Opinions

Babel heb ik gekeken zonder dat ik wist wat ik ervan moest verwachten. Aan de ene kant was ik wel benieuwd naar de verschillende verhaallijnen en ik wilde ook erg graag Brad Pitt en Cate Blanchett weer samen zien; aan de andere kant sta ik toch altijd wat huiverig tegenover mozaïekfilms.

Babel is geen gemakkelijke film. Hoewel er wel verhaallijnen zijn hebben deze niet allemaal een duidelijk begin en een netjes afgerond eind - iets waar ik vaak moeite mee heb. In dit geval snap ik wel dat de regisseur de verschillende verhaallijnen zo laat eindigen, met uitzondering dat hij niet laat zien wat er op het briefje staat dat Chieko aan de politieagent geeft. Dat blijft een los eindje dat ik toch graag afgerond had gezien.

De vier verhaallijnen wisten mij allemaal te boeien, vooral omdat de acteurs zonder uitzondering uitstekend werk leverden. Cate Blanchett krijgen we helaas maar heel even in gezonde toestand te zien, maar in die scènes is ze absoluut uitstekend. Het grootste deel van hun verhaal wordt gedragen door Brad Pitt, die hier ook erg goed is. De scène waar hij zijn vrouw de po op helpt is bijzonder mooi (veel beter dan het klinkt). Ook de kinderen, zowel de Amerikaanse als de Marokkaanse, doen het uitzonderlijk goed. Met de Japanse verhaallijn had ik soms wat moeite. Doofstomheid is interessant en vormt vanzelfsprekend een soort natuurlijk isolement, maar ik had het ook wel goed gevonden om alleen dat isolement te zien (zoals de gedeeltelijk geluidloze scène in de discotheek) en niet de manier waarop Chieko dat probeert te compenseren. Ik vond de seksuele component te veel op de voorgrond staan en te expliciet in beeld gebracht. Aan de acteurs lag dat echter zeker niet.

In tegenstelling tot sommigen voelde ik me wel degelijk emotioneel betrokken bij de personages. Ik kon me moeiteloos inleven in de radeloosheid van Richard Jones en het gevoel van afwijzing van Chieko. Ook raakte ik lichtelijk in paniek toen de kinderen in de woestijn half stervende leken te zijn, en het volgende moment zelfs verdwenen. Zelfs al is hun achtergrond soms vaag - we krijgen een hint te horen over wat Susan en Richard Jones uit elkaar heeft gedreven, maar er wordt nauwelijks iets uitgelegd - en zijn de personages niet altijd sympathiek, laat staan verstandig, zijn ze menselijk genoeg om met ze mee te kunnen voelen.

Verder vind ik het mooi hoe de verhalen met elkaar zijn verweven. Hoe ze samenhangen in de tijd wordt pas tegen het eind duidelijk. Waar de verschillende delen eerst in vaste volgorde worden afgespeeld gaan ze tegen het eind steeds meer door elkaar lopen. Overgangen worden vaak heel vloeiend gemaakt, erg mooi. De verhaallijnen zijn niet alleen verhaaltechnisch maar ook thematisch met elkaar verbonden. Wat ik als boodschap van de film meekreeg was dat in feite mensen allemaal op elkaar lijken maar dat er desalniettemin altijd een afstand tussen mensen bestaat die lang niet altijd overbrugd kan worden.

Niet een gemakkelijke film, zei ik al, en naar mijn mening ook zeker geen film om vrolijk van te worden. Wel een film die op mij een stevige indruk heeft gemaakt en die ik zeker nog wil herzien. Voor nu vier sterren.

Gisteren maar eens herkeken in 'voorbereiding' op The Dark Knight Rises, en het was zeker geen zware opgave! Batman mag een beetje een vreemde eend in de bijt zijn tussen de andere superhelden, maar persoonlijk heb ik hem liever dan vele anderen. Christopher Nolan is natuurlijk ook niet zomaar iemand die een niemendalletje-superheldenfilm maakt, en de acteurs zijn ook niet de minste.

Liam Neeson is zeer goed op dreef (ik kan, op Schindler's List na, geen film bedenken waarin hij beter was, hoewel ik The Grey nog niet heb gezien) en Michael Caine en Morgan Freeman doen ook gewoon waar ze goed in zijn. Christian Bale maakte de vorige keer niet zo veel indruk, maar hij is me dit keer toch positief opgevallen. Voorheen zag ik toch vooral zijn wat afstandelijke houding als superheld of zijn hooghartige, stinkendrijke façade als überrijke upperclasser, maar nu zag ik ook echt dat hij emoties had (hij verandert haast in een blozende jongen van 13 als hij Rachel Dawes ziet). Ik ben geen fan van Katie Holmes en prefereer de wat pittigere versie van Maggie Gyllenhaal als Rachel, maar ik kan niet zeggen dat Holmes het slecht deed. Alleen Tom Wilkinson vond ik niet echt overtuigen als maffiabaas, maar gelukkig zaten er nog genoeg 'goede' schurken in deze film.

De acteurs máken deze film, maar visueel ziet het er zeker goed uit en ook de muziek draagt bij aan het duistere sfeertje, waardoor Batman Begins een stuk grootser is dan bijna elke andere superheldenfilm. Het goede nieuws is dat er hierna nog twee komen...

Belle en het Beest is mijn favoriete kinderfilm en ik heb voor zo lang ik mij kan herinneren een zwak voor het verhaal. Daarom wilde ik Beastly ook graag zien. Voor de meeste meisjesfilms ben ik te cynisch, maar omwille van het verhaal wilde ik deze film dus graag proberen.

Beastly is zo ongeveer wat ik ervan verwacht had. De plotwendingen kun je goed zien aankomen als je het verhaal van de Disneyfilm zo goed kent als ik. Dat vind ik eigenlijk nog niet eens zo erg ook, ik was gewoon erg benieuwd hoe ze de verschillende verhaalelementen naar deze eeuw zouden vertalen. In het merendeel der gevallen vind ik die overgang best geslaagd, soms is het iets te ongeloofwaardig of te dik aangezet. Kyle is in het begin wel heel overduidelijk een egoïstische zak, het is dan ook nauwelijks te bevatten dat hij nog zo populair is. Ze hadden hem ook wel wat subtieler een egoïstische zak kunnen maken. Maar goed.

Het acteerwerk was redelijk tot goed. Vooral Mary-Kate Olsen vond ik erg leuk; ze had zichtbaar plezier om de heks uit te hangen. Ook leuk vind ik hoe we nog een heel klein stukje van haar te zien krijgen in de laatste scène van de film. De huishoudster en de leraar vormden een aardig substituut voor Lumière en Pendule uit Belle en het Beest (zo zag ik ze tenminste).

Alex Pettyfer ziet er geslaagd afschrikwekkend uit. Zijn bloeiende tatoeage is op een vreemde manier nog wel mooi, maar de holen en strepen op zijn gezicht zijn verre van aantrekkelijk. Ik vond eigenlijk wel dat hij dusdanig veel op zijn oorspronkelijke zelf leek dat Lindy hem eigenlijk wel had moeten herkennen toen hij er weer normaal uitzag. Helemaal aangezien zijn postuur en zijn stem verder gewoon hetzelfde gebleven waren.

Ach, een cinematografisch hoogstandje is Beastly misschien niet, maar dat neemt niet weg dat ik er met plezier naar gekeken heb. Voor de doelgroep is het vast en zeker smullen.

Eens voor het grootste gedeelte, behalve dan dat laatste. Persoonlijk vond ik de nadruk op de naam Jane nogal overdreven, als je bedenkt dat in die tijd bij wijze van spreken de helft van de vrouwelijke Engelse bevolking Jane heette. Denk Jane Bennet en Jane Fairfax, nota bene uit Austens eigen boeken...

Verder een alleraardigste film, niet erg verrassend maar ook niet teleurstellend. Ik ben geen liefhebber van Anne Hathaway en dat ben ik nu nog steeds niet; ook vind ik het vreemd dat ze een Amerikaanse die rol laten spelen. Eerlijk is eerlijk, aan de andere kant vind ik het totaal geen probleem dat ze een Schot de rol van de Ierse Tom Lefroy laten spelen. Maar dat is James McAvoy, dus dan mag het...

Af en toe stoorde ik me aan het taalgebruik, vooral aan dat van Jane, dat soms wat geforceerd klonk, alsof de schrijvers haar per se voortdurend in boekentaal wilden laten praten. Echter, de scène in de bibliotheek waarin Jane met de mond vol tanden staat, is dan wel weer heel leuk!

En verder? De kostuums waren prachtig, de muziek aardig, het acteerwerk doorgaans goed. Ik weet eigenlijk niet precies wat er mist in deze film. En toch is de film het nét niet, er had denk ik meer in gezeten. Maar goed, het blijft een aardige film voor liefhebbers (zoals ik dus), en die zijn er zat, denk ik. Niet al te hoge verwachtingen hebben dus, en dan gewoon kijken!

Nou, dat was een verrassing. Ik heb denk ik ooit wel iets gelezen over de CGI in deze film maar ging ervan uit dat de CGI alleen gebruikt was voor Grendel en z'n moeder. Op basis van de voorkant had ik ook nog helemaal geen idee dat deze film een soort animatiefilm is. Ik weet dat het aan mij ligt, maar animatiefilms associeer ik met kinderen; de hele film lang heb ik moeite gehad om me daar over heen te zetten.

Soms pakt de CGI goed uit, Grendel en de draak zien er beiden goed uit. Ook de gezichten van de oude mannen zijn mooi gedetailleerd, met rimpels en baard en al. De vrouwen daarentegen zien er echter vrij basic uit, met het gezicht van Angelina Jolie als dieptepunt daarvan. De vergelijking met een videogame is snel genoeg gemaakt. Wat mij trouwens nog het meest verbaasde aan de hele film is dat Jolie op naaldhakken loopt. Vast niet de bedoeling dat je daar het meest door bezig wordt gehouden.

Beowulf is als oorspronkelijk verhaal eigenlijk nogal saai: held verslaat monster, held verslaat moeder van monster, held wordt verslaan door draak. Allemaal rechttoe, rechtaan, zonder innerlijk conflict, plotwending of iets anders om het boeiender te maken. Daarom kan ik het bij uitzondering toejuichen dat de makers ervoor gekozen hebben flink wat aan het verhaal toe te voegen. Met name de vondst om van Grendels moeder een mythisch wezen te maken dat mannen verleidt in ruil voor macht, zodat de held een keuze moet maken. Mooi dat die keuze meerdere keren terugkomt, en mooi dat je na de dood van de beide zonen ineens hun vader herkent in hun gezichten.

Deze leuk gevonden twist redt Beowulf van de onverdraaglijke saaiheid, maar is niet genoeg om deze film goed te maken. Beowulf als personage is niet sympathiek; zijn ego is enorm en wordt nergens door gecompenseerd. Het respect voor vrouwen is wel heel erg ver te zoeken, zelfs de eerbiedwaardige koningin wordt niet gespaard: ze maakt deel uit van de erfenis van de koning. Elke vrouw is een hoer. Grendels moeder krijgt niet eens een naam. Het meeste daarvan zullen we wel aan het oorspronkelijke verhaal te danken hebben, maar toch, ik kan me daar behoorlijk aan ergeren.

Niet mijn film dus, Beowulf. Vooral omdat ik de meerwaarde van de CGI niet zie en omdat de personages me weinig kunnen schelen. Twee sterren.

De pest blijft het goed doen in films en boeken, tot mijn grote vreugde. Wat is een middeleeuwse film zonder nietsontziende dodelijke ziekte? In Black Death krijgen we stapels lijken te zien, chaos in de dorpen, mensen die angstig nekken en oksels inspecteren vrezend daar builen te vinden. Als gevolg van de pest zijn daar vervolgens de beschuldigingen van hekserij, iedereen die gespaard wordt is verdacht - en dan met name vrouwen. Waar beschuldigingen van hekserij zijn ontstaat al snel allerhande bijgeloof met de vreemde rituelen van dien. Alle ingrediënten dus voor een mooie middeleeuwse film.

Wat ik intrigerend vond aan deze film was de lange twijfel of dit een historisch drama zou worden of meer een sword and sorcery film. Lang blijft het onduidelijk of alles logisch te verklaren is of dat er iets bovennatuurlijks in het spel is. Carice van Houten is goed bezig als mysterieuze heks die die onzekerheid nog even aanwakkert. Behalve haar pruik heb ik niks op haar aan te merken.

De overige acteurs doen het ook prima. Sean Bean ziet er weer eens uit alsof hij zo uit The Lord of the Rings is weggelopen, maar dat mag geen nadeel heten. Zijn personage is boeiend omdat hij diep geloof en grove gewelddadigheid weet te combineren. Misschien het spannendste moment in de film is als Ulric wordt gevierendeeld en het de vraag blijft of hij wel of niet zijn geloof zal afzweren - en de verrassing die daarop volgt. Carice van Houten is overigens heerlijk koelbloedig in die scène. Eddie Redmayne doet zijn best als monnik, en hoewel ik het ermee eens ben dat zijn innerlijke strijd in het grootste deel van de film niet helemaal goed voor de dag komt, vind ik wel dat die aan het eind goed, al zij het wat wrang, verbeeld wordt. Het eind zelf komt net iets te abrupt, het wrange kan ik wel waarderen, maar dan moet je niet in de allerlaatste regel tekst daaraan iets proberen af te doen.

Black Death is eigenlijk ongeveer wat ik ervan verwacht had. Niet veel positieve verrassingen, maar ook geen echte teleurstellingen. 3,5 sterren.

Met Black Panther ben ik aangekomen bij de zestiende film in de volgorde van de MCU-films die ik aanhoud. De reis als geheel bleek tot nu toe heel wat langer geduurd dan gedacht, maar héél misschien gaat het nu wat sneller. De films die volgen heb ik allemaal nog nooit gezien en persoonlijk vind ik het een opluchting dat er nu geen films meer over Captain America of the Guardians of the Galaxy volgen. Maar dat terzijde.

Black Panther is in een paar opzichten anders dan de meeste MCU-films tot nu toe. T’Challa is de eerste hoofdpersoon die niet Amerikaan is (of god), de actie speelt zich grotendeels buiten het Amerikaanse continent af en de film kent een hoog aantal vrouwenrollen. Al deze afwijkingen van de norm vallen goed uit. Ik heb het idee dat de makers veel plezier gehad hebben bij het ontwikkelen/in beeld brengen van Wakanda. Het is verfrissend om te zien dat je prima vechtscènes kunt hebben zonder vuurwapens, dat een lijfwacht bestaande uit enkel vrouwen behoorlijk indrukwekkend kan zijn, en dat het zo vaak aanwezige gevoel van Amerikaanse meerderwaardigheid eens bespot wordt in plaats van verder opgeblazen.

Juist waar de film zich meer naar de vorm voegt, valt hij voor mij tegen. In plaats van de maniakale Klaue (Andy Serkis heeft zich hier helemaal op uitgeleefd, geloof ik) blijkt de schurk van dienst weer eens enorm saai te zijn en zijn motieven zowel ongeloofwaardig als afgezaagd te zijn. Killmonger wordt door Michael B. Jordan neergezet als een vervelende puber die ondanks al die ‘kills’ waar hij zo graag over opschept totaal niet angstaanjagend is. Hoewel ik verder geen moeite heb met het politiek correcte in de film, vond ik de slavernij als motivatie voor een nieuwe wereldoorlog erg vergezocht. Had dit fatsoenlijk uitgewerkt of eruit gelaten, nu is het een slap excuus om eeuwenlang racisme in andere form voort te zetten. Mijns inziens was het voor het verhaal beter geweest als de schurkenrollen waren omgedraaid: niet de rivaliserende troonpretendent blijkt de echte vijand te zijn, maar de wapenhandelaar die achter de schermen aan de touwtjes trekt. Gemiste kans, maar blijkbaar moet de hoofdschurk in een MCU-film altijd een persoonlijke vete hebben met de hoofdpersoon. Een andere grote tegenvaller was het uitbreken van een burgeroorlog. Het is Civil War all over again; het slaat nergens op en het wordt ook nergens spannend als je weet dat de strijdende partijen elkaar eigenlijk helemaal geen pijn willen doen. Ook vond ik het raar dat een samenleving die zo duidelijk ontwikkeld is op alle vlakken, het nog steeds accepteert dat een koning wordt geselecteerd op puur fysieke kracht. Maar goed, waarschijnlijk denk ik er te veel over na.

Ik noemde al even de vrouwenrollen, en dat doe ik nu lekker nog een keer. Ze komen eigenlijk zonder uitzondering goed uit de verf en op mij komt het nergens geforceerd over dat er zoveel belangrijke rollen voor vrouwen zijn weggelegd. Een beetje jammer dat de hoofdpersoon hierbij wat schril afsteekt. T’Challa is zeker niet onsympathiek en wordt heel degelijk geportretteerd door Chadwick Boseman, maar heel interessant is hij ook weer niet. De gebeurtenissen overkomen hem vooral, de goede ideeën en zelfs het leiderschap komen van anderen. Zo wordt hij onbedoeld een beetje overschaduwd door Martin Freemans personage en alle vrouwen in zijn leven. Ik hoop dat Boseman in de volgende films wel de kans heeft gekregen iets meer te maken van zijn personage, al was het dan in een bijrol.

Al met al een film met veel goed uitgewerkte nieuwe ideeën, en een paar slecht gerecyclede oude ideeën. Ik kom op 3,5 ster uit, wat voor een MCU-film lang niet slecht is.

De echte hype is natuurlijk alweer lang geleden, maar ik vond nog altijd dat ik Black Swan dan ook maar eens zelf moest gaan bekijken, en van het weekend kwam het er eindelijk van. Ik denk dat ik te hoge verwachtingen had, want Black Swan is me helaas nogal tegengevallen.

Eerst maar eens wat ik wel goed vond. De openingsscène bijvoorbeeld, erg mooi. Sowieso heb ik niets tegen ballet, en dus liet ik me daardoor überhaupt niet afschrikken. Ik vind die hele obsessieve wereld ook wel degelijk een interessant decor. De choreograaf (ik vind Vincent Cassel overigens van de hele cast het beste spelen) drijft zijn dansers tot het uiterste en verder, en de sfeer onderling is ook niet bepaald gezond. Dit heeft wel tot resultaat dat ze fantastisch presteren. Ook Nina's laatste dansscènes waren erg mooi. Verder is de muziek fantastisch, maar de credits daarvoor gaan natuurlijk vooral naar Tsjaikovski. De kostuums en ook de manier waarop die niet aan de wetten van de natuur lijken te zijn gebonden zijn eveneens schitterend - al in de openingsscène vinden er wonderlijke transformaties plaats. Sowieso vind ik dat een groot deel van de film er erg goed uitziet, de poster hierboven trouwens vind ik ook erg goed.

Dan wat ik minder vond. Natalie Portman acteert zeker goed, maar Nina is een personage dat mij volstrekt koud laat. Haar ontwikkeling gaat ook vrij voorspelbaar, bijna volgens een nauwkeurig gevolgd stappenplan, zodat het nergens verrast en zelfs gaat storen soms. Ja, Nina's moeder pusht haar veel te veel, en ja, Nina is met haar roze meisjeskamer vol knuffels nog niet bepaald volwassen. Dat Nina mentaal verre van stabiel is, valt dan ook niet moeilijk te raden, en dat ze steeds verder verzinkt in gekte is niet meer dan logisch. De hallucinaties zijn zo weinig subtiel dat ze me lang niet zo in verwarring brachten als waarschijnlijk de bedoeling was. Als blijkt dat ze niet Lily maar zichzelf heeft neergestoken reageerde ik dan ook met een milde verbazing en zelfs een beetje teleurstelling. Ik ergerde me regelmatig aan Nina, alleen al om haar meisjesstemmetje en kinderlijke gedrag. Haar manier om zich hieraan te ontworstelen is een aaneenschakeling van puberale scènes waar ik niet veel gelukkiger van werd. Ga dan ook niet op topniveau aan ballet doen, als je zo weinig sterk in je schoenen staat! Het einde vond ik tevens weinig geslaagd. Het eindpunt van Nina's psychose is niet dat ze moordt en na haar laatste dans wordt afgevoerd naar een cel dan wel psychiatrisch ziekenhuis, maar dat ze sterft (of in ieder geval, die suggestie wordt gewekt) nadat ze van iedereen nog even gehoord heeft hoe perfect ze wel niet was. Ik vond het te sentimenteel, ik had liever een wranger einde gezien.

Toen Black Swan afgelopen was, was ik niet bepaald onder de indruk van wat ik zojuist gezien had. Het is zeker geen slechte film, alleen al vanwege de acteerprestaties, de dans, het decor, de vormgeving en de muziek. Maar met zoveel goede punten had ook zeker een betere film gemaakt kunnen worden.

Wat een leuke kinderfilm, 'sympathiek' noemt men dat wel, geloof ik. De beide kinderen acteren beter dan de meeste van hun leeftijd en lijken uitstekend te zijn geregisseerd. Het verhaal is best wel heftig, maar ik kan het wel waarderen dan de makers niet te betuttelend zijn en het drama uit de weg gaan om tere kinderzieltjes te sparen. Natuurlijk is het niet altijd even subtiel maar daar is het een kinderfilm voor. Belangrijk is dat deze film met veel zorg is gemaakt en dat men niet bang is een verhaal te vertellen. Dat verhaal is wellicht wat politiek gekleurd, maar een objectieve kinderfilm maken over het asielbeleid lijkt mij een onmogelijke opgave. Gelukkig hebben de makers de valkuil vermeden om de politiemannen en de bewakers als schurken neer te zetten. Zwart-wit is het verhaal evenmin als de hele asielkwestie zelf. Nogmaals mijn waardering voor de durf om zulke heftige onderwerpen voor kinderen toegankelijk te maken zonder ze te sparen. Blijf! versterkt mijn mening dat Nederlanders vele malen beter zijn in het maken van kinderfilms dan films voor volwassenen.

Mijns inziens is het einde juist een goede zet. Deze film gaat niet primair over de holocaust, maar over hoe de Duitsers - en dan met name Bruno - hiermee omgaan. Doordat Bruno min of meer per ongeluk vergast wordt, beginnen zijn ouders in te zien hoe vreselijk mis ze het al die tijd hebben gehad. De blik in de ogen van de vader zegt genoeg. Hij kijkt alsof hij ineens beseft wat hij al die tijd gedaan heeft: onschuldige mensen vermoorden. Soms dringt dat pas tot iemand door op het moment dat hij er persoonlijk door geraakt wordt. Ik denk niet dat de vader de volgende dag rustig verder zou kunnen gaan met joden vermoorden, ook al gelooft hij misschien nog steeds in de onderliggende ideologie. Ik zie het einde dus meer als een groot omslagpunt voor de vader, die naar mijn mening het interessantste personage van de hele film is.

Daarnaast had de film van mij wel wat donkerder gemogen. Behalve het eind is de film nogal lichtvoetig en soms stoort dat. Het Engels accent is iets waar velen over vallen - ik had ook liever dat ze Duits zouden praten - maar liever allemaal consequent Engels dan ieder zijn eigen mislukte poging tot een Duits accent. Verder denk ik dat er nog wel meer in had kunnen zitten, in deze film. Vanwege het (voor mij wel onverwachte) einde toch nog 3,5 ster.

Nadat mij meerdere keren werd verzekerd dat het een schande is als je als filmliefhebber Braveheart nog niet hebt gezien, ben ik er toch maar eens voor gaan zitten. Niet dat het nu zo'n opgave was, maar zo onmisbaar als het mij werd voorgesteld was het ook weer niet.

Waar ligt dat aan? Vooral aan het geforceerde drama. Geen cliché wordt geschuwd. In het eerste half uur lag ik meermaals slap van het lachen met mijn medekijker, onder andere bij de huwelijksnacht in maanlicht. Mel Gibson met lang haar op een paard en weinig kleren aan - dat lijkt verdacht veel op een voorkant van een candlelight 'historische' roman. Ik ben altijd voor drama, in een actiefilm niet minder, maar dan wel goed drama graag. Hoewel de dood van de 'dierbare' uit de beschrijving dan wel weer echt hard is.

Na het eerste half uur gaat het niveau wat omhoog. Mijn associatie met slechte romannetjes veranderde nu alleen in een associatie met Asterix en Obelix (die Hamish leek serieus wel wat op Obelix) die de Romeinen gaan overvallen. Gelukkig wordt het nog wel iets serieuzer en krijgen we nog een aantal zeer fatsoenlijke actiescènes en veldslagen te zien, waar ik eigenlijk helemaal niets op aan te merken. Mooie muziek daarbij ook.

Tegen het einde keert het geforceerde drama terug. Wallace krijgt de prinses aan zijn kant, maar niet omdat ze het eens is met zijn overtuigingen, of zelfs maar om haar afschuwelijke man en schoonvader eens flink dwars te zitten, maar omdat hij haar met een zwoele blik aankijkt. Een flinke tegenvaller voor mij als liefhebber van heldinnen in een mannenfilm. Het daadwerkelijke einde (FREEDOM!!!) is legendarisch, en volgens mij niet voor niks. Ik was dan wel weer heel nieuwsgierig naar wat ze met hem aan het uitvoeren waren op die pijnbank vlak voor het FREEDOM!!!-moment, maar ik las op IMDb dat het testpubliek die beelden te schokkend vond... Maar goed, dat mag de pret niet drukken.

Deze film heeft het geforceerde drama helemaal niet nodig, er zit al genoeg drama in het verhaal van de opstand zelf. Nu zit ik af en toe met gekromde tenen (die eeuwige slow motions!) of dubbel van het lachen te kijken, en dat is erg jammer bij een film die qua veldslagen, setting, enzovoort, eigenlijk bijna niets fout doet. Nu kom ik toch niet hoger dan 3 sterren.

Matige film. Nergens echt slecht, maar ook nergens goed. Lauw.

Op zich vind ik een spionagefilm niet verkeerd, en van mij hoeft hij dan nog niet eens vol te zitten met achtervolgingen en schietpartijen, maar Breach balanceert op het randje van saai. Het zal allemaal wel gebaseerd zijn op feiten, maar het idee van de jonge agent die door iedereen onderschat wordt en die eerst tegen zijn baas opkijkt en hem dan doorkrijgt, is toch wel erg afgezaagd. En natúúrlijk gaat het om 'de grootste dreiging voor de Amerikaanse veiligheid ooit', wat dus betekent dat Rusland weer eens de grote vijand is. Geheimen doorsluizen aan Rusland is dan ook zo ongeveer het ergst denkbare dat een Amerikaan kan doen. Bij de eerstvolgende film die het zo aanpakt sta ik aan de kant van Rusland. Amerikaverheerlijking vind ik altijd bijzonder ergerlijk. Breach lijkt eerst kritiek op de FBI te willen geven, maar het mondt toch weer uit in ademloze bewondering. Zucht...

Op zich was het acteerwerk niet slecht, al leek het nogal op de automatische piloot te gaan. De uitwerking van de personages zal daar niet bij geholpen hebben. Het hoofdpersonage is compleet vlak, de slechterik is weinig subtiel en de baas is alleen maar de baas. Alleen Caroline Dhavernas gaf nog een beetje kleur aan het verhaal.

Dat verhaal was slechts bij vlagen mild interessant, verrassend wordt het nooit. Er wordt ook niets geprobeerd qua camerawerk of muziek om er nog een beetje spanning in te brengen. Breach neemt zichzelf enorm serieus - ik niet zo.

Van tevoren wist ik nog niet helemaal wat ik van het verhaal moest denken, en nu ik Brideshead Revisited gezien heb, weet ik het nog steeds niet. Ik heb het gevoel dat ik heel veel mis. Nu heb ik het boek (nog) niet gelezen dus kan ik dit niet met zekerheid aan de film wijten. Vaak vind ik het juist wel fijn als er een diepere laag onder het verhaal zit die je zelf moet ontdekken, maar bij deze film had ik het gevoel dat ik er niet bij kon. Het verhaal heeft me dan ook niet echt kunnen raken, hoewel dat best had gekund. In potentie is dit een heel mooie film, maar die potentie wordt niet volledig waargemaakt.

Gelukkig zijn er nog voldoende andere zaken die Brideshead Revisited wel de moeite waard maken om te kijken. Allereerst zijn de locaties schitterend, echt heel mooi. Ook aan de kostuums en sfeer is veel aandacht besteed. De acteurs doen hun werk allemaal goed, met Emma Thompson als moeder die me nogal deed denken aan de boze stiefmoeder uit sprookjes, Ben Whishaw die absoluut overtuigt (waar zijn uiterlijk trouwens goed bij helpt), Hayley Atwell als de innerlijk verscheurde zus en dan Matthew Goode... Van zijn karakter kon ik niet zo heel veel maken, ik snapte zijn bedoelingen niet - waarbij ik geloof dat Charles zijn eigen bedoelingen ook niet helemaal snapt - maar desalniettemin kijk ik graag naar hem.

Ik blijf problemen hebben met het verhaal en de karakters die weliswaar goed gespeeld zijn maar te ondoorgrondelijk om mee te kunnen meeleven. De positieve punten wegen daar niet helemaal tegenop. Voor nu dan maar 3 sterren.

Ik dacht dat ik de enige was die nagesynchroniseerde sprookjes keek... Niet helemaal dus.
Ik kende dit sprookje nog niet, wat ook wel eens prettig is. Zodoende was ik dan ook echt verbaasd toen het leek dat zusje de streken van haar boze stiefmoeder niet overleefd had. Inmiddels heb ik mijn uitgave van Grimm er eens bij gepakt, en ik vind dat de makers erg trouw zijn gebleven aan het sprookje. Ik heb een zwak voor sprookjes, en dus probeer ik de ergerniswekkende nasynchronisatie zoveel mogelijk te negeren. Dat ging nog best goed ook, en zo kom ik, voor het verhaal, de prima kostuums en het degelijke acteerwerk op een aardige score uit.