Opinions

Een beetje vage onaantrekkelijke bedoeling in de ruimte. Qua aankleding zag het er mooi uit, maar verder kon het me totaal niet boeien. Heb radio geluisterd, doorgespoeld en geslapen.

Einde was ook nog eens gejat van 2001: A Space Odyssey.

Uwe Boll, we kennen hem van kansloze B-films waarmee hij door sommigen wordt vergeleken met Ed Wood. Eerder leverde hij Rampage: een schokkende film over een man die een killing spree aanricht. Hier is dan Darfur.

Het is de thematiek die de film draagt. Het acteerwerk berust voornamelijk op improvisatie en de cameravoering is, zoals gewend, hand held. Wat het oplevert is realisme. Alsof je naar een documentaire zit te kijken. Ik bewonder Uwe Boll voor zijn doorzettingsvermogen. Om zich na talloze slechte gameverfilmingen te storten op een realistisch politiek pamflet. Daarbij is gebruik gemaakt van vluchtelingen uit de brandhaard zelf. Darfur is geen film met groot talent, maar wel een film met een missie. Bravo, Boll.

Binnenkort zal hij zijn film Auschwitz verschijnen. Leuke films zijn het niet, maar wel verrijkend.

Deze sciencefictionkomedie van John Carpenter kon me niet heel erg boeien. Dat het allemaal low-budget is, neem ik voor lief - die strandbalalien was hilarisch - alleen er wordt voor mijn gevoel te weinig spanning opgewekt. Tegen het einde werd het er wel wat beter op, maar al met al is Dark Star een saaie bedoeling. Wel knap dat Carpenter met een laag budget dit heeft kunnen realiseren.

3/5

Erg oninteressant gebracht en vreselijke cameravoering. Het constant schuin houden van het beeld en die standaard blauwgrijze filter begonnen me enorm de keel uit te hangen.

De film lijkt nergens naar toe te gaan. Flashbacks moeten een geheim onthullen dat me weinig kon schelen. De personages zijn niet boeiend. Met name de vrouwelijke protagonist is erg irritant. Anderhalf uur is dan toch best lang. Allemaal een beetje een ongeïnspireerde bedoeling. Sommige stukken heb ik vooruit gespoeld. Ik houd van zombiefilms, maar niet van deze.

Het verhaal van Stephan King kent twee verfilmingen en een serie. Deze eerste verfilming van David Cronenberg uit 1983 is een kleine klassieker te noemen. Het is geen bloederige body horror zoals we van de Canadese regisseur gewend. Het is een bovennatuurlijke thriller die naar het einde toe steeds spannender wordt en een ontroerende afsluiting kent. De rollen zijn zeer goed vertolkt door Walken en door Martin Sheen als obsessieve politicus.

Zombies in Afrika. Doet bij vlagen denken aan Fulci's Zombie 2]. Sommige zombiefilms hebben het, anderen niet. Deze heeft het: prima rollen, solide verhaal, spanning, schrikmomenten en vette effecten en make-up. Wat ik bijzonder knap vind is hoe ze een griezelige sfeer weten neer te zetten, zonder dat de locatie - open vlaktes in vol zonlicht - daar direct aan bijdraagt. Pluim voor deze Britse productie!

Death Spa is een goedkoop gore fest dat zijn momenten kent, maar daar houdt het wel mee op. De bijrol van Ken Foree is leuk, maar op wat blote borsten en bloederigheden na heeft de film weinig te bieden. Tegen het einde had ik het wel gezien. Leuk voor één keertje.

Het ziet er naar uit dat Full Moon Entertainment zijn franchisen nieuw leven wil inblazen. Dit jaar verscheen de zoveelste Puppet Master en hier is dan het tweede deel van Demonic Toys. Technisch gezien zou het deel vier moeten zijn, wanneer je de cross-overs Dollman vs. Demonic Toys en Puppet Master vs. Demonic Toys meetelt.

Hoe dan ook, het verhaal belooft al weinig inspirerends: een groep mensen in een oud kasteel, met die bezeten poppen natuurlijk en een hoop magische taferelen. Pff...

Veel uitermate irritante personages die je een gruwelijke dood wenst; de (computer)effecten zijn slecht en nergens heeft de film de charme van het origineel. De veel te lang uitgesponnen scène van een bezeten dwerg die op de tafel danst, is een dramatische dieptepunt.

Kortom, een kansloos vervolg dat maar gemaakt is om even te cashen. Het ziet er naar uit dat de pulpfilmstudio last heeft van zijn eigen personal demons.

De overlevende uit deel een daalt samen met een groepje in het grottenstelsel af en wordt daar weer lastig gevallen door de bekende creaturen. Een totaal overbodige film, bedacht ik mij, nadat ik hoorde dat er een vervolg op de geweldige The Descent zou komen.

Toch is hij goed te pruimen. Nergens zo goed als deel een natuurlijk, maar wel erg vermakelijk. Het eerste half uur geloof je wel. Je weet immers wat je te wachten staat, nadat je de eerste film hebt gezien. Daarna wordt het interessant. The Descent: Part 2 bevat een paar zeer geslaagde schrikeffecten en qua gore zit het ook wel goed. Ik vreesde voor CGI-monsters, maar nee hoor: gewoon weer mannen in pakken.

Op het eerste gezicht lijkt The Descent: Part 2 een kansloze exercitie, maar de makers hadden het er niet beter vanaf kunnen brengen denk ik. Voor liefhebbers van het eerste deel zeker een aanrader, maar verwacht geen overtreffende trap.

4/5

Een van mijn favoriete films van Rodriguez: vol met vette actie en toffe personages. Een groot aantal leuke bijrollen, zoals Danny Trejo, Steve Buscemi, Carlos Gallardo en Quentin Tarantino. En een fantastische Salma Hayek. Kortom: topvermaak!

Godard maakte in 1985 een commercieel uitstapje in vorm van deze genrefilm. Hij kon me voor geen meter boeien. De verhaallijnen lijken volledig los van elkaar te lopen en elkaar her en der noodgedwongen te raken. Zo'n vertelling kan uiterst interessant zijn, maar dat is bij Détective totaal niet het geval. Er wordt prima geacteerd en de personages zijn boeiende figuren. Helaas kan dit de film niet redden. Een mindere van Godard.

We hebben het al vele malen gezien, maar vervelen doet het mij zeker niet. Apocalyptische taferelen en bloederige actie. De personages zijn van karton. Voor de liefhebbers van het genre een prima tussendoortje.

In het begin is de film vrij traag. Nadat de mysterie op de proppen komt, wordt het erg spannend. De film is fraai geschoten, er wordt prima geacteerd en het is erg sfeervol. Ik was erg benieuwd naar de ontknoping en die stelt zeker niet teleur. Ik kan me voorstellen dat Hitchcock hier inspiratie heeft uitgehaald voor zijn latere films. Chapeau!

Een prima film die bij vlagen erg hard is, maar ook een geweldige spanning weet op te bouwen. Acteerwerk is ook dik in orde. Het einde vond ik niet geheel geslaagd.

Brick Bardo (Tim Thomerson) komt van een verre planeet naar de aarde toe en staat bekend als de Dollman. Hij heeft het exacte uiterlijk van een mens alleen dan wat maatjes kleiner.

Full Moon Entertainment heeft hier een vermakelijk filmpje afgeleverd en is niet schuw geweest: bloed en ledematen vliegen in het rond. De gangsters vloeken en tieren er op los wat ze lekker bad-ass maakt. Dat maakt het extra leuk als ze aan gort worden geknald.

Thomerson weet leuk gestalte te geven aan de anti-held. Het verhaal is simpel, maar doeltreffend. Ik heb me niet verveeld met deze!

Al vanaf het moment dat Baby Oopsy-Daisy een grijns trekt, is het gaaf. Phil Fondacaro was ook tof en Thomerson blijft cool.

Deze film duurt bizar kort: net een uurtje. Een snelle cash-in, want een groot deel bestaat dan nog eens uit flashbacks van Dollman, Bad Channels en Demonic Toys.

Wat overblijft is een half uurtje aan een slappe confrontatie tussen de wezens. Door zijn korte lengte is Dollman vs. Demonic Toys nog acceptabel te noemen. Jammer dat er niet meer uitgehaald is, want het begon zo geslaagd...

Om deze film was nog al wat te doen geweest, vanwege enkele expliciete seksscènes. Ja, je ziet wat meer dan in de gemiddelde film, maar zoveel stelt het ook allemaal niet voor. Knap is de wijze waarop het hele riedeltje van jongetjes-meisjes-drank-drugs-seks op overtuigende wijze is neergezet zonder dat er al teveel clichés aan te pas komen. Ook wanneer er doden vallen, verzandt de film niet in een clichématige bedoeling en dat maakt het realistisch.

Donkey Punch is een film die gaat over waar mensen tot in staat zijn als zij tot het uiterste worden gedreven.

Naar het verhaal van horrorauteur Clive Barker over een afstudeerproject naar angsten gruwelijk uit de hand loopt. After Dark Films staat niet bekend om zijn baanbrekende klassiekers. Dread brengt het er nog redelijk van af. De film bevat een aantal prima elementen, maar weet in het begin geen duidelijke richting te geven. Tegen het einde wordt het beter, maar oogt het als een herhalingsoefening van Martyrs. Aardig om eens gezien te hebben, maar niets nieuws onder de zon. We hebben beter gezien.

Deze film zorgde destijds voor veel ophef en werd in Groot-Brittannië als video nasty geclassificeerd en daarmee verboden. Voor hedendaagse begrippen is het niks. Ferrara regisseerde en vertolkte tevens de hoofdrol. Ik vind het maar een matige acteur. Hij kon me niet echt overtuigen. De rest van de acteurs ook niet.

Toch is de maker er wel in geslaagd zo'n typische mistroostige sfeer weg te zetten, zoals ze dat alleen in de jaren 70 en 80 konden. Op dat vlak maakt de film wel wat goed. Er worden heel wat moorden gepleegd; meer dan ik verwacht had. Ergens kon de film me wel boeien, al zaten er ook een hoop oninteressante stukken tussen.

Een film die door zijn oude status wel de moeite van het kijken waard is.

Romero's deel is best aardig te noemen. Het is geen hoogvlieger, maar kent enkele fraaie effecten. Meer spanning was wel leuk geweest. Argento's bijdrage is meer de moeite waard, bevat meer spanning en is bij vlagen best griezelig. Keitel zet zoals altijd weer een goede rol neer.

Qua opzet doet het aan als een voorloper op de recente serie Masters of Horror. Grappig genoeg bevat deze ook een aflevering over de zwarte kat. Net als bij de horrorserie zijn Two Evil Eyes geen klassiekers, maar best aardig te noemen.