Opinions

The lucky ones simply got their brains blown out. Deze Griekse sleaze van Nico Mastorakis uit 1975 lijkt het allemaal te hebben: sadistisch geweld, verkrachtingen, seks met jonge mensen, seks met oude mensen, seks met homoseksuelen, seks met dieren en ga zo maar door! Het is eigenlijk te ziek voor woorden wat deze film allemaal bevat. Maar geloof het of niet: hij is nog goed te pruimen ook. Er zit een aardig verhaaltje achter waar plaats is voor personageontwikkeling. Het gaat over een man en een vrouw die hun lusten botvieren op een Grieks eiland. Mensen worden opgeknoopt, neergesabeld, gekruisigd, overgoten met zuur, enzovoorts. Ik heb bewondering voor Mastorakis dat hij niets uit de weg lijkt te gaan. Voor hedendaagse begrippen is het niet meer zo schokkend. Toch vond ik de scène waarin de hoofdpersoon, na een afwijzing van zijn geliefde, een geit van achteren neemt niet plezierig.

Kortom, een sleaze die meer doordacht is, maar ook veel meer gruwel bevat dan gemiddeld. En daarom interessant.

Dit is zo'n film waarvan ik niet weet wat ik ermee aanmoet. In de introductie op de DVD vertelt een expert dat dit een erg ontoegankelijke film is en daar geef ik hem gelijk in. Een echte lijn is moeilijk aan te duiden en er wordt afgewisseld met beelden van de set, voice-overs en daarbuiten. Een rommeltje zullen de haters zeggen. Liefhebbers zullen dit pure kunst noemen. Persoonlijk ben ik er niet van overdonderd, maar vind het zeker een interessante kijkervaring.

Sterke Britse horrorthriller over een man met een filmcamera die er nog al vreemde obsessies op nahoudt. Doet qua thematiek denken aan Hitchcock's Rear Window, maar staat sterk op zichzelf met een aantal voor die tijd gewaagde scènes en verwijzingen. Kon me niet de hele tijd boeien, maar dat kan ook aan de leeftijd van de film liggen. Dergelijke films zijn soms nogal traag van aard. Verder erg goed te noemen.

Had niet veel verwachtingen van deze reality cam-film. Ook niet met bekende namen als Tony Todd en Michael Rooker. Kan tot de zoveelste martelporno gerekend worden, maar het is niet extreem schokkend of zo. Op een paar momenten moment wel naargeestig, maar vooral een hoop gejammer en geschreeuw. Toch vind ik dit soort film ergens wel spannend en het einde kan ik wel waarderen. Geen grote aanrader, maar een aardig tussendoortje.

Een nogal schrale film over vijf psychopatische kinderen die een groep volwassenen in de bergen terroriseren. Het idee zou nog best griezelig kunnen uitwerken - zie The Children (1980) - maar deze film lijkt eerder voor komedie te willen gaan. De kinderen zijn lekker bij de hand en de volwassenen kibbelen over allerhande onbelangrijke zaken. Echt grappig vind ik het niet. Tegen het einde valt er nog wel wat te beleven, maar verder is Devil Times Five een slappe hap.

"Alles wat je nodig hebt voor een film is een pistool en een vrouw", zo stelt Jean-Luc Godard. Zijn tweede film werd pas na drie jaar uitgebracht. De inhoud was dusdanig controversieel dat de Franse overheid besloot de prent aan banden te leggen. Het speelt zich af in Genève ten tijde van de Frans-Algerijnse oorlog. Bruno Forestier (Michel Subor) werkt voor een rechtse groepering, maar is het geweld zat en besluit er uit te stappen. Door deze beslissing keert hij alle partijen tegen zich. Tot zover het pistool. De vrouw wordt gespeeld door Anna Karina die ook een relatie kreeg met de regisseur.

Deze film kent een politieke lading en dat veroorzaakte de controverse. Godard lijkt zich af te keren van beide partijen. Hij verheerlijkt het Frans idealisme niet, maar toont ook geen respect voor de revolutionaire Algerijnen. De film wisselt continu af met monologen en dialogen. De foltering die Bruno moet doorstaan is een fantastische scène. Wat er gebeurt is heftig, maar de voice-over van het personage vertelt alles op zijn dooie gemak. Ondertussen worden de gevoelens van de personages blootgelegd in gesprekken 'tussen de bedrijven door', wat kenmerkend is voor de Franse New Wave.

Le petit soldat is een interessante film voor liefhebbers van Godard en de Nouvelle Vague en politiek geëngageerden.

Godard's bekende acteurs, Jean-Paul Belmondo en Anna Karina, zitten in deze prachtig geschoten film die zeer triest van inhoud is. Het verhaal gaat over een man (Belmondo) die zijn gezin verlaat en met een oude vlam (Karina) op de vlucht staat. Ze moorden en roven om in leven te blijven. De politie zit hen op de hielen, maar hun grootste zorg is een gangsterbende die het op de dame heeft voorzien.

Qua verhaal klinkt allemaal redelijk plotgestuurd, maar net als bij vele andere films van Jean-Luc Godard is dat niet het geval. Het is een odyssee van twee geliefden en de personageontwikkelingen die dat teweeg brengt. Dat levert een hoop onduidelijke situaties op. De setting is een realistische wereld van het hier en nu, maar de acties en gesprekken zijn dat allerminst. Net als in andere films richten personages zich zo nu en dan tot de kijker. Opvallend is de zonnige zomerse sfeer die door de exotische locaties en het kleurgebruik teweeg wordt gebracht, terwijl het verhaal zeer droefgeestig is en het met de personages niet goed afloopt.

Pierrot le fou is wederom een uitdagende film van de Franse cineast die soms wel erg poëtische trekken aanneemt, maar desondanks als een fraai filmkunstwerkje beschouwd kan worden.

Pig Hunt is een aparte film die van meerdere horrorsubgenres thuis is. Enerzijds heeft het wat van een slasher, maar naderhand slaat het over op surival horror en er zit ook nog een monster in. De film komt een beetje langzaam op gang, maar kent wat onconventionele wendingen en is daarmee goed uit te zitten. Een lekker bloederig tussendoortje!

Sea, sex and blood. Dat dus! Alexandre Aja's remake van het origineel over massa's vleesetende vissen brengt niets nieuws, maar...

Aja stond bij mij na Haute tension en de remake van The Hills Have Eyes te boek als een talentvolle regisseur die spanning en brute gore op prima wijze kon combineren. Helaas stelde hij met Mirrors teleur. Met de remake van Piranha doet hij geen van beide. De film doet nergens een poging origineel te zijn: schaamteloze uitbundigheid in bloed en bloot hebben de overhand. De spanning is ver te zoeken.

Zo kan ik me voorstellen dat de film voor velen een domper is. Ikzelf heb met mijn rijke ervaring aan horrorfilms een hoge tolerantie wat dat betreft en kan Piranha daarom wel waarderen. De film verscheen in 3D, maar dat voegt natuurlijk niks toe. Aja's prent doet wat hij moet doen: een hoop gave onzin in een korte tijd. Was het goed? Nee, maar vermakelijk? Dat wel.

Een hoop actie en hilariteiten moeten dit vierde deel een succes maken. Ik was al geen fan van het derde deel. Na een amusant begin, zakt ook dit deel in. De actie is leuk en Sparrow is amusant, maar het is allemaal weer veel van hetzelfde. Op naar deel vijf?

Een aardig tussendoortje met prima acteurs en creepy kinderen. Doet een beetje aan Children of the Corn denken. Zeker in de tweede helft van de film krijgt de kijker een filmpje portie gore voorgeschoteld. Het is soms behoorlijk spannend en het what-the-hell-gevoel komt vaak naar voren. Prima film.

Een sterke ingetogen film van Nederlandse bodem. De kracht zit hem in de eenvoudigheid. De boeven kwamen dan weer minder overtuigend over. Beetje een soort van boze baron met een vlugge Japie.

De film kreeg later nog een Australische remake onder de titel Unfinished Sky.

There all that rumours out there, that my movies are financed with nazi-gold, and what should I say? It's true!, zegt Uwe Boll als Uwe Boll in deze gameverfilming die meer weg heeft van een South Park-achtige satire. Osama Bin Laden en George W. Bush lopen hand in hand. Je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er in.

Dit is zo'n film die je of leuk of compleet ruk vindt. Ik kon er wel om lachen. Het heeft zijn minpunten. Dat dikke personage dat ik zo irritant vond in de tweede Bloodrayne zit helaas ook in deze film. Postal is geen hoogstaande film, maar door zijn grove humor en satire nog altijd wel duizend keer leuker dan films als Epic, Date of Diarrhea Movie!

Redelijk geslaagd vervolg op de serie. Helaas komt weinig vernieuwends om de hoek kijken en daar had ik stiekem wel op gehoopt. Als actiefilm doet hij het prima, maar ik had op iets meer gehoopt. Nog altijd wel beter dan de Alien vs. Predator-meuk.

Weer een pittige hap van Godard, die zelf nog een opmerkelijke rol speelt in deze film. De ontmoeting tussen de twee geliefden is memorabel. In een bank waar de terroristen in hevig vuurgevecht zijn met de bewakers en de lijken zich opstapelen, zitten bepaalde omstanders ongestoord te lezen en gebeuren de meest kolderieke taferelen. Zo begint de schoonmaakster alvast het bloed op te vegen, terwijl de doden nog op de vloer liggen. Na verloop van tijd wordt de film vager ofwel kunstzinniger; het is maar hoe je het bekijkt. Scènes worden afgewisseld met een kwartet aan muzikanten die een muziekstuk aan het oefenen zijn. Wat Godard hier precies mee wil vertellen, is me onduidelijk. Toch was het een fraaie toevoeging, want de afwisselingen zijn abrupt en dat is iets waarmee de Franse cineast zich kenmerkt. Geluid van gesprekken, de muziek van Beethoven en het ruisen van de zee worden soms onder willekeurige scènes geplakt ongeacht deze hieronder thuishoren.

Al met al een interessant film d'art die veel van je verbeeldingsvermogen eist, maar zeker de moeite waard is al is het maar om de gewaagde rollen van Detmers en Bonnaffé.

Een killer met zwarte handschoenen; brute moorden en opzwepende muziek; het giallofeestje van Dario Argento is compleet. Ik kan weinig zeggen over deze film. Hij zit gewoon prima in elkaar. Het camerawerk is ook erg mooi en sfeervol. De muziek van Golbin maakt het sfeertje helemaal compleet. Kortom, een uitstekende genrefilm.

Flinterdun verhaaltje, maar een zeer aardige sequel. Het is gewoon grappig om de poppen rond te zien dartelen. Ze zijn vet geanimeerd en als ze dan ook nog eens de strijd aangaan met de demonische poppen wordt het helemaal leuk. Duurt ook niet te lang. Prima vervolg; op naar deel vijf!

The Final Chapter? Dat probeerden de makers van Friday the 13th ook al eens. Deel vijf is een aardig vervolg dat alleen iets te traag op gang komt, maar een geslaagd einde kent. Niet zo leuk als deel vier, maar prima uit te zitten.

Pinhead, Jester, Blade en Six Shooter strijden tegen Baby Oopsy Daisy, Jack Attack en Grizzly Teddy. Deze crossover neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, de personages zijn leuk geacteerd en de poppen zijn natuurlijk altijd tof. Wanneer Baby Oopsy Daisy weer schunnige teksten uitkraamt, kan ik het niet laten te lachen. De overige grappen zijn te flauw voor woorden, maar wel geslaagd. Ik denk dat zo'n film als deze alleen leuk is, wanneer je de eerdere Puppet Master-films of Demonic Toys hebt gezien. Heb je dat en kan je ze waarderen, dan moet je deze zeker niet missen!

Vers van de pers is hier het negende - of, als je Puppet Master vs Demonic Toys (2004) meetelt, het tiende - deel uit de bekende serie van Full Moon Pictures.

Puppet Master is een eigenaardige horrorserie. Bij dergelijke series zijn doorgaans de eerste delen het best en zwakt het daarna af. Bij Puppet Masters komt de serie bij zijn derde aflevering pas tot bloei. Vier en vijf zijn amusant, terwijl zes, zeven en acht (voor zover je hier van een film kunt spreken) dan weer niet te pruimen zijn. Puppet Master vs Demonic Toys vind ik dan weer leuk. Er is geen pijl op te trekken.

Axis of Evil haakt in op de flashback die we in het eerste deel kregen, waarin Toulon's laatste uur heeft geslagen. De poppen komen daarna terecht bij een jongen die daarmee de strijd aangaat met infiltranten afkomstig uit de axis of evil. Leuk hoor, dat inhaken in 1939. Zagen we Toulon twee delen geleden niet vijf jaar later én nog in leven?! Qua continuïteit hoef je de serie niet te kijken.

Enfin, het tiende deel is niet om over naar huis te schrijven. Filmisch gezien oogt het een stuk mooier. Qua budget zullen de makers dit keer beter bedeeld zijn. Het oogt technisch allemaal net iets beter. Helaas maakt dat nog geen goede film. De poppen zijn in deze film talrijk aanwezig, maar krijgen te weinig screentijd. En dat is sneu, want het gaat juist daar om. Sommige delen uit de reeks waren acceptabel toe noemen vanwege de actie met de poppen. Nu moet je wachten tot de eindscène, maar ook deze maakt weinig goed.

De makers hebben geprobeerd een goed verhaal te creëren, maar zijn daarmee uit het oog verloren waar de serie werkelijk om draait: the puppets. Misschien in deeltje elf?