Opinions

Ik stond er een beetje sceptisch tegenover, dit is namelijk echt zo'n film die bedoeld is om je te laten huilen. En dat lukt ook wel, vooropgesteld dat je in een beetje sentimentele bui bent (of je kijkt hem, zoals ik, héél vroeg 's ochtends als je niet meer kunt slapen omdat het buiten stormt en je nog geen zin hebt om uit bed te gaan - op zo'n tijdstip heb je jezelf nog niet helemaal in de hand). Maar goed, deze film heeft mij aangenaam verrast. Hillary Swank heeft mij weten te overtuigen, wat knap is omdat ik recentelijk helemaal op haar ben afgeknapt vanwege haar in mijn ogen belabberde rol in Amelia. Maar het is Gerard Butler die de film 'maakt'; ik kan mij alleen maar bij mijn voorganger aansluiten als het om hem gaat. (Hoewel hij in 300 praktisch naakt rondloopt vind ik hem hier toch een stuk aantrekkelijker, en dan vooral dat accent... Dat doet het altijd goed bij mij. En als 'ie dan ook nog gaat zingen - nou, dan ben ik weerloos ).

En ik vond het ook erg prettig dat ze de dood van Butler niet zo langdradig en dramatisch gedaan hebben, maar Pats-Boem afgelopen

Vond ik ook al... Ik had alleen niet verwacht dat iemand dat ook zou vinden. Daarnaast vond ik ook de eerste scène erg goed. Ze lopen daar met hun tweetjes lekker ruzie te maken en toch zie je dat ze van elkaar houden. Als het allemaal begonnen was met huisje, boompje, beestje, rozengeur en maneschijn, had deze film van mij een hele ster minder gekregen.

Kortom, ga er niet al te sceptisch in, wees een beetje bereid om te huilen waar dat moet en deze film is hartstikke mooi.

Precies het soort film waarbij ik van te voren al weet dat ik hem leuk vind... Dit is nu eenmaal mijn soort film: een ongelukkig huwelijk in de jaren '20 in Engeland, daar word ik al blij van, en als het toneel zich verplaatst naar een exotische lokatie waar een epidemie heerst ben ik helemaal gelukkig! De titel snap ik nog niet echt, 'Liefde in Tijden van Cholera' had hier misschien wel beter gepast... De titel wordt ongetwijfeld duidelijker in het boek, dat ik nu ook maar eens moet lezen.

Desondanks waren er wel wat dingen die mij tegenvielen in deze film. Het belangrijkste is het tempo van het verhaal; sommige dingen gaan veel te snel. Als Kitty zwanger blijkt te zijn, kan ze niet met zekerheid zeggen wie de vader is. Ik had het idee dat ze toen al minstens een half jaar in China waren. Het kan natuurlijk best zo zijn dat Walter en Kitty in korte tijd naar elkaar toegegroeid zijn, maar dan had ik daar wel meer van willen zien! Dat geldt trouwens voor wel meer momenten in de film. Een veelvoorkomend probleem bij boekverfilmingen, vrees ik. Persoonlijk had ik het niet erg gevonden als deze film een half uur langer had geduurd. Dan had men ook meer tijd kunnen besteden aan het einde, wat nu wel erg snel gaat. Ik had wel graag gezien hoe het Kitty verging na de dood van Walter, toen ze als zwangere weduwe terug moest naar Engeland. Ze is overduidelijk veranderd, blijkt uit de scène met meneer Townsend, maar ik had graag meer van die verandering gezien. Het grootste minpunt van de film is dus dat hij naar meer smaakt...

Gelukkig was er voldoende in de film dat aan mijn verwachtingen voldeed. Het accent van Watts vond ik aanvaardbaar, haar acteren prima. Norton is wat stijf, maar dat hoort meer bij zijn karakter. Het had wel wat geholpen als we wat meer van zijn nobele daden te zien zouden krijgen, maar goed. Verder ziet de omgeving er mooi uit, de jurken van Naomi Watts zijn prachtig en haar kapsel jaloersmakend. Ontroerende momenten genoeg in de film, met de muziek niet heel prominent maar wel passend aanwezig. Zeker een film om nog een keer te kijken. Vier sterren.

Elk verhaal over een vrouw die een ongewone - want mannelijke rol - bekleedt in een vijandige omgeving heeft bij voorbaat mijn interesse. Die Päpstin (ik vind Pope Joan een vreemde titel trouwens, aangezien ze consequent Johanna genoemd wordt) heb ik onlangs voor de tweede keer gezien, en hoewel ik wel wat op- en aanmerkingen heb, heb ik opnieuw genoten.

Het verhaal is gebaseerd op een oude legende waarvan niet met zekerheid kan worden achterhaald of deze ooit op waarheid is gebaseerd. Ik voor mij hoop dat er wel degelijk ooit stiekem een vrouwelijke paus geweest is, maar dat terzijde. In tegenstelling tot sommige anderen vind ik zoiets ook niet ongeloofwaardig. Af en toe staat er in de geschiedenis een vrouw op die opvalt in de door mannen gedomineerde maatschappij, en heel af en toe krijgt zij ook nog de kans om iets met haar talenten te doen. Tot op zekere hoogte - de keus van Johanna om op een gegeven moment als man verder door het leven te gaan is dan ook niet onbegrijpelijk. Johanna Wokalek heeft een vrij onzijdig gezicht en ik vind het dan ook niet vreemd dat anderen in de film niet doorhebben dat zij een vrouw is. Weliswaar heeft ze een wat rare stem (en geen baardgroei...) maar ik denk dat het in Johanna's tijdgenoten überhaupt niet is opgekomen om te twijfelen aan haar geslacht.

Behalve Johanna's identiteitsconflict is er nog een conflict tussen plicht en verlangen. Dit conflict vind ik persoonlijk wat minder uitgewerkt. De romance tussen Johanna en haar pleegvader heeft toch iets ongemakkelijks. Ik vond het einde aanvankelijk dan ook wat onwaarschijnlijk, ware het niet dat ik later las dat volgens de legende de vrouwelijke paus inderdaad tijdens een processie beviel van een kind en daarbij/daarna stierf. 'Truth' is stranger than fiction blijkbaar...

Zoals gezegd heeft Johanna Wokalek een gezicht wat met een beetje goede wil wel voor mannelijk kan worden aangezien, maar helaas gaat dat gezicht niet gecombineerd met een groot talent. Ik heb wel degelijk sympathie voor het personage, maar niet dankzij de manier waarop zij wordt neergezet. Over David Wenham kan ik niet klagen (alleen al omdat hij me altijd herinnert aan Faramir uit The Lord of the Rings) en ook het overige acteerwerk is degelijk tot goed. Bij de tweede kijkbeurt viel vooral Iain Glen me op als tirannieke, maar toch menselijke vader. Verder is er veel aandacht besteed aan de setting, waardoor de middeleeuwen heel levendig uit de verf komen.

Al met al een sympathiek verhaal met wat kleine mankementen en een wat tegenvallende hoofdrolspeelster, maar de tweede kijkbeurt wel waard. Dit is wel het soort film dat in mijn straatje past.

Indrukwekkend en teleurstellend tegelijkertijd.

Indrukwekkend:
- sfeer!
- daaraan bijdragend: de prachtige locaties en de mooie kostuums.
- mooie cinematografie, met als meest kenmerkende punt de manier van filmen in driehoekjes (niet zo mooi uitgedrukt), synchroon met de opening titles. Verwijzend naar een driehoeksrelatie? Zo zijn er wel meer details in de film die steeds terugkomen; zo geeft Sylvia's gebroken spiegeltje ook een bijzonder beeld.
- de Eerste Wereldoorlog, indrukwekkend in beeld gebracht.
- Uitstekend acteerwerk van Benedict Cumberbatch. Ik heb altijd hoge verwachtingen van hem en ook in Parade's End maakt hij deze waar. Christopher Tietjens is wel het soort personage aan wie ik zomaar een hekel zou kunnen krijgen, maar door Cumberbatch gebeurt dat niet. Ik snap zijn personage vaak niet, maar die 'lijdende trek om zijn mond' vond ik juist heel oprecht. Ik heb stiekem een zwak voor mannen die zo graag hun emoties in toom zouden willen houden, die een stiff upper lip hebben die desondanks trilt (en die van Cumberbatch doet dat heel mooi).
- Sylvia! Aanvankelijk wist ik niet zo wat ik moest denken van Rebecca Halls acteerwerk, maar het werd al snel duidelijk dat het gewoon Sylvia's manier van doen is. Ook deed Sylvia me meteen denken aan Cersei Lannister uit Game of Thrones. De associatie zou wel ontstaan zijn door de soortgelijke roodblonde haarkleur, maar er zijn meer overeenkomsten. Sylvia en Cersei zijn beide vrouwen die misschien wel als man geboren hadden moeten worden. Ze zijn te intelligent om door mannen te worden gedomineerd en gefrustreerd door hun beperkte leventje, en gooien bij gebrek aan beter hun lichaam en charmes in de strijd om het gevoel te krijgen dat ze er toe doen. Beide zijn meedogenloos en geslepen, maar blijken ergens heel diep ook oprechte gevoelens te hebben. Zeker na de vierde aflevering hoopte ik vurig dat Christopher toch voor Sylvia zou kiezen. Kortom, ik vond Sylvia een fascinerend personage.

Teleurstellend:
- waar is de samenhang? De miniserie is gebaseerd op vier boeken en ik denk dat de nog geen 300 minuten daar gewoon te kort voor zijn. Misschien dat je het beter volgt als je het oorspronkelijke verhaal kent, maar in de miniserie lijken de scènes elkaar soms op te volgen zonder dat er een verband is. Iets teveel ingedikt, vrees ik.
- zoveel bijrollen... De meeste daarvan worden matig uitgewerkt of verdwijnen plotseling van het toneel. Macmaster bijvoorbeeld, wat was nou zijn rol in het verhaal? En Edward Wannop? Sommige zouden eruit geschreven moeten worden, en andere hadden van mij meer verhaal mogen krijgen, zoals de door Rufus Sewell gespeelde krankzinnige dominee. Ik vond hem mateloos interessant, net als de al eveneens psychisch instabiele commandant onder wie Christopher dient. Ze komen even langs, wekken mijn interesse en zijn ineens weer verdwenen. Anderen komen steeds weer terug zonder dat ik onthouden heb hoe ze heetten en waarom ze in het verhaal rondlopen.
- Valentine Wannop. Het is bijzonder vreemd dat ik al snel voor de kant van Sylvia had gekozen, wat denk ik niet de bedoeling is, en wat al helemaal vreemd is omdat Valentine een suffragette is, en ik eigenlijk altijd sympathie heb voor vrouwen die strijden voor vrouwenrechten. Zodoende heb ik haar haast puberale opwinding aanvankelijk getolereerd, maar naarmate de serie vordert wordt Valentine steeds minder sympathiek. Het stemrecht speelt na de eerste aflevering geen enkele rol meer, Valentine is alleen nog maar Verliefd en dus kan ze ineens niets meer. Voor een deel geef ik het verhaal de schuld, en voor een deel Adelaide Clemens. Waar Benedict Cumberbatch, Rebecca Hall en zo goed als alle acteurs in de bijrollen uitstekende presentaties neerzetten kan Clemens er nauwelijks mee door.
- Het einde. Zoals gezegd had ik gehoopt dat Christopher voor Sylvia zou kiezen, en daar leek het ook even op totdat in de vijfde aflevering Sylvia ineens weer een stuk minder sympathiek werd neergezet zodat we als kijkers blijkbaar het allemaal goed zouden vinden dat Christopher kiest voor Valentine. En zo dus zijn principes opzij zet. (Het opzij zetten van die principes en het omhakken van de boom vond ik dan wel weer mooi parallel lopen). Sylvia geeft het ineens wel heel gemakkelijk op, ik had eerder gedacht dat ze haar polsen door zou snijden of wraak zou nemen. Ik vond het einde eigenlijk gewoon niet zo goed passen bij de personages.

Ik had hier meer van verwacht. Ik kan ook niet zeggen dat Parade's End slecht is, maar het had wel beter gekund. Meer de tijd nemen voor zoveel pagina's boekverfilming, of anders editen. En een andere actrice voor miss Wannop. Verder schitterend in beeld gebracht, intelligent drama met veel goed acteerwerk. Tegen elkaar afgewogen ontstijgt het voor mij net het gemiddelde.

Ik vond het visueel juist wel aardig... Donker, onheilspellend, niet alles zichtbaar; dat draagt wel bij aan de sfeer. Verder heeft de film niet veel omhanden. Karl Urban is wel leuk om tegenaan te kijken (vooral vanwege de de link die je onmiddellijk legt met Lord of the Rings), de rest niet echt. Het verhaal is natuurlijk dun, maar goed. Voor een avond hersenloos vermaak kun je wel slechter krijgen. Trouwens, ik vond het juist goed dat de Vikingen niet Engels praten (of Engels met een gek Scandinavisch accent). De meeste van ons zullen toch niet kunnen verstaan wat ze zeggen, maar we horen in ieder geval geen Engels. Dat hebben we ook wel eens anders gehad.

Gemengde gevoelens bij deze film, waar ik toch wel hoge verwachtingen had.

Allereerst het goede:
- een doofstomme vrouw als hoofdpersoon. Ik vind het een heel goed idee, en ook goed uitgewerkt. Het feit dat Ada altijd stil is, contrasteert mooi met haar opstandige persoonlijkheid.
- de moeder-dochterband, waarschijnlijk mede zo sterk doordat dochter voor haar moeder praat. Volledig geloofwaardig, zoals die twee aan elkaar verknocht zijn.
- uitstekend acteerwerk van de hoofdrolspelers. Anna Paquin kreeg een Oscar voor haar debuut, en ik kan snappen waarom. Holly Hunter is ook meer dan uitstekend.
- de muziek! Zoals te verwachten in een film met de naam The Piano is de soundtrack schitterend.

Wat ik echter minder vond:
- het plot. Er gebeurt niet heel veel, maar wat er gebeurt is niet altijd logisch. Waarom zou, zoals iemand hierboven ook al vroeg, Ada's dochter haar ineens verraden bij de stiefvader die ze tot voor kort nog geen blik waardig gunde? Sowieso vroeg ik me af wat nu eigenlijk de bedoeling was van het verhaal.
- Ada's personage. Hoewel uitstekend geacteerd vind ik Ada niet bepaald sympathiek. Ze maakt vrij abrupte, nauwelijks navolgbare keuzes met verstrekkende gevolgen, waar ze dan vervolgens weer op terug lijkt te komen. Ze mag vurig en opvliegend van aard zijn, onder die koude buitenkant, standvastig is ze niet. Borderline persoonlijkheidsstoornis, misschien?
- is er in Nieuw-Zeeland dan echt helemaal niets anders dan modder?
- de 'inboorlingen' zijn wel heel erg karikaturaal. Natuurlijk kent Jane Campion Nieuw-Zeeland beter dan ik, maar ik betwijfel of de Maori's echt zo stompzinnig deden. Een cultuurshock had ook iets subtieler in beeld gebracht kunnen worden. Ook de andere bijrollen, zoals de dames in de kerk, zijn onbedoeld komisch.

Al met al vond ik dit een wat vage film, waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Er zijn een paar dingen die de moeite van het onthouden zijn, zoals de pianomuziek en een sporadisch mooie scène, zoals die waarin Ada en haar dochtertje terugkeren naar de piano op het strand. Ada speelt op de piano, dochtertje speelt op het strand. Heel eenvoudig, toch mooi. Jammer dat dit niet voor de hele film geldt.

Ooit in de bioscoop gezien, laatst voor de tweede keer gezien. Het blijft een spectaculaire film, maar toch wel de minste van de drie, denk ik. Het verhaal rommelt aan alle kanten en dit zou de film de das om hebben gedaan als er daarnaast niet genoeg te genieten viel.

Het is een Disneyfilm en een 'attractiefilm' ja, dus op het gebied van actie en mooie scènes valt er weinig te klagen. Die schepen vind ik gewoon fantastisch gemaakt, ook de oceaan ziet er goed uit. In het begin, als ze op weg zijn naar het eind van de wereld, zie je het schip zo tussen de ijsbergen doorvaren. Dat is toch mooi om te zien! En als het dan ook nog begeleid wordt door de uitstekende muziek van Hans Zimmer maakt dit een heleboel goed, ook het feit dat het verhaal soms zo rommelig wordt verteld dat het moeilijk uit te maken is wie waar nou wat aan het doen is. Chaotische verhaallijnen inderdaad, ja. En dan dat stuk waarin ze Calypso bevrijdden... Ten eerste was het nogal raar, op een niet zo goede manier, en ten tweede was het nogal een deceptie.

Ik lees hier aardig wat ergernis over Keira Knightley en Orlando Bloom; ik kan me aan hen niet zo ergeren, hoewel ze wel overschaduwd worden door anderen. Ik heb echt een zwak voor Davy Jones en ik vind dat hij heel goed wordt neergezet door Bill Nighy, Tom Hollander is ook goed. Geoffrey Rush was me tot nog toe niet zo opgevallen, maar hij doet het ook best leuk. En Johnny Depp... Ja, hij doet hetzelfde als in deel 1 en 2, maar het blijft leuk. Hij is gewoon geknipt voor volledig gestoorde rollen als deze.

Alles meegenomen toch nog goed voor drieënhalf ster.

Waar ik me trouwens wel aan erger: als ze op tv een film uitzenden, laten ze nooit het stukje ná de aftiteling zien. Zonde. In dit geval vond ik het namelijk nog wel wat toevoegen.

De versie uit 2005 staat al lange tijd in mijn top 10, en als je jezelf een liefhebber van kostuumdrama's wilt noemen is deze miniserie er toch één die je gezien moet hebben.

In het begin viel hij me nogal tegen; ik ergerde me aan veel dingen. Vooral aan het kapsel van Jane (die krulletjes aan de zijkant, die heeft ze nog als de rest van haar haar steil op haar rug hangt) en aan de nogal hautaine houding van Elizabeth. Aan Janes kapsel heb ik niet kunnen wennen, aan Elizabeth wel. Jennifer Ehle zet een heel andere Elizabeth neer dan Keira Knightley, en hoewel ik de laatste leuker vind, zou ik niet kunnen zeggen dat de ene beter is dan de andere. Hetzelfde geldt voor Mr. Darcy, een legendarische rol van Colin Firth. Weliswaar deed hij het heel goed, ik ben toch gewend aan Matthew McFadyen. Het acteerwerk was overigens meestal prima, net als in de film, hoewel ik wel vind dat Tom Hollander en Rosamund Pike respectievelijk een Mr Collins en een Jane neerzetten waaraan de acteurs uit deze serie nog een puntje kunnen zuigen - om nog maar te zwijgen over Judi Dench, de Catherine de Bourgh uit deze serie komt nog niet eens in de buurt van de Lady Catherine die Dench speelt.

Misschien moet je de film en serie niet met elkaar vergelijken, maar daar ontkom je toch niet aan. De serie heeft voor dat het verhaal beter gevolgd kan worden en dat er meer ruimte is voor diepgang. Dat kan ik zeker waarderen (als liefhebber van het boek) en daarom vond ik de serie ook goed. Echter, de film heeft meer geschrapt en gewijzigd, toch is het mijns inziens meer als het boek omdat het de sfeer beter verbeeldt. De serie is wat stijfjes, de film is iets levendiger, zoals het boek ook levendig is.

Als ik dit zo teruglees en kijk wat hier verder al geschreven is, blijkt mijn mening toch wel veel overeen te komen met die van Psyché et Amor: de film is inderdaad veel creatiever, met prachtige muziek en mooie beelden. Ik geef ook dezelfde beoordeling: 3,5 ster.

Veel verwachtingen heb ik niet bij een verfilming van een game. Meestal betekent dat toch dat er een klein beetje verhaal bij is verzonnen om zo veel mogelijk actie te laten zien. Prince of Persia heeft me echter aangenaam verrast. Dastan maakt natuurlijk de onmogelijke sprongen over daken en loopt tegen muren op, maar er is verder ook nog wel wat te zien.

De Perzische wereld ziet er heel erg mooi uit, vooral de heilige stad Alamut. Gemma Arterton gaat gekleed in mooie gewaden, en zij niet alleen. Verder hebben de personages ook daadwerkelijk een karakter. De drie broers zijn alle drie duidelijk verschillend en prinses Tamina is ook niet alleen maar mooi. De film wist me zelfs heel even op het verkeerde been te zetten door me te laten geloven dat de oudste broer zijn vader had vermoord. Daarna geloofde ik dat de tweede broer het had gedaan, en toen bleek het alsnog de oom te zijn die ik aan het begin al als slechterik had aangemerkt. Geen enorme verrassing, maar wel minder voorspelbaar dan gedacht.

De door Alfred Molina gespeelde figuur was ook niet bepaald verwacht. Net zoals de film zelf schakelt hij moeiteloos over van bedreigend naar op een flauwe manier grappig. Die mix doet de film veel goed. Er zit een vrij pretentieus verhaal achter over het einde van de wereld, maar de film schaamt zich niet om grappen te maken over belasting of om de prins en de prinses eens fijn te laten kibbelen. Vooral dat laatste vind ik toch altijd wel leuk in een actiefilm.

Er zit genoeg verhaal in Prince of Persia om mij tevreden te stellen, al gaat het toch meer om de actie. Dastan haalt een aantal halsbrekende toeren uit en ook de messenwerper kan er wat van. Een minpunt van het verhaal vond ik wel het moment waarop Dastan en zijn boze oom aan het worstelen zijn bij de zandloper. Ineens wordt alles teruggedraaid en vergaat de wereld niet. Misschien zat ik even niet op te letten, maar ik vond het toch wel heel gemakkelijk gaan. Voor de rest heb ik eigenlijk weinig te klagen. De acteurs nemen zichzelf niet al te serieus maar doen wel hun best en brengen het er allemaal goed van af. Het sfeertje is erg prettig en wordt goed ondersteund door de muziek.

Al met al misschien niet een uitzonderlijk goede film, maar wel erg vermakelijk. Allesbehalve een straf om te kijken.

Niet het genre film dat ik vaak kijk, maar om een of andere reden sprak het beeld van Rosamund Pike met een ooglapje mij aan. In die opwelling daarom de dvd meegenomen bij de bibliotheek. A Private War bleek vervolgens veel indrukwekkender dan ik had verwacht. Daarom ben ik ook lichtelijk verbaasd over de negatieve recensies hierboven.

Allereerst vind ik dat Rosamund Pike voor deze rol alle lof verdient. Het kan niet gemakkelijk zijn om niet alleen een echt bestaand persoon met een iconisch imago te spelen, maar ook nog iemand die helemaal niet erg sympathiek is, en dan haar dan toch zo neer te zetten dat ze bewondering afdwingt. Marie Colvin in deze film blijft raadselachtig en altijd een beetje op afstand. Af en toe wordt er een tipje van de sluier opgelicht wat betreft haar afkomst en beweegredenen, maar het meeste indruk maakt het om Colvin aan het werk te zien. Ze is ambitieus en koppig in het veld, lijkt nergens bang voor te zijn maar blijft toch niet onbewogen.

Niemand met een hart kan ook onbewogen blijven na te hebben gezien wat Marie Colvin gezien moet hebben. Ik vind het persoonlijk goed dat hieraan aandacht werd besteed. De PTSS die Colvin zelf probeert te bagatelliseren neemt de film heel serieus. Ik denk wel dat het de film goed had gedaan als er iets meer evenwicht was geweest tussen de scènes met een goed functionerende Colvin aan het werk en de scènes waarin ze thuis alles behalve stabiel zichzelf probeert te handhaven. Soms richt de film zich kort op de vraag waarom Colvin toch elke keer weer teruggaat naar oorlogsgebied, maar de makers hadden óf dat meer aandacht moeten geven, óf er helemaal niet aan moeten beginnen. Nu zijn er soms wat onbevredigende scènes die de overgang tussen thuis en oorlogsgebied markeren. In hoeverre werd ze bijvoorbeeld, terwijl ze nog opgenomen was in de inrichting, gedwongen door haar redacteur om weer aan het werk te gaan? Werk die scène beter uit of laat hem weg.

De balans is dus niet perfect, maar ik vind het wel bewonderenswaardig dat de film niet vervalt in melodrama. Colvin wordt niet neergezet als een tragische heldin en ook niet als een cynische reporter die al het contact met haar gevoel kwijt is. Ook de band die ze opbouwt met fotograaf Paul Conroy voelt heel natuurlijk en ongeforceerd, en de chemie tussen de acteurs klopt precies.

Verder vind ik het jammer dat films als deze zo snel als politiek worden gezien, zoals in de discussie bovenaan deze pagina. Natuurlijk spelen politieke motieven een rol, maar waar het in de film en in het werk van Marie Colvin om draait, is om de gevolgen van die motieven voor de mensen die er het lijdend voorwerp van zijn. In de film zegt Marie tegen een collega: 'It doesn't matter what type of plane just bombed a village. What is important, is the human cost of the act.' Volgens mij is dat waar de film om gaat. En het is bijna onverdraaglijk om die gevolgen met eigen ogen te moeten aanschouwen, maar iemand moet het doen. Om nogmaals Marie te citeren: 'I see it, so you don't have to.'

Deze film had ik graag ik de bioscoop gezien, maar dat is er helaas niet van gekomen. De verwachtingen waren wat hooggespannen, nu ik hem dan eindelijk gezien heb ben ik toch iets teleurgesteld. Waar ligt dat toch aan?

Niet aan het visuele aspect, want de film ziet er absoluut schitterend uit. De introdcutie is al prachtig, hoewel de betekenis ervan mij een beetje ontgaat. Ook aan het einde wist ik nog niet goed hoe ik deze scène moest interpreteren. De mooiste scène vind ik de storm, die ziet er echt prachtig uit. De muziek is mooi, past goed en overheerst niet. De acteurs doen het ook goed, sommige zelfs meer dan dat. Charlize Theron viel me wat tegen hoewel ze niet slecht was, Noomi Rapace was prima en voor Michael Fassbender kan ik alleen maar juichen! Ik was al een groot liefhebber en met deze film heeft hij alleen maar bevestigd dat hij fantastisch kan acteren. Hij is geweldig overtuigend als robot met verdacht menselijke trekjes. Wat was ik blij dat hij gelukkig ook met zijn hoofd los van zijn lichaam nog leeft - of in ieder geval functioneert... Hij steelt de show wat mij betreft.

Misschien is het het verhaal... Ik heb op zich helemaal niets tegen science fiction, maar ik had toch een wat dieper verhaal gewild (dat is meer mijn persoonlijke smaak, denk ik, want dit is zeker geen compleet hersenloze film). Bovendien dacht ik vantevoren dat deze film veel enger was - maar het bleek alleen maar vies te zijn. Ik ben niet zo bang voor vieze dingen. Er zaten trouwens wel wat goede schrikmomenten in - in de bioscoop zou ik absoluut tegen het plafond zijn gesprongen van schrik - maar de sfeer was niet zo beangstigend als ik had gedacht - en gehoopt. Ik denk dat het daarom is dat deze film toch een beetje tegenvalt.

Desalniettemin ben ik toch wel blij dat ik deze film gezien heb, en volgende delen zal ik ook graag willen zien. Een goedverdiende 3,5 ster.