Opinions

Meer drama dan horror in deze ingetogen Zweedse film. Sfeervolle sets, prima ingetogen acteerwerk, maar nergens echt griezelig. De nadruk ligt duidelijk op het drama-aspect dus hardcore horrorfans zullen wellicht teleurgesteld zijn. Weliswaar zitten er wel wat bloederigheden in zitten, maar geen Blade-taferelen.

Vampiers zijn in en Låt den rätte komma in steekt met kop en schouders boven de middelmatige drek als Twilight uit.

Een oversentimentele hollywoodfilm uit de jaren 90, zo dacht ik. Ik had hem al eens als kind gezien en vond hem toen natuurlijk erg mooi. Maar nu nog steeds. Melodramatisch is de film zeker, maar hij kan het hebben. De rollen worden mooi vertolkt door Brad Pitt en Anthony Hopkins, het camerawerk is prachtig en het verhaal is erg meeslepend.

Reacties op deze film waren niet echt positief. Ik heb me daarentegen kostelijk vermaakt. Bij vlagen behoorlijk creepy – dat enge oude vrouwtje in het begin – en vette actie. Het einde was lame, maar verder heb ik me prima geamuseerd.

Een wat wisselvallige film over het beleg van Leningrad en een Britse verslaggeefster die daarbij betrokken raakt. De makers lijken moeite te hebben met wat ze nu precies willen vertellen. De Britse vrouw staat centraal. In het begin gaat het om haar poging om uit handen te blijven van de Russische autoriteiten en later haar strijd tegen honger en uitputting. De nazi's worden ook nog belicht - waarschijnlijk om het verhaal van twee kanten te kunnen bekijken - wat hier totaal overbodig werkt. Het einde voelt nog al abrupt aan. De film weet bij vlagen indruk te maken. De beelden van de vele doodgevroren burgers, die het straatbeeld van de Russische stad sieren, wekken ontzag. Daartegenover staan overbodige scènes die zo voor een middelmatige tv-serie bedoeld hadden kunnen zijn.

Al met al kent Leningrad zijn sterke momenten, maar het is niet de film over Leningrad die ik hoopte te zien.

Japanners worden in vele - lees: Amerikaanse - oorlogsfilms als brute woestelingen afgeschilderd. Daar valt wat voor te zeggen: Nanking, unit 731 en de jappenkampen zijn beruchte voorbeelden die het bovenstaande onderstrepen. Men moet echter niet vergeten dat Japanners ook mensen zijn. Zoals een Amerikaans personage in de recente oorlogsserie The Pacific zegt: "God created Japs too, right?" En dat wordt in Letters from Iwo Jima goed naar voren gebracht. De film kent talloze personages die zich wel laten leiden door hun militaristische ideologie met alle rampzalige gevolgen van dien. Los daarvan is Letters een sterke film die op alle vlakken hoog scoort. Misschien iets aan de lange kant, maar verder een interessante film die een zijde belicht die we nog maar zelden gezien hebben.

Deze film is een sfeervolle horrorthriller die bij vlagen erg griezelig is. Vanaf het begin weet je dat het niet pluis is en langzaam maar zeker komt de hoofdrolspeelster achter de huiveringwekkende waarheid. Qua acteerwerk wist iedereen ook prima te overtuigen. Linkeroever kun je het best kijken als je er van te voren zo min mogelijk van af weet, dus ik houd hier op.

Een erg treffende en, voor mij als filmstudent, soms pijnlijke film over een groep filmmakers onder leiding van regisseur Nick Reve (Steve Buscemi). Apart opgebouwd en daarmee erg verrassend. Buscemi had de rol van Nick niet beter kunnen vertolken. Ook de andere rollen zijn erg goed. De film brengt een ode aan iedere onafhankelijke filmmaker. Kortom, een film over film maken. Prachtig!

Recentelijk verscheen de Nederlandse variant. De film van onze zuiderburen is erg geslaagd te noemen. Lekker spannend in beeld gebracht en goed te volgen. Het acteerwerk is fantastisch! Tegen het einde was het allemaal een beetje teveel ontknopingen achter elkaar: onthullend, onthullender, onthullendst.

Al met al een geslaagde Belgische thriller!

Oorlogje spelen in de bossen, zo komt deze film een beetje over. Van een TV-productie op dit vlak hoef je uiteraard geen grootse praktijken te verwachten, maar gaf The Lost Battalion op weinig momenten een realistisch gevoel. Het oogde meer als een actiefilm en dat had ik op een gegeven moment wel gezien. Thematiek als uitputting en wilskracht worden onvoldoende uitgewerkt en wat overblijft is een actieprent doordrenkt van het bekende Amerikaans patriottisme.

Leuk om een keertje gezien te hebben, maar geen klassieker.

Een man (Bill Pullman), een vrouw (Patricia Arquette), een jongen (Balthazar Getty), een mysterieuze man (Robert Blake) en nog wat vreemde figuren in een verhaal over obsessie en andere dingen.

Zeker niet de sterkste film van David Lynch, maar wel een erg goede. Vanaf het begin af aan weet hij de kijker in spanning te houden. Veel zaken blijven onverklaard en vereisen een sterk inbeeldingsvermogen. Ik kan dat wel waarderen. Robert Blake speelt een erg naargeestig en gedenkwaardig persoon. Het is moeilijk om alles een plek te geven, zoals wel vaker het geval is bij films van Lynch.

Deze sleaze-film uit 1969 zou de eerste naziploitatie zijn. Twee vrouwen infiltreren het zevende liefdeskamp om een verzetsvrouw te contacteren en ondergaan de sadistische spelletjes van de nazi's.

Grote delen van de film bestaan uit hoe vieze oude nazi-mannetjes jonge vrouwen aflebberen. En dat heb je op een gegeven moment wel gezien. Dan wordt er her en der nog wat getortured. Allemaal tamme, weinig overtuigende handelingen die het geheel tot een nogal saaie bedoeling maken. Kenmerkend vor het subgenre. Ergens kan deze aftrapper er wel mee door. De fotografie is bij vlagen opvallend en de rollen worden niet barslecht vertolkt. Personages zijn minder irritant en het is minder snel lachen geblazen. Al vallen de loszittende swastikastickers op de Duitse helmen natuurlijk direct op. De actiescène op het eind is te doen, maar anderhalf uur is een lange zit.

Kortom is Love Camp 7, net als andere naziploitatiefilms, als matig te beschouwen vanwege het saaie gehalte. Toch is het wel aardig om eens gezien te hebben waar het allemaal begon.

Beter. Beter dan zijn voorganger, maar niet de beste. De personages komen hier beter uit de verf en er zitten een aantal verrassende plottwists in. De manier waarop er voor gerechtigheid wordt gestreden, is sterk uitgewerkt en alle eindjes worden prima aan elkaar geknoopt.

Een geslaagde afsluiter.