als Peter Parker meteen op mijn sympathie zou kunnen rekenen bleek gelukkig waar. Als laatste vond ik het prettig dat er voor deze film geen buitenaardse schurk kwam opdraven.

Tot zover het goede. Nou mijn grootste bezwaar tegen deze film, of eigenlijk meer een lijst van aan elkaar hangende bezwaren.

Ben ik de enige die het volstrekt stompzinnig vindt dat de zogenaamde good guys het op grote schaal tegen elkaar opnemen? Is dit nou echt de beste manier om de wereld te redden? Nu is dit de film van Captain America, dus ik vermoed dat het de bedoeling is dat we vinden dat hij het gelijk aan zijn kant heeft. Zodoende had ik bij aanvang ook verwacht tegen een dilemma aan te lopen bij deze film: ik had verwacht dat the moral high ground (= verantwoording afleggen voor je daden bij de Verenigde Naties en jezelf niet meer boven de wet plaatsen) zou toebehoren aan mijn minst favoriete Avenger (Captain America), en dat ik dus wat moeite zou hebben om een kant te kiezen. Niet dus. Het blijkt Tony Stark die beseft dat het doel niet altijd de middelen heiligt. (Uiteindelijk blijkt Captain America weliswaar gelijk te hebben over de onschuld van Bucky maar dat verandert het principe niet!) De rest van de Avengers lijkt vervolgens redelijk willekeurig een kant te kiezen. Waarom zou bijvoorbeeld Hawkeye van zijn pensioen terugkeren om zich bij Captain America te voegen en tégen Black Widow te gaan vechten? Ant-Man wordt er ook volledig bij de haren bijgesleept (hetzelfde geldt voor Spider-Man, maar daar had ik minder moeite mee omdat ik zijn personage zo leuk vind). Nu vind ik het al onzinnig dat de Avengers zich in twee kampen opdelen, maar nog veel onzinniger dat ze vervolgens uitgebreid de strijd met elkaar aangaan. Misschien had dit kunnen werken als de makers volledig de grimmige kant op waren gegaan, maar nee hoor. De strijdende partijen maken onderling grapjes en complimenten en serieuze gevolgen blijven uit. Voor de vorm raakt een niet zo heel erg belangrijk personage nog even gewond, maar dat is natuurlijk snel gefikst. Vervolgens raakt het oorspronkelijke conflict ook nog eens uit zicht als het drama een onnodig persoonlijk tintje krijgt voor een van de hoofdrolspelers. Plichtmatig komt er nog een soort van schurk opdraven die eigenlijk niks toevoegt aan het verhaal. Zonde van de onderbenutte Daniel Brühl (en over onderbenut gesproken, wat doet Martin Freeman in vredesnaam in deze film?).

De absurditeit van het conflict en het gebrek aan serieuze gevolgen maakt dat de film iets heel kinderachtigs heeft, ondanks de ‘duistere’ sfeer. Zoals deze Pitch Meeting zo mooi zegt: de film lijkt wel het resultaat van een kind dat al zijn superheldenfiguurtjes tevoorschijn heeft gehaald en ze tegen elkaar aan begint te beuken – en dat 2,5 uur lang. Jammer dit. Vanwege de sterke opening, de nette actiescènes en Spider-Man kom ik nog net op 2,5 sterren uit.

Herziening nummer 5 in het kader van mijn traag vorderende Marvel-films-op-'volgorde'-project. En duidelijk de minste tot nu toe. Want saaaaaai...

Op één of andere manier heeft iedereen die deze film maakte kunnen vergeten dat een hoofdpersoon in een fatsoenlijke (superhelden)film niet alleen een - in dit geval volkomen oninteressante - schurk moet overwinnen, maar ook zichzelf. Captain America heeft totaal geen persoonlijkheid en zijn film is er één zonder conflict. Steve Rogers' enige probleem is dat hij klein en niet bijzonder sterk is. Maar hé, daar is een - ook al weer oninteressante - Duitse dokter in ballingschap die wel een magisch serum heeft liggen waardoor dat probleem volledig wordt opgelost. Dat Rogers vervolgens wordt ingezet als levend reclamebord is op zich leuk gevonden, en het had kunnen werken als men de zelfspot had omarmd (zoals in Iron Man bijvoorbeeld wel prima lukt). Dit gebeurt echter niet, en ook levert het geen enkel conflict op. Op het moment dat Rogers besluit dat hij er klaar mee is en nu eens een echte held wil zijn, zijn daar een aantal mensen die hem enthousiast helpen en zijn eerste missie verloopt natuurlijk ook nog eens vlekkeloos. Al zijn volgende missies ook trouwens, tot de laatste. Dat had wat spanning, conflict of karakterontwikkeling kunnen bieden, maar ook dat lukt niet. Het schip crasht, Captain America wordt decennia later wakker, is even wat in de war en daar is de film alweer afgelopen.

Ik zei al dat de schurk volkomen oninteressant was (terwijl ik toch wel een hoge dunk heb van Hugo Weaving), daar moet ik nog bij zeggen dat zijn meesterplan behoorlijk vaag is. Hij wilde iets met die blauwe kubus, dat angstaanjagend en magisch zou moeten zijn, maar het is vooral vaag en ontgoochelend.

Dominic Cooper als Howard Stark en Hayley Atwell als Agent Carter doen het best aardig. Steve Rogers heeft nog niet half hun charisma. Ik geloof dat Agent Carter later haar eigen serie heeft gekregen, misschien dat ik die maar eens moest gaan kijken. Ze verdient in ieder geval beter dan deze slappe film. En voor mezelf hoop ik dat de volgende herzieningen in dit project me wat beter gaan bevallen, want een film als Captain America doet mijn motivatie niet veel goeds.

Inmiddels ben ik ruim anderhalf jaar bezig met het kijken van de MCU-films op een soort van logische volgorde. Dit is de elfde film in mijn volgorde, en misschien wel de eerste die me bij de tweede kijkbeurt eigenlijk alleen maar meeviel. Ik ben het nog grotendeels eens met mijn recensie uit 2016, maar goed, ik doe ze nu eenmaal allemaal opnieuw. En aangezien ik mijn stem ga verhogen (ook de eerste keer volgens mij) is enige onderbouwing wel zo netjes.

Allereerst mijn lof voor alle tegenspelers van Chris Evans. Ik heb niet zozeer iets tegen de hoofdrolspeler, het is alleen dat iedereen hem moeiteloos het scherm afspeelt. Het is schandalig dat Scarlett Johansson hierna nog zes jaar heeft moeten wachten op haar eigen film, want hier steelt ze al de show. De andere bekende gezichten doen hun werk hier ook naar behoren. Nieuwkomer Robert Redford speelt (eindelijk eens een keer) een fatsoenlijke schurk en doet dat met verve.

De Winter Soldier zelf vond ik niet bijster interessant eigenlijk. Ik had ook totaal geen emotionele band met Bucky en ook niet met de Captain, dus hun hereniging deed me weinig tot niets. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden is de Winter Soldier niet de belangrijkste vijand. Deze keer geen aliens of ander bovennatuurlijke fenomenen, maar echte mensen met een ideologie die niet eens heel absurd klinkt (niet in de zin dat ik het ermee eens zou zijn, maar in de zin dat het me niet eens echt zou verbazen als er een organisatie bestond met dezelfde ideeën met leden in hoge machtsposities). Dat maakt het voor mij een stuk interessanter. Ook heeft deze film meer grijstinten in plaats van de typische goeierikken en slechterikken uit het vorige deel.

Zwakke punt blijft de goody two-shoes Captain America. Hij is iets minder blanco dan in het vorige deel, maar veel meer had ook niet gekund. Verder gaan sommige dingen wel ineens heel makkelijk (de ontsnapping uit het winkelcentrum bijvoorbeeld). Dit reken ik de film niet heel zwaar aan omdat ik het verhaal verder eigenlijk heel goed uitgewerkt vond voor een superheldenfilm. Ook is de actie uitstekend gechoreografeerd, waarbij alle deelnemers de kans krijgen om hun kunstjes te vertonen.

Al met al kom ik daarmee uit op zowaar 3.5 sterren, en heb ik weer iets meer motivatie om verder te gaan met mijn missie.

Casino Royale, de eerste Bondfilm met Daniel Craig, heb ik onlangs voor een tweede keer bekeken. Er waren - en zijn misschien nog steeds wel - mensen die hun twijfels hadden bij Craig als Bond, maar ik vind Daniel Craig hier helemaal geweldig. Van de vorige acteurs herinner ik me niet al te veel, behalve dan van Pierce Brosnan, en ik kan in ieder geval zeggen dat ik Craigs ruwe charme veel aantrekkelijker en interessanter vind dan de gladde variant van Brosnan.

Sowieso wijkt Casino Royale behoorlijk af van zijn voorgangers. Bond is hier een groentje en heeft nog niet al zijn kenmerkende gewoonten verworven. Het grootste verschil, wat ik dan weer het meest interessant vind, is Bonds oprechte romance met Vesper Lynd. Meneer raakt hier zelfs dusdanig emotioneel betrokken dat bij de dood van Vesper ook iets in hem sterft. Dat is flink wat meer drama dan normaal in een Bondfilm, dus ik blij. De interactie tussen Eva Green en Daniel Craig is gedurende de hele film goed en Vesper Lynd is naar mijn mening verreweg de interessantste Bondgirl ooit.

Mads Mikkelsen als Le Chiffre is briljant. Vanaf de allereerste blik die we op hem werpen is hij volstrekt geloofwaardig als schurk. Hij is niet de typische bad guy en dat maakt het interessant. Zelfs als hij geen bloed huilde zou hij nog iets sinisters hebben waardoor je je vreselijk ongemakkelijk zou voelen als je bij hem in één kamer zat, stel ik me zo voor. Knap vind ik dat Mikkelsen en Craig de pokerscènes zo spannend weten te maken, zelfs voor mensen als ik die weinig snappen van het spel. De onderhuidse spanning die beide heren proberen te verbergen is geweldig gedaan. Wel is het erg jammer dat Le Chiffre vrij onverwachts doodgaat, op een nogal saaie manier en veel te vroeg in de film.

Wat minpuntjes zijn er ook. De film is mijns inziens wat te lang, vooral het begin had van mij wel wat korter gemogen - hoewel ik moet toegeven dat de scènes op het bouwterrein toch wel heel mooie actie opleveren. Ik heb de actie liever wat later in de film, ondersteund door een verhaal. Daarnaast vond ik de Bondgirl aan het begin, van wie we de naam volgens mij niet eens te horen krijgen, volstrekt oninteressant; zoals de meeste Bondgirls alleen ter decoratie. Dat hoeft van mij dan weer niet zo.

Verder nog een aantal goede zaken: de beginscène bijvoorbeeld, in zwart-wit, wat me deed denken aan een graphic novel. Ook de openingscredits zijn mooi. David Arnold heeft goed zijn best gedaan op de soundtrack en vooral Vesper een mooi thema meegegeven. De actiescènes in Venetië zijn mooi en de ontknoping is fantastisch dramatisch.

Al met al een hele verbetering ten opzichte van de vorige Bondfilms, die ik altijd wel vermakelijk vond maar die totaal niet bleven hangen. Deze zeker wel, daarom vier sterren.

Deze Red Cliff is blijkbaar het eerste deel van twee? Ik heb de samengesmolten versie gezien, die van tweeënhalf uur, en die zal ik hier dus maar beoordelen.

Tweeënhalf uur lang krijgen we gevechten te zien - vrijwel non-stop. In het begin krijgen we nog een inleiding waarbij alle personen netjes worden geïntroduceerd. Zelfs hun namen verschijnen in beeld, iets wat me wat deed denken aan een documentaire maar wat zeker geen overbodige luxe is in een Aziatische film. Mede hierdoor slaagde ik erin om de personages uit elkaar te houden. Toch fijn.

Maar goed, na de intro begint het vechten al en dat houdt bijna niet meer op. Ik geef er de voorkeur aan om iets meer verhaal in de film te hebben, maar op basis van de Aziatische films die ik heb gezien denk ik dat bij hen het plot ondergeschikt is aan de rest. De rest is hier dan vooral de actie, die dan wel weer met veel zorg in beeld is gebracht. Ook de manier van vechten is bijzonder: minder blindelings brullend op de vijand afstormen (hoewel dat ook gebeurt) en meer strategie en vuile trucjes. Dat maakt de film toch beter te verdragen dan tweeënhalf uur hersenloos gevecht. Bovendien mengt zich een vrouw in de strijd, letterlijk zelfs. Een andere vrouw draagt haar steentje bij middels het zetten van thee, daar stond ik dan weer minder om te juichen.

Het plot stelt zogezegd weinig voor, en persoonlijk heb ik toch wel een verhaal nodig om geïnteresseerd te blijven. Tweeënhalf uur lukt dat nog net, maar als ik de volle vijf uur had moeten kijken was ik me gaan vervelen. In deze korte versie wordt er veel gecompenseerd door de interessante strategie achter het vechten, maar niet alles. Drie sterren.

Na onlangs The Lion, the Witch and the Wardrobe te hebben herzien en dan eindelijk maar toch te hebben gerecenseerd, vond ik dat Prince Caspian er ook maar aan moest geloven. Ook dit tweede deel heb ik al meerdere keren bekeken, met veel plezier. Ik moet er trouwens meteen bij zeggen dat ik mijn beoordelingen van de Narnia-films verre van objectief zijn. Zo vind ik dit tweede deel een stuk minder goed dan het eerste, maar zit er toch maar een halve ster verschil in de beoordeling. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om lager dan vier sterren te geven.

Ik word helemaal enthousiast van Narnia. Natuurlijk zijn de zaken veranderd ten opzichte van het eerste deel, maar dat maakt het alleen maar beter; je kunt niet altijd tegen dezelfde vijand vechten (hoewel het zeker niet erg was om Tilda Swinton toch nog even terug te zien). Het verhaal is wat minder magisch en sprookjesachtig dan in het eerste deel, dat vind ik wel jammer. Ook zagen de makers zich blijkbaar genoodzaakt een stuk meer aan het verhaal te veranderen. Dat is aan de ene kant jammer, maar levert ook positieve dingen op, zoals een veel actievere rol voor Susan (een vrouw in de strijd, dat zie ik altijd graag) en een fantastische overval op het kasteel, met een serieus dramatische afloop, nauwelijks geschikt voor kinderen onder de 12, denk ik zo. De halfslachtige romance tussen Susan en Caspian vond ik dan weer niet nodig.

Ben Barnes is véél ouder dan Caspian zou moeten zijn, maar goed, het zij hem vergeven. Hij doet het niet echt slecht, hoewel zijn accent en dat van zijn mede-Telmarijnen me nogal eens ergerde. Miraz is een mooie schurk, niets op aan te merken. Peter, Susan en Edmund doen het net zo goed als voorheen. Georgie Henley als Lucy doet het ook niet slecht, maar ik vond het wel jammer dat ze dat onbevangen, onschuldige is kwijtgeraakt dat ze had als piepjong meisje in de vorige film.

Behalve de acteurs en het verhaal is er een belangrijke rol voor de special effects. Aslan is even magnifiek gemaakt als in de vorige film, alleen nog groter. De rivier en de bijbehorende scène bij de brug zijn met veel zorg gemaakt en gefilmd. Ook aan het kasteel, de burcht bij de Stenen Tafel en de ruïnes van Cair Paravel (goede oude tijd...) heeft men duidelijk veel aandacht besteed. De muziek is tevens weer goed verzorgd en erg passend.

Het grootste nadeel vind ik dat er toch wel iets te veel aangepast is aan het verhaal en dat dit deel er minder in slaagt om de magie van Narnia over te brengen. Desalniettemin heb ik volledig genoten van deze film en kan ik, zoals ik al zei, niet minder dan vier sterren geven.

The Chronicles of Narnia behoren absoluut tot mijn favoriete kinderboeken en ik weet nog dat ik destijds te springen stond om de verfilming in de bioscoop te zien. Laatst heb ik dit eerste deel voor de zoveelste keer herzien en ik vind dat ik nu maar eens mijn mening moet geven.

Ik vind deze verfilming absoluut geslaagd. De grootste verdienste van deze film is dat je moeiteloos meegezogen wordt in een sprookjeswereld (als je daarvoor openstaat, althans). Eenmaal daar is er allerlei schitterends te aanschouwen (het ijspaleis van Jadis, bijvoorbeeld, met de talloze standbeelden) en volgt er een fantastisch avontuur. Het verhaal is zo episch als je het maar krijgen kunt in een verhaal dat voor kinderen is bedoeld. Juist daarom is deze film denk ik ook prima te verteren voor volwassenen, want de gebeurtenissen zijn allesbehalve kinderachtig en de personages zijn ondanks hun leeftijd niet oppervlakkig. Grote thema's als verraad en zelfopofferende liefde worden niet geschuwd.

Persoonlijk vind ik dat de acteurs het goed doen, de kinderen gezien hun leeftijd ook. Georgie Henley heeft de perfecte grote puppy-ogen en kan heel geloofwaardig in huilen uitbarsten. James McAvoy is perfect als de aimabele meneer Tumnus. Tilda Swinton is als Jadis geheel overtuigend, of ze nu verleidelijk doet of in woede uitbarst. Eén van de momenten die ik het best onthoud en die ik ook elke keer vind overtuigen, is het moment wanneer zij, midden in een toespraak, met haar staf een vlinder versteent zonder een spier te vertrekken. De onverstoorbaarheid en absolute boosaardigheid van haar karakter komen in deze flits van een seconde net zo volledig aan het licht als tijdens de indrukwekkende - en voor kinderen best wel enge - scène bij de Stenen Tafel. En dan hebben we nog Aslan. Tijdens de film wordt af en toe de CGI te zichtbaar (hoewel ik vermoed dat het voor 2005 lang niet slecht was) maar Aslan is wonderbaarlijk goed gelukt. Liam Neeson maakt met zijn warme stem de leeuw precies de juiste mix van angstaanjagend, indrukwekkend en knuffelbaar.

Ook erg geslaagd (hoewel dat natuurlijk te danken is aan C.S. Lewis zelf) is de brug naar de werkelijke wereld. De kinderen komen van de ene in de andere oorlog terecht, maar, wat nog meer is, moeten ook weer terug. Dit geeft Narnia nog een diepere betekenis, namelijk als een leerschool voor het echte leven. Daarnaast is het een mooi symbool voor het gevoel dat je hebt als je helemaal opgaat in een boek of film en na afloop een beetje verdwaast terugkomt in de echte wereld. Precies zo vallen de kinderen tegen het eind uit de kleerkast en komen ze terecht in de lege kamer. En precies zo probeert Lucy tegen beter weten in toch nog een keer om via die weg terug te gaan.

Wat is er verder nog te zeggen? De locaties zijn vaak zeer mooi (Nieuw-Zeeland...) en aan de aankleding, mythische wezens en kostuums is zichtbaar veel aandacht besteed. De muziek van Howard Shore past perfect en maakt Narnia nog sprookjesachtiger zonder dat het zoeter wordt. De makers zijn duidelijk met respect omgesprongen met het oorspronkelijke verhaal en hebben een film gemaakt die ik vermoedelijk met veel plezier nog vele malen zal herzien.

Ik ben er gisteren dan eindelijk heen geweest: The Voyage of the Dawn Treader. We hebben gekozen om niet naar de megabioscoop aan de andere kant van de stad te gaan, maar naar de kleinere, gezelligere bioscoop in de binnenstad. Met als gevolg dat we niet de 3D-versie konden kijken, maar dat vond ik niet zo’n ramp (scheelt toch weer tweevijftig per persoon). De eerste verrassing was dat we naar het allerkleinste zaaltje werden verwezen, de tweede verrassing was dat we zelfs in dat kleine zaaltje helemaal alleen waren. Aan de ene kant wel leuk, je privé-bioscoopzaal, maar aan de andere kant minder als dit erop wijst dat de film aan het floppen is. Voorlopig wijt ik het maar even aan het bijzonder beroerde weer en de slechte bereikbaarheid van de bioscoop. Aan de film kan het mijns inziens niet liggen, want hoewel ik aanvankelijk erg bang was dat hij me erg zou tegenvallen, vond ik hem gewoon weer hartstikke leuk. Ik neem het woord 'fan' niet graag in de mond, maar het is wel het juiste als het gaat om het verband tussen mij en Narnia, al sinds ik als klein meisje voor het eerst de boeken las. De verfilmingen zijn vanaf het allereerste begin dan ook door mij oplettend in de gaten gehouden. En tot nu toe zijn ze niet tegengevallen, ook deze niet!

Wat mij opvalt aan de meeste negatieve reacties, is dat ze meestal nogal ongefundeerd en ononderbouwd zijn; wellicht gepost door mensen die zich ofwel ergeren aan christelijke boodschappen (hoe verstopt dan ook, en mijns inziens geheel niet storend) ofwel aan films waarin kinderen de belangrijkste rol spelen, en daardoor hun mening laten kleuren. Het kan best zijn dat je deze film niets aan vindt, trouwens, maar een beetje jammer om anderen hun plezier te misgunnen. En of je het nou wel of niet leuk vindt, dit is een Narnia-verhaal dat zich niet in Narnia afspeelt, dat is gewoon zo (want: zo bedacht door Lewis himself). Maar dat terzijde.

De film begon meteen al met een goede scène, waarin voor zowel Lucy als Edmund wordt weergegeven waar ze problemen mee hebben. Kort daarna de introductie van Eustaas/Eustace, die naar mijn mening prima gecast is; hij is net zo volledig irritant en onuitstaanbaar maar ook wel ergens grappig als in het boek. De ‘overstap’ van onze wereld naar Narnia vind ik heel mooi gedaan (de weg terug nog mooier). Al vrij snel komen de kinderen dus op de Dawn Treader terecht. Vanaf daar (en dat is mijn grootste punt van kritiek) gaat het in hoog tempo van avontuur naar avontuur. Ik snap dat sommige dingen geskipt moeten worden, maar als je ervoor kiest om een bepaald verhaallijntje op te nemen, zorg er dan ook voor dat het goed wordt uitgewerkt. Zo vind ik dat er veel te snel voorbijgegaan wordt aan de Duffelpoeters, en vind ik het jammer dat het eiland met de poel waarin alles in goud verandert, gecombineerd wordt met het eiland met de draak. Een beetje afgeraffeld, erg jammer. Dat de zeeslang (best eng denk ik, voor een film voor kinderen vanaf zes jaar!) gecombineerd wordt met dat Donkere Eiland vind ik een veel begrijpelijker keuze, die dan ook veel beter uitvalt. Leuk dat hier nog een heldenrol is weggelegd voor Eustaas. Zijn transformatie, zowel fysiek als mentaal, is overigens mooi gedaan.

Andere goede gedeelten waren onder andere de nachtmerrie/visioen-achtig-iets van Lucy, de onenigheid tussen Edmund en Caspian, de wederzijdse ergernis uitmondend in vriendschap tussen Rippertjiep en Eustaas, en de manier waarop Edmund achterna wordt gezeten door een heel ander soort nachtmerries. De overgang van Lucy naar Susan, na uitspreken van de gestolen toverspreuk, is mooi in beeld gebracht, met hierop volgend een scène waarin (gelukkig!) Peter nog even zijn opwachting mag maken. Als Lucy eenmaal terug is in het schip, komt ze dan echt Aslan tegen, die er daar niet zo heel goed uitzag. Vreemd, want als we hem later terug zien, ziet hij er weer gewoon heel geloofwaardig uit. Edmund op zijn beurt wordt blijkbaar nog steeds gekweld door de Witte, inmiddels Groene, Heks, die nog altijd rondspookt in zijn hoofd om hem te herinneren aan zijn verraad en te proberen hem nogmaals te verleiden. Na het zien van de trailer was ik een beetje geërgerd doordat ze opnieuw aanwezig was, maar nu ik gezien heb hoe ze aanwezig is, vind ik het juist een heel sterke zet, omdat het laat zien wat zijn verleden doet met Edmund. Arme jongen. .

Ik kan hier nog wel veel meer gedenkwaardige scènes gaan bespreken, maar ik zie dat het nu al een behoorlijk lang verhaal is, dus zal ik het bij wat algemene opmerkingen laten:
De toevoeging van de mysterieuze Groene Mist was begrijpelijk (voor de onderlinge samenhang en een duidelijk doel, denk ik) en ook wel aanvaardbaar. De aanwezigheid van het meisje Gael had voor mij niet gehoeven.
Ramandoes dochter was leuk; jammer dat we haar niet meer terugzagen.
Caspian heeft een baard: waar is dat nou goed voor? Gelukkig is Edmund leuk als altijd, ondanks zijn periodieke puberale prikkelingen (om er maar een mooie alliteratie van te maken) en komt hij nog regelmatig lekker sarcastisch uit de hoek. Mijn zwak voor hem is groter dan ooit. Wie kan het hem nou kwalijk nemen dat hij het zat is om altijd maar de tweede viool moeten spelen?
Mooie scène: Eustaas als draak die Edmund van de grond plukt en hem laat zien wat hij in letters van vuur geschreven heeft: ‘I AM EUSTACE’. Heel inventief.
De Dawn Treader zag er schitterend uit! Het schip leverde ook nog eens hele mooie plaatjes op, met diepe wateren en gekleurde luchten.
Knap gedaan, die zeemeerminnen.
Muziek klonk goed. Hoewel ik filmmuziek belangrijk vind, is het vaak wel lastig om er op te letten, als je voor de eerste keer een film kijkt, omdat je dan nog veel meer bezig bent met het verhaal en dergelijke. Desalniettemin klonken de opening titles (toen lukte het me nog om op de muziek te letten) goed en ook daarna hoorde ik bij vlagen wel iets moois voorbijkomen.

Nu zal ik er toch maar eens een eind aan moeten breien, anders wordt het onleesbaar lang. Waarschijnlijk herinner ik me later nog allerlei dingen die ik nog te zeggen heb, maar het zij zo. Wellicht zal ik over sommige dingen anders denken als ik de film meerdere keren gezien heb, maar mijn voorlopig eindoordeel is vier sterren.

Het deed me niet zo veel, deze film. Van tevoren had ik weinig verwachtingen en ik ben dan ook niet zwaar teleurgesteld, maar ik had de film ook prima kunnen missen.

Waar het aan ligt? Niet aan de acteurs, Audrey Tatou kan mij wel bekoren en ook haar tegenspelers deden het eigenlijk allemaal wel goed. Ik denk dat het meer het verhaal zelf is. Coco vind ik persoonlijk helemaal geen sympathiek personage. De film duurt best wel lang en in feite gebeurt er niet heel veel. Tegen het einde begon het interessant te worden, maar toen was het ineens afgelopen en had ik het gevoel dat ik de climax gemist had.

Positief was de sfeer, de locaties en natuurlijk de schitterende kostuums. Het zag er allemaal meer dan prima uit en het klónk ook goed: er werd zowaar Frans gepraat! De muziek was ook meer dan redelijk.

Met al zijn goede punten is Coco avant Chanel zeker geen slechte film, maar voor mij niet eentje die je gezien moet hebben.

Dat Copying Beethoven historisch niet bepaald correct is kan mij weinig schelen - de film beweert ook nergens dat te zijn. Het probleem wat ik heb met deze film is dat ik niet weet welke bedoeling erachter zit. Gaat het om een vrouwelijke componiste die tegengezeten wordt door de mannen om haar heen? Gaat het om Beethoven met zijn moeilijke karakter en diepgewortelde eenzaamheid? Gaat het om de relatie tussen hen beiden? Gaat hem om de relatie tussen componist en zijn onwillige neefje? Of gaat het misschien 'gewoon' over muziek? Nu zou ik het geen probleem hebben gevonden als de film over al deze dingen was gegaan, ware het niet dat geen van die thema's bevredigend is uitgewerkt. Overigens is er bij de montage wel heel erg veel gesneuveld, toen ik de deleted scenes bekeek waren een aantal verhaallijnen ineens wel mooi afgesloten. Vreemde keuze, de film was helemaal niet lang dus verwijderen was dan toch niet nodig? Het verhaal heeft hier veel onder te lijden.

Ed Harris doet het wel aardig als Ludwig Van Beethoven. Zijn personage is een beetje vaag en onbenaderbaar, maar dat hoort denk ik zo. Diane Kruger is een plaatje als altijd, maar haar personage is een beetje vlak, net als haar acteren. Overigens geldt ook hier dat ze beter uit de verf komt met de deleted scenes erbij, net als Matthew Goode overigens (ik had hem graag veel meer willen zien).

De film is bij vlagen grappig en bij vlagen briljant. De uitvoering van de negende symfonie is vanzelfsprekend een kippenvelmoment, goed geacteerd door Harris en fantastisch uitgevoerd. Ook zien de decors en kostuums er zeer goed uit. Een scène die de plank naar mijn mening totaal missloeg was de 'wasscène'. Ik heb geen idee wat dat uit had moeten drukken, maar ik vond het bovenal erg ongemakkelijk om naar te kijken.

Al met al vond ik de film wat onbevredigend, maar met genoeg positieve punten om nog op een voldoende uit te komen. Drie sterren.

Ach, wat een ontzettend lieve serie! Kneuterig op een gezellige manier waar je je niet aan ergert, en zo aandoenlijk... Het wel en wee van een aantal oude dametjes in een perifeer stadje in negentiende-eeuws Engeland - blijkbaar is dat interessant.

Ik heb het boek (of in ieder geval Cranford, de serie is op nog twee andere boeken gebaseerd) gelezen en ik ben verbaasd hoe perfect de vertaling naar miniserie is gelukt. Precies de juiste setting, precies de juiste balans tussen grappige, compleet onbenullige gebeurtenissen en de toch wel wat zwaardere dramatiek (wat ik altijd het sterkste punt van Gaskell heb gevonden). Het verhaal is een samenraapsel van drie boeken, maar dat blijkt helemaal nergens uit, het is een mooi coherent deel met allemaal verschillende en mooi uitgewerkte verhaallijnen. Complimenten voor de scriptschrijvers!

Alle lof voor de acteurs en met name actrices, niemand lijkt niet op zijn plek. Imelda Staunton is angstaanjagend precies de Miss Pole die ik in de boeken heb gelezen, niet normaal hoe sterk dat overeenkomt. Eileen Atkinson, Judi Dench, en nog een heleboel actrices wier namen ik niet allemaal ga noemen, doen het allemaal uitstekend en met zichtbaar plezier. Een genot om naar te kijken.

Verder is de sfeer perfect, precies zoals je dat verwacht (of beter, als je niet zo'n hoge dunk hebt van het Victoriaanse tijdperk). Het geheel is een typisch Brits kwaliteitsdrama waar ik persoonlijk niet genoeg van kan krijgen! Daarom heb ik Return to Cranford er maar meteen bij gekeken, en aangezien die nog niet op MovieMeter staat zal ik hier maar even jubelen dat die twee 'bonusafleveringen' ook heel erg leuk zijn. We zien onder andere een heerlijke romance tussen twee nieuwe karakters, maar ook bijvoorbeeld hoe het verder gaat met Harry Gregson en de koe van Mrs. Forrester. Kijken dus!

Een interessante miniserie die ik niet met onverdeeld genoegen gekeken heb.

Allereerst de minder goede kanten:
- ik weet dat je seksscènes kunt verwachten in een verhaal over een prostituee, maar ik ben er geen liefhebber van, en ik vind ook dat we het wel begrepen hadden als het één en ander iets minder expliciet en veelvuldig in beeld kwam. Voor anderen zal dit een minder groot bezwaar zijn, maar voor mij doet dit wel afbreuk aan de rest van de serie
- sommige personages lijken niet echt een duidelijk doel te hebben in het verhaal. Henry Rackham en Emmeline Fox zijn beide boeiende personages die aanvankelijk een mooi zijplotje toebedeeld lijken te krijgen, maar dit loopt later vrijwel dood. Ook Sugars madam/moeder is zomaar verdwenen en wat er van Christopher wordt...

De sterke punten zijn echter in de meerderheid:
- wat een fantastische sfeer! Zo moet Londen eruit hebben gezien aan het eind van de negentiende eeuw. Niks geromantiseerd, maar smerig en grauw
- een verhaal over social climbers en een bijna onoverbrugbaar klasseverschil kan mij altijd wel bekoren, en in The Crimson Petal and the White is dit element zeer goed uitgewerkt
- de acteurs leveren zonder uitzondering goede prestaties
- boeiende personages... Mijn favoriet is die arme, compleet verdwaalde Agnes, die door de mannen om haar heen genadeloos over de rand wordt geduwd. Sowieso komen de mannen in deze miniserie er niet goed vanaf: William is een onuitstaanbare, laffe egoïst, de dokter is onder een dun laagje beschaving een perverse man, Williams vrienden zijn een stel arrogante pubers en zelfs de koetsier komt er niet goed vanaf. Dit betekent echter niet dat deze personages niet goed neergezet zijn, in tegendeel zelfs. Mijn sympathie ligt echter veel meer bij de vrouwen: Agnes, de lieve Sophie en zelfs Sugar. Hard en berekenend als ze is, ze heeft wel lef en is niet alleen maar uit op haar eigen genot. Sugar is een erg sterke vrouw, en sterke vrouwen kunnen altijd op mijn sympathie rekenen. Misschien zou je zelfs kunnen zeggen dat Agnes op haar manier sterk is. Ik hoop in ieder geval dat ze goed terecht gekomen is. Ik was zo blij dat ze ontsnapte, maar vind het wel erg jammer dat we daarna niet meer te zien krijgen wat er van haar geworden gekomen is.

Wat ik van het einde vind, kan ik nog niet helemaal zeggen. Het is denk ik net iets té open voor mij, alsof het verhaal aan het begin van een nieuw hoofdstuk stopt. Van mij had het niet veel langer hoeven duren, maar ik had toch graag een glimp opgevangen van Agnes en van Sugar en Sophie die samen een nieuw leven beginnen. Het laatste wat we van William te zien krijgen vond ik dan wel weer volkomen tevredenstellend.

Al met al geen onverdeeld genoegen dus, maar The Crimson Petal and the White is hoe dan ook een sterk, onconventioneel drama dat een heleboel meer kijkers verdient, en van mij waarschijnlijk nog wel eens een tweede kijkbeurt krijgt. Voor nu vier sterren.