Opinions

Deze controversiële film van Peter Greenaway werd een regelrechte flop, maar is desondanks goed te pruimen. Het is één groot toneelstuk en dat wordt regelmatig expliciet aangehaald. Kenmerkend zijn de wijde shots en dat geeft een wat authentieke uitstraling. De acteurs Ormond en Ralph Fiennes stelen de show met hun gewaagde rollen. Het einde is best heftig te noemen en hoewel niet overduidelijk in beeld gebracht, is het vrij onaangenaam. De film is vrij traag en duurt naar mijn mening net iets te lang. Desondanks is The Baby of Mâcon een bijzondere film die voor liefhebbers van kunstfilms zeker het bekijken waard is.

Eén van de meest van de pot gerukte Full Moonfilms die ik ooit heb gezien. Het slaat compleet nergens op, maar vermakelijk is het zeker. De effecten zien er lekker nep uit, wat de amusementswaarde verhoogt. Leuke film!

Twee doorgedraaide Franse dames die her en der wat rondseksen en -moorden. Knap hoe de makers met zo'n laag budget toch redelijk wat schokkende stukken afleveren. Niet dat je er helemaal van ondersteboven ligt, maar de mengeling van expliciete seks en bruut geweld werkt hier goed. Het eerste uur dan, want daarna had ik het wel gezien. Gelukkig is de film dan na een kwartiertje afgelopen dus heb ik me niet geërgerd. Aardig om eens gezien te hebben.

Een clown hakt er op los in de Spaanse burgeroorlog van 1937. Zijn zoon ontsnapt en komt in de jaren 70 bij een circus terecht. Onheil staat hem ook daar te wachten.

Dat is een beetje het verhaal in het kort. Balada triste de trompeta oogt als een film met veel dieperliggende betekennissen en de combinatie van gruwel, fantasie en Spaanse geschiedenis doet aan Pan's Labyrinth denken. Toch vond ik deze film een stuk minder, vanwege het rommelige gehalte. Het verhaal springt van de hak op de tak. Ineens zijn we weer zoveel jaar verder en extreme toevalligheden doen de geloofwaardigheid geen goed. Qua verzorging is het prachtig: camerawerk en effecten zien er goed uit. De personages zelf zijn ook erg goed gespeeld en sommigen zijn gedenkwaardig.

Al met al een vermakelijke, maar erg rommelige en vage film!

Het is niet meer, het is niet minder: Banlieue 13 is een lekkere vlotte hersenloze actiefilm die prima vermaakt. De gevechten zijn prachtig gechoreografeerd. Minpuntje is de geforceerde politieke lading die de film met zich meedraagt. Democratie is goed, bla bla, ik geloof dat wel. Het voegt niets toe en is meer van toepassing bij serieuzere films. Dit is een luchtig actiefilmpje en dat moet het ook blijven. Topvermaak!

Een geslaagd vervolg dat op sommige momenten enorm over-the-top is. Zeker de eindscène was fantastisch om te zien. Het slot vind ik minder. Dat politieke correcte geneuzel werkt gewoon niet. Desondanks een flitsend en actievol vervolg.

De trailer zag er veelbelovend uit. Het uiteindelijke resultaat begint gaaf, maar vervalt dan tot een standaard sci-fi actiefilm. Desondanks vette effecten en daarmee prima uit te zitten.

Als kind joeg deze film mij de stuipen op het lijf. Vooral die monsters die hun lange vleugelachtige armen om je heen sloegen en je binnen luttele seconden tot op het bot verteerden, vond ik eng. Ruim vijftien jaar later kan ik wel begrijpen waarom het me zo aangreep. Regisseur Don Coscarelli weet zo'n lekker gruwelijk sfeertje neer te zetten. De weg naar de stad is 'versiert' met op palen gespietste skeletten, kinderen worden levend in het vuur gegooid en onschuldige mensen veranderen met een groen goedje in gruwelijke monsters. Ik kan er nog steeds enorm van genieten. De film is uit '82, maar het soms wat gedateerde gehalte zorgt alleen maar voor meer plezier. De personages zijn stuk voor stuk leuk uitgewerkt en Tanya Roberts blinkt als de charmante Kiri natuurlijk het meest uit. Ook de dieren die Dar helpen met zijn zoektocht zijn een leuke toevoeging.

The Beastmaster is een klassieker binnen zijn genre die, ondanks wat gedateerd, nog voor veel plezier zorgt!

Deze Australische film is me erg meegevallen. Op basis van de trailer verwachtte ik een oversentimenteel fiasco als Passchendaele, maar dan bleek niet het geval te zijn. De personages zijn goed uitgewerkt en de juiste acteurs zijn gekozen. Dat ook de Duitse zijde wordt belicht vond ik bewonderenswaardig

Beneath Hill 60 is met name erg spannend, bij vlagen zelfs claustrofobisch, en weet een prima sfeer te schetsen. Nadelig vond ik de te dik aangezette muziek, alsmede de langdradigheid. Wie daardoor heen bijt, treft een prima film die meer weg heeft van een thriller dan van een oorlogsfilm. Verplichte boodschappen als 'oorlog is waanzin' zitten er dan ook subtiel in en dat werkt veel beter dan in de Canadese WO-I-film uit 2008.

De toenmalige regisseur, de acteurs en de fans komen aan het woord. Centraal persoon is George Hardy, hij speelde destijds de vader, een vrolijke tandarts die een gezellig leven leidt. De confrontatie met zijn verleden rol brengt zowel grappige als ontroerende momenten met zich mee. Deze twee uitersten worden fantastisch afgewisseld. Zo is de Italiaanse Claudio Fragasso er steevast van overtuigd dat hij een goede film heeft gemaakt, hetgeen zowel hilarisch als pijnlijk werkt.

Deze documentaire laat zien dat ondanks het bedenkelijke niveau van Troll 2 een bepaald aspect de film in stand houdt. Jammer dat de makers daar niet dieper op in gaan. Dat zou het plaatje voor mij compleet maken.

De tekenfilm uit 1989 is puur jeugdsentiment. Op latere leeftijd komt het zaakje allemaal wel erg gedateerd over. Een lichte teleurstelling, maar zo gaat dat vaker. Niettemin een fraaie prent!

Gedurende de Zwarte Dood trekt een groep ridders, vergezeld door een priester, er op uit om het dorp dat nog niet getroffen is aan de tand te voelen.

Christopher Smith, die we kennen van horrorfilms Creep, Severance en Triangle komt hier met een rauwe en duistere blik op de middeleeuwen. Geen romantische helden, geen sentimentele mooimakerij, Smith brengt het allemaal extreem rauw in beeld en dat werkt wel overtuigend. De Nederlandse acteurs, Carice van Houten en Tygo Gernandt, doen het prima. Prima film!

Hoe vaak hebben we dit al niet gezien? Ongelooflijk hoe de makers er tóch nog iets leuks van hebben gemaakt. De cameravoering was lekker sfeervol. Sommige herhalende montagetechnieken, de rood getinte freeze frames, begonnen de keel uit te hangen.

De film is ontzettend bloederig, maar ook spannend. Het einde is voorspelbaar, maar met wat originele kills is Blood Night een prima hedendaagse slasher te noemen.

Uwe Boll's film werd door fans van de game en critici genadeloos neergesabeld. De 2.7 op IMDB liegt er niet om. Zo slecht vond ik hem zelf niet. De sets, kostuums (het pakje van Loken!) en de effecten zien er prima uit. De actie is enorm bloederig en dat maakt het wel amusant.

Het acteerwerk en de regie zijn soms lekker slecht. De dialogen gaan ook nergens over. Op het laatste volgt er nog een flashback van alle bloederige scènes uit de film. Dat sloeg nergens op. Voor fans van sword & sorcery die niet al teveel verwachten.

Uwe Boll zette de serie voort met ditmaal Natassia Malthe in de rol van Rayne. Ze is leuk, maar Kristanna Loken was leuker. Zack Ward als Billy the Kid is niks. Hoewel het verhaal min of meer hetzelfde is, spreekt de setting me minder aan. Het is ook een stuk minder bloederig wat het eerste deel juist zo amusant maakte.

Toch ziet het er allemaal verzorgd uit. Echt slecht kan ik de film niet noemen. De 2.6 op IMDB is overdreven. Anderzijds blinkt de film nergens uit. Mwa, mwa dus.

Dit jaar maakte Boll de derde film die zich afspeelt in Nazi-Duitsland: Bloodrayne: The Third Reich. Het zal mij benieuwen...

Nazi's, vampieren, juist ja. De film begint met beelden uit Boll's film Auschwitz. En dan ineens komt Rayne met haar zwaarden de fascisten de pan in hakken.

Het acteerwerk is erbarmelijk. Met name die Mengele-achtige nazi-dokter was hilarisch slecht. Qua camerawerk en effecten ziet het er redelijk uit. Juist daarom vraag je je af hoe de rest zo slecht kan zijn. De film duurt maar 75 minuten, maar ik heb meerdere malen de fast-forwardknop gebruikt. Het einde is ook ruk.

Wat is erger dan Bloodrayne: The Third Reich? Een parodie hierop! Ongelooflijk, wat een slechte zooi. Het is overduidelijk dat beide films back-to-back zijn gedraaid. In het begin is dat nog wel grappig: je ziet dezelfde scènes maar toch anders.

Daarna is het einde echt zoek. Het is allemaal zo niet grappig. Het is niveau à la Date Movie en al die andere wanstaltige parodieën. En ja hoor, die gruwelijk slechte Mengele look-a-like is ook weer van de partij. En Boll speelt Hitler...

Hulde aan fast-forward!

Deze film van David Lynch deed in 1986 veel stof opwaaien, vanwege de sadomasochistische inhoud. Voor hedendaagse begrippen valt het natuurlijk allemaal wel mee. De kwaliteit van de film is er niet op achteruit gegaan. Hopper speelt een fantastische rol als doorgedraaide psychopaat en MacLachlan als naïef kereltje. IJzingwekkend is wanneer Frank Jeffrey dwingt een autoritje met hem te maken wanneer hij hem en de zangeres heeft ontdekt. Krachtige film met de gebruikelijke Lynch-thematiek van obsessie.

The Book of Eli staat bij mij te boek als de film die het allemaal net niet is. Prachtig geschoten, vette gevechten en bij vlagen indrukwekkend. Helaas wil het personage van Eli nergens echt uit de verf komen. Ook de rest van de acteurs loopt er een beetje verloren bij. En dan zijn twee uur erg lang. Jammer, want de middelen zijn er zeker. De christelijke moraal wordt er ook nog eens dik boven op gelegd. Puriteinse Amerikanen zullen hun vingers er bij aflikken. Ik niet.

Een bizarre post-apocalyptische vertelling over een jongen en zijn hond die in staat zijn met elkaar te communiceren. Ze zwerven door een woestijnlandschap en zijn op zoek naar voedsel. De jongen wil daarnaast ook nog een vrouw vinden voor de seks en dat zet zijn vriendschap met de hond op het spel. A Boy and His Dog is zo’n typische jaren 70-film. Vooral de interactie tussen de jongen en het dier is leuk. De film is voornamelijk erg bizar en zeker naar het einde toe, waar de hoofdpersoon in een nog vreemdere wereld terecht komt. Ik moet hem zeker nog een kijkbeurt gunnen.

Ik zag deze film als tiener, maar kan er nu als twintiger veel meer mee. Er wordt als geen ander gewerkt met clichébeelden, maar op een vernuftige wijze. Je kunt je uiteindelijk altijd wel met een van de tieners identificeren, al is het maar een beetje.

Puike acteurs en prima regie. Een juweeltje.

In het begin lijkt deze film veel op een wat moderne actiefilm doordrenkt van moralistisch gebral, zoals je dat ook in het mwa-mwa Rigas sargi ziet.

Later, wanneer de wanhoop en uitputting toeslaan, biedt de film enkele adembenemende momenten. Door middel van geweldige make-up wordt de aftakeling griezelig overtuigend weergegeven. Hoogtepunt is de fantastische cinematografie! Deze zorgt voor onbeschrijflijke momenten en brengt de waanzin van de oorlog geweldig goed in beeld.

Iets minder vind ik de verplichte voice-ver die wat mij betreft weinig toevoegt.

De bekende film over twee cowboys (Heath Ledger en Jake Gyllenhaal) die verliefd op elkaar worden, maar te kampen hebben met een uiterst intolerante omgeving.

Prachtige film die opent met fantastisch natuurbeelden. Acteerprestaties zijn buitengewoon goed en mede dankzij de geslaagde soundtrack weet de film de juiste toon aan te slaan. Brokeback Mountain is een mooie, maar ook een erg trieste film.

Over een groep Duitse soldaten die ten tijden van de oorlog schuilt in een verlaten bunker en geconfronteerd wordt met een groot kwaad.

Interessant thema dat sterk doet denken aan het latere en betere Outpost. Deze film kon me niet erg veel boeien. Hij had zijn momenten, maar slaagde nergens in om echt spannend of zelfs eng te worden. Nergens blinkt de film echt uit. Wel redelijk amusant, maar niets meer dan dat.