Opinions

Een vermakelijke rip-off, maar meer ook niet. Een aantal leuke acteurs, geestige effecten, maar bij vlagen ook saai. Continu zie je de personages door de ellenlange gangen lopen. Daar waar de makers van Alien dat wel boeiend wisten te brengen, slaagt deze B-film daar niet in. Het einde was ook een vaag zooitje.

Een Duits-Turkse film die ook in Nederlandse cultuur gehoor vindt. Fatih Akin weet prima een via meerdere zijden belichte kwestie weer te geven. Kenmerkend voor Europese films en zo ook deze is dat de hoofdpersonages niet echt een doel hebben en zich meer laten leiden door hun eigen reilen en zeilen. Het zorgt ervoor dat de personages goed uitgediept worden. Birol Ünel als ontdooiende slacker was magnifiek!

Al met al een indringende film.

Een luchtige komedie, dacht ik, maar dit bleek een nog al zwartgallige film te zijn. Dat werd het eerste half uur pijnlijk duidelijk met een paar voor mijn gevoel misplaatste scènes.

Vervolgens krijgt het een One Flew Over the Cuckoo's Nest-gehalte wat wel amusant was. Daarna takelt het weer af. Je hebt als kijker ook geen idee waar de film heen gaat. Dat wordt pas tegen het einde duidelijk. Dat maakt het wel verrassend, maar of daar mensen op zitten te wachten is de vraag. Groot pluspunt is het acteerwerk wat bij Van Houten altijd wel van hoog niveau is.

De gelukkige huisvrouw is een wisselvallige en lastig te beoordelen film. Hij kent zijn sterke punten, maar weet nergens een duidelijke toon aan te slaan.

Ygor (Bela Lugosi) leeft nog stééds en graaft het monster (ditmaal Lon Chaney Jr.) op om ermee naar een andere zoon van Frankenstein (Cedric Hardwicke) te gaan.

Een erg matig vervolg als je het mij vraagt. De eerste twee delen kwamen over als een mooi afgerond geheel. Deel drie was een waardevolle toevoeging maar The Ghost is allemaal zo ver gezocht. Lugosi als Ygor is goed. Boris Karloff was inmiddels afgezwaaid en Lon Chaney vertolkt hier de rol van het monster. Hij doet het niet slecht, maar komt zo emotieloos over. Karloff had gewoon datgene wat het monster het monster maakte. Maar los daarvan is het verhaal ook erg oninteressant. Het leent wat elementen uit de eerdere delen en verzint er een hoop onzin bij. Toen 'de geest van Frankenstein' verscheen, was het te tenenkrommend om aan te zien. Na drie sterke films houdt het met The Ghost of Frankenstein op.

Veel minder slecht dan dat ik dacht! Geen meesterwerk uiteraard, maar een aardige terugkeer naar het genre. Een aantal kenmerkende stijlelementen geven dat echte 'giallogevoel'. Jammer dat de moordenaar al halverwege wordt onthuld. En het einde? Tja, daar heb ik gemengde gevoelens over. Desondanks een prima giallo.

"A bird as big as a battleship". Het is The Giant Claw. De term battleship wordt maar liefst twaalf keer aangehaald. Het is hilarisch. Nog grappiger is het monster zelf. De effecten zijn zo cheesy dat het een waar genot is om naar te kijken. Verder heeft de film weinig te bieden. Daar is hij gewoon te slecht voor. Wanneer het beest niet in beeld is, wordt het saai en zit je alleen maar te hunkeren naar de volgende battleship. Gelukkig duurt hij niet te lang.

Godzilla neemt het op tegen zijn mechanische variant bestuurd door buitenaardse mensapen. Ik heb erg kunnen lachen om deze goedkope film uit '74. De effecten zijn fraai gedaan, maar je blijft telkens twee mannen in een kostuum zien. Amusant vermaak.

Qua setting doet het gelijk denken aan Battle Royale en qua opzet aan Saw. En om aan het enge-meisjes-met-lange-zwarte-haren-quotum te voldoen, krijgen we die er op de koop toe bij. De originaliteit daar gelaten, valt Gosa nog best te genieten. Het gaat er redelijk heftig aan toe en het acteerwerk is best aardig te noemen. Een vermakelijk tussendoortje aan Asia cult.

Jean Renoir heeft hier aan prachtige film afgeleverd waar het verschil in klassen meer geldt dan dat van nationaliteit. Erich von Stroheim speelt de charismatische Von Rauffenstein die tegen wil en dank zijn gelijken gevangen moet houden.

De gevangenen leven niet in slechte omstandigheden, maar uit verveling houden ze zich bezig met onschuldige pesterijen. Dit toont het achterhaalde karakter van l'ancien regime aan. Het decor, een groot middeleeuws kasteel, draagt hier aan bij.

Verder bevat de film mooi camerawerk en uitstekende regie. La grande illusion is over het algemeen een vrij luchtige film, alhoewel het laatste stuk me wel wist te ontroeren.

Ilsa, of Greta (Dyanne Thorne), staat aan het hoofd van een psychiatrische instelling in de rimboe en past sadistische methodes toe. Een vrouw laat zich vrijwillig opnemen om haar geïnterneerde zus te zoeken.

Jesse Franco regisseerde dit matige vervolg. Het is bij lange na niet meer zo gruwelijk als de vorige films, al bevat the Wicked Warden wel een paar naargeestige scènes. Grootste probleem is dat de film gewoon weinig boeit. Veel scènes zijn te lang uitgesponnen of totaal overbodig. Als de zoveelste lesbische scène aanbreekt, geloof je het op een gegeven moment wel.

Kortom, Ilsa, the Wicked Warden is een overbodige herhalingsoefening die weinig toevoegt en snel verveelt.

De makers weten zo'n treffende vervallen sfeer weg te zetten, zoals ik me het communistisch blok in zijn laatste jaren wel voor me zie. Rauw, zwartgallig en nergens een vleugje optimisme te bekennen. Qua verhaal vond ik sommige aspecten nogal rommelig verlopen. Het was me soms niet echt duidelijk wat bepaalde personages in het verhaal deden. De film had wat mij betreft nog wel iets langer mogen duren om er echt in te komen.

Guernsey is art cinema in zijn reinste vorm. Er worden bijna geen dialogen gewisseld en de film is ontzettend ingetogen. Hij lijkt nergens naar toe te gaan; er zit geen echte lijn in. Dat geeft niet, want fascinerend is hij wel. Voor liefhebbers van (Nederlandse) kunstfilms.

Na een brute verkrachting in een bowlingcentrum slaat een killer toe om het leven van de bowlers zuur te maken.

Gutterballs gaat op het gebied van seks en geweld een stapje verder. Het is meer explicieter en de moorden zijn bruter. Leuk voor diegenen die de reguliere slasher zat zijn en verlangen naar iets meer. Ikzelf vond deze film wel vermakelijk, maar niet meer dan dat. Muziek is leuk trouwens.