Opinions

Of het verhaal überhaupt enige overeenkomst heeft met het gelijknamige videospel zal me een worst wezen.

Gezien Boll's reputatie had ik lage verwachtingen. Far Cry is slecht, maar wel op zo'n typische Boll manier. De manier waarop de acteurs hun zinnen oplepelen is tenenkrommend. Je zou bijna geloven dat de regisseur als aanwijzing gaf: 'nog slechter, je kunt nóg slechter!'. Fans van de game zullen beledigd zijn.

Zo slecht dat het weer goed wordt? Het eerste half uur wel, daarna wordt het irritant. En dan die dikzak die zogenaamd grappig moet zijn, maar enorm de keel uit de hangt. De eindscène maakt wel wat goed, maar al met al is dit een slechte actiefilm.

Godard's eerste film in kleur en een muzikale komedie van genre. Het eindeloze gekibbel tussen de twee geliefden begon me op den duur wat te vervelen. Wat grappig is, was in 1961 nog heel anders en daarom vond ik het vaak erg flauw. De zelfreferentiële verwijzingen kon ik wel waarderen. Zo vertelt het personage van Belmondo dat À bout de souffle op tv is (Godard's eerste film waar Belmondo de hoofdrol in speelt) en worden geregeld de grenzen van het genre expliciet aan de kaak gesteld. Is dit nu komedie of tragedie, vraagt het personage van Brialy zich hardop af. Al met al kon ik deze film wel waarderen, maar moet verouderde komedie je liggen. Godard's handtekening was zeker aanwezig en dat maakt deze prent wel de moeite waard.

Wat direct opvalt is de handheld-filmstijl. In het begin is dat even wennen, maar daarna ga je er als kijker prima in mee. Met name het acteerwerk is erg overtuigend. Hoewel de dramatische onthulling in de eerste helft al plaats vindt, is het verdere verloop erg boeiend.

Kortom, een sterk Deens drama.

Want hoewel deel vier toch écht The Final Destination heette, is hier dan toch nog deel vijf. De scène op de brug is vet en daarna zijn het weer die typische sterfgevallen waarvan je wel weet dát ze gaan komen, maar niet hoe. Die opzet blijft toch zijn charmes hebben.

Vervelen doet de film niet, maar daarmee is ook alles gezegd. Tegen het einde kakt de boel lekker in en de twist daarna is erg flauw. Wel aardig.

De titel doet erg aan Stephan King's andere boek Carrie denken. Qua verhaal is het totaal anders. De film focust zich op de doktoren en hun experimenten met het meisje en hoe vader en dochter daar aan willen ontsnappen. De piepjonge Drew Barrymore doet het erg goed als meisje dat alles en iedereen in lichter laaien kan zetten.

Nadeel is dat de film weinig boeiend is en 114 minuten te lang. Tegen het einde wordt het wel weer beter, maar twintig minuten korter had de film geen kwaad gedaan.

Deze film oogt qua verhaalelementen als de Deense variant op Zwartboek. Hier ligt de nadruk duidelijk op het gevoel en de spanning die bij het verzet komen kijken. Thematiek als vertrouwen en verraad wordt interessant uitgewerkt. Ook de archiefbeelden aan het begin werken effectief en dragen bij aan de sfeer. De hevige actie op het einde valt wat uit de toon, omdat de film het prima redt als thriller in plaats van actieprent.

Minder was ook het soms te geforceerde camerawerk dat zich kenmerkte door allerhande zooms en andere rigoureuze bewegingen wat niet paste bij het ingetogen spel van de acteurs. Het acteerwerk zelf was fantastisch.

Deze Deense oorlogsthriller mag zich, op wat oneffenheden na, rekenen tot de betere films uit Noord-Europa. Met name het sterke script en acteerwerk houden de kijker in spanning.

Minder. Het verhaal boeit stukken minder en biedt weinig verrassing. De organisatie is matig uitgewerkt. Die blonde klerenkast had zo uit Bassie en Adriaan kunnen komen. Toch is het leuk om de personages weer terug te zien en de film is daarmee wel vermakelijk.

Een prima thriller, maar een lichte teleurstelling na het sterke eerste deel.

Een jonge enthousiaste Amerikaan besluit als gevechtspiloot mee te doen aan de Eerste Wereldoorlog. Dat vraagt om problemen...

Net als bij Der rote Baron is Flyboys geen film die een diepe indruk achterlaat. James Franco weet als hoofdrolspeler niet te boeien en omdat de film verder weinig biedt, blijft het in de klasse van middelmatig steken. De film duurt zo'n 140 minuten, maar na anderhalf uur heb je het wel gezien. De luchtgevechten zijn gaaf, maar het blijft allemaal een beetje van hetzelfde: luchtgevechten, scènes met het liefje en die van de kameraden onderling. Het verloopt allemaal weer lekker volgens het boekje en biedt nergens verrassing. Der rote Baron kon ik niet iets meer waarderen, maar het scheelt niet veel.

De makers willen graag serieus genomen worden en daar boet de film een beetje aan kracht in.

De experimentele aanpak is wel uniek, maar het wil gewoon niet overtuigen. Je zit niet op een antwoord te wachten; je zit niet op een verklaring te wachten; je wacht nergens op. Bij vlagen is de film best griezelig en nergens saai te noemen.

Ik wil best wel geloven, maar maak er óf een fictiefilm van óf een documentairy. Zoiets als dit werkt niet helemaal. Al met al wel vermakelijk, maar geen baanbreker.

De film begint als vervolg op The Wolf Man waarin Lawrence Talbot (Lon Chaney Jr.) nog blijkt te leven en op zoek gaat naar Frankenstein om zijn vloek ongedaan te maken.

Ditmaal werd het monster gespeeld door niemand minder dan Bela Lugosi, die in de vorige film de snode Ygor speelde. Frankenstein Meets the Wolfman is een vermakelijke cross-over, maar niet meer dan dat. Het is gaaf om de twee griezels in één film te zien - iets wat heden ten dagen nog steeds wordt toegepast - maar qua verhaal is het er duidelijk minder op geworden. Het wordt meer en meer belachelijk als je er over nadenkt en je de vorige films erbij pakt. Wie The Ghost of Frankenstein heeft gezien, kan weten dat het monster eigenlijk het monster niet meer is, maar... Zou daarom Lugosi de rol hebben vertolkt? Je moet er niet over nadenken, want er klopt geen hout meer van naarmate de serie vordert.

Kortom: aardig, maar niet hoogstaand.

Een sobere, maar sterke film met een fantastische actrice die we eerder al in het soortgelijke Gegen die Wand zagen. Het einde voelde wat noodgedwongen aan, maar onderstreept de boodschap wel sterk.

De titel sprak mij direct aan. Kikkers die mensen omleggen zou te gek voor woorden zijn. Helaas is het dat niet. Het gaat niet om gemuteerde reuzekikkers die mensen opschrokken, zoals de poster suggereert. Nergens wordt gebruik gemaakt van rubberen modellen. Het zijn efficiënt geschoten beelden van de verschillende wild life die moeten suggereren dat deze een levensbedreigende plaag vormen. De makers zijn hier redelijk in geslaagd. Hoe goed ze ook hun best doen: moordscènes krijg je op zo'n manier nooit overtuigend en die zijn dan ook lachwekkend. Toch heb ik bewondering voor de makers en vind ik dat ze er veel uit hebben gehaald. Wie zit te wachten op een bloedbad als in Black Sheep komt bedrogen uit. Frogs is een film uit 1972 en is allemaal wat trager en tammer van aard. Een remake dan maar?