Opinions

"Laat ik eens een slasher maken", moet Jesse Franco gedacht hebben. Het resultaat? Tja...

Bloody Moon speelt zich af in Spanje waar een groep studenten een taalcursus volgt. In de buurt zit een gestoorde man die het op hen heeft voorzien. Beetje het standaard Friday the 13th-repertoire, alleen dan nog een tikkeltje goedkoper. De film bevat de meest cheesy soundtrack die ik ooit gehoord heb en wordt tijdens de meest ongepaste momenten ingezet. De muziek is overal. Zelfs wanneer iemand een plaat opzet of de radio aanzet, klinkt het tenenkrommende deuntje. Een dubbele nachtmerrie voor de personages lijkt me. Al met al is Bloody Moon een vermakelijk pulpfilmpje dat nergens verveelt, niet te lang duurt en wat aardige kills bevat.

Erg simpel en low-budget opgezet, maar wel effectief! De personages zijn goed uitgediept, de spanning zit er goed in, alsmede de gore. De film duurt maar 75 minuten, maar dat is lang genoeg. Verrassend leuk filmpje!

Het zesde deel kon ik na zijn twee uitermate teleurstellende voorgangers wel waarderen, maar deel 3D - deel 7 - is weer lekker huilen met de pet op.

Weer vanouds extreem bloederig en qua sadisme wel weer origineel, maar nergens spannend of verrassend. Het zou het laatste deel moeten zijn dus dat hoop ik dan maar.

Een fantastische stripverfilming die laat zien dat er geen liters bloed nodig zijn om lekker over-the-top bezig te kunnen zijn. De hommages naar oude spelletjes en films zijn geweldig. De film wordt nergens eentonig en blijft verrassen. Het voelt aan als een goed en doordacht geheel.

Een heerlijke film die ik nog vele malen kan zien!

Het begin is enorm bizar en het einde laat nog enorm veel vragen open. Ik kan me voorstellen dat mensen zich bedrogen uit voelen. Ikzelf vind het wel intrigerend en heb genoten. Zeker niet hun beste, maar een goede zeker wel.

Een knap staaltje paranoid horror van David Cronenberg uit 1975. Wat begint met een kleinschalig incident, breidt zich uit tot een grote epidemie. De film is geen typische zombiefilm, maar heeft er wel veel van weg. Hij komt wel erg gedateerd over, maar is prima in de tijd te plaatsen met enkele zombieklassiekers reeds uitgebracht en vele nog te komen.

Puike film van Martin Scorsese waar alles wel zo'n beetje mee in orde is. Wie van mind fucks houdt is hier aan het goede adres. Ergens zag ik sommige dingen wel aankomen, maar dat neemt niet weg dat het verrassende film is.

Deze film viel me ontzettend mee. De lage IMDB-rating liegt er niet om, maar ik heb me uiterst vermaakt. De film focust zich meer op de effecten en dat mag, want deze zien er gaaf uit. De film speelt zich binnen één locatie af. Hoe alles wordt beleefd van binnenuit, werkt bij vlagen claustrofobisch

Met name de overlevingsdrang tot het wanhopige einde vond ik erg geslaagd. Over de afloop heb ik gemengde gevoelens, maar bar slecht is het niet. Iets meer verdieping voor de personages en iets minder zoet, had een fantastische film kunnen opleveren. Nu is hij gewoon prima!

Deze film kreeg nog voordat hij uitkwam al veel aandacht. Dit kwam mede door de campy titel. Het verhaal behoeft weinig uitleg: slangen terroriseren een vliegtuig. Door de hype kregen de makers meer geld toebedeeld en dat straalt er duidelijk van af. De film neemt zichzelf wel serieus en hoe belachelijk het concept ook mag zijn, het werkt wel. Samuel L. Jackson's "Enough is enough! I have had it with these motherfucking snakes on this motherfucking plane!" is legendarisch. Leuk monsterfilmpje voor op zijn tijd.

Ietwat eenzijdige, soms gedateerde, maar mooie oorlogsfilm van Paul Verhoeven. De rollen zijn goed gespeeld en de sfeer zit er lekker in. Met name de droefgeestige eerste helft van de film vind ik het sterkst. Daarna verzandt het in heldendom vermengd met flauwe humor. Maar dat was 1977. In 2006 maakte Verhoeven een wat eigentijdser en genuanceerder oorlogsdrama: Zwartboek.

Gezien als het antwoord op Kubrick’s 2001: A Space Odyssey. Een uitspraak waar Tarkovsky zich overigens van distantieerde. Begrijpelijk, want hoewel beide films het thema van contact met intelligent buitenaards leven behandelen, is de sfeer toch heel anders. Tarkovsky merkte na het zien van 2001 op dat de film te steriel was. In Solyaris is het ruimteschip een kille locatie in staat van verval. De film kent een lengte van bijna drie uur en is erg traag. Het is geen spanning en sensatie in deze sciencefiction maar eerder emotie en melancholiek. Een boeiende film, van begin tot eind.

In dit derde deel gaat de zoon van dokter Frankenstein (Basil Rathbone) in zijn kasteel wonen. Dit tot afschuw van de dorpelingen die jaren geleden werden geteisterd door het monster. Igor (Bela Lugosi) blijkt nog te leven en wil het monster (Boris Karloff) weer tot leven wekken voor zijn eigen snode doeleinden.

Son of Frankenstein heeft een veel langere speellengte van zijn voorgangers, namelijk zo'n 100 minuten. Ik heb me zeker niet verveeld. Het is natuurlijk fantastisch om de grote horroriconen Lugosi en Karloff in één film te kunnen zien. De sets zien er wederom fantastisch uit en de climax van de film is werkelijk prachtig! Als je Frankenstein en de Bride kon waarderen, moet je zeker zijn Son gaan zien!

Cheerleaders op kamp, een moordenaar, duidelijk? De makers spelen met de regels van het subgenre en dat is altijd leuk. In het begin is de film nog best wel grappig. Het is allemaal zo flauw. Helaas gaat het snel vervelen en dan moeten dit soort films gewoon snel afgelopen zijn. Het duurt nog even en dat is minder. Spirit Camp is een aardige poging, maar niets meer.

Qua trailer en opzet is de film veelbelovend, maar de uiteindelijke uitwerking stelt ietwat teleur. Hoewel het geen kopie van Species is, is het wel erg standaard allemaal. De regie vind ik nogal knullig. Er lijkt nergens een echte balans te worden gevonden en dan lopen prima acteurs als Adrien Brody en Sarah Polley er maar verloren bij. Het einde maakte wel wat goed, maar al met al denk ik dat er meer uit te halen was.

Soms zijn er van die films die een grote indruk op je achterlaten, maar je weet niet echt waarom. George Sluizer's Spoorloos uit 1988 is zo'n typisch gevalletje waar ik mijn vinger moeilijk op kan leggen. Het acteerwerk is goed en de muziek erg sfeervol.

Ik dacht eerst met een whodunnit te maken te hebben, maar dat was niet zo. Het naargeestige einde blijft zeker hangen. Topfilm!

Zo nu en dan passeert er wel eens een film waarvan het vermeende gruwelijke karakter media en publiek helemaal over de toeren doet raken. Hostel en Martyrs zijn dergelijke voorbeelden. Reclamecampagnes maken daar volop gebruik van en schreeuwen: 'gruwelijkste film ooit; gaat dat zien!' Het wordt bijna een kermisattractie. Srpski film is er ook zo een. De grote vraag: is hij dan werkelijk zo gruwelijk?!

De Servische productie introduceert een vorm van horror die we tot op heden nog niet in die vorm en in die mate aanschouwd hebben, namelijk: porno en horror. Je zou bijna stellen dat hier letterlijk sprake is van torture porn. Er zitten een aantal scènes in die erg ver gaan. Zeker wanneer er kinderen, en zelfs een baby, bij betrokken raken. Je weet dat het niet echt is, maar toch! Daarnaast bevat de film scènes die iedere horrorfan zeker moet kunnen waarderen. Ze gaan zo ver en zijn zo over-the-top, dat wie er niet door gechoqueerd is, minstens moet toegeven dit nog nooit eerder aanschouwd te hebben.

Srpski film heeft meer te bieden dan enkel horror en porno. Het verhaal en de opbouw zijn prima. Het camerawerk ziet er mooi uit en het acteerwerk is goed te noemen. We hebben hier dus zeker niet te maken met een goedkope underground-productie. De eindscène is legendarisch. Op dat punt zou ik zeggen dat de eerdere heftige scènes weggelaten hadden moeten worden om het einde helemaal revolting te maken.

Conclusie, Srpski film laat een nieuwe kant van horror zien, zoals we die nog niet gezien hebben. Daarom is de film op een bepaalde manier vernieuwend en daarvoor prijs ik de makers.

Deze film doet direct denken aan de Canadese horrorthriller End of the Line. Stag Night is wel minder. Die herhalende slow motion montage tijdens actiescènes begon me echt de keel uit te hangen. Lompe dialogen en personages, maar wel vermakelijk. Lekker bloederig en dat redt de film wel.

Nergens hoogstaand, maar wel oké.

Doet qua setting erg aan The Road denken, maar deze film staat prima op zichzelf. Uitstekende sets, effecten en personages. Als kijker word je helemaal in het compromisloze wereldje getrokken. Bijzonder zijn een aantal onconventionele verhaalelementen die ik niet uit de doeken zal doen, maar blijk geven van een puike film.

Een oorlogsfilm uit 1993. Daar gaat mijn hart niet hard van kloppen. Dit komt omdat films met dergelijke leeftijd vaak ietwat gedateerde gevechtscènes bevatten, hetgeen in oorlogsfilms een belangrijk element is. En toegegeven komen die van Stalingrad een tikkeltje gedateerd over. Aan de andere kant bevatten oorlogsfilms vaak een boodschap die op krachtige wijze kan worden uitgedragen. Denk bijvoorbeeld aan de 1930-versie van All Quiet on the Western Front. En waar moderne films daar nog wel eens tekort schieten, doet Stalingrad dat allerminst. De menselijke kant van de strijd wordt op adembenemende wijze in beeld gebracht. Het feit dat het om die 'barbaarse nazi's' gaat, maakt het des te interessanter. Het is een zijde die zich voor filmmakers gemakkelijk leent als het ultieme kwaad. We keken immers met groot genot toen de basterds in Tarantino's film korte metten maakten met de Duitsers. In Stalingrad zijn het de gewone infanteristen die het af zien, terwijl hun hoge officieren de echte barbaren zijn. De film biedt dus een genuanceerd en overtuigend beeld. Hoewel de film een historische slag behandelt, dient dit echter als decor voor het menselijke leed en valt dus moeilijk te vergelijken met het patriottische Enemy at the Gates.

Kortom, Stalingrad is een indrukwekkende oorlogsfilm die op treffende wijze het leed van de alledaagse wehrmachtsoldaat laat zien en geldt eigenlijk als film over oorlogsleed in het algemeen. Aanrader!

Zie hoe honderden Kens en Barbies in een militaristische maatschappij, die veel weg heeft van nazi-Duitsland, het gevecht aangaan met ontelbare bugs.

Deze film, geregisseerd door onze eigen Paul Verhoeven, blijft leuk. Het is aan de ene kant erg dik aangezet dat het onmiddellijk duidelijk is dat het om een satire gaat. Anderzijds wordt er ook niet overdreven. Er wordt verwezen naar oorlogen en dictaturen uit het verleden, maar de film is ook actueel en komt geen moment gedateerd over.

De effecten zijn magnifiek. De gevechten tussen mens en insect zijn fantastisch om te zien. De rollen zijn ook prima vertolkt. Al met al een lekkere sciencefictionactie die me keer op keer doet genieten.

De oorlog gaat door en dus een vervolg. Of moet dat andersom? Nu geen epische veldslagen, maar claustrofobische horror over een groep soldaten die zich verschanst in een verlaten vesting om uit handen van de bugs te blijven.

De regie werd ditmaal verzorgt door Phil Tippett. Wie? De special effects maker van deel een. De effecten zijn nog best redelijk. De opzet is namelijk veel kleiner, dus het lagere budget is daar niet van af te lezen. Dat ligt eerder aan de B-acteurs. Bijna niemand weet te overtuigen. Bij de eerste kijkbeurt kon ik dit vervolg nog waarderen; nu vind ik hem teleurstellend. Bij vlagen is hij vermakelijk.

In 2008 verscheen het derde deel met Casper van Dien uit deel een opnieuw in de hoofdrol: Starship Troopers 3: Marauder. Een van de gruwelijkste kijkervaringen ooit. Deze film zal ik zeker geen tweede beurt gunnen.

Een lekkere vlotte zomerfilm over, de titel zegt het al, sterke verhalen. Allerhande stereotypen worden op de hak genomen en ik heb lang niet zo vaak gelachen bij een Nederlandse film. Leuke acteurs in een prima setting.

Dit is misschien wel een van de meest compleet van de pot gerukte films die ik heb gezien. Hij doet erg denken aan een film van Troma. Het gaat over groep zwervers die in aanraking komt met een raar goedje dat mensen in alle kleuren van de regenboog doet smelten. Mensen pissen en kotsen over elkaar heen. Op een gegeven moment hakken ze iemand's penis af en gaan daarmee overgooien. Het is te maf en te smerig voor woorden, maar wel vermakelijk. Voor exploitatieliefhebbers een must.

Een goedkope thriller met Burt Reynolds die waarschijnlijk dringend geld nodig had of zich stierlijk verveelde. Het gaat over een jonge filmstudent die een baantje vindt als 'stringer'. Een gruwelijke vorm van sensatiejournalisme waarbij het gaat om zoveel mogelijk menselijk leed op beeld vast te leggen.

De boodschap is duidelijk en de film is bij vlagen rauw en aangrijpend. De tenenkrommende dubbing maakt het echter een stuk minder en het hoofdpersonage werkt op de zenuwen. Qua opbouw is er ook nog al wat op aan te merken en nergens lijkt de film echt uit de verf te willen komen. Slechte soundtrack ook.

Dat alles maakt het soms lachwekkend slecht. Ik betrapte mezelf er op dat ik zat te lachen tijdens een zelfmoordscène! Ben ik nu zo ziek of hebben de makers er echt een potje van gemaakt?

Dan is er een uurtje voorbij en heb ik het wel gezien. Kom op, nog twintig minuten, ik kan het! Uitgezeten, maar een paar mooie memmen maken het er niet beter op. En dan dat einde... oef!

Interessante thematiek met een goede boodschap, maar slecht en goedkoop uitgewerkt. Jammer de bammer.

Een stel Vietnamveteranen neemt het op tegen een losgeslagen hippiebende die onder leiding staat van een Charles Manson-achtig figuur gespeeld door Sam Raimi.

Deze lowbudgetfilm is goed te pruimen. Lekker fout ook: de hippies in hun extravagante ornaat moorden en verkrachten er op los en de militairen zijn goudeerlijke jongens die weliswaar geen geweld schuwen. Gij zult niet doden, tenzij... De mix van bloed en humor werkt goed en het doet bij vlagen een beetje aan het latere Bad Taste denken. Voor underground-liefhebbers een aanrader.

Een erg saaie en oninteressante nonnenexploitatie over een gefrustreerde non die aan het moorden slaat. Er zit geen suspense en mysterie in. Dat hoeft op zich niet erg te zijn, maar er gebeurt gewoon te weinig. Vaak zijn dit soort films nog wel interessant vanwege het vele bloed en bloot, maar daar hoeft The Killer Nun het ook niet van te hebben. En dan wordt het saai, waar je al helemaal niet op zit te wachten.

Wat een rommel! Ik had deze film graag leuk gevonden - Romero's Dawn of the Dead is en blijft nog altijd mijn favoriete film aller tijden - maar Survival is een spanningsloos, irritant en lelijk zombiewerkje geworden. Qua opzet is het nog niet zo verkeerd, maar het is zo ongelooflijk oninteressant gebracht. Zombies worden aan de lopende band afgeschoten en dat gaat snel vervelen. En dan heb ik het nog niet eens over het uitermate lelijke CGI-bloed. Het ziet er niet uit. Ook de make-up is erg matig. De zombies uit de 25 jaar oudere Day of the Dead zagen er stukken beter uit. Humor, dialogen en personages zijn allemaal zo geforceerd gebracht dat de film vanaf het begin al irriteert. Dairy of the Dead kon mij nog wel bekoren, maar deze film was gedoemd te falen. Zo slecht heb ik ze in tijden niet gezien. Snel vergeten.

Syngenor is een erg vermakelijke monsterfilm die her en der leent van bekende klassiekers. David Gale speelt net als in Re-Animator, waar deze film veel van weg heeft, een fantastische gek die aan het hoofd van de onderneming staat. De monsters zijn best goed gemaakt en de film kent gave gore-momenten. Niet teveel gelul, leuke acteurs en een acceptabel verhaaltje. Prima vermaak!