Opinions

Deze klassieker van Sergio Leone kan samen met zijn collega The Good, the Bad and the Ugly tot de beste westerns gerekend worden. Ben er zelf nog niet helemaal over uit welke ik beter vind. Prachtig verteld, geschoten, gespeeld en geschreven. Hulde!

Een erotische spektakelfilm, zo meldt de DVD-hoes. Zeg maar gerust pornografisch! Alles wat je op gebied van seks kunt bedenken, passeert de revue gedurende de talloze seksorgieën die de film bevat. Vaak bij dit soort films is het verhaal achter de film veel sensationeler dan de film zelf. Ik heb dus met lage verwachtingen naar deze film gekeken. Hij is niet slecht! Het is geen meesterwerk, maar ik ben de 156 minuten zonder verveling doorgekomen. Als filmliefhebber is het voornamelijk het waanzinnige optreden van Malcolm McDowell dat de film overeind houdt. Andere bekende acteur zoals Peter O'Toole en Helen Mirren doen het ook prima. De sets zijn indrukwekkend, maar nergens heb ik het gevoel dat ik naar een historisch correcte reconstructie zit te kijken. Mede door het camerawerk lijkt het eerder op een groot toneelstuk. Maar het is dat weerzinwekkende karakter van de film met het afgebeelde leven waarin alles kan en alles mag en niets taboe is dat mij doet beseffen dat het zo wel eens geweest zou kunnen zijn.

Caligula is een amusante schandaalfilm die - of je hem nu goed vindt of niet - iedere filmliefhebber gezien moet hebben. Check!

Een onofficieel vervolg op Caligula, afkomstig van niemand minder dan Joe D'Amato! De Italiaanse viezerik probeert ook hier weer een graantje van mee te pikken. Over kwaliteit is moeilijk te spreken. De film behandelt hetzelfde repertoire als zijn beruchte voorganger: porno en geweld, maar voornamelijk porno. Een verhaal is er niet. Nou ja, ditmaal wil een vrouw (gespeeld door D'Amato's ster Laura Gemser) Caligula om zeep helpen. Wie wil dat nou niet? Om dit te doen moet ze zich mengen in de talloze seksfestijnen die zich op het keizerlijk paleis afspelen. Caligula wordt natuurlijk niet meer gespeeld door McDowell, maar door ene David Brandon. Nergens zo memorabel als zijn voorganger natuurlijk, maar wat wil je? Het einde kan ik zeker wel waarderen.

The Untold Story is in wezen een slappe herhalingsoefening, als D'Amato-film een curiositeit, maar verder niet veel bijzonders.

Een griezelfilm uit Uruguay waarin alles zogenaamd in één shot is opgenomen. Een ontzagwekkende onderneming en de makers zijn er zeker in geslaagd om daar middel van inventief camerawerk een griezelige sfeer neer te zetten. De ontknoping van ik dan weer een beetje schraal. Al met al een leuk prentje voor wie ervan houdt.

Deze film gaat over een man die een van oorsprong Oost-Europese vrouw trouwt met rare trekjes die langzaam maar zeker de overhand beginnen te krijgen.

Cat People is een uitstekende film waarin relatief weinig gebeurt - drama neemt een groot deel van de film in - maar de spanning flink wordt opgevoerd in sommige scènes. Voor de kijker blijft veel onduidelijk en dat doet de mysterie ten goede.

De nieuwe Neil Marshall stelt niet teleur. Geen diepgaand verhaal, maar een hoop brute actie en dat werkt prima. Het heeft op deze manier wat weg van Marshall's eerder Doomsday. Wie dat kon waarderen, kan met deze ook prima uit de voeten. Kortom, prima vermaak!

Een zoveelste vervolg. Geen idee of dit nou een vervolg op de remake is of deel moet uitmaken van de oude reeks. Het boeit me ook eigenlijk niet, want de film is ruk.

Vriendje en vriendinnetje stranden ergens, vinden onderdak bij een enge oude vent, rare dingen gebeuren, occulte shit, enzovoorts. Ik wil gewoon kids met bijlen achter mensen zien aanrennen. Is dat nou zo moeilijk? Blijkbaar wel, want de film is een gaapfestijn waarbij ik de fast-forward-functie redelijk vaak bij heb benut.

Een jonge vrouw bezoekt het verlaten appartement van haar oma en ontdekt dat zich daar vreemde kinderen schuilhouden...

Deel een tot en met zes, alsmede de matige TV-remake, had ik al gezien. Om de cirkel rond te maken besloot ik dit zevende deel te bekijken met de laagste verwachtingen die je kunt bedenken. De complete Children of the Corn-reeks is matig. Nergens is een uitblinker te bekennen. Revelation sluit daar perfect op aan. Het begin van de film is nog best aardig te noemen. Daarna zakt de boel in. Het wordt allemaal zo standaard. Enge kinderen die ineens verschenen en net zo snel weer verdwenen zijn. En de gewoonlijke portie onnodige blote borsten mag natuurlijk ook niet ontbreken. Nergens worden er personages uitgediept wat jammer is, aangezien ze nog best interessant waren opgezet. Het einde kwam sneller dan verwacht. Op de DVD-hoes stond een langere speelduur. Blij toe.

Ik ben echt klaar met die maïspubers. Als afsluiter was het niets speciaals, maar het kon erger. Dag kindjes!

Een onderbelicht pareltje, als je het aan mij vraagt. Deze film moet niet verward worden met de gelijknamige prent uit 2008. Beide films hebben niets met elkaar van doen. In deze film raakt een groep schoolkinderen besmet met radioactieve troep. Dit doet hen in een soort van zombies veranderen die in staat zijn iedereen in lichter laaien te zetten. The Children is een behoorlijk sfeervol en griezelig filmpje. Het maakt erg goed gebruik van spanning en de schrikeffecten zijn erg geslaagd. Vooral die kinderen zijn zo creepy. Een aanrader voor liefhebbers van horror uit de eighties.

Nucleair afval, een doorgedraaide high school en het Tromaplaatje is compleet. De film kon mij niet helemaal bekoren. Het het net allemaal iets meer over-the-top moeten zijn, zoals bijvoorbeeld bij The Toxic Avenger. Desondanks was het wel een aardig prentje om eens gezien te hebben. Troma kent beter.

Clownhouse is een bijzonder eng filmpje. Het bevat nauwelijks bloed en moordende clowns heb ik al vaker gezien, maar dan eerder lachwekkend. Het wordt in deze film allemaal op zo'n freaky manier gebracht dat ik er helemaal in op ging. Tegen het einde toe is het ontzettend spannend. Clownhouse is zo'n film die op het eerste gezicht weinig bijzonders lijkt te zijn, maar eigenlijk een verborgen pareltje is binnen de 'clownhorror'!

Een vent wordt geconfronteerd met een zieke psychopaat die zijn slachtoffers martelt en overal dodelijke valstrikken legt. Tja, waar kennen we dit nou van? Eh, Saw?! The Collector is de zoveelste prent die aan de lange lijst van torture porn-films toegevoegd kan worden. Tot halverwege is de film nog best spannend, maar daarna volgt het dat repertoire waarbij het enkel om de martelingen gaat. Het is dus een heftige film, maar als doorgewinterde horrorfan zeg ik: niets wat we niet aankunnen. Het wordt alleen zo smakeloos gebracht. Ingewanden en tanden uitrukken voelt zo geforceerd aan. Dit doet afbreuk aan het geheel, want op sommige momenten was de film enorm spannend. Het bekende credo dat iets wat je niet ziet spannender is, wordt te snel overboord gegooid. Jammer, want dat maakt The Collector een standaard martelpornoprentje. Voor fans van Saw zeker een aanrader, maar voor anderen iets wat ze kunnen overslaan.

Deze film is zo sfeervol dat het haast betoverd werkt. Dat wordt mede teweeg gebracht door het fantastische camerawerk, maar ook door de prachtige sets en de aankleding. Sword and sorcery-films uit die tijd komen vaak erg gedateerd over, maar daar heeft deze film minder last van.

Earl Jones als de slangenman speelt ook fantastisch. Hij weet zijn rol zo invulling te geven dat hij niet vervalt tot standaard fantasy-slechterik. Gezegd mag worden dat de bloederige gevechten een spektakel zijn om te zien, maar daar wordt niet de nadruk op gelegd. De film focust meer op de sfeer.

Spierbundel Schwarzenegger brak met deze film door. Hij doet waar hij goed in is: weinig worden; veel daden. De dialogen zijn goed te noemen, maar de makers hebben maar al te goed door dat je door minder te laten zeggen veel meer kunt zeggen.

Een lange zit van zo'n dikke 80 minuten. Teveel gelul en te weinig geslacht. Het concept is al talloze keren gebruikt en deze film biedt niks nieuws. Nergens grappig, nergens spannend en nergens echt bloederig. Jammer.

Het bekende concept waarin een dorpje geconfronteerd wordt met een gruwelijk virus en het leger orde op zaken moet stellen, passeert in deze remake van de gelijknamige cultfilm van George A. Romero uit 1973 de revue.

De trailer schiep hoge verwachtingen die grotendeels worden waargemaakt. We hebben het allemaal al een keer gezien, maar desondanks is de film erg vermakelijk en bij vlagen erg spannend te noemen. De vijandelijke driehoeksverhouding van overlevenden, geïnfecteerden en het leger werkt erg goed. Het acteerwerk van met name Timothy Olyphant is prima. De film slaat bekende wegen in, maar werkt verder erg goed. Met het gegeven concept hadden ze hem niet beter kunnen maken. Kortom, een uitstekende remake!

Deel vijf zou the final chapter moeten zijn. Niet dus, want hier is deel zes. Het heeft weinig met de voorgaande delen van doen. Ditmaal bezit een oude man de poppen en runt samen met zijn dochter de show. Hij huurt een jongeman in om de poppen te onderhouden, maar heeft eigenlijk een ander doel voor ogen. Dit deel is een zwakjes vervolg. Het enige dat leuk is zijn de poppen. Verder biedt het weinig interessants. Het einde is helemaal onbevredigend. Gelukkig duurde Curse maar kort.