Opinions

Robert Rodriguez doet het weer! De trailer die we kenden uit zijn eerdere Grindhouse is uitgebreid tot een volle film die zijn weerga niet kent. Zet een paar coole personages neer, gespeeld door onder andere Michelle Rodriguez, Steven Seagal en natuurlijk Danny Trejo, voeg vette actie en over-the-top-effecten toe en het plaatje is compleet.

Het verhaal gaat natuurlijk nergens over. Wel stoorde ik me een beetje aan de CGI-effecten en de film blies mij niet zo weg als Planet Terror. Desondanks mag het vervolg komen!

Paula (Anna Karina) wil de dood van haar geliefde wreken en raakt zo betrokken in allerhande politieke verwikkelingen.

Een film van Jean-Luc Godard met wederom een erg hoog experimenteel gehalte. De personages praten eindeloos over allerhande politieke zaken en als kijker begrijp je er soms helemaal niets meer van. Kunstzinnig absoluut, maar genietbaar? Ik vraag het me af. Karina speelt een aardige rol, maar je leeft als kijker niet echt het haar mee. Jezelf identificeren met Godard's personages is altijd lastig. Heb je ooit wel eens iemand ontmoet die continu filosofisch gebral voortbrengt?

Duidelijk is wel dat Godard een punt probeert te maken. Dat wordt aan het einde duidelijk waarin een personage stelt dat links en rechts verouderde termen zijn. Op de daaropvolgende vraag welke termen dan gehanteerd moeten worden, blijft het stil. Zijn daar nu 80 minuten aan politiek geneuzel voor nodig? Ik betwijfel het. Ik ben geïnteresseerd in Godard, dus kan ik deze film wel waarderen. Toch gaat het me af en toe wel iets te ver. Ik raad Made in U.S.A. dan ook enkel aan voor Godard-liefhebbers.

Lang niet zo naargeestig als ik had gedacht. Natuurlijk geven de erg jong ogende dames die uit de kleren gaan de kijker een nogal onaangenaam gevoel. Dat terugkerende riedeltje maakt het onbehaaglijke sfeertje compleet. Het latere Heavenly Creatures van Peter Jackson uit 1994 vind ik pakkender. Mais ne nous délivrez pas du mal weet me niet overal te grijpen. Het einde is daarentegen erg gedenkwaardig en maakt de film toch nog ruim voldoende.

Een erg nette film waarbij een mysterie op slimme en boeiende wijze langzaam maar zeker onthuld wordt. De personages hadden wat mij betreft nog wat meer mogen worden uitgediept. Iets wat in het boek waarschijnlijk wel geweest zal zijn.

Desondanks een prima film!

Leuk om te zien hoe de grote man is begonnen met deze actiekomediefilm. Bij vlagen komt het allemaal erg goedkoop over, maar over het geheel zit de film wel goed in elkaar. Je kunt het een beetje vergelijken met Bad Taste, maar dan iets minder goor. Vond de slapstickgrappen soms tamelijk flauw, acteerwerk wisselvallig, maar verder goed te doen.

Wat een schrale hap! En dat komt van Ridley Scott! De film weet nergens een duidelijke balans te vinden. De aandoening van Roy, zijn dochter en zijn oplichtingspraktijken lopen als ongecoördineerde bedoelingen door elkaar. Ik kon niet of nauwelijks meeleven met de personages en zat me te ergeren aan Cage. Het was nog net geen drama à la The Wicker Man, maar het zat er soms dicht tegen aan. Ik zat me ook vreselijk te ergeren aan die tenenkrommende montage. Komedie, drama en thriller worden op slechte wijze gecombineerd.

Kortom: huilen met de pet op.

In dit vervolg ligt de nadruk duidelijk op de actie en de gevechten. Het is allemaal een stuk grootser opgezet en het ziet er fantastisch uit. Het kent wel een beetje minder diepgang dan het origineel. Het einde kwam veel te pretentieus over. Desondanks een geslaagd vervolg.

Groots, grootser, grootst. Dit derde deel bevat de meest epische gevechten die ik tot dusver in een sciencefictionprent heb gezien. Duizenden robotinktvissen banen zich een weg door de grond om de resterende mensen uit te schakelen. Fantastische effecten en gevechten waar ik mijn pet voor afneem. Wederom ligt de nadruk op de actie, maar het verhaal is prima te doen. Al met al een waardige afsluiter.

De alternatieve wereld die als basis dient voor The Matrix, maakte deze film in 1999 tot een groot succes. Prachtige aankleding, fraaie effecten en stoere gevechten maken het plaatje compleet. Het verhaal is dan weer wat standaard, maar dat mag de pret niet drukken.

Voor Machine Girl en Tokyo Gore Police was er de Japanse ultra gore-film Meatball Machine. Rare misvormde wezens die elkaar te lijf gaan met allerhande groteske wapens waarop de ene na de andere bloedfontijn volgt. Erg goedkoop in elkaar gedraaid. Je moet ervan houden. Ikzelf werd er niet warm of koud van. De effecten waren wel geinig, maar verder kon ik mijn hoofd er moeilijk bijhouden. Na een half uurtje was ik er al klaar mee. Ik heb wat stukjes overgeslagen, maar het ging hem echt niet worden. Die aanhoudende beelden van dat interne monstertje begonnen echt mijn keel uit te hangen. Die krijs- en piepgeluidjes waren de kers op de taart van irritatie. Schraal werkje.

De film begint heel typisch waarbij een filmset wordt getoond met een camera die langzaam op de kijker afkomt, terwijl een voice-over de introtitels uitspreekt. Een film in een film. Jean-Luc Godard geeft met zijn Le mépris erg af op de Amerikaanse cinema. In films als À bout de souffle deed hij dat al op gebied van stijl, maar hier doet hij dat met inhoud: zo wordt een Amerikaanse producent afgeschilderd als een autoritaire hufter. Brigitte Bardot is onvergetelijk en de kleine rol van Fritz Lang als zichzelf is natuurlijk prachtig. Qua stijl is deze film meer toegankelijk voor de mainstreamfilmliefhebber, maar qua vertelling alsnog erg bijzonder.

Michael Clayton (George Clooney) is een 'fikser' en breit de waarheid zelf aan elkaar als het moet voor het oppermachtige bedrijf U/North. Een erg sterke en goed geschreven film. Clooney's rol als 'fikser' had wat meer aandacht mogen krijgen, maar verder een erg spannende en intrigerende film.

De cinema varieté-manier van draaien doet direct aan found footage-films denken. Echter gaat het hier nauwelijks om filmbeelden vanuit de eerste persoon. Het heeft veel weg van District 9.

Ik heb me wel vermaakt met deze. De boodschap wordt mooi overgebracht en de effecten zien er goed uit. Het einde had wel wat daadkrachtiger gemogen.

Maf, maffer, mafst. Alejandro Jodorowsky maakte deze film na zijn legendarische El topo over een heilige berg en allerhande maffe dingen er om heen. Een visueel spektakel is het zeker.

Bekende elementen zoals de aanwezigheid van lichamelijke gehandicapten ontbreken niet. Jodorowsky lijkt kritiek te willen geven op de hedendaagse maatschappij met het vertoon van bloederige en naargeestige taferelen. Omdat dit anno nu nog steeds van toepassing lijkt, oogt de film als een tijdloos document en dat vind ik knap.

Toegegeven heb ik met deze film een stuk minder dan met El topo. Desondanks is The Holy Mountain een unieke kijkervaring.

Fantastische doordachte sciencefiction dat bij vlagen wat weg heeft van 2001: A Space Odyssey en Solyaris, maar prima op zichzelf staat. Aanrader!

Het begint met een paar torture-momenten, maar nergens wordt het schokkend. Op die nagelmartelingen na dan... De een wil pijn; de ander vergiffenis. De een wil grotere tieten; de ander een grotere pik.

De film kent van die geforceerd grappige momenten die afgrijzen wekken. De dialogen en het acteerwerk zijn tenenkrommend. En dan die muziek... vreselijk! Op een gegeven moment ga je ook andere dingen doen en verlang je naar de aftiteling.

Aan de andere kant zitten er ook momenten in die te hilarisch voor woorden zijn, zoals vliegende kungfuseks!!! Dat was wel lachen, maar de rest... oef, wat een lange zit.

Geestige horrorfilm over een gestoord echtpaar dat mensen teelt op een wel hele originele manier. Rory Calhoun speelt een fantastische griezel. De film is verder niet hoogstaand, maar leuk om eens gezien te hebben.

Deze remake van de Tromafilm uit 1980 van Saw-regisseur Darren Lynn Bousman komt lekker snel op gang. De bijna twee uur durende lengte is prima uit te zitten. Hoewel het nergens origineel is, zat ik vaak op het puntje van mijn stoel. Met name Rebecca De Mornay als de moeder is fenomenaal gespeeld.

Sterke film die qua plotwendingen en acteerspel weet te overtuigen.

Sterke politiethriller uit Hong Kong waar later The Departed op is gebaseerd. Zit prima in elkaar en is goed te volgen. Veel beter dan de geforceerde remake van Scorsese.

Dat Fransen met lage budgetten om kunnen gaan is me bekend, alleen in deze productie valt het tegen. Het begint wel redelijk, maar daarna zakt het in. Het verhaal focust zich dan op twee overlevende personages en dat boeit niet. Op zo'n moment wil je mutanten zien die afgeknald worden. Een portie vette actie is dan vaak nog het enige wat zo'n film overeind kan houden. En dat gebeurt ook. Na een tijdje, als er meer personages mee gemoeid zijn, gaat het beter. De eindscène is achterhaald, maar ik kan hem wel waarderen.

Mutants is een aardige horrorfilm, maar voor Franse begrippen een tegenvaller. Toch nog altijd beter dan een hele hoop hedendaagse meuk binnen het genre.

Harry Potter in de loopgraven. Deze Britse televisiefilm uit 2007 is best geslaagd te noemen vanwege het sterke acteerwerk van Radcliffe en Haig. Ironisch genoeg komt de naam van de laatstgenoemde acteur overeen met die van de toenmalige Britse opperbevelhebber.

De scènes in de loopgraven zien er prima uit. Het is allemaal goed geënsceneerd. Nergens wordt het overdreven sentimenteel of heroïsch weergegeven. Voor fans van Radcliffe en WO-1.

Bruce Campbell speelt zichzelf en moet een dorpje redden van een kwade Chinese demon. Een vermakelijke spoof, die soms te flauw voor woorden is, maar wel leuk. Het geheel is allemaal ontzettend standaard en vele clichés worden schaamteloos uit de kast getrokken. Toch moeten fans van Campbell My Name Is Bruce wel kunnen waarderen. De titelsong was ook wel catchy.

Niet zo goed als ik gehoopt had. Ik denk dat mensen die meer met homoseksualiteit hebben er ook meer mee kunnen. Ik vond de thematiek soms te abstract gebracht, dat het me weinig kon boeien. Niet mijn favoriete Gus Van Sant.