Opinions

Na het lezen van toch aardig wat negatieve recensies en het zien van de lage gemiddelden hier en op ImDb was ik toch wel een beetje huiverig om Lady in the Water te kijken. The Village heb ik nog niet zo lang geleden gezien en daar was ik enthousiast genoeg over om deze film toch maar eens te proberen.

Spijt heb ik niet, ik heb genoten van Lady in the Water. Ik kan aan de andere kant best begrijpen dat deze film niet aan iedereen besteed is, want het is een sprookje en daarmee vraagt het van de kijker toch de bereidheid om mee te gaan in sommige dingen - net zoals de bewoners van het appartementencomplex geen van allen lijken te twijfelen aan het verhaal van Story. Het enige moment in het verhaal dat mij stoorde is wanneer Cleveland Story geneest door nogal sentimenteel tegen zijn overleden gezinsleden te praten. Dat deed me toch even fronsen.

Wat ik niet snap is dat sommige mensen de film en het plot niet begrijpen. Misschien heb je moeite met een diepere laag (hoewel ik niet het idee heb dat die laag nou heel erg diep is) maar het verhaal op zich is toch wel te volgen? Alleen over de recensent heb ik nog mijn twijfels. Zou dat gewoon een sneer zijn naar recensenten die M. Night Shyamalan niet altijd even vriendelijke recensies geven?

De acteurs zijn allemaal heel goed bezig. Bryce Dallas Howard zet hier een heel andere rol neer dan in The Village maar overtuigd desalniettemin. Paul Giamatti doet het ook heel aardig, net als de bijfiguren. Het hele sprookjesachtige en soms wat absurde sfeertje bevalt mij prima. Van de muziek had ik wel wat meer verwacht, eigenlijk. Slecht was het niet, maar het kan niet tippen aan wat vaste componist James Newton Howard voor The Village geschreven heeft.

Al met al lang niet zo slecht als ik vreesde, hoewel niet zo goed als The Village. 3,5 sterren.

The Last Song is precies een film die ik uit mezelf niet zou kijken, maar die ik omwille van de gezelligheid toch bekeken heb. Het eerste half uur was erg zwaar omdat ik me zeer ernstig liep te ergeren aan de volstrekte overdosis sentiment. Toen ik later zag dat het een verfilming van Nicholas Sparks was, viel het kwartje. Hoe dan ook, na ongeveer een half uur werd het een sport om te voorspellen wat de volgende wending zou zijn en dát was dan wel weer heel erg leuk. Verbazingwekkend hoeveel ik letterlijk heb weten te voorspellen (vader is echt ziek ook al zegt hij eerst van niet, vader sterft terwijl dochter zijn compositie speelt, jongen keert terug op begrafenis vader). Elke seconde van deze film schreeuwt 'CLICHÉ!'

Aan de andere kant begrijp ik wel dat er mensen zijn die juist van dit soort films houden. Bovendien wil ik een film ook niet alleen op het verhaal beoordelen, hoewel dat voor mij wel het zwaarst meetelt. Miley Cyrus viel me heel erg mee (ik had eigenlijk meer een soort Disneyfilm verwacht met Miley Cyrus die door zingen de weg naar huis/vader/liefde hervindt) en haar personage kwam af en toe mooi cynisch uit de hoek. Liam Hemsworth is prettig om naar te kijken, maar verder maakt hij niet bepaald indruk. Toch vind ik dat de acteurs wel alles uit het verhaal halen. Dat verhaal ligt mij echter helemaal niet, en als ik alleen was geweest had ik deze film tenenkrommend gevonden en misschien zelfs afgezet (wat ik vrijwel nooit doe). Nu had ik alsnog een leuke avond, maar niet vanwege de kwaliteit van de film, en daarom kan ik geen voldoende geven. 1,5 ster.

Dit vind ik nou gewoon een echt leuke film. Niet zozeer een hele goede of mooie film, maar gewoon een leuke. Leuk zonder toevoegingen als 'best wel een keertje...' of '...als er niets beters op tv is' Het lage gemiddelde op deze site en op IMDb verbaast mij dan ook een beetje. Naar mijn mening is dit een film die uitstijgt boven de meeste anderen in het genre. In Leap Year ontbreekt het soort banale humor, laten we het maar puberale humor noemen, die je zo vaak ziet tegenwoordig en wat voor mij het niveau van een film nogal naar beneden haalt. De humor was soms flauw, maar daar heb ik geen problemen mee (de voortdurende lol om de Louis Vuitton-koffer vond ik zelfs wel grappig), evenmin met het soms voorspelbare verhaal. Hoewel het laatste gedeelte van de film niet eens precies liep zoals ik verwacht had. Het verbaasde me dat Anna zowaar 'ja' zei op het aanzoek van haar vriend. Dat ze zich daarna bedacht, dat moest haast wel (het moet natuurlijk wel een happy end worden) maar dat Declan haar, na haar toespraak, zo in haar eentje laat staan en zonder iets te zeggen wegloopt... Des te leuker dat hij dan later weer terugkomt. Ook leuk vind ik dat ze ook serieus gaan trouwen. Meestal zie je dat niet in films. Nog leuker is dat ze na hun huwelijk rustig verder gaan met kibbelen (vreselijk als mensen na een liefdesverklaring alleen nog maar rozengeur-en-maneschijn-achtig kunnen doen). Volgens mij wordt dat een heel goed huwelijk, haha...
Ik vind Matthew Goode het heel leuk doen als stugge Ier (stugge mensen vind ik sowieso altijd leuk in films, ze hebben dan iets heel aandoenlijks) en Amy Adams speelt haar rol ook goed. Anna is misschien een beetje nuffig, ze is ook een soort van mix van wanhopig en vastberaden, wat haar heel wat sympathieker maakt.
Muziek is me niet opgevallen, de mooie beelden van Ierland dan weer wel. Al met al, als je nou eens een echt leuke romantische film wilt zien, dan is Leap Year heel geschikt.

Eindelijk dan toch kans gezien om deze film in de bioscoop te zien. Ik keek er al een tijd lang naar uit; en gelukkig zijn mijn verwachtingen niet teleurgesteld.

Alexander Skarsgard stelt absoluut niet teleur als Tarzan. Hij is lang, sterk en heel prettig om tegenaan te kijken. Belangrijker nog: hij lijkt zich thuis te voelen in de beide 'personages' van zijn rol: Tarzan van de apen, en Lord Greystoke III. Het is niet alleen maar brute kracht die hij tentoonstelt, maar ook intelligentie en leiderschap. Ik snap wel wat Jane in hem ziet...
Jane zelf vind ik ook een goed personage. Ik ben erg blij dat de makers ervoor hebben gekozen om haar niet als de typische damsel in distress neer te zetten. Natuurlijk moet Tarzan haar redden, maar zij gaat niet hopeloos op hem zitten wachten. Robbie zet Jane prima neer en heeft mijns inziens ook een uitstekende chemie met Skarsgard. Jammer dat ze niet meer scènes samen hebben.

Het verhaal zelf vind ik goed genoeg. Ze hebben hier en daar wat uit het Tarzan-imperium gebruikt (met >20 boeken is er materiaal genoeg om uit te kiezen, denk ik zo) maar er een eigen geheel van gemaakt. De belangrijkste verandering is denk ik dat Jane niet per ongeluk in Afrika terecht is gekomen en hopeloos door de jungle dwaalt, maar al thuis is in Afrika voordat ze Tarzan leert kennen. De film vertelt ook niet het bekende verhaal, maar begint als Tarzan en Jane al jaren weg zijn uit Afrika. In flashbacks krijgen we gelukkig wel wat van het bekende verhaal te zien. Wat mij betreft hadden ze scheutiger mogen zijn met die flashbacks. De eerste ontmoeting tussen Tarzan en Jane zit er in en vormt een heel aardige scène, maar ik had nog wel graag meer willen zien over wat er gebeurde tussen dat moment en het moment dat we Lord Greystoke in Londen zien. Extended edition, misschien...?

Ik heb Christopher Waltz nog niet heel vaak eerder gezien, dus ik kan moeilijk klagen dat deze rol zo lijkt op vorige. Ik vind dat hij zijn rol goed speelt, hoewel hij wel iets te veel screentijd krijgt. Dat laatste geldt ook voor Samuel L. Jackson. Hij speelt zeker niet verkeerd, maar hij eist te veel van de tijd op. Dan had ik liever nog wat van Tarzan en Jane in Londen gezien (of in Afrika, of waar dan ook, in ieder geval samen, want daar schort het toch een beetje aan).

De jungle vond ik er echt fantastisch uitzien, en over de effecten kan ik ook niet klagen. Misschien helpt het dat ik (bewust) de 2D-versie heb gezien... Hoe dan ook, ik kon moeilijk zeggen wat echt was en wat niet. De dieren zagen er in ieder geval levensecht uit (en met babygorilla's en -olifantjes scoor je sowieso veel punten bij mij).

Ik wacht nog even met stemmen tot ik de film een tweede keer gezien heb, maar ik kan alvast zeggen dat ik het een heel geslaagde film vind. Ik heb absoluut genoten.

Vroeger heb ik Little Women minstens een keer of vijf gelezen en er steeds opnieuw meer van gesmuld. Het kijken van deze film was dan ook een nostalgische aangelegenheid. Hoewel de laatste keer dat ik het boek gelezen heb al weer jaren terug is kon ik me gedurende de film steeds meer scènes herinneren, voor zover ik weet blijft de film dan ook behoorlijk trouw aan het oorspronkelijke verhaal.

De eerste helft van de film bevalt mij het best. De meisjes zijn nog enigszins jong en onbezonnen en de vriendschap met Christian Bale als Laurie is nog geheel onschuldig. Ik sta trouwens versteld over het talent van Kirsten Dunst, die hier nog maar een jaar of twaalf was. Als zij halverwege de film vervangen wordt door een oudere actrice vind ik het personage ineens een stuk minder sympathiek. Ook heeft Dunst een veel betere klik met Bale dan de actrice die de oudere Amy speelt. Winona Ryder vind ik trouwens ook erg goed als Jo.

Ik moet bekennen dat de nostalgie mijn oordeel wel wat beïnvloedt. De film is meer dan eens kneuterig en kitsch en niet alles kreeg de benodigde aandacht. Zo vind ik de romance tussen Amy en Laurie, net als de dood van Beth veel te snel gaan, zodat ze niet de beoogde indruk maken. Dat is een beetje jammer.

Little Women zal zeker niet iedereen aanspreken, maar op zijn eigen manier is het toch een heel lieve film met het hart op de juiste plek - precies zoals het boek.

Net voor een tweede keer gezien, en het wordt me al wat duidelijker dan de eerste keer. Ik ben niet echt gewend aan Franse films, en die zijn toch echt wel anders - op sommige manieren beter, maar niet altijd, denk ik.

Allereerst vind ik het verhaal heel goed. De Eerste Wereldoorlog maakt eigenlijk altijd indruk, ook al zien we niet eens zo heel veel scènes in de daadwerkelijke loopgraaf. De absurditeit ervan komt heel goed naar voren in bijvoorbeeld de backstories van de vijf veroordeelde mannen en natuurlijk de manier waarop Manech zijn verstand verliest, maar ook subtieler in het verhaal dat zich in 1920 afspeelt. Mathilde moet zich door een heleboel verzwegen leed en doofpotten heen werken om erachter te komen wat er met Manech gebeurd is. En passant horen we de verhalen van de andere veroordeelden en de mensen die zij achterlieten.

De film wordt door deze vervlochten verhaallijnen heel rijk, zeker door de zijplotjes van Tina Lombardi en Elodie Gordes. Ook zijn er af en toe leuke intermezzo's met quasi-historische beelden of irrelevante maar grappige details. Soms vind ik het echter net iets te ver gaan. Niet alles hoeft relevant te zijn, maar het moet wel passen. De schetende hond bijvoorbeeld voegt mijns inziens helemaal niets toe. Een beetje vereenvoudiging had de film goed gedaan, denk ik. Door de snelle afwisseling van scènes komen sommige niet helemaal tot hun recht. Zo is de ontploffing van de zeppelin in het ziekenhuis an sich heel indrukwekkend, maar de scène lijkt er een beetje tussen te zijn gepropt en maakt daarom net niet de beoogde indruk.

Verder heb ik wat moeite om de (vele!) bijfiguren uit elkaar te houden. Daarnaast gebeurt er net iets te veel te toevallig (zoals Mathilde in het café met de vrouw die MMM op het bord zet) en ben ik niet altijd even gecharmeerd van de bijna slapstick-achtige humor. En Frankrijk is in deze film net iets té pastel getint...

Ondanks de rommeligheid van de film en de andere dingen die ik er op aan te merken heb blijft het plot gelukkig stevig overeind. Er zijn weliswaar weinig scènes met Mathilde en Manech samen, maar het is genoeg om je hun band te kunnen voorstellen. De eerste keer wist ik nog niet zo goed wat ik van het einde vond, maar na de tweede keer vind ik het eigenlijk heel mooi. Weliswaar herinnert Manech zich Mathilde niet, maar uit hetgeen hij zegt blijkt dat hij nog altijd hetzelfde jongetje is waar ze ooit vrienden mee is geworden. Juist door zijn geheugenverlies - en het vergeten van de oorlog - kunnen de twee weer opnieuw beginnen. Ja, dit is een mooi eind. Dat maakt een boel goed.

Vorig jaar heb ik in mijn vakantie voor het eerst de drie delen van The Lord of the Rings kort achter elkaar gezien. Dat beviel zo goed dat ik maar besloten heb om er een traditie van te maken.

Gisteravond begon het feest met The Fellowship of the Ring, voor mij de eerste keer de extended edition. Geweldig! Hij duurt trouwens wel écht heel lang, daar moet je wel op voorbereid zijn. Er hadden zelfs makkelijk twee films van gemaakt kunnen worden; toen ik halverwege over moest stappen op een tweede DVD (het paste blijkbaar niet op één) had ik het gevoel al een complete film achter de rug te hebben. De eerste helft had een mooi eind en er was al van alles gebeurd – maar het beste moest nog komen! In de tweede helft krijg je de ronduit fantastische scènes in de mijnen van Moria: het gevecht in de grafkamer en de confrontatie met de Balrog. Wat ziet dat er schitterend uit! Deze film is inmiddels alweer tien jaar oud, maar dat is niet te zien.

De sfeer is denk ik het sterkste punt van dit deel. Aan de landschappen, kostuums, wapens en dergelijke is zoveel zorg en toewijding besteed dat je, voor je het weet, zo Middle Earth ingetrokken wordt. Om nog maar te zwijgen over de muziek van de onvolprezen Howard Shore (ook die muziek wordt alleen nog maar beter!).

Het verhaal van dit deel is, van alle drie de films, het minst spectaculair. Onlangs heb ik het boek nog gelezen en het viel mij op dat vooral bij dit deel er vrij veel wijzigingen zijn aangebracht (vooral veel dingen weggelaten). Toch vind ik dit het enige deel van de trilogie waarvan ik met zekerheid kan zeggen dat ik de film beduidend beter vind dan het boek. Dit geldt zeker voor de extended edition, die nog iets dieper gaat dan de gewone versie. Je ziet duidelijk dat dit niet gewoon dezelfde film is met wat deleted scenes eraan toegevoegd, maar dat er zoveel aandacht aan is besteed alsof het een geheel nieuwe film betrof. Hoe vaker je de films kijkt, hoe meer details je ziet. Bijvoorbeeld Frodo’s ogen die nog wel eens van kleur veranderen – ik ben er nog niet helemaal uit waarom, waar wel leuk om erover na te denken.

Het acteerwerk is prima tot zeer goed. In dit deel is er niemand die onder de maat presteert. Ian McKellen springt er toch wel bovenuit (maar niet alleen in dit deel). Soms komt hij maar heel even in beeld en zie je slechts zijn blik, maar dit kan zoveel zeggen. Hij is gewoon Gandalf zelf, ik merk ook dat ik bij het lezen van het boek constant Ian McKellen voor ogen heb – meer dan ik dat heb bij de andere karakters – hoewel ik altijd wel moeite heb om film en boek te scheiden. Daarnaast is en blijft Christopher Lee de perfecte Bad Guy, alleen die stem al! Ik ben heel benieuwd hoe hij het gaat doen in The Hobbit, waar hij immers nog een Good Guy is… Cate Blanchett is zoals altijd fantastisch en Hugo Weaving is ook goed, ik kan niet wachten om ze terug te zien volgend jaar.

Ik vind dat je alleen al vanwege de toewijding van de makers (=regisseur, scriptschrijvers, kostuumontwerpers, acteurs, componist, make-upartiesten, en nog een heleboel meer mensen) die in elk detail terug te vinden is, je deze film onmogelijk een halve ster kunt geven. Zelf denk ik dat ik mijn waardering maar verhoog naar 4,5 ster.

Voor mij is deze film – hoe mooi ook – vooral een opmaat naar de volgende twee delen. Eigenlijk is het ook gewoon één groot verhaal, vandaar dat ik alle delen ook altijd kort na elkaar wil zien. Een marathon wil ik ook nog wel eens proberen – maar dan zit je, even rekenen, toch 682 minuten non-stop film te kijken. Wie weet komt dat er nog een keer van. Eerst maar eens door met The Two Towers!

Mijn jaarlijkse 'marathon' is helaas weer ten einde, en zoals altijd blijf ik met een haast kater-achtig gevoel achter. Eigenlijk precies hetzelfde als vorig jaar: lelijk dat de films zijn afgelopen, maar wat waren ze episch! Dit jaar keek ik voor het eerst samen met iemand die de films nog nooit eerder had gezien, en het was leuk om te zien hoe iemand helemaal omvergeblazen kan worden door films als deze.

Hoewel de slag om Helm's Deep mijn favoriet blijft, ziet het er op de velden van de Pelennor ook heel goed uit (en de olifaunten! Wat zijn die goed gemaakt, mijn complimenten voor de CGI), en Minas Tirith blijft schitterend. Er zijn helaas nu geen woorden meer over om te beschrijven hoe indrukwekkend de scène is waarin de bakens worden aangestoken - vooral met het geluid heel hard - als je daar niet gehypnotiseerd naar zit te kijken en te luisteren heb je geen gevoel voor epiek.

Shelob blijft bij elke kijkbeurt even eng, en de scènes bij de Paden van de Doden zijn in de extended edition langer én een stuk griezeliger. Ik kan iedereen aanraden deze versie te kijken! De karakters krijgen er meer diepgang in en het verhaal 'klopt' gewoon meer.

En dan, een minpunt... Elke keer als je denkt dat de film eindigt, zit er nog een stukje aan. Nu vind ik het op zich prima dat alle verhaallijnen netjes afgesloten worden, maar er is mijns inziens toch net iets te veel geknuffel. Het 'einde' waarin Frodo naar het Westen vaart vind ik echter heel passend, in tegenstelling tot mijn metgezel. Mijns inziens had de film niet op een andere manier beter óf slechter kunnen aflopen (tenzij Frodo was gestorven bij Mount Doom, dat had ik misschien nog wel beter gevonden, maar goed, nu dwaal ik af).

Als je van de boeken houdt kun je nog wel meer minpunten verzinnen, omdat je favoriete delen niet terugkomen of niet op de manier waarop jij het had gehoopt. Ik vind het jammer grote delen uit het verhaal van Éowyn zijn verdwenen (zeg ik elk jaar), maar aan de andere kant vind ik dat de makers er goed in geslaagd zijn om uit zo'n uitgebreide trilogie drie films te condenseren. Zes had ook prima gekund, zeker als je er twee of misschien zelfs drie maakt van The Hobbit. Het kan mij echt niet lang genoeg duren, zolang alles van eenzelfde goede kwaliteit is.

Moeilijk om bij een film als The Return of the King mijn lofprijzingen enigszins binnen de perken te houden... Ik kan zo nog een hele lijst maken van dingen die ik nog wil bejubelen, maar ik heb me toch aardig ingehouden (Howard Shore! Die moet nog wel even genoemd worden, wat een muziek!) en de rest zal ik wellicht voor volgend jaar bewaren...

The Two Towers! Altijd het deel waar ik me het meest op verheug. Bij deel één moet ik nog een beetje in het verhaal komen, en bij deel drie overheerst helaas de gedachte dat dit alweer het laatste deel is. Ik kijk echter altijd enorm uit naar deel twee. Toen ik een dag of twee geleden The Fellowship of the Ring opnieuw zag, vroeg ik me af of ik het volgende deel écht wel nog eens veel leuker vond. Nu ik gister deze film zag, weet ik dat dat echt zo is. The Fellowship of the Ring is prachtig, absoluut – maar het heeft geen Slag om Helm’s Deep. Het heeft geen Ents. Het heeft niet het schitterende Rohan-thema. Ja, The Two Towers is niet zonder reden mijn favoriet (hoewel ik daar misschien nog aan ga twijfelen als ik ook The Return of the King weer heb herzien).

Dit was de eerste keer dat ik de extended edition heb gezien – en ik kan het iedereen aanraden. Dit is een nog langere zit maar persoonlijk merkte ik er niets van dat er toch dik drieënhalf uur voorbij waren gevlogen toen de aftiteling ineens in beeld kwam. Toch zijn er in de film stukken waarvan ik het altijd een heel klein beetje jammer vind dat ze weer komen. De verhaallijn van Frodo en Sam blijft het minst interessant, al is het in feite de belangrijkste. Aan de andere kant is Gollum met z’n gespleten persoonlijkheid een intrigerend personage. Deze stukken duren gelukkig in verhouding niet zo heel erg lang – en ze zijn de reden voor de introductie van één van mijn favorieten in het verhaal: Faramir. In de extended edition krijgt hij tot mijn grote vreugde nog iets meer aandacht.

Onderwijl verblijven Merry en Pippin bij de Ents (Enten?). Deze twee hobbits heb ik stiekem altijd leuker gevonden dan de andere twee; en ze brengen met hun aandoenlijke onnozelheid ook een lichte toon aan in het verder toch wel zwaarmoedige verhaal. Voor de Ents zelf heb ik ook wel een beetje een zwak, en dan met name voor hun diepe stemmen. De beroemde scène aan het eind (The Last March of the Ents, waarin ze met de moed der wanhoop Isengard gaan aanvallen) is toch wel één van de meest memorabele scènes in de hele trilogie. Helemaal met die muziek erbij…

Echter, ook na deze kijkbeurt blijf ik het meest geboeid door de lotgevallen van Aragorn, Gimli en Legolas in Rohan. Voor mij begint het verhaal altijd pas écht wanneer zij aankomen in Edoras – tevens de introductie van nog enkele favorieten van mij, te weten Theoden, Éomer en Éowyn. Het mooie van de extended edition is dat je alles krijgt te zien wat je zo mooi vond in de gewone versie, maar dan meer… Hier ook. Toen ik deze film vorig jaar bekeek (dat was toen de tweede of derde keer, denk ik, en nog in de gewone versie) had ik de Slag om Helm’s Deep al uitgeroepen tot de beste filmstrijd ooit. Na nog een kijkbeurt, en een uitgebreidere versie, kan ik niet anders dan dat beamen. Schitterend. Geluid op onverantwoord hard (want o… die muziek! Dat stuk wanneer Gandalf met Éomer en zijn ruiters naar beneden komt rijden…) en dan ademloos kijken. Ik had het idee dat de hele slag nog geen vijf minuten duurde.

Niet zo lang geleden heb ik het boek herlezen, en ik ben eigenlijk heel tevreden over de manier waarop ze het verhaal hebben gebruikt voor verfilming. De grootste wijziging is denk ik dat ze Erkenbrand hebben vervangen door Éomer, en dat vind ik best verdedigbaar. Als je bovendien de extended edition kijkt, zie je dat de film nog veel meer gedeelten uit het boek bevat (zoals het woud dat de Orcs verslindt aan het einde van de Slag om Helm’s Deep en, zoals gezegd, meer aandacht voor Faramir) dus zou ik elke liefhebber van het boek aanraden deze editie te kijken.

Meer nog dan The Fellowship of the Ring weet The Two Towers mij aan de bank te kluisteren – hoewel dat hier figuurlijk is, in alle opwinding tijdens veldslagen kan ik heus niet stil blijven zitten. Dit is het type film dat mij moeiteloos de wereld om mij heen doet vergeten. Overigens betekent dit niet dat ik me soms, tijdens de film, niet erger aan bepaalde kleine dingen. Maar als ik me nu probeer te herinneren wáár precies aan, gaat dat heel lastig. De indruk die de film maakt is veel sterker dan de ergernissen die ik soms heb. De muziek, ik kan alleen maar blijven herhalen dat die onvolprezen is, dus wat ik daar nog verder over wil zeggen zal het niet volprezener maken (maar toch… Waarom kreeg Howard Shore hier in vredesnaam géén Oscar voor?).

Sowieso kan ik mij verder alleen nog maar uitputten in lofuitingen, maar er moet natuurlijk ook nog wat overblijven voor The Return of the King. Stiekem kijk ik alweer uit naar mijn volgende kijkbeurt van The Two Towers, hopelijk volgend jaar rond deze tijd. Maar allereerst natuurlijk deel drie kijken!

Deze versie van Lorna Doone heb ik min of meer toevallig gekeken omdat de dvd in een verzamelbox zat. Ik ken de versie uit 2000 en hoewel die z'n zwakheden kent, is het toch een charmante verfilming.

Dat kan over deze versie niet gezegd worden. Het verhaal is volledig uitgekleed ten opzichte van de veel langere miniserie uit 2000. Ik ken het boek niet, maar afgaande op de miniserie zijn er enorme delen van het verhaal geschrapt. Nu zou dat best nog te verdedigen zijn geweest, ware het niet dat het verhaal nu nergens meer op slaat en elk verband tussen de scènes volledig ontbreekt. Daar komt nog bij dat het acteerwerk grotendeels belabberd is, met Sean Bean als Carver Doone als enige uitzondering. Van zijn personage blijft niet veel over in deze versie, maar ook in de korte tijd dat hij in beeld is weet Sean Bean de waanzinnigheid van Carver duidelijk te maken. Clive Owen, toch ook niet de meest obscure acteur, doet het vreselijk. Zijn John Ridd is zo volledig blanco dat het me zelden minder kon schelen wat er met een personage gebeurt. De chemie tussen hem en Lorna is volledig afwezig.

Wat blijft er dan over? Wat heen-en-weer geschiet zonder duidelijke aanleiding, vreselijke kostuums en pruiken en een onzinnig verhaal dat nauwelijks te volgen is. Ik heb me verveeld.

Erg vermakelijk, voor mij en ik denk ook voor de meeste Pride-and-Prejudice-fans (tenzij je heel puristisch bent, misschien). Amanda komt in het fictieve negentiende-eeuwse Engeland terecht en valt daar vreselijk uit de toon, wat op al grappig is op zich. Daarnaast denkt zij als wildvreemde buitenstaander het verhaal wel even naar haar hand te kunnen zetten, terwijl je als kijker al lang doorhebt dat ze het allemaal de verkeerde kant opstuurt.

De Amanda's bemoeienissen ontstaan er wat fantastische plottwisten, waardoor de personages op wel heel vreemde manieren gecombineerd worden of in absurde situaties terecht komen. Hierbij blijft het karakter van de personages wél gehandhaafd - ook wel zo prettig voor de liefhebbers van het oorspronkelijke verhaal. Van Mr. Bingley krijgen we bijvoorbeeld ineens andere kanten van zijn persoonlijkheid te zien, maar hij lijkt nog steeds op 'zichzelf' en hij is nog steeds vooral lief. Darcy daarentegen blijft natuurlijk gewoon Darcy en zijn rol in het verhaal is ook niet echt verrassend - iedereen weet waar Darcy voor dient.

Het acteerwerk was redelijk tot goed. De beide hoofdrolspelers konden er prima mee door, hoewel ik wel vind dat Jemima Rooper beter is in ongemakkelijke en ongepaste scènes dan in de meer serieuze, dramatische scènes. Ik vond vooral Morven Christie (Jane) en Tom Mison (Bingley) goed, maar ook Tom Riley (Wickham) is een plezier om naar te kijken. Eigenlijk lijken de meeste acteurs hun werk met oprecht plezier te doen.

Eigenlijk zijn er maar wat kleine minpuntjes. Het leek me wat onwaarschijnlijk dat Georgiana Amanda zo vanuit het niets te waarheid zou vertellen over haar en Wickham. Ik vond de plotlijn van Charlotte Lucas wat slordig afgerond, en ik vind het einde te snel komen. Elizabeth komt er een beetje bekaaid vanaf. Iets van een epiloog was prettig geweest. Daar staat tegenover dat er op de kostuums, locatie en muziek niets aan te merken valt.

Al met al is Lost in Austen een bijzonder plezierige miniserie om eens fijn voor te gaan zitten.

Het is zelden dat ik een film of serie heb gezien die zo compleet lijkt te zijn afgeraffeld als Love in a Cold Climate. Blijkbaar is deze versie vrij onbekend en ook ik liep er tegenaan zonder er ooit eerder van gehoord te hebben (de titel sprak me wel aan), maar ik denk niet dat ik wat gemist zou hebben als ik deze miniserie links had laten liggen.

Nu is dit genre bij mij zeer geliefd en het feit dat het een BBC-serie is is ook al een pluspunt; en van de regisseur van Daniel Deronda en The King's Speech had ik toch wel hoge verwachtingen. Des te groter is de teleurstelling. Het bronmateriaal ken ik niet, maar ik vermoed dat daar het probleem niet ligt. Het is niet zo dat er weinig gebeurt. Het probleem is dat de gebeurtenissen elkaar opvolgen zonder dat er ooit enige tijd is om mee te voelen met een personage of een band te krijgen met wie dan ook. Er wordt willekeurig geschakeld tussen verhaallijnen, de tijd verstrijkt zonder dat we enig idee krijgen hoeveel, er worden constant nieuwe personages opgevoerd die vervolgens geen rol lijken te spelen, en minnaars en echtgenoten zijn blijkbaar volledig inwisselbaar. Het is moeilijk om sympathie te voelen voor een overspelige vrouw als we nauwelijks te zien krijgen hoe haar huwelijksleven eruitziet, of om aangedaan te zijn door het overlijden van een personage als dat personage er compleet bij de kladden erbij lijkt te zijn gesleept. De weinige dingen die mijn interesse wel wisten te wekken worden vervolgens niet uitgewerkt. Daarnaast is het einde ook nog eens volstrekt abrupt.

Mijn vermoeden is dat iemand de boeken erbij heeft gepakt en er eens flink in is gaan strepen. De karakterontwikkeling, of enig logisch verband tussen de personages en verhaallijnen moeten we er blijkbaar zelf bij bedenken. Helaas, zo lijkt het nergens op.